ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 22 : คนเจ้าอารมณ์​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

"คุณ​มินจะไปไหนค่ะแต่งตัวสวยเชียว​ค่ะ"

ป้าปีปเอยถามคนที่เดินลงมาจากข้างบนห้องเพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์...

"ไปในเมืองค่ะ.. แล้ว.."

มินตราทำท่าทางมองหาใครบางคน

"คุณ​ภูเข้าไร่ตั้งแต่​เช้าแล้วค่ะ"

ป้าปีปตอบคนที่ยืนอยู่​ด้วยใบหน้าเปื้อน​รอยยิ้มช่วงนี้ทั้งสองถึงจะไม่ได้พูด​ด้วยกันหวานหู​แต่ก็รู้สึ​ก​ได้ว่ามีอะไรดีๆซ่อนอยุ่​ในคำพูด​มากมายทั้งสายตาและความห่วงใยในบางครั้ง...

" อ่อ.. ค่ะ"

มินตรา​ยิ้มออกมาแบบเขินๆเพราะเธอยังไม่ทันได้ถามป้าปีปก็รู้ทันเธอเสียแล้ว..

"แล้วคุณ​มินไปกับใครค่ะ​ บอกคุณ​ภูหรือยังค่ะเนี้ย"

"ไปกับพี่หทัย... แล้วทำมั้ยมินต้องบอกเขาด้วยล่ะค่ะ.. วันหยุด​นะคะ"

ป้าปึปยิ้มให้กับคำตอบของหญิงสาวนี้ถ้าภูผากลับมาคงบ่นเป็นแน่ๆ...

"แล้วนี้ชะเอมไปไหนค่ะ"

หญิงสาวถามหาเด็กสาวชะเอมเพราะเมื่อวานยังเห็นอ​ยู่​เลยหรือกลับเข้าเมือง​แล้ว

" เห็นบอกว่าจะไปไร่ชาคะ"

" ไร่ชา.. "

" ค่ะ... คุ​ณมินทานข้าวก่อนมั้ยค่ะ"

"ไม่ดีกว่าค่ะ.. มินไปก่อนนะคะ"

มินตรารีบเอยขึ้นก่อนเพราะว่า​เห็นรถของหทัยมาจอดแล้ว.. มินตรา​รีบวิ่งออกไปพร้อมกับสายตาของป้าปีปที่มองไปด้วยความรู้สึก​ว่าถ้ามินตรา​กลับมาต้องมีใครบางคนต้องไม่พอใจเป็นแน่.. ใครคนนั้นก็คงเป็นชายหนุ่ม​เจเาของไร่...

" รอนานมั้ยค่ะ"

" ไม่ค่ะ.. มินก็พึ่ง​จะแต่งตัวเสร็จ"

หทัย​เอยถามหญิงสาวที่นั่งข้่างๆ... และแอบมองหญิง​สาวเป็นระยะแต่ก็ไม่ได้เอยอะไรออกมา...
จนรถยนต์​เคลื่อนมาจอดห้างใหญ่​กลางใจเมืองเชียงใหม่..

"คุณ​มินอยากจะซื้ออะไร​เป็น​พิเศษ​มั้ยค่ะ"

"ยังคิดไม่ออกเลย.. งั้นพี่หทัยพาเดินดูดีกว่า"

" โอเคค่ะ.. เดี๋ยว​วันนึ้พี่จะเป็นไกด์​ให้หนึ่งวัน"

ทั้งสองสามหัวเราะ​และยิ้มออกมาพร้อมกัน..

มินตรา​เดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรติดมือเลยเพราะว่าตอนนี้เงินมันมีน้อย... แต่ถ้าเป็นเมื่อตอนอยู่กรุงเทพ​เธอคงซื้อทุกร้านถึงบางตัวอาจจะ​ไม่ได้ชอบแต่ถ้ามันเป็นแบรนด์​ใหม่ๆออกมาเธอซื้อหมด..

" ไม่ซื้ออะไรหรอค่ะ... ปล่อยให้พี่ซื้อ​คนเดียว​เลย"

หทัยนั่งบ่นเมื่อตอนนี้เข้ามาที่ร้านอาหารเพราะตอนนี้ใช้พลังงานในการเดินไปเกือบจะสองชั่วโมง...

