ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 19 : เรื่องของเรา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 ก.ค. 62

ปึง!! ๆ
เสียง​กดที่เย็บ​กระดาษ​ลงบนเอกสารทำให้คนที่นั่งอยู่​ข้างๆอดที่จะตกใจตามเสียงนั้นไม่ได้.
มินตรา​ได้แต่นึกด่าคนที่ว่าเธอ

.... ใช่ซิเธอมันไม่ดีอะไรเลย....

"คือ... คือคุณ​มินค่ะ"

"ค่ะพี่ทัย"

มินตรา​หันมองหทัยที่ดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรกับเธอแต่ไม่รู้​จะพูด​อย่างไร..

"คือ.. กระดาษ​มันจะขาดแล้วนะคะ"

"อุ๊ย! โทษทีค่ะมินกดแรงไปหน่อย"

หญิงสาวยิ้มและก็หันไปมองหน้าหทัยแบบขอโทษ​เธอไม่น่าใส่อารมณ์​เพราะคนแบบนั้นเลยจริงๆ.. ชิแล้วใครว่าฉันชอบนายล่ะ..

... ฉันก็ไม่ชอบนายเหมือน​กัน...

เสียงรถยนต์​จากหน้าสำนักงาน​ทำให้หทัยชะเง้อ​มองว่ารถใคร.. จนมีคนเปิดประตู​เข้ามาก็ถึงกับบางอ้อเพราะคือภูผา... แต่หทัย​ก็อดที่จะแปลก​ใจไม่ได้แล้วหันไปมองนาฬิกา​ตอนนี้ยังไม่เที่ยงเลยทำมัยเจ้านายถึงเข้ามาสำนักงาน​ล่ะเพราะปกติจะไม่ค่อยเข้ามาเท่าไร... ส่วนใหญ่​จะเป็นคุณ​สิงห์​เสียมากกว่า...

"หทัยเอาเอกสาร​ของล็อตแรก​มาให้ผมด้วยนะ"

เจ้านายหนุ่ม​เอยขึ้นแค่นั้นแล้วก็เดินเขาห้องไป.
แต่คนที่มองตามกลับเป็นหญิง​สาวอีกคน... เธออดที่จะแปลกใจไม่ได้นี้เขาคงไม่รู้​สึก​อะไรสินะที่ว่าเธอแบบนั้น
... คงมีแต่เธอที่​รู้​สึกแปลกๆกับตัวเองเหมือนมีความรู้​สึก​เสียใจซ่อนเร้น​อยู่​ข้างในแต่มันยังคงไม่ชัดเจนเท่าไร..

ภูผา​เข้ามาภายในห้องทำงานแล้วแต่กลับไม่เดินไปนั่งที่โต๊ะ​กลับไปยืนอยู่​ข้างหน้าต่างหน้าห้องเหมือนแอบมองอะไรบ้างอย่างอยู่จนเมื่อหทัยเข้ามาชายหนุ่ม​ที่ยืนแอบดูต้องเปลี่ยน​อริยาบทเหมือนกำลังเดินไปเดินมาเหมือนกับว่ากำลังสำรวจห้องตัวเองอยู่..

"เอกสาร​ค่ะคุณ​ภู"

"เอาไปวางที่โต๊ะ​เลย"

"ค่ะ" หทัย​รีบว่างเอกสารลงแล้วเตรียม​ตัวจะออกไปข้างนอกแต่กลับถูก​ภูผาเรียกเอาไว่ซ่ะก่อน

"เดี๋ยว​หทัย.. ให้มินตรา​ชงกาแฟ​มาให้ฉันด้วย"

"เออค่ะ.. เดี๋ยว​ทัยชงให้มั้ยค่ะ"

หทัยถามขึ้นมาเพราะเธอกว่าว่าหญิงสาวด้านนอกกำลังยุ่งอยู่​หรือกล้วจำทไม่ถูกใจเพราะดูเหมือนว่าวันนี้เจ้านายของเธอตะทำตัวแปลกๆ

"ให้ทำงานซะบาง.. บอกเขาด้วยฉันให้เวลา​5นาที"

"เออ...ค่ะ"

หทัยมองหน้าคนที่เดินไปนั่งที่โต๊ะ​ทำงานด้วยความสงสัยนี้เจ้านายของเธอดูแปลกๆเพราะปกติแล้วภูผาจะไม่ค่อยทานกาแฟ​ในเวลานี้เท่าไรเพราะว่า​ถึงจะเป็นเจ้าของไร่กาแฟใครๆก็คงต้องคิดว่าขอบกาแฟแต่สำหรับภูผาเขาจะดื่มแค่วันล่ะแก้วในเวลาเช้าเท่านั้น..
หทัยเดินออกมาจากห้องแล้วเดืนมานั่งที่โต๊ะ​ทำงานของตัวเองหันไปมองหน้าหญิง​สาวที่นั่งมองเธออ​ยู่​แล้วเหมือนกำลังจะถามอะไร..

