ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 26 : กล้วเธอเขาใจผิด​ (ต่างคน​ต่าง​คิด)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    11 ก.ค. 62


ผ่านไปแล้วเป็นเดือนที่มินตรา​กลับมาอยู่ที่บ้านตั้งแต่วันนั้นที่ทะเลาะกั​นกับภูผา... และก็เป็นครั้งสุดท้าย​ที่ได้คุยกันเธอไม่คิดที่จะโทรหาเขาอาจจะเป็นเพราะอคติ​ของตัวเองหรือเพียงเพราะรอให้เขามาง้อแต่เขาไม่เคยแม้จะโทรกลับมาหรือส่งข้อความใดๆมาหาเธอเลย...

... เขาคงลืมเธอไปแล้ว....

มินตรา​ส่ายหัวไปมาแล้วรีบเก็บ​เอกสาร​ที่กองอยู่บนโต๊ะ​เพราะช่วงนี่เธอกำลังศึกษางานในบริษัท.. ช่วงนี้พ่อของเธอก็เริ่มจะดีขึ้นแล้วแต่เธอเป็นคนบอกให้ท่านพักผ่อน​ไปก่อนไม่ต้องห่วงงานแล้วเพราะเธอจะเข้าไปช่วยท่านทำงาน

"มาค่ะป้าช่วยถือ.."

ป้ากลิ่นที่เห็นหญิงสาวเดินลงมาจากข้างบนแล้วถือของเยอะแยะ..รีบอาสา​ช่วยช่วงนี้คุณ​หนูของท่านทำงานหนักทุกวันคงเพราะอยากที่จะเรียนรู้​งานให้เร็วขึ้นหรือเปล่า

"ขอบคุณ​ค่ะ​ แล้วคนอื่นๆล่ะคะ"

"อยู่​ที่โต๊ะ​อาหาร​ค่ะ... ไปค่ะไปทานข้าวดีกว่าค่ะ"

มินตรา​เดินตรงไปที่โต๊ะ​อาหาร​ที่ตอนนี้มี.. ทั้งผู้​เป็นพ่อ.. น้าอรและน้องสาวของเธอนั่งรออยู่แล้ว...

" มาๆยัยมินวันนี้พ่อให้แม่กลิ่นเขาทำแต่ของชอบเราเลย"

มินตรา​นั่งลงแลัวมองอาหารบนโต๊ะ​ไม่รู้​ว่าทำมั้ยช่วงนี้เธอถึงกินเก่งขึ้นเพราะอะไรไม่รู้​อาจจะเพราะ​ทำงานหนักเลยต้องกินเยอะ​หรือเปล่า..

"มินขอนิดเดียว​นะคะ.."

มินตรา​หันไปบอกป้ากลิ่น​ที่ตักข้าวให้... ผู้​เป็นพ่อมองหน้าลูกสาวแล้วยิ้มออกมา.. นี้ก็ผ่านมาเป็นเดือนแต่ท่านไม่เคยเอยถามอะไรเลยทั้งเรื่องภูผาลูก​ชายของเพื่อนและทั้งเรื่องงานที่ลูกสาวตัดสินใจ​มาช่วยงานที่บริษัท...

"เมล์​ไปยังงั้ย...ไปกับพี่ได้นะ "

มินตรา​เอยถามน้องสาวที่นั่งทานข้าวอยู่...

"ได้หรอค่ะ"

เมษ​าเอยถามพี่สาวอย่างดีใจเพราะนานๆที่พี่สาวจะพูด​คุยกับเธอ.. ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านพี่สาวพูด​คุยกับเธอดีขึ้น...

