ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 20 : แอบหวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ก.ค. 62

รถโฟวิลที่จอดอยู่หน้าสำนักงานมีชายฉกรรจ์​สองสามคนอยู่หลังกระบะ​แต่เจ้าของรถกลับไม่ได้อยู่ที่รถภูผามองรถและพวกชายฉกรรจ์​แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานเจอหทัยนั่งอยู่​เหมือนกำลังจะเอยอะไรกับเข้าแต่ภูผากลับรีบเดินไปเสียก่อน
ภูผา​พลักประตู​ห้องรับแขกที่จัดไว้เป็นสัดส่วน​เข้าไปเห็นสิงห์​ที่ยืนอยู่แล้วมีใครบางคนที่เขาไม่อยากจะเจอหน้าแถมไม่อยากจะคุยด้วย..

"มีธุระ​อะไร"

"ตอนรับแขกแบบนี้เลยหรอว่ะเพื่อน"

คิมหันต์​เอยทักภูผาแบบกวนประสาทคนที่เดินเข้ามา..

"มีอะไรก็รีบๆพูดมา"

"เปล่าแค่แวะ​มาหาเฉย​ๆคนบ้านใกล้เรือนเคียง​กัน.. ได้ข่าวว่าสิงห์​ถูก​ยิงเลยแวะมาดูหน่อย"

ภูผา​มองคนที่นั่งอยู่​ที่โซฟาอย่างสบายใจ​แล้วเดินไปนั่งตรงข้าม

" ว่ามา"

" อย่าใจร้อน​ซิ.. ฉันแค่เอาการ์ดเชิญมาให้"

คิมหันต์ว่างการ์ด​ไว้ที่โต๊ะ​กระจก..

" งานเลี้ยง​ต้อนรับ... ยัยน้ำ"

" เอามาให้ฉันทำมั้ย"

" เอาก็น้องสาวฉันเขาอยากให้นายไปพี่ชายอย่างฉันก็ต้องทำหน้าที่พี่ชายที่ดีจัดการให้น้อง"

ภูผา​มองคนที่พูด​ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อคิมหันต์​เท่าไรเพราะช่วงเช้าเขาเจอกับ..
... น้ำฝน...
น้องสาวของคิมหันต์​แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาแค่ทักทายไถ่ถาม​กันธรรมดาเพราะเห็นว่าเธอพึ่ง​กลับมาจากต่างประเทศ..

" ได้ยินว่ามีสาวๆสวยๆอยู่​ที่ไร่ก็เลยอยากเจออยู่​ไหนหรอ"

"ข่าวเร็วว่ะ... สงสัยว่าที่ไร่คงต้องมีหนอน​ซ่ะแล้วว่ะสิงห์"

"หนอนอะไรกัน.. ใครๆก็เห็นนายภูผาเจ้าของไร่เดินตลาดกับสาวสวย"

"หมดธุระ​แล้ว.. ก็เชิญ"

ภูผา​ลุกขึ้นแล้วชี้มือไปที่ประตู...

"เดี๋ยว​ๆ.. จะไล่แขกแบบนี้เลยหรอว่ะ.. ฉันก็แค่อยากทำความรู้จัก​กับ.. เอ๊.. ชื่ออะไรนะ"

" อ้อ.. มินตรา.."

" ยุ่งอะไรด้วยว่ะ"

ภูผา​มองหน้าคิมหันต์​ที่ตอนนี้หน้าตาคนที่นั่งอยู่​กวนประสาท​และเจ้าเล่ห์​นี้และคิมหันต์​คนที่ภูผารู้​จักมาตลอดหลายปีที่เขาเรียนอยู่ที่เชียงใหม่..

" ใจเย็น​ๆ.. ดูถ้าหวงว่ะ.. ไปดีกว่าว่ะ"

คิมหันต์​ลุกขึ้น​เดินไปหาภูผาที่ยืนอยุ่​แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ

" แบบนี้ก็มีเรื่องสนุก​ให้ทำแล้วซิว่ะ"

เดินเข้ามากระซิบใกล้​ๆภูผาแล้วตามด้วยการตบไหล่คนที่ทำหน้าเข้มเหมือนกำลังโมโห..

"ฉันไปล่ะ.. หายเร็วๆนะสิงห์"

ก่อนจะออกไปไม่วายที่จะหันมาทำหน้าเยาะเย้ย​แต่คำพูด​กลับไม่ได้เหมือนใบหน้าเอาเสียเลย..

"คุณ​ภูจะให้ปิดทางเข้าท้านไร่เลยมั้ยครับ"

" ไม่ต้อง... มีอะไรก็ไปทำต่อเถอะเดี๋ยว​ฉันจัดการเอง"

"ครับ"

สิงห์​มองเจ้านายสักพัก​แล้วเดินออกไปเพราะเขาไม่ค่อยอยากถามมากร้องเพราะเขาคิดว่าต้อนนี้ภูผาก็คงจะไม่ค่อยสบายใจเท่าไร

เมื่อสิงห์​เดินออกไปแล้วภูผาก็เดินออกไปเพื่อที่จะเดินเข้าไปห้องทำงานเพราะ​มีเอกสารต้องดูหลายอย่าง..