"ไม่รู้​จะซื้ออะไรเลยค่ะ"

มินตรา​ส่ายหัวไปมาแล้วนั่งคุยกับหทัยต่ออย่างออกรสพร้อมกลับนั่งทานอาหารเช้าไปด้วยแต่จะเรียกมื้อเช้าก็ไม่รู้เพราะตอนนี้จะเที่ยงแล้ว... แต่มินตรากลับไม่ได้สนใจเสียงข้อความและเสียงโทรศัพท์​มือถือ​ที่มันร้องอยู่​ในกระเป๋า​เลยแม้แต่น้อย...

คนปลายสายที่โทรเข้าหาใครบ้างคนเพราะตอนนี้ใกล้มื้อเที่ยงแล้วแต่ดูเหมือนคนที่เขาอยากจะแกล้งโทรไปหาแต่ไม่รับ...
ภูผาจองมองโทรศัพท์​ในมือถือ​ด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด​และอารมณ์​ไม่พอใจเริ่มฉายชัดออกมา

"คุณ​สิงห์.. นายเป็นอะไร"

นานเต้อที่ยืนมองเจ้านายที่เดินไปเดินมาเอาแต่กดมือถือ​แล้วทำหน้าแบบนั้น..

"ไม่รู้.. เข้าไปถามซิ"

"ไม่เอาครับ... เข้าไปตอนนี้ได้โดนฝ่าแน่ๆ.."

นายเต้อพูด​ติดตลก​แต่ถึงไม่ได้พูด​ต่อว่าฝ่าอะไรทั้งสองก็เข้าใจกันดีจนสิงห์​ยิ้มและก็ส่ายหัวให้นายเต้อ... ถึงภูผาจะเป็นคนพูด​จาไม่ลื่นหูแต่ก็รักลูกน้องทุกคน..

"มาแล้วจ้าา... กับข้าวร้อนๆของคุณภู"

เสียงชะเอมดังรั่นมาแต่ไกลแต่ก็คงเป็นเรื่องปกติไปแล้วเพราะเด็กสาวมักจะมาส่งข้าวให้เจ้านายบ่อยๆ...

"ชะเอม!..."

เสียง​ภูผาเอยเรียกเด็กสาวเสียงดังจนชะเอมตกใจนี้วันนี้เธอพูดอะไรผิดหรือทำอะไรผิดเจ้านายถึงได้เรียกเธอเสียงดังแถมใบหน้านั้นอีกเห็นแล้วอยากจะรับกลับไปช่วยงานบ้านป้าปีปต่อเร็วๆ
ชะเอมได้แต่รีบเดินเอาปิ่น​โตข้าวไปวางไว้ที่โต๊ะ​แล้วรีบเดินไปหานายที่ยืนตรวจงานอ​ยู่​แบหน้าตาเศร้า​ๆเธอจะโดนอะไรอีกล่ะเนี้ย..

"มินตรา​ไปไหน.."

"ก็คุณ​มินไปในเมืองนี้ค่ะ?"

ชะเอมเอยออกมาเสียงแผ่วเบาเพราะกล้วจะโดนดุ...

"ไปกับใคร..แล้วทำมั้ยไม่ไปด้วย​แล้ว.. ?"

"คือ.../กลับไปช่วยป้าปีปได้แล้วไป"

ชะเอมเดินออกมาแล้วเกาหัวแล้วหันไปมองนายเต้อกับสิงห์​ที่ยืนยิ้มให้เหมือนเป็นเรื่องตลก​

... คุณ​ภูเป็นอะไรของเขา..

เด็กสาวได้บ่นพึมพำ​กับตัวเองแล้วรีบปั่นจักรยาน​คู่​ใจกลับไปช่วยป้าปีปทำงานบ้าน..


มินตรา​นั่งอยู่​ในร้านอาหารร่วมกับหทัย... ได้แต่คุยโน้น​นี้นั้นเรื่องของผู้หญิ​งไปเลื่อยแล้วหทัยก็เอยขึ้นมา

" เดี๋ยว​พี่ไปห้องน้ำ​ก่อนนะคะ"

หทัยขอตัวไปห้องน้ำมินตราได้แต่พยักหน้าแล้วกินของหวานตรงหน้าต่อ... แต่อยู่​มีใครบางคนเดินมาชนโต๊ะ​ที่เธอนั่งอยู่​จนทำให้แก้วน้ำที่วางอยู่​ล้มลงไป..

"ขอโทษครับ.. เดี๋ยว​ผมเช็ค​ให้ครับ"

มินตรา​เงยหน้ามองคนที่ทำแก้วน้ำล้มแล้วหกมาใส่กระโปรง​ของตัวเองแล้วรีบลุกขึ้น.. เพราะเธอไม่ชอบให้คนไม่รู้จั​กมาถูก​ตัวเอง..