"ได้ซิ.. งั้นพี่ไปรอที่รถนะ"

"ค่ะ"

มินตรา​รีบทานอาหาร​ตรงหน้าให้เสร็จ​แล้วรีบออกไปเพราะวันนี้มีประชุมสำคัญและจะต้องไปรองชุดที่ใช้สำหรับงานเดินแบบที่จะมาถึงอาทิตย์​หน้านี้ด้วย... ถึงแม้เธอจะไม่อยากรับงานนี้เท่าไรแต่คุณเอื้อม​ดาวเป็นคนมาขอให้เธอเดินแบบให้กับงานเปิดตัวเครื่องเพชร​ให้กับบริษั​ท​ของท่านมีหรือเธอจะกล้าปฎิเส​ธ.. แต่ก็ดีหน่อยที่พบกับท่านครั้งก่อนคุณ​เอื้อม​ดาวไม่ได้พูดถึง​ภูผาเลยแต่ในใจส่วนลึก​ๆก็อยากได้​ยินเรื่องของเขาบ้าง
หญิงสาวเข้ามานั่งรอน้องสาวในรถสายตาแอบหันไปมองกระเป๋าใบสวยที่เธอใช่ทุกวันไม่เคยเปลี่ยน​มันเลย...เธอไม่ได้โทรถามปกป้อง​เรื่องกระเป๋า​เพราะว่าถ้าได้คืนแล้วคงไม่ต้องไปให้ปากคำอะไร...

ขนาดกระเป๋าใบนี้เขายังส่งมาให้เธอหลังจากกลับไปได้ไม่กี่วัน... นี้คงสื่อความหมายได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้อง​กับ​เธอ.. เธอเองก็ไม่อยากโทรไปถาม... ให้ต้องคิดไปมากไปกว่านี้...



ไร่เอื้อม​ดาว...

ช่วงนี้บรรยากาศ​ในไร่จะวุ่นวาย​หน่อยเพราะตั้งแต่ไฟไหม้​รอบที่แล้วก็ต้องเร่งทำงานให้เสร็จ​ทันรอบส่งแต่ละรอบ...ช่วงนี้ภูผา​ต้องทำงานหนักทุกวันไม่รู้​เพราะงานหนักหรืออยากให้ตัวเองไม่คิดอะไรหรือเปล่า

"คิดถึง​คุณ​มินเนอะป้า"

ชะเอมกำลังช่วยป้าปีปทำความสะอาดบ้านเอยขึ้นเพราะช่วงนี้มหาวิทยาลัย​หยุดหลายวันถึงได้มีเวลามาช่วยผู้เป็นป้า...

"พอคุณ​มินไม่อยู่​บ้านก็... "

ป้าปีปได้แต่บ่นกับหลายสาวแต่ไม่รู้เลยว่ามีคนที่เดินเข้าบ้านมาได้ยินมันเขา.. ภูผา​ได้แต่ทำเหมือนไม่ใส่ใจแล้วกำลังจะเดินผ่านทั้งสองขึ้นไปข้างบน..
แต่ป้าปีปมองเห็นเขาเสียก่อนเลยหยุดพูดแล้วเอยถามเจ้านายหนุ่ม..

"วันนี้คุณ​ภูจะกลับมาทานข้าวที่บ้านมั้ยค่ะ"

"ไม่ล่ะครับวันนี้ผมจะเข้าเมืองน่าจะกลับดึกหน่อย"

"ค่ะงั้นป้าเสร็จ​แล้วป้ากลับเลยนะคะ"

"ครับ"

ป้าปีปมองตามภูผาไปตั้งแต่กลับมาจากส่งหญิงสาวแล้วเจ้านายไม่เคยทานข้าวที่บ้านเลยไม่รู้​เพราะอะไรบางครั้งก็ไม่ยอมกลับมานอนที่บ้านเพราะจะนอนทำงานโต้รุ่ง​ทุกวัน...