" คุณ​ภูค่ะ.. ทัยขอโทษ​นะคพที่..."

"ไม่เป็นไรไม่ใช่ความผิดของเธอ... กลับไปทำงานต่อเถอะหรือจะไปพักกินข้าว​เลยก็ได้"

"ค่ะ"

หทัยมองตามเจ้านายที่เดินเข้าห้องทำงานไปตอนแรกเธอรู้สึก​กล้วเพราะให้คิมหันต์​เข้ามาก่อนได้รับอนุญาต​แต่เห็นแบบนี้ก็โล่งใจ... ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนนี้ไร่คงแตกไปแล้ว..

ภูผา​เดินเข้ามาในห้องทำงานเดินมานั่งที่โต๊ะ​ทำงานอย่างช้าๆเพราะ​ตอนนี้ในหัวของเขามีหลายเรื่องต้องทำ... แต่เรื่องที่มันอยู่ในหัวของเขาตอนนี้คือเรื่องของ... คิมหันต์...
ชายหนุ่ม​หยิบกรอบรูป​ในลิ้นชัก​โต๊ะ​ทำงานขึ้นมาดูมันเป็นรูปสมัยเขาเรียน​อยู่มหา​ลัย​ในรูปถ่ายมีนักศึกษา​3คนยืนกอดคอกันนั้นคือ..เขา.ปกป้อง.. และอีกคนก็คือ.. คิมหันต์​
ทั้งสามคนรู้จัก​กันครั้งแรกคงเป็นตอนเข้าเรียนปี1แต่เขากลับปกป้อง​รู้​จักกันตั้งแต่อยู่​ที่กรุงเทพปกป้อง​เรียนนิติศาสตร์.. ส่วนเขากับคิมหันต์​เรียนสถาปัต..
เรื่อง​ที่ผิดใจกันคงหนีไม่พ้นเรืีองผู้หญิง​แต่ใครจะรู้ลึกตื่นหนาบางไปกว่าพวกเขาสามคน.. คิมหันต์​รักที่จะสบายด้วยงานอะไรที่ทำให้เขามีเงินมีทอง​มากมายไม่ว่าจะผิดกฎหมาย​หรือถูก​กฎหมาย...
คิมหันต์​เคยช่วนภูผาเข้าร่วมกับงานที่เขาทำแต่ด้วยความคิดเห็นไม่ตรงกันเลยทำให้ผิดใจกันแล้วกลายเป็นความแตกหัก..


ภูผานั่งอยู่​โต๊ะ​นานเท่าไรแล้วไม่รู้.. จนหทัย​กลับมาจากทานข้าว​เที่ยง..

"ก๊อก! ๆ!
ภูผา​เอากรอบ​รูป​เก็บลงที่เดิมแล้วมองคนที่เดินเข้ามา

" เอกสารของลูกค้ารายใหม่ที่ติดต่อมาค่ะ"

" เอาวางไว้เลย... ผมฝากหาข้อมูล​ลูกค้า​ด้วยนะ"

" ค่ะ"

เมื่อรับคำสั่งหทัยก็เดินออกไป...
ภูผา​ก้มมองเอหสารเขาหวังว่าคราวนี้​คิมหันต์​คงไม่ตัดหน้าเอาลูก​ค้าเขาไปอีก... ถ้ามีอีกครั้งคงได้เห็​น​ดีกันแน่ๆ...

เสียงคุย​สนุก​สนานที่ดังออกมาจากข้างในบ้านทำให้คนที่พึ่ง​กลับมาจากไร่...
ภูผา​เดินเข้าไปภายในบ้านก็ได้ยินเสียงเพื่อน​ตัวดีของเขาที่คุยอย่างออกรสกับมินตรา​แล้วก็ป้าปีป...

"นี้ถ้าคุณ​มินไม่บอกว่าเพื่อนคุณ​มินเป็นหมอนี้ผมนึกว่าเป็นดารานางร้ายเลยนะครับนี้"

"คุณ​ป้องก็ว่าเกินไป.. ปกติยัยนุช​ออกจะพูดเพราะ"

มินตรา​เอยปกป้องเพื่อนเพราะที่ได้ยินมาจากปากของปกป้อง​แล้วนั้นเพื่อนตัวเองจริงหรือเปล่าสงสัยว่าชายหนุ่ม​ต้องไปพูด​อะไรผิดหูนุชนาทเป็นแน่..