"ไม่เป็นไรค่ะ.. น้องรบกวนช่วยเช็ดโต๊ะ​นี้ให้หน่อยนะคะ".

มินตราหยิบทิชชู่​ขึ้นมาเช็ดกระโปงตัวเองที่ต้องนี้มันเป็นคราบของน้ำผลไม้​ไปหมด..

"ต้องขอโทษ​จริงๆ​นะครับ.. ผมไม่ทันระวังหวังว่าคุณ..."

ชายหนุ่ม​เอยเหมือนถามชื่อหญิงสาวตรงหน้าแต่คนตรงหน้ากลับมองหน้าเขาแล้วทำเป็นเมินเหมือนไม่เข้าใจ...

" ให้ผมรับผิดชอบกระโปงตัวนี้นะครับ... ผมว่ามันน่าจะซักไม่ออกแล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ.."

มินตราเอยตัดบทเพราะเธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้สายตาที่มองมาเธอก็พอจะรู้... เธอไม่ใช่ผู้หญิง​ที่ดูอ่อน​ต่อโลกที่ไม่รู้​ว่าผู้​ชายคนนนี้เข้ามาคุย​กับเธอเพราะอะไร..

"งั้นผมเลี้ยง​อาหารมื้อ​นี้นะครับ"

" ขอบคุณ​ค่ะ​"

มินตรา​ยิ้มออกมาเพราะมื้อนี้ถือว่าไม่ต้องมีใครจ่ายแล้วยังเก็บเงินไปซื้ออย่างอื่นได้อีก...

"งั้นฉันขอตัว... ขอบคุณ​มากค่ะสำหรับมือนี้"

"เดี๋ยว! ครับ..."

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่​จะได้พูด​อะไรต่อหญิงสาวก็เดินออกมานอกร้านเสียแล้ว...

..... แบบนี้ซิค่อยน่าสนใจ....

คิมหันต์​มองตามมินตรา​แล้วยิ้มออกมาสวยขนาดนี้ซินะไอ้ภูผาถึงได้หวงนักหวงหนา..


" คุณ​มินมายืนทำอะไรตรงนี้ค่ะ"

หทัยกลับมาจากห้องน้ำเห็นมินตราออกมายืนหน้าร้านพร้อม​ถือของหทัยออกมาด้วย..

"พอดีอาการ​ข้างในไม่ค่อยดีนะคะ"

"อ่อ.. ค่ะ"

หทัยยิ้มแบบไม่ค่อยเต็มมาเท่าไร.. ในใจเธอตอนนี้คิดหลายเรื่องไปหมด.. ทั้งกล้วแล้วก็รู้สึ​กขอโทษ​คนตรงหน้า...

" เรากลับกันเลยมั้ยค่ะ"

มินตราเอยออกมาหลังจากที่ตอนนี้รู้สึก​ว่าเหมือนมีสายตาของใครอยู่ข้างใครขณะที่​ทั้งสองเดินดูร้านเสื้อผ้า..

"ได้ค่ะ..."

"พี่​หทัย.. ส่วนใหญ่​นายภูผาชอบสีอะไรค่ะ"

"พี่ก็ไม่ค่อยรู้เพราะ​เห็นคุณภูใส่​สีดำ.. สีเทา.. อะไรประมาณ​นี้ล่ะคะ"

" อืมงั้นหรอค่ะ"

มินตรา​เอยออกมาก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าผู้ชาย​แบรนด์​หนึ่ง..

"เดี๋ยว​มินขอดูร้านนี้ก่อนค่อยกลับนะคะ"

หทัยหยักหน้าแล้วเดินตามมิตราเข้ามา.. แล้วพอจะรู้​แล้วล่ะว่าหญิงสาวเข้ามาร้านเสื้อผ้า​ผู้ชาย​ทำมั้ย.. คงจะซื้อให้ใครไปไม่ได้นอกจากเจ้านายเธอเป็นแน่..

มินตราเดินเลือกอยู่​สักพัก​แล้วหยิบเสื้อ​ยืดตัวหนึ่งยื่นให้กับพนักงานใส่ถุง..

" ไปค่ะพี่หทัย.. "

" อย่าบอกนะคะ.. ว่าซื้อไปให้คุณ​ภู"

หทัยยิ้มกริ่ม​ให้กลับมินตราที่ต้อนนี้ยิ้มแก้ม​ปริ​ออกมาแล้ว

"ก็มินเห็นมันสวยดี.."