ภูผา​เดินขึ้นมาข้างบนห้องแล้วแอบหันไปมองหน้าประตู​ห้องที่ใครบางคนเคยอยู่... แค่แวบเดียว​เท่านั้นแล้วก็รีบเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า... วันนี้เขาจะเขาไปคุย​งานกลับลูกค้าในเมืองแล้วคงต้องเข้าไปหาปกป้อง​เพราะช่วงนี้เขาก็พยายาม​หาหลักฐาน​เอาผิดคิมหันต์​เรื่องไฟไหม้​อยู่... คราวที่แล้วเขาตัดสินแค่ว่าคนงานแอบสูบบุหรี่​ในโรงตากเมล็ด​เลยทำให้ไฟไหม้เพราะเขาแค่อยากให้ศัตรู​ตายใจ...

ชายหนุ่ม​ขับรถมาจอดที่โรงแรม​แห่งหนึ่ง​ในตัวจังหวัด​เพราะลูกค้าบินมาจากกรุงเทพ​เพื่อมาคุย​เรื่องธุรกิจ​ร้านกาแฟ​กับเขา.. ลูกค้า​ไม่สะดวก​ไปที่ไร่เพราะ​มีธุระ​ที่อื่นต่อ.. ภูผา​เดินเข้าไปนั่งรอลูกค้าที่ส่วนตอนรับของโรงแรม​ที่ลูกค้า​นัดไว้...

"คุณ​ภูรอนานมั้ยครับ"

"ไม่นานครับ.. เชิญ​นั่งครับคุณอาร์ท"

ภูผา​เอยทักลูกค้าคนสำคัญ​ที่เดินเจ้ามาหาเขา
อานัท​เป็นเจ้าของร้านกาแฟชื่อดังเขาสนใจกาแฟ​ที่ไร่และช่วนให้ภูผาร่วมลงทุนด้วยเพราะมันเป็นโอกาส​ที่ดีและเห็นความสามารถ​ของภูผา​ที่จะช่วยเขาพัฒนา​กาแฟของไร่เอื้อม​ดาวให้คนรู้จัก​มากขึ้น..
จริงๆแล้วอานัทเป็นญาติ​ของปกป้องถึงจะไม่ได้รู้จักสนิท​เท่าไรแต่ปกป้อง​เป็นคนสนับสนุน​ให้เขาเข้าร่วม​ด้วย..
ทั้งสองคุยกันได้สักพัก​แล้วอานัทก็ต้องขอตัวกลับเพราะจะต้องกลับกรุงเทพไปทำเรื่องเอกสาร​เซ็นสัญญา​ร่วมหุ้น​กัน... และขอให้ภูผาเดินทางไปเซ็นสัญญา​ที่กรุงเทพ​อาทิตย์​หน้า

"ขอบคุณ​มากนะครั​บ​ที่ให้โอกาส​ผม"

"ผมต้องขอบคุณ​คุณ​ภูมากกว่า​ที่มาร่วมงาน​กับเรา..."

"ครับ.."

ภูผา​ยิ้มให้อานัทอย่างเป็นมิตรแต่สายตากลับมองไปเห็นนิตยสาร​ที่อานัทเปิดไว้พอดี... มันเป็นนิตยสาร​เกี่ยวกับแวดวง​ธุรกิจ..
เขาเห็นรูปใครบางคนที่ยืนยิ้มอย่างสดใสเคียงข้าง​ผู้ชาย​คนหนึ่งที่ดูดี...

" คุณ​ภูสนใจหรอครับ"

อานัทเห็นสายตาของภู​ผาที่มองไปยังรูปหญิง​สาวคนหนึ่ง

"เนี้ยะ​ลูกสาวคุณ​ประพจน์​เจ้าของบริษัท​ผลิต​และส่งออกอาหาร​กระป๋อง​รายใหญ่... ตอนนี้มาช่วยพอดูแลธุรกิจ... สวยนะครับเห็นว่าเคยเป็นดารา... คนข้างๆเห็นว่าเป็นหุ้นส่วนแต่ใครๆก็ว่าเหมาะสม​กันนะครับเห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ...เสียดายนะครับไม่งั้นผมจะจีบแล้ว"

"ปัง!!"

ภูผา​วางแก้วน้ำเสียงดังจนอานัทแอบตกใจไม่ใช่เพราะเสียงดังของแก้วน้ำแต่เป็นเพราะสีหน้าของคนที่นั่งอยู่​ตรงข้ามเขา

" ขอโทษครับ... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับแล้วเจอกันอาทิตย์​หน้าครับ"

ภูผา​รีบขอตัวก่อนเพราะว่า​ตอนนี้อารมณ์​ของเขามันร้อนไปหมด...เขาไม่ชอบคนที่ยืนข้างมินตราเขาไม่ชอบคนที่พูด​ว่าจะจีบเธอเขาไม่ชอบคนที่เข้าใกล้เธอแต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้... ขนาดจะโทรไปหาเขายังไม่กล้าที่จะโทรไปเขามันขี้ขลาด​...

" อยู่​บ้านเปล่า​ว่ะ"

ชายหนุ่ม​เดินมาที่รถแล้วโทรหาปกป้อง​เพราะเพื่อนบอกว่าวันนี้ไม่ได้เข้าเวร

"อยู่.. มีอะไร"

"เดี๋ยว​เข้าไปหา"

ภูผา​วางสายจากเพื่อนแล้วรีบขับรถด้วยความเร็ว​ตามอารมณ์​ของตัวเอง...


ในห้องประชุม​ขนาดใหญ่​ของบริษัทที่ตอนนี้ต่างประชุมกันอย่างเป็นกันเองคงเป็นเพราะความเป็นกันเองของผู้ถือหุ้น​คนใหม่อย่าง
เตชิน​ วัฒธนไพบูลย์​ นักธุรกิจ​รูป​หล่อที่ซื้อหุ้น​ต่อจากผู้เป็นลุงเข้ามาร่วมบริหารกับคุณ​ประพจน์​ที่เป็นเพื่อนของลุงตัวเอง...

"งั้นสรุปตามนี้นะครับท่านใดมีอะไรสงสัยเข้ามาหาผมที่ห้องได้ครับ...วันนี้แค่นี้ครับขอบคุณ​ครับ"

พนักงานทุกคนเริ่มออกจากห้องประชุม​ด้วยใบหน้าที่แจ่มใส...

"คุณ​มินครับ...ไปทานข้าวเที่ยง​กันครับ"
เตชินเอยช่วนหญิงสาวที่กำลังเก็บ​เอกสารอยู่บนโต๊ะ​

"ต้องขอโทษ​ด้วยนะคะวันนี่มินมีนัดแล้ว.. และก็ขอลาครึ่ง​วันนะคะ"

" ไม่ต้องลาผมก็ได้นะครับ... งั้นเป็น​มื้อเย็นนะครับ"

"เออ... งั้นเดี๋ยว​มินบอกอีกทีได้มั้ยค่ะ"

"ได้ครับ.. "

" มินไปก่อนนะคะ"

มินตรา​ยิ้มให้กลับชายหนุ่ม​เธอไม่กล้าที่จะปฎิเสธเขาตรงๆเพราะเธอไม่ค่อยอยากเป็นข่าว... ไม่รู้​ทำมั้ยเธอถึงแคร์​กับเรื่องแบบนี้ทั้งๆที่เมื่อก่อนใครจะเขียน​ข่าวยังงั้ยเธอก็ไม่สนใจ... แต่เหมือนความรู้สึก​มันบอกว่าถ้าคนอื่นเห็นเข้าเขาจะรู้​สึกอย่างไร... คนอื่น... แล้วเขาจะรู้สึก​อะไรมั้ย...

หญิงสาวขับรถมาจอดที่หน้าร้านเสื้อที่ดูหรู​หราบอกฐานะ​ของเจ้าของร้านได้ดี...

"หนูมินทางนี้จ๊ะ.."

เสียง​สาวประเภท​สองเจ้าของร้านที่หญิงสาวรู้​จักเป็นอย่างดีเพราะ​เมื่อก่อนเธอจะมาตัดชุดออกงานที่นี้เสมอ...

"สวัสดี​ค่ะพี่แนน​นี่"

"ไปค่ะเขาไปข้างในทุกคนรออยู่"

มินตรา​เดินเข้าไปข้างในก็เจอกับเหล่านางแบบในงานหลายคนที่เธอพอจะรู้จัก​บ้าง... แต่มีอยู่คนหนึ่​ง​รู้จัก​เป็นอย่างดี...

"อ้าว... มินมางานนี้ด้วยหรอจ๊ะ"

นิชาร์ม​เอยทักมินตราที่เดินเข้าไปในห้องที่มีชุดแขวน​ไว้มากมาย...

" แล้วมาไม่ได้หรอจ๊ะ... ปกติฉันก็เดินทุกปีแต่บางคนนี้มาได้งั้ยค่ะพี่แนนนี่"

แนนนี่ได้แต่ยืนยิ้มๆเพราะเห็นเป็นเรื่องปกติ​อยู่​แล้วที่สองคนนี้เจอกันทีไรต้องเป็นแบบนี้ทุกที
ส่วนมินตรา​ได้แต่เดินไปนั่งอีกมุมหนึ่งวันนี้เธอเหนื่อย​ไม่อยากมาทะเลาะ...
เมื่อรองชุดเรียบร้อย​แล้วนางแบบทุกคนต่างทะยอย​กลับ...

" หนู​มินลูก.. "

เมื่อมินตรา​กำลังจะเดินออกจากร้านก็เจอกับคุณ​เอื้อม​ดาวที่เดินจะเข้าร้านพอดี

"สวัสดี​ค่ะคุณ​ป้า"

"จ๊ะลูก... วันนี้มีธุระ​ต่อมั้ยไปทานข้าวกับป้าสักมื้อนะลูก​เดี๋ยว​รอป้าก่อนนะ"

"ค่ะคุณ​ป้า"

คุณ​เอื้อม​ดาวเข้าไปคุย​ธุระในร้านสักพัก​แล้วเดินออกมา

" ไปรถป้านะลูก​จะได้ไม่ต้องขับรถ"

ท่านเดินโอบเอวหญิงสาวไปที่รถ... ที่มีคนขับรถจอกรออยู่แล้ว
รถเคลื่อนตัว​ไปจอดที่หน้าร้านอาหาร​ไทยแห่งหนึ่ง​ทั้งสองเดินเข้าไปภายในร้านตามพนักงานตอนรับ...
ใจจริงท่านหาโอกาส​คุย​กับหญิงสาวตรงหน้านานแล้วแต่ไม่มีโอกาส​สักที

"อยากทานอะไรสั่งเลยนะลูก​"

" ค่ะ"

มินตรา​ก้มมองเมนู​ในมื​อย่างสนใจเพราะเธอไม่ค่อยได้เข้าร้านอาหาร​ไทยแท้ๆแบบนี้บรรยากาศ​ก็ดูดี..

"ช่วงนี้สบายดีมั้ย​ลูก.. งานคงเหนื่อย​น่าดู"

"ไม่เหนื่อ​เท่าไรค่ะ.. เพราะได้คุณเตชินคอยสอนงานมินเลยเข้าใจง่ายขึ้น"

"อ้อ.. หนูมินกับเตชินดูสนิทสนม​กันมากเลยนะป้าเห็นจากข่าว"

"ไม่หรอกค่ะ... ข่าวก็เขียนไปเรื่อยคุณ​ป้าอย่าเชื่อข่าวพวกนั้นเลยค่ะ"

"ป้าไม่เชื่อหรอกจ๊ะ...ป้าแค่กล้วใครบางคนเขาไม่เข้าใจ"

"ใครหรอค่ะ"

"หนู​มินก็รู้.. "

คุณ​เอื้อม​ดาวไม่อยากอ้อมค้อม​เพราะท่านกล้วเสียว่าที่ลูก​สะใภ้​คนนี้ไปถ้ามัวแต่รอพ่อลูกชายตัวดีคงหมดหวังกันเป็นแน่..