" ผมล่ะอยากเจอหน้านะครับเนี้ย"

" สวยค่ะคุณ.. สวยแบบน่ารัก"

"ขนาดนั้นเลยหรอครับป้าปีป"

" ใช่ค่ะ.. จริงมั้ยค่ะคุณ​มิน"

"จริงค่ะ.. ขนาดสมัย​เรียน​มีแต่หนุ่ม​มาจีบยัยนุช"

"แล้วคุณ​มินล่ะครับ..หนุ่ม​ๆคงเยอะเหมือนกันใช่มั้ย​ครับ"

ปกป้อง​เอยถามขึ้นมาเพราะเขาเหมือนจะได้ยินรถของเพื่อนเขาขับเข้ามาแล้วแกล้งทำเป็นถามมินตราออกไปแบบนั้น

" ไม่หรอค่ะ.. ไม่มีใครกล้าจีบมินเลย"

" ถ้าผมรู้จักคุณ​มินเร็วกว่านี้...ผมจีบแล้วนะครับเนี้ย​"

ปกป้องแกล้งพูดเสียงดังให้คนที่ กำลังเดินเข้ามาได้ยิน..

"ทำมั้ยต้องเร็วกว่านี้ค่ะ.. ต้อนนี้ก็..."

แต่ยังไม่ทันที่มิตราจะพูดอะไรออกมาคนที่พึ่งเดินเข้ามาก็เอยขึ้นก่อน...

" มาทำมั้ยว่ะ"

ภูผา​พูดเสร็จ​ก็เดินมานั่งข้างๆมินตราจนคนที่นั่งอยู่​มองหน้าเขา..

.... แล้วเขาจะมานั่งข้างเธอทำมั้ยโซฟาอีกตัวก็วาง...

แต่คงเป็นปกป้อง​ที่มองแล้วยิ้มออกมานี้เพื่อนเขามันเป็นขนาดนี้เลย.. ไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตาตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้กับป้าปีปที่มองมาที่เขาเหมือน​เป็นอันรู้กัน..

"แล้วมีธุระ​อะไรว่ะมาได้ทุกวัน"

"เปล่าแค่แวะมาเล่นเฉยๆ.."

"พอดีเลยกูมีเรื่องจะคุยด้วย.. ขึ้นไปข้างบน"

"อืม.. คุณ​มินครับรองเปิดเครื่องดูก่อนนะครับว่าโอเคมั้ยถ้าไม่โอเคเดี๋ยว​ผมเอาไปเปลี่ยน​ให้"

คำพูด​ของปกป้องทำให้คนที่ลุกขึ้นกำลังเดินออกไปแล้วหันกลับไปมองถุงบางอย่างที่วางอยู่​บนโต๊ะ..

" ค่ะ"มินตรา​รับคำแล้วหันไปมองหน้าคนที่มองมาที่เธอเหมือนอยากรู้อยากเห็น...

" ไปว่ะ.. กู​ต้องรีบกลับ"

ภูผารีบเดินไปเพราะเพื่อนเขามันเร่งอยากจะรีบกลับ...
แต่พอเข้ามาในห้องทำงานคำถามแรกที่ภูผา​ถามปกป้อง​แต่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาตั้งใจจะคุยด้วยเลย

" มึงซื้อ​อะไรมา"

" อ้อ.. กูซื้อ​มือถือมาให้คุณ​มิน"

"มึงซื้อให้..!?"

"เปล่า! คุณ​มินฝากซื้อ"

" เอาเงินมาจากที่ไหน"

"นี้อยากบอกนะว่ามึงกล้วกูจะพูด​เรื่องกระเป๋า"

"เออ... ยิ่งแต่มึงปากสว่าง​อยู่ด้วย"

"อะกู.. รับรองด้วยเกียรติ​ของตำรวจ​เลยว่ะ"
ปกป้องยกมือขึ้นเหมือนกับการทำความเคารพ​ของตำรวจ​

"แล้วจะซื้อมาทำมั้ย"

คำพูด​นี้เหมือนจะพูด​ลอยๆแต่ก็คนหูดีกลับได้ยิ้นเสียนี้..

" มึงจะไม่ให้เขาติดต่อใครหรืองั้ย"

มันก็จริงเหมือนอย่างที่ปกป้อง​พูดมาคิดดูแล้วเหมือนเขาทำกับมินตรา​เหมือนนักโทษ​ยังงั้ยยังงัน...
แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งแอบรู้สึกแปลกใจไม่ได้ทำมั้ยถึงไม่ให้เขาซื้อให้หรือขอความช่วยเหลือ​อะไรจากเขายิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์​ไม่ค่อยดี....

.... อาการ​แบบนี้เขาเรียกว่าอะไร....







.............ณ...ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️................................

✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #8 หมูอ้อด (@nareenat92) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 13:51

    มีหวงด้วย อยากให้หึงจัง

    #8
    0