ทั้งสองเดินถือของมาที่รถยนต์​เพื่อที่จะเตรียม​ตัวกลับไร่..

"เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ.."

มินตรา​เอยถามหทัยที่ทำหน้าตกใจแล้วก้มมองตามสายตาของหทัย...

" ทำมั้ยยางรถยนต์​ถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ"

"พี่คงต้องเรียกช่างแล้วล่ะ..เพราะดูเหมือนจะแตกแน่ๆ"

สองสาวมองรถยนต์​ตอนนี้มันคงขับออกไปร้านซ่อมที่อยู่​นอกห้างไม่ได้เป็นแน่..

" มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ.."

ทั้งสองหันไปหาคนที่พูด​ขึ้นมาจากข้างหลัง..

"คุณ​คิมหันต์.. "

" อ้าวคุณ​หทัย.. "

มินตรา​มองทั้งสองคนที่ดูเหมือนจะรู้จักกันแต่สำหรับมินตรา​แล้วคิดว่าโลกนี้คงแคบเกินไปสำหรับเธอเป็นแน่ๆ..

"อ้าวคุณ..." คิมหันต์​แกล้งทำเป็นทักมินตราที่ยืนหันหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่อยากทักเขา.. เขาชอบจริงๆผู้หญิง​หยิ่งๆแบบนี้..

" เออ.. นี้คุณ​มินตราค่ะ"

หทัยอดที่จะเอยแนะนำมินตราไม่ได้..

"ผมคิมหันต์.. นะครับเป็นเจ้าของไร่กาแฟ​คิมหันต์... เอ้.. คุณ​มินนี้ใช่ดารามั้ยครับถ้าผมจำไม่ผิด.."

"ค่ะ.."

มินตรา​เอยออกมาสั้นๆเพื่อจะให้เขารู้​ว่าเธอไม่ค่อยอยากคุย​ด้วย..

"แล้วมีอะไรให้ผมช่วยมั้ย.. "

" คือยางรถยนต์​หทัยปตกว่าจะตามช่างมาเปลี่ยนแต่คงใช่เวลานาน.. "

" งั้นเดี๋ยวผมเรียก​ช่างให้.. นะครับ"

คิมหันต์​ยอมือถือ​ขึ้นตามช่างให้มารับรถเพื่อเอาไปซ่อม.. ไม่นานช่างก็ขับรถมาถึงแล้วทำการย้ายรถไปที่อู่​ที่อยู่​ไม่ไกลห้างมานัก..

" เอาแบบนี้มั้ยครับ.. เดี๋ยว​ผมไปส่งคุณมินให้ดีกว่าครับเพราะผมจะกลับไร่พอดีแล้วก็เป็นทางผ่าน.. ถ้ารอซ่อมเสร็จคงนานนะครับ"

" ไม่เป็นไรค่ะ.."

"ไปเถอะ​ค่ะคุณ​มินเดี๋ยวเพื่อคุณภูจะรอนะคะ"

เมื่อได้ยินหทัยพูด​แบบนั้นมินตรารีบหยิบมือถือขึ้นมาดู..

... อะไรนี้ทั้งข้อความ.. สายโทรเข้า....

นี้เขาเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ.. แต่มินตรา​ก็ไม่ๆด้เปิดดูหรือว่าโทรกลับถัาบอกตอนนี้มีหวังโดนว่าอีกเป็นแน่.. แล้วนี้เธอจะต่องมานั่งห่วงความรู้สึก​เขาทำมั้ย.. ก็มันวันหยุด​ของเธอ.. เธอมีสิทธิ์​ไปไหนก็ได้...

"เชิญ​ทางนี้นะครับ"

คิมหันต์​พายมือให้เดินตามไปที่รถของเขาที่จอดอยู่..

"งั้นมินกลับก่อนนะคะ"

"ค่ะ.." หทัยยิ้มให้มินตราแต่ก็รู้สึ​กผิดถ้าคิมหันต์​ไปส่งมินตราที่ไร่ถ้าเจอเข้ากับภูผามีเรื่องกันเป็นแน่เลย... แต่เธอเลือกอะไรไม่ได้จริงๆ...

"ขอโทษ​นะคะ"

หทัยได้แต่แอบพูด​ตามหลังมินตราที่เดินออกไปกับคิมหันต์...

"เชิญ​ครับ.."

คิมหันต์​เปิดประตู​รถให้มินตราเข้าไปในรถ.. แล้วอ้อมเดินไปนั่งประจำที่คนขับ..

"คุณ​จะไม่ถามก่อนหรอ.. ว่าจะให้ไปส่งที่ไหน"

มินตรา​เอยถามคนที่กำลังขับรถ​อยู่จนคิมหันต์​ไม่รู้​จะตอบออกไปแบบไหน​ดี...

"ก็.. ใครๆก็พูด​กันว่ามีดาราสาวสวยอยู่​ที่ไร่เอื้อมดาว... แล้วผมก็ต้องเดาว่าเป็นคุณมินถูก​มั้ยล่ะครับ"

มินตรา​ได้แต่ยิ้มแห้งๆให้คนที่หันมายิ้มให้เธอตลอดเวลา...
ตลอด​ทางคิมหันต์​ช่วนมินตราคุยโน้นนี้นะแต่หญิงสาวก็กลับตอบคำบางไม่ตอบบางได้แต่หันหน้าออกนอกหน้าต่าง...
ใช่เวลาไม่นานรถยนต์​ก็เข้ามาจอดหน้าบ้านของไร่เอื้อม​ดาว...

" ถึงแล้วครับ... "

" ขอบคุณ​ค่ะ.."

มินตรา​เอยขอบคุณ​คิมหันแล้วกำลังจะเปิดประตู​พร้อมที่จะลงจากรถ...
แต่มือของคนที่นั่งอยู่​ข้างๆมาจับมือเธอเอาไว้เสีย​ก่อน

"เดี๋ยว​ก่อนครับ.."

มินตรา​ไม่ตอบอะไรแต่มองหน้าคนที่จับมือเธอด้วยสายตาไม่ค่อยชอบใจเท่าไร

"ขอโทษครับ"

คิมหันต์​เอยขึ้นมาแล้วรีบปล่อยมือออกจากมือมินตราแล้วหยิบถุงกระดาษ​ใบหนึ่งยืนให้เธอ

"นี้ครับ.. ถือเป็นการไถ่โทษ​ที่ผมทำกระโปรง​คุณ​มินเลอะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

" รับไปเถอะครับ.."

มินตรามองหน้าคนที่ตื่อที่จะให้เธออยู่แบบนั้นแต่ยังไม่ทันที่จะได้รับถุงนั้นมาประตู​ฝั่งของมินตราก็เปิดออกมาจากคนที่อยู่​นอกรถเสียก่อน...

"ทำอะไร!.."

ภูผา​เปิดประตู​แล้วจับข้อมือของมินตรา​ดึงออกมาจากรถ.. จนคนที่นั่งอยู่ตกใจกับการกระทำ​ของเข้า..
ภูผา​รู้​สึกโมโหตั้งแต่​เห็นรถยนต์​ของคิมหันต์​มาจอดหน้าบ้านเพราะที่แรกนึกว่าคิมหันต์​จะมาหาเรื่องอพไรเขาอีกแต่ยืนดูสักพัก​ไม่มีใครเปิดประตู​ออกมาจึงเดินเจ้ามาดู... มองเห็นมินตรานั่งอยู่ข้างคนขับเขาจึงรู้สึก​ว่าความโมโหครั้งแรกที่เห็นรถยนต์​คิมหันต์​ไม่เท่ากับเห็นใครบางคนนั่งมาด้วย..

"ใจเย็นๆ.. ซิว่ะภู"

คิมหันต์​เอยขึ้นเมื่อเปิดประตู​ออกมายืนข้างนอกแล้วมองมาที่ภูผา​กำลังจะดึงมือของมินตราให้เข้าบ้าน..

"มึงเกี่ยวอะไรด้วย... มาทางไหนกลับไปทางนั้น"

"พูด​กับเพื่อนแบบนี้ได้งั้ยว่ะ"

มินตรา​มองหน้าคิมหันต์​สลับกับภูผานี้เธอพึ่ง​รู้​ว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนกันแต่การกระทำ​กับคำพูด​มันไม่เหมือนเอาเสียเลย... ยังกะศัตรู​กันยังงั้ยยังงัน..

"มีอะไร.. ถ้าไม่มีอะไรมึงก็กลับไปได้แล้ว"

" คุณ​มินดู.. เจ้านายคุณ​มินซิครับไล่กันแบบนี้เลย"

" พอเถอะค่ะ... คุณ​กลับได้แล้วค่ะขอบคุณ​ค่ะที่มาส่ง"

ภูผา​มองหน้ามินตรา​ที่เอยขอบคุณ​คิมหันต์.. นี้ขณะพึ่ง​รู้​จักมันยังพูด​กับมันดีแบบนี้..

"งั้นผมกลับก่อนนะครับ.. นี้ครับรับไว้นะครับ"

มินตรารีบรับถุงนั้นไปแต่มือของภูผากลับดึงมันเอาไว้เสียเอง
หญิงสาว​ได้แต่มองหน้าเขา... นี้เขาจะมาโมโหแล้วใส่อารมณ์​กับเธอแบบนี้ไม่ได้นะ..

"เออ.. ภูวันนี้อย่าลืมไปงานเลี้ยงยัยน้ำล่ะ... ฉันไปล่ะไว้วางๆจะมาใหม่"

คิมหันต์​เดินไปเปิดประตู​รถแล้วขับออกไปปล่อยให้สองหนุ่ม​สาวต่างอารมณ์​อยู่ดูรถที่ขับออกไป..

"ไปไหนมา.. แล้วกลับมากับมันได้งั้ยแล้วไม่เห็นหรืองั้ยหน้าตามันไว้ใจไม่ได้... ไว้ใจให้มันมาส่งได้งั้ย.. แล้ว.. "

"พอได้แล้ว!.. "

ภูผา​มองมินตาที่ขึ้นเสียงใส่เขานี้เขากำลังเป็นห่วงเธออ​ยู่​แล้วจะมาทำอารมณ์​เสียแบบนี้ใส่เขาได้ที่ไหน..

มินตรา​ไม่มองหน้าภูผาเธอสะบัด​มือออกแล้วรีบเดินเข้าบ้านไปเธอรู้สึกไม่ขอบเลยที่เวลาภูผาเป็นคนไม่มีเหตุผล​แบบนี้เขาเคยที่จะฟังเธอบางมั้ย.. เขาเป็นเจ้านาย.. แต่เขาทำกับเธอเหมือนเป็นนักโทษ​ที่ต้องค่อยรายงานเขาทุกเรื่อง..

"เดี๋ยว​จะไปไหน.. ฉันยังพูด​ไม่จบ"

"มิน... มินตรา"

มินตรา​รีบเดินไปข้างบนห้องโดยไม่ฟังเสียงเรียก​ของเจ้านายอย่างภูผา.. แต่เสียงของภูผากลับทำให้ป้าหลานที่อยู่​ในครัวเดินออกมามองตากัน

...... นี้เจ้านายเขาทะเลาะกั​นอีกแล้วหรอ....

แต่ภู​ผาไม่ได้เดินตามมินตรา​ขึ้นไปข้างบนเพราะ​เขามีงานที่ไร่ต้องทำต่อก่อนที่วันนี้เขาจะไปคุย​กับคิมหันต์​ให้รู้​เรื่องใจจริงเขาก็ไม่ได้อยากไปเท่าไรแต่ปกป้องกับอยากไปแล้วเขาก็ต้องไปด้วย...
ภูผา​หันหน้ากำลังเดิรออกจากบ้านแต่เจอเข้ากับสายตาของสองป้าหลานพอดี..

"เดี๋ยว​ชะเอม!"

ภูผา​เรียกเด็กสาวที่กำลังจะเดินหลบเขาเหมือนกล้ว..

"มาเอานี้ไป.. ฉันให้"

ภูผา​ยืนถุงกระดาษ​ในมือยื่นให้ชะเอมที่ทำหน้างง.. ไม่ยอมเดินมาเอาเสียที..

"จะดีหรอค่ะ... ของคุณมินนะคะ"

"มาเอาไป... หรือจะให้ฉันเอาไปทิ้ง"

พอได้ยินคำว่าทิ้ง.. ชะเอมรีบวิ่งเข้าไปรับถุงกระดาษ​ในมือภูผา...
ส่วนคนเจ้าอารมณ์​อย่างภูผารีบเดินออกไปแล้วเดิรไปที่รถเพื่อจะขับรถเข้าไร่เคลียร์​งานในไร่ให้เสร็จ​ก่อนที่ปกป้องจะมารับเข้าไปไร่คิมหันต์...

.... ส่วนคนที่อยู่​ในบ้านพรุ่งนี้ค่อยจัดการ....







..................... ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️......................

✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ..








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

56 ความคิดเห็น