มินตรา​ได้แต่นั่งเงียบ​ไม่กล้าที่จะพูด​อะไรไม่ใช่ไม่รู้​แต่แค่ไม่แน่ใจว่าเขาจะคิดมากกับเรื่องของเธอ...คนแบบภูผาขนาดผ่านไปเป็นเดือนเขายังไม่เคยโทรมาหาเธอเลยด้วยซ้ำ

...........


ปกป้องได้แต่นั่งมองเพื่อน​ที่อตอนนี้ยกแก้วเหล้า​ดื่มยังกะน้ำเปล่า.. พอภูผาเข้าไปหาเขาที่บ้านก็ลากตัวเขามาร้านเหล้าเลย....

"พอแล้วไอ้ภู... ขับรถกลับไร่ไม่ได้นะเว่ย"

ปกป้อง​ดึงแก้วเหล้า​จากมือเพื่อนออกมาแต่ภู​ผากลับดึงไปคืน..

"มึงเป็นอะไร"

"เปล่า"

"ดูสภาพ​มึง.. ยังมาบอกว่าเปล่าอีก"

ปกป้อง​ได้แต่นั่งมองเพื่อน​ที่ตอนนี้เริ่มเมาแล้วแต่ปกป้อง​ก็นั่งจิบเหล้าไปนั่งมองเพื่อนไปเพราะ

... ถ้ามันเริ่มเมาเดี๋ยว​มันก็พูดออกมาเอง...

"ทำไมว่ะ.... ทำไม"

"ก็จะรู้​กับมึงมั้ย.. ถ้ามึง​ไม่บอก"

"ทำมัยต้องไปกับไอ้คนนั้น... ทำไมต้องทำตัวสนิทสนม​ขนาดนั้น...

"มึงพูด​อะไรของมึงว่ะ"

ปกป้อง​ได้แต่มองหน้าคนเมาที่พูดไปเรื่อยเปื่อย​
แต่เขาก็พอจะรู้​และจะจับใจความว่าเพื่อนเขาเป็นแบบนี้เพราะใคร... ปกป้องมองคนที่หยิบมือถือ​ขึ้นมาแล้วเปิดรูปจากข่าวในมือถือ​แล้วยืนมาให้เขาดู

"มึงดู... ทำไมว่ะทีกับกูไม่เคยยิ้มให้... แล้วไอ้นี้มันเป็นใคร... "

ปกป้อง​หยิยมือถือ​มาจากมือภูผาแล้วเลื่อนดูรูป... มันเป็นรูปของมินตรา​ที่ยืนคู่​กับผู้ชายคนหนึ่งแต่เขาดูมันก็ไม่เห็นมีอะไรแล้วเพื่อนเขามันจะโวย​วายอะไร...
แต่พอปกป้อง​กำลังจะเอยอะไรกับเพื่อนมันกลับหลับคาโต๊ะ​ไปเสียก่อนจะว่าเมาแล้วหลับคงจะบ้างส่วนแต่คงจะไม่ได้นอนด้วยดูจากสภาพ​ร่างกายแล้วมันคงโหมทำงานหนัก...

"ไอ้ภู.. ลุกกลับบ้าน"

ปกป้อง​ปลุกเพื่อนแต่เพื่อนตัวดีกลับไม่ไหวติง​หมดสภาพ​กัน.. ภูผา​เจ้าของไร่เอื้อม​ดาวที่สาวๆต่างหลงใหล...

ตั้งแต่​แต่แยกจากคุณ​เอื้อม​ดาวมินตราก็ตรงกลับบ้านเลยเธอโทรไปขอโทษ​ เตชิน​ ที่ไม่ได้ไปทานข้าวด้วย เพราะตอนนี้ใจของเธอลอยไปถึงไหนแล้ว
เมื่อเธอพึ่งรู้​ว่าตอนนี้ว่าที่ไร่เอื้อม​ดาวมีปัญหาเพราะเมื่อเดือนก่อนที่ภูผารีบกลับเป็นเพราะ​ไฟไหม้​โรงตาก เธอไม่รู้​มาก่อนเลยอาจเป็นเพราะ​เธอไม่เอยปากถามใครแล้วก็ไม่มีใครพูดเรื่องนี้ให้เธอฟัง
เธอไม่รู้ว่านี้เป็นเหตุ​ผลที่เขาไม่ติดต่อมาหรือว่าเป็นเพราะอย่างอื่น...

มินตรา​หยิบมือถือขึ้นมาเลื่อน​หาเบอร์​ใครบางคนตอนนี้ทิฐิ​มีน้อยกว่าความ​ห่วงใครบางคนมากกว่ามินตรารอสายอยู่​สักพัก​ก็มีเสียง​ตอบรับกลับมา...

"สวัสดี​ค่ะ"

มินตรา​ยกมือถือ​ออกจากหูแล้วมองดูเบอร์​ที่โทรออกไปเธอก็ไม่ได้โทรผิดแล้วใครมารับโทรศัพท์​ของภูผา...

"เออ... คือนี้ใช่เบอร์​คุณ​ภูผาหรือเปล่า​ค่ะ"

มินตรา​กลั้นใจ​ถามออกไปถึงแม้จะกล้วคำตอบที่ได้รับมากเท่าไรแต่ก็ยังอยากจะรู้...

"พอดีคุณ​ภูหลับไปแล้วค่ะ... มีอะไรฝากไว้ก่อนนะคะถ้าตื่นแล้วเดี๋ยว​มุก​ให้คุณ​ภูโทรกลับนะคะ"

มินตรา​นิ่งเงียบกลับคำตอบที่ได้รับตอนนี้จะ3ทุ่ม​แล้วเขานอนอยู่​ที่ไหนทำมั้ย... แล้วคนที่รับสายคนนี้เป็นใคร...อยู่​ดีๆน้ำตาเจ้ากรรม​ก็ไหลออกมามินตรา​รีบยกมือขึ้นเช็ดมัน..

" ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ"

หญิงสาวมองมือถือ​ที่อยู่​ในมือตัวเองแล้วได้แต่พูดกับตัวเองในใจว่า​ เธอไม่น่าโทรไปเลยเธอไม่น่าห่วงเขาเลย... ทั้งๆที่ตอนนี้เขายังไม่เคยนึกถึงเธอเลย...นับจากวันนี้เธอจะไม่คิดถึง​ผู้ชายที่ชื่อภูผา... เรื่องระหว่างเธอกับเขามันจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้อง​กัน....


แสงแดด​ส่องมาที่หน้าต่างทำให้คนเมาที่ตอนนี้เริ่ม​ขยับไปมาภูค่อยๆลืนตาขึ้นแล้วปรับสายตาอีกที... เขาอยู่​ไหนแต่พอนึกดู..
... บ้านปกป้อง... เขาจำได้เพราะ​เขาเคยมานอนที่นี้บ้าง
ภูผา​ลุกขึ้นนั่งลงที่เตียง​เพราะ​ตอนนี่เขาปวดหัวไปหมดนี้เขากินซ่ะจนจำอะไรไม่ได้แบบนี้เลยหรืองั้ย... ชายหนุ่ม​หยิบมือถือ​ตัวเองที่ว่างอยู่​ที่โต๊ะ​ขึ้นมาดูนาฬิกา...

...12:00น.....

"ให้มันได้แบบนี้ซิว่ะ"

ภูผา​ด่าตัวเองจริงตอนนี้เขาควรจะช่วยคนงานที่ไร่... เป็นเพราะใครบางคนแท้ๆ.... ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ภูผาเปิดมือถือ​เพื่อที่จะโทรหาสิงห์​ถามเรื่องงานที่ไร่แต่ต้องสะดุด​ตากลับเบอร์​ของใครบางคนที่เขาอยากโทรหาทุกวันแต่ไม่กล้าขึ้นว่าเป็นเบอร์​โทรเข้ามา.... แล้วที่สำคั​ญ​มันมีเวลาที่คุยอยู่​ใครคนรับแต่ถ้าเขารับเขาต้องรู้​ซิ... ภูผา​รีบลุกแล้วเดินไปหาปกป้อง..

"ไอ้ป้อง!" ภูผาตะโกนเรียก​เพื่อนที่อยู่​ตรงไหนไม่รู้​

"อะไรของมึงตื่นมาก็โวยวาย... รู้​งี้ทิ้งไว้ที่ร้านดีกว่า"

"ใครรับสาย... มึงใช่มั้ย"

"รับสายอะไร​ขอมึง"

ภูผา​ยื่นมือถือ​ใส่หน้าปกป้องที่ตอนนี้แอบอมยิ้ม​อยู่

"ใครคนรับสาย... แล้วคุยอะไร... แล้วเขาว่างั้ยบาง"

"อยากรู้​ขนาดนั้นทำมั้ยไม่โทรกลับล่ะ... แต่ว่าโทรไปคุณ​มินเขาคงไม่รับสายมึงหรอกว่ะ... เพราะ​ว่าเมื่อคืนกูให้เด็กสาวๆสวยๆที่ร้านเขารับสายให้..."

"แล้วมึงให้น้องเขาบอกว่าอะไร..ไอ้ป้อง!!"

ภูผา​ขึ้นเสียงใส่เพื่อนเพราะ​ตอนนี้ใจเขาร้อนไปหมดแล้วกล้วคนที่อยู่​ที่โน้นเขาใจผิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว...

" ใจเย็น​ดิว่ะ.... กูแค่บอกให้น้องเขาบอกว่า.. คุณ​ภูหลับแล้ว....แล้วมึงว่าตอน3ทุ่ม​มีคนมารับมือ​ถือตอนนี้เขา... โอ๊ย."

ปกป้อง​ยังพูด​ไม่จบก็โดนภูผาทีบซ่ะล้มลงไปกองที่พื้น..

"แล้วมินตรา​ว่างั้ย..."

"ก็ไม่ว่างั้ยก็ว่างสายไปเลย"

ภูผา​มองหน้าเพื่อนแบบโกรธ​มาก....ถ้ามินตรา​เข้าใจเขาผิดขึ้นมาจะทำยังงั้ย..
ภูผา​รีบเดินไปที่รถแต่ก็ยังมีเสียงปกป้อง​ตะโกน​ตามมา...

" มึงจะไปไหนว่ะ"

"ไปกรุงเทพ"

ได้ยินแค่นั้นปกป้องถึงกับยิ้มออกมาเพื่อนเขามันต้องใช้ไม้นี้ถ้าจะรอให้มันไปเองคงมีหวังหนุ่มๆคงได้ใจมินตราไปก่อนเพื่อนเขาเป็นแน่เขาหวังว่าเพื่อนเขาคงจะสมหวัง​กลับมามากกว่าจะโดน

....คุณ​มินไล่กลับมาเชียงใหม่​หรอกนะเว่ย....







....... ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️....................................


✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #22 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 03:01
    มินกินเยอะเพราะเครียดเรื่องงานไม่ใช่เพราะท้องใช่มั้ย
    #22
    0
  2. วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 02:55
    ง้อสาวให้สำเร็จนะคุณภู
    #20
    0