"คุณ​มิน.. คือคุณ​ภูสั่งมาว่าให้คุณ​มินไปชงกาแฟให้หน่อยค่ะ.. แล้วให้เวลา 5นาที"

"ชงกาแฟ!! มินชงไม่เป็นหรอกค่ะ.. เพราะมินไม่ดื่มกาแฟ"

"เดี๋ยว​ๆพี่สอน.. ป่ะค่ะเดี๋ยว​พายุลูกใหญ่​จะมาอีกพี่ล่ะกลัว"

"ไปกล้วทำมั้ยล่ะค่ะ..."

ถึงจะพูด​แบบนั้นมินตราก็ลุกขึ้นเดินตามหทัยเข้าไปชงกาแฟ...

" 2,1,1 ค่ะ"

" อะไรค่ะ"มินตราทำหน้างงนี้หทัยพูดอะไรเธอไม่เข้าใจเพราะเมื่อเข้ามาในห้องแล้วหทัยก็หยิบอุปกรณ์​ให้เธอแล้วบอกเธอเพียงแค่นั้นจนทำให้หทัยยิ้มออกมา..

" กาแฟ​2​ คอฟฟี่​เมส1น้ำตาล1ค่ะ"

"อ้อ..."

"งั้นเดี๋ยว​พี่กลับไปทำงานต่อก่อน.. แล้วคุณ​มินรีบเข้าไปนะคะเดี๋ยว​พายุ​จะเข้า"

หทัยพูด​ติดตลกแล้วรีบเดินออกไปเพราะ​จริงแล้วเสียงมือถือที่ในมือของเธอมันดังขึ้นหทัยไม่อยากปล่อยให้คนในสายรอเธอนานเท่าไร

มินตรา​ยืนชงกาแฟแบบสบายใจคิดว่าเธอทำมั้ยได้ล่ะซิไอ้หนวดบ้านั้น.. พอชงเสร็จ​มินตราเดินมาหยุด​หน้าห้องแต่ทำมั้ยถึงยังลังแลที่จะไม่เข้าไปมินตรารวบรวมความกล้าแล้วเปิดประตู​เดินเข้าไป...

"ก่อนเข้าห้องคนอื่นรู้จักเคาะประตู​บ้างนะ"

เอาแล้วงั้ยนี้ขนาดแคาเธอยังไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย.. หาเรื่องเธอได้ตลอดเวลา...

... เธอจะไม่ตอบโต้..

มินตราวางแก้วกาแฟบนโต๊ะ​แล้วคิดว่าจะเดินออกไปเพราะเธอจะไม่ตอบโต้​เขาคอยดูนะถ้าเธอไม่พูดด้วยเขาจะกล้าแกล้งเธออีกมั้ย..

" เดี๋ยว.. ชงให้ฉันใหม่ด้วยพอดีฉันว่ามันดูเย็นๆแล้ว"

ภูผา​ชั่งใจ​รอดูว่าหญิงสาวจะเอยอะไรกับเขาหรือเปล่าแต่ก็ต้อง.. แปลกใจที่หญิงสาวตรงหน้าไม่พูดอะไรเพียงแค่ทำหน้าบูด​บึ้งส่งมาให้เขา..

.... เธอจะไม่ตอบโต้....

ปัง!!

มินตราว่าแก้วกาแฟบนโต๊ะ​เสียงดังตามแรงโมโหแล้วรีบชงกาแฟเหมือนเดิมเมื่อเสร็จ​ก็รีบเดินเข้าไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะเคาะประตู​แล้วเข้าไปเดินไปที่หน้าโต๊ะ​เจ้าของไร่แล้วว่างกาแฟลงแต่ยืนมองหน้าภูผาว่าเขาจะว่ายังงั้ยเพราะนี้มันก็ร้อนจนจะเดือดแล้วถ้ายังว่ามันเย็นอีกนะ.. จะได้เห็นดีกัน..

ภูผา​เงยหน้ามองมินตราที่ยืนมองหน้าเขาอยู่เขาค่อยๆหยิบกาแฟขึ้นมาแล้วมองดูหน้าตาเหมือนสงสัยกล้วว่าหญิงสาวจะใส่อะไรแปลกๆลงไป..

"ฉันว่า.. ฉันอยากได้กาแฟดำเอาไปเปลี่ยน​ให้หน่อย"

."ไอ้...."

มินตรามองหน้าเขาแล้วกำลังจะด่าออกมาแต่ก็ต้องหยุดเอาไว้้...

.. ขันติๆๆ..

ภูผามองตามคนที่เดินออกไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุข​ที่ได้แกล้งหญิงสาวแต่นั่งอยู่​สักพัก​ก็ต้องหุบยิ้มเพราะมินตราเปิดประตู​เข้ามาโดยไม่เคาะ​ประตู​แล้วเอาถ้วยกาแฟ​วางที่โต๊ะ​โดยไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่...

ภูผา​หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาแล้วหยิบขึ้นมาพร้อมมองคนที่กำลังเดินออกไป..

"เดี๋ยว"

มินตรา​หันกลับมามองคนที่เรียกเธอไว้แล้วหยุดรอให้เขาพูดว่าอะไร..
ภูผา​เดินมาหามินตราแล้วยืนถ้วยกาแฟให้.

"เอาไปเก็บให้หน่อยฉันว่าฉันไม่อยากกินแล้ว"

มินตรามองหน้าภูผาแล้วดึงแก้วกาแฟในมือชายหนุ่มด้วยความแรงจนทำให้กาแฟที่อยู่​ในถ้วยหกใส่มือหญิงสาวด้วยความร้อนทำให้มินตราปล่อยมือจากถ้วยกาแฟ..

เพล้ง!!

"โอ๊ย!.."

"ไหนเอามาดู.. ทำมั้ยทำอะไรซุ่มซ่าม​ไปหมด"

"ใช่ซิฉันมันก็ทำอะไรไม่ดีในสายตาคุณ​ทั้งนั้น.. จะว่าอะไรฉันอีกล่ะ..ฉันมันขี้โวยวาย.. เอาแต่ใจตัวเอง... ฉันก็ไม่ชอบนายเหมือนกันนั้นล่ะ..ไอ้หนวด​บ้า"

มินตรา​ตะโกนออกไปด้วยความน้อยใจนี้เขาไม่ชอบเธอก็ไม่เห็นต้องมาทำกับเธอแบบนี้อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเธอสะบัดมือออกแล้วรีบเดินไปที่ประตู...

โดยมีหทัยรีบเดินเข้ามาเพราะกล้วจะมีเรื่องใหญ่เธอได้ยินเสียงอะไรตกเกรงว่าสองคนที่อยู่​ด้านในจะทะเลาะกัน... ก็ได้แต่มองตามมินตราที่รีบเดินออกไป...

ภูผา​ตกใจกับการกระทำ​และคำพูด​ของคนตรงหน้าจริงๆเข้าไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้...

"เออคุณ​ภู​..มีอะไรให้ทัยช่วยมั้ยค่ะ"

หทัยยืนอยู่สักพัก​แล้วเองขึ้นเพราะ​เห็นเจ้านายเหมือนมีถ้าทีจะเดินออกไปตามคนที่เดินออกแต่ก็ไม่ได้เดินออกไป..

"ช่วยเก็บให้หน่อยนะ"

ภูผา​เอยขึ้นแล้วเดินออกไปหาคนที่เดินออกไปเมื่อครู่...

มินตรา​เดินออกมาข้างนอกสำนักงานคิดว่าจะกลับบ้านแล้วเธอจะไม่อยู่ให้ใครมาว่าเธอแบบนี้คนอย่างเธอไม่เคยยอมใครแล้วทำมั้ยต้องมายอมให้ไอ้หนวดนั้นแกล้งและก็ว่าเธอแบบนี้
มือหนึ่งยกขึ้นเช็ดน้ำตา.. อดที่จะแปลกใจตัวเองนี้เธอร้องไห้​เพราะแค่เรื่องแค่นี้เองหรอ...

"จะไปไหน"

ภูผา​ที่เดินตามมาจับมือคนที่กำลังจะได้ไปไว้แล้วเอยถามด้วยเสียงที่อ่อนลงจนคนที่ถูกจับมือหันกลับมามองเข้าด้วยสายตาแห่งความน้อยใจ...

แต่เธอกลับไม่พูดอะไรกับเขามีเพียงหยดน้ำตาที่บ่งบอกว่าเธอพึ่งผ่านการร้องไห้​มา...

แต่คนที่ทำให้อีกคนร้องไห้​กลับดึงมือหญิงสาว​ให้ไปที่รถเขาพอที่จะรู้​ว่าตอนนี้เธอคงไม่อยากทำงานคงอยