ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 25 : เมื่อเราไม่เข้าใจกัน(ต่างคนต่างคิด)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 ก.ค. 62

มินตรา​มองห้องนอนที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปทำมั้ยมันถึงรู้​สึกอบอุ่นใจ​แบบนี้.. การที่อยู่​ที่ไหนมันก็ไม่สุขใจเท่าอยู่​ที่บ้านหญิงสาววางกระเป๋า​ไว้ที่ห้องเก็บเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวใช่เวลาไม่นาน... คงเป็นเพราะความเคยชินที่อยู่​ที่โน้นหรือเปล่าพอคิดถึงตรงนี้.. ได้แต่หยิบมือถือขึ้นมาดู.. ตอนนี้เขาจะทำอะไรอยู่...


"ว่างั้ยว่ะเพื่อน..."

เสียง​ธนกิจเพื่อนสนิทอีกคนของภูผา​ที่เขามางานแต่งของเพื่อนเมื่อคราวก่อนเอยขึ้นเมื่อเห็นมหาโจร​ป่าอย่างภูผาออกมาจากไร่ได้...

"เปล่าแค่ว่าจะมาเช่าคอนโด​มึงอยู่​หน่อย"

"เช่าอะไรว่ะ.. แล้วทำมั้ยมึงไม่ไปนอนบ้าน.. แล้วมาทำอะไร"

"ไม่บอก.. เอากุญแจ​มา"

" นี้มึงมาขอยู่​หรือมาปล้นว่ะ... ออกมาจากป่ารู้จักโกรนหนวดเครา​บางนะ.. สาวๆเห็นก็วิ่งหนี​กันหมด.. เอาไปๆ"

"บ่นยังกะพ่อ..."

"ไม่กล้วไปเจอกูซ่อนสาวไว้หรืองั้ย"

" ถ้าเจอ.. กูจะได้บอกเมียมึง"

" ไอ้.. "

ภูผา​รีบเดินออกจากห้องทำงานเพื่อนเพื่อไปคอนโด​ที่เขาขอมาค้างสักคืนเพราะพรุ่งนี้​เขาก็ต้องกลับงานที่ไร่เยอะต้องให้เขากลับไปรีบเคลียร์..

เสียงมือถือของภูผา​ดังขึ้น... แต่เจ้าของมือถือ​กลับอยู่ในห้องน้ำจนมันเงียบไป...

.คนที่อยู่​ปลายสายที่โทรเข้ามาเธอต้องทำใจเสียนานที่จะเอยทักอะไรเขาก่อนดี... แต่กลับไม่มีคนรับสาย...เขาทำอะไรอยู่...มินตรานอนพลิกไปมาแล้วสักพักก็หลับไปเธอไม่อยากคิดอะไรมากแล้วถ้าเขาเห็นเขาคงโทรกลับมา...
แต่คนที่กำลังเคลิ้ม​หลับก็ต้องลืนตาขึ้นเพราะเสียงมือถือที่ถูก​วางไว้ข้่างกาย... มินตราเอื้อม​มือไปหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะดูว่าใครโทรมา...

.... คุณ​ภู...

หัวใจของเธอตอนนี้มันเต้นไม่เป็นจังหวะ​ยังกะคนที่กำลังตกหลุมรัก.. หรือเธอ...
เธอได้แต่มองหน้าจอมือถือที่มันดังอยู่..
จะเอยทักว่ายังงั้ย...จะบอกว่าอะไรถ้าเขาถามที่เธอโทรไป...

"ฮัลโหล.."

"โทรหาผมหรอ..."

สรรพนาม​ที่ใช่แทนตัวเองเปลี่ยน​ไปทำให้มินตรา​ถึงกับไปไม่ถูกแต่ทำมั้ยมันถึงรู้​สึกเหินห่างยังไงไม่รู้... แต่ก็ยิ้มออกมาเพราะเขารู้​จักพูดเพราะๆกับเธอก็เป็น..

"คือ.. ว่า.. คุณ​ทำอะไรอยู่ถึงบ้านหรือยังแล้วกินข้าวหรือยัง"

มินตราพูด​เร็วจนคนปลายสายถึงกลับยิ้มออกมา

" ถามเร็วขนาด​นั้นผมจะตอบอะไรก่อนดี"

"ไม่ต้องตอบก็ได้..."

"ผมล่อเล่น..ผมอยู่คอนโด​เพื่อนไม่ได้กลับบ้าน"

"แล้วทำมั้ยไม่กลับบ้าน.. แล้วอยู่​กับใครเมื่อกี้โทรไปทำมั้ยไม่รับสาย"

ภูผา​ยิ้มแก้ม​ปริ​นี้ขนาดเขาไม่รับสายแค่นี้.. มินตรา​เธอคิดไปถึงไหนแล้วแต่ทำมั้ยเขาถึงชอบให้เธอทำตัวเหมือน​หวงหรือหึงเขาแบบนี้..

" ทำมั้ยไม่ตอบ.. "

" ก็กำลัง... "

" กำลังทำอะไร.."

" เปล่าผมไม่ได้ทำอะไร.. ก็กำลังคุย​โทรศัพท์​กับเมียอยู่​งั้ย"

" บ้า.!.. พูดอะไรแค่นี้ก่อนนะ"

"เดี๋ยว.."

มินตรา​รีบวางสายนี้เขาพูดมาได้ไม่อายปากหญิงสาวรีบวางมือถือลงแล้วล้มตัวลงนอนยิ้มกลับตัวเอง..

ทางด้านคนที่พูด​ออกไปแล้วถึงกลับยิ้มให้มือถืออยู่แบบนั้นถ้าใครมาเห็นเขาคงว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ..


อาการ​ยามเช้าของเมือง​หลวงอย่างกรุงเทพและการจราจร​ที่ติดขัดทำให้คนที่นั่งอยู่​บนรถตอนนี้ถึงกลับไม่ชอบเอาเสียเลย

"ลุงชมค่ะ... จอดข้างหน้านี้ก็ได้ค่ะเดี๋ยว​มินเดินไปเอง"

"จะดีหรอครับคุณ​หนู"

"รถมันติดเดินไปคงเร็วกว่า.. ลุงชมกลับเลยนะเดี๋ยว​มินกลับเอง"

"ครับ"

มินตรารีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาล​แล้วเดินไปที่ตึกผู้ป่วย...

"มิน.."

มินตราหันไปตามเสียงเรียก​ของใครบางคน

" พี่กร.. มาทำอะไร"

" ก็มาเยี่ยม​คุณ​อานั้นล่ะ..แล้วอาการ​เป็นงั้ยบ้าง"

" น้าอรโทรมาบอกว่าฟื้นตัว​แล้ว... "

" พี่ติดต่อมินไม่ได้เลย.. สบายดีนะ"

"สบายดี.."

"พี่ว่าเราเข้าไปข้างในตึกดีกว่าแถวนี้อากาศ​มันร้อน"

มินตรา​เดินก้าวตามปกรณ์​ไปจนจะถึงหน้าห้องผู้​ป่วยแต่อยู่​ๆรองเท้า​ส้นสูง​คู่​ใจที่ไม่ได้ใส่นานเกิดง้อแง้ขึ้นมา..

" โอ้ยยย..

"เป็นไรมิน"

ปกรณ์​รับมินตราไว้พอดีก่อนที่หญิงสาวจะล้มลงไป.. จนเหมือนว่าสองคนกำลังกอดกันอยู่..
แต่อยู่​ๆก็มีมือของใครบางคนมาดึงมินตราออกจากปกรณ์​เสียก่อน

" ทำอะไร!! "

ภูผา​เอยเสียงห้วนแล้วมองหน้าปกรณ์​ที่ทำหน้าสงสัยว่าเขาเป็นใคร..

" นี้คุณ​ปล่อยมินก่อนมั้ย... "

ปกรณ์​มองภูผาที่จับเอวมินตราไว้แต่สีหน้าท่าทาง​ของหญิงสาวดูเหมือนเจ็บจนจะยืนไม่ไหวแล้ว

"มันเป็​นใคร.."

มินตรา​สะบัดออกจากภูผาแล้วมองหน้าชายหนุ่ม... นี้เขาพูดอะไร..

"นี้มันไม่ใช่ที่ไร่นะ... ที่​คุณ​จะมาว่าใครว่ามันแบบนี้รบกวนให้เกียรติ​คนอื่นด้วย"

" พูด​แค่นี้ไม่ได้.. ก็ใช่ซิฉันมันเป็นคนพูด​แบบนี้ก็ดีกว่าคนบางคนอ่อยคนอื่นไปทั่วขนาดมี.."

" เพียะ!! "

"ช่วยพูด​ให้มันดีๆหน่อยนะ... หย่ามาหยาบคาย​ที่นี้โรงพยาบาล.. ถ้าจะพูด​จาแบบนี้ก็กลับไปที่ไร่คุณ​โน้น"

" มิน.. พี่ว่าเสียงดังไปแล้วคุย​กันดีๆก่อน"

ปกรณ์​จับแขนหญิงสาวเหทือนเรียก​สติว่าตอนนี้มีคนมองมา

ภูผา​มองคนที่จับแขนมินตราแล้วเขาทนไม่ได้ทำมั้ยเขาถึงเป็นแบบนี้ไม่รู้​เขาไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้เธอ... เขายอมรับว่าเขาอาจไม่มีเหตุผล​แต่เขาจะไม่ยอม...

" ปล่อย.. "

มินตรา​ดึงมือตัวเองออกเมื่อภูผาดึงแขนเธอไปไม่น่าเลยจริงๆเธอไม่หน้ามองเขาในทางที่ดีเลยเขามันก็ไอ้คนป่าเถื่อน​ไม่มีเหตุผล.. แล้วคนเมื่อคืนหายไปไหนเธอคิดว่าทุกอย่างมันจะดีแล้วแท้ๆ...

"ภู.. ทำอะไร!"

เสียงคนมาใหม่ที่รีบเขามาดึงตัวน้องชายตัวเองออกมาเสียก่อน..

"แก่ทำอะไรนี้โรงพยาบาล​... ไปคุย​กันข้างนอกดีกว่า"

พีระภัทร​ดึงแขนน้องชายที่มองมายังมินตรา.. ภูผา​ถูก​ดึงมานั่งด้านนอกตึก..

"แก่เป็นอะไร.."

ภูผา​เอาแต่เงียบก้มมองมือตัวเองที่บีบมันจนเส้นเลือดนู้นออกมา...

"แก่ไม่ควรไปเสียงดังแบบนั้น.. คนอื่นเขามองไม่อายหรืองั้ย"

" ไม่อาย.. "

" ถ้าไม่อาย.. พี่ว่าแก่ควรให้เกียรติ​น้องมินเขาด้วยนะ"

"ผมจะกลับไร่แล้ว.."

"ภูแก่จะกลับด้วยสภาพแบบนี้ไม่ได้... ถ้ามีเรื่องอะไรไม่เข้าใจกันแก่ควรไปปรับความเข้าใจกันก่อน​ พี่ไม่รู้​ว่าเรื่องของแก่กับน้องมินไปถึงไหนแล้ว... แก่ช่วยดูสถานการณ์​ตอนนี้ผู้หญิง​เขาอยากได้คนที่ค่อยเข้าใจ... ไม่ใช่ตัวปํญหา... ถ้าแก่คิดว่าแก่เป็นตัวปัญหา​ก็กลับไร่ไปได้เลย"


พีระภัทร​พูด​กับน้องชายเหมือนเตือนสติเขาไม่รู้​เรื่องมันเป็นอย่างไรแต่เขาพอจะรู้​จากแม่เขาบ้างว่าทั้งสองอาจจะมีความรู้​สึกดีๆต่อกันจากสายที่รายงานตรงมาจากเชียงใหม่​อย่างป้าปีป..

" มีอะไรกันค่ะ.. "

เสียง​พิมพ์​ประภาที่เดินตามสามีมาเอยถามขึ้นเพราะ​หญิงสาวไม่ทันเห็นเหตุการณ์​อะไร... เธอกับพีระภัทร​ปรับความเข้าใจกันคงเป็นเพราะเราสองคนหันหน้าเข้าหากันและคุยเรื่องที่อยู่​ในใจ.. จึงทำให้เข้าใจและเชื่อใจกันมากขึ้น..

"เปล่าจ๊ะ.. เราเข้าไปข้างในดีกว่า.. ปล่อยให้ภูมันคิดอะไรไปก่อน... คิดได้ก็ตามมานะภู"

พีระภัทร​ปล่อยให้น้องชายนั่งคิดอะไรไปคนเดียวเขาหวังว่าน้องชายของเขาจะคิดได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปนะ...


มินตรา​เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม​เพราะไม่อยากให้​ผู้​เป็นพ่อเห็นความผิดปกติและมารับรู้​เรื่อง​อะไรแบบนี้...

" พ่อเป็นงั้ยบ้างค่ะ.. มินคิดถึง​พ่อมากเลย"

"พ่อแข็งแรง​จะตายย.. เห็นมั้ย"

คุณ​ประพจน์​ยกแขนที่มีมัดกล้ามเนื้อ​ให้ลูกสาวดู...

"พ่อก็.. นี้พี่กรมาเยี่ยม​พอด้วยนะ"

"สวัสดี​ครับคุณ​อา"

"ไม่เจอกันนานเลยเราเป็นงั้ยบ้าง"

"สบายดีครับ..."

"มิน..เมื่อกี้ตาภูก็เข้ามาเยี่ยม​พ่อเจอกันยังล่ะลูก​"

เมื่อผู้เป็นพ่อเอยถามถึงคนที่เธอยังคงโกรธ​เขาอยู่มินตรา​ได้แต่เงียบ..

"ว่างั้ยลูก... แล้วจะกลับวันไหน"

" มินไม่กลับแล้วค่ะ... มินจะกลับมาช่วยพ่อทำงาน"

ผู้​เป็นพ่อมองหน้าลูก​สาวเหมือนมันมีอะไรซ่อนอยู่... ท่านไม่รู้​ว่าเพราะอะไรแต่เมื่อก่อนที่ลูกสาวจะเข้ามาท่านได้คุย​กับชายหนุ่มลูกชายเพื่อนคุย​กันหลายเรื่อง...

เสียงประตู​เปิดเข้ามาจนทุกคนหันไปมอง...

" สวัสดี​ครับคุณ​อา/สวัสดี​ค่ะ"

" อ้าว.. ตาภัทร​หนูพิมพ์.. สวัสดี​ลูก"

"คุณ​พ่อคุณ​แม่ฝากบอกว่าช่วงเย็น​ๆจะเข้ามานะครับ"

"โอ๊ย​ไม่ต้องมากันให้ยุ่งยากทำมั้ย... เดี๋ยว​อาก็ออกแล้วค่อยไปเจอกันที่บ้านดีกว่า"

คุณ​ประพจน์​พูดคิดตลกเพราะไม่อยากให้คนอื่นมากันเยอะแยะ​เสียเวลาทำมาหากินกันต้องมานั่งเฝ้าคนป่วย..
พีระภัทร​กับพิมพ์​ประภาอยู่​นั่งคุยสักพัก​ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะมีงานที่ต้อง ทำ..
มินตรา​เดินออกมาส่งคนทั้งสองที่หน้าประตู..

" น้องมิน.. คือว่าพี่ขอโทษ​แทนนายภูด้วยนะ"

"มินชินแล้วล่ะค่ะ..." มินตรา​ยิ้มออกมาให้พีระภัทร​กับพิมพ์​ประภาเธอไม่อยากเก็บเอาเรื่องของเขามาใส่ใจอีกแล้ว..

สองสามีภรรยา​มองหน้ากันแล้วมองมาที่หญิงสาวทั้งสองก็ไม่รู้จะพูด​อะไรต่อเพราะคนต้นเหตุ​ก็ไม่ยอมมาสักที่หรือว่าหนีกลับไร่ไปแล้วพีระภัทร​รู้ดีว่าน้องชายเป็นคนดื้อห้วชนฝาแค่ไหนคงจะพอๆกับคนที่ยืนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า..

"งั้นพี่ไปก่อนนะ"

"ค่ะสวัสดี​ค่ะ"

มินตรา​ยกมือไหว้​ทั้งสองคนแล้วยืนอยู่ตรงนั้นจนคนทั้งคู่​เดินหายเข้าไปในลิฟท์​แต่มินตรายังไม่ยอมเดินกลับเข้าห้องเหมือนรอใครบางคน.. ถึงจะโกรธ​ถึงจะโมโห​แค่ไหนถ้าเขาจะกลับเขาก็น่าจะมาบอกเธอก่อนมั้ย....


เสียงมือถือที่ดังติดต่อ​กันหลายสายจนทำให้เจ้าของที่นั่งอยู่ที่เดิมตรงนี้นานเท่าไรแล้วไม่รู้​หยิบมือถือในกระเป๋า​ขึ้นมาดู

"ว่างั้ยสิงห์"

....

"เกิดอะไรขึ้น..."

.....

"ไฟไหม้!! .. ไหม้ที่ไหนเมื่อไร.."

....

"เดี๋ยว​ฉันรีบกลับ... มีอะไรพอจัดการได้ก็ทำไปก่อนนะ"

ภูผา​วางสายจากลูกน้องแล้วนั่งกำมือถือ​ในมือแน่นเขาคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่อง​บังเอิญ​แน่ๆที่อยู่​ดีๆไฟจะไหม้ตอนนี้เขาคงต้องกลับเชียงใหม่​ไปจัดการเรื่องที่ไร่ก่อน... ภูผา​มองมือถือ​ในมือแล้วชั่งใจว่าจะโทรไปหาใครบางคนดีมั้ยแต่ถ้าเขาเข้าไปหาหรือโทรไปแล้วไม่เข้าใจกันอีกเรื่องมันจะยิ่งแย่ไปกว่าเดิม..
ภูผา​เอามือถือ​เก็บ​ลงในกระเป๋า​กางเกงเหมือนเดิมลุกขึ้นเดินออกไปเพื่อ​ไปเรียกรถแท็กซี่​ไปสนามบิน​

ถ้าจัดการเรื่องที่ไร่เสร็จ​เมื่อไรเขาจะรีบกลับมา






...... ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️.....................................


✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​

ขอบคุณ​สำหรับ​ทุกกำลังใจ❣️










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:50
    ชอบอ่า พระเอกเถื่อนดี หวงนางเอกหนักมาก
    #19
    0
  2. #18 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 15:52
    เลิกๆกันไป
    #18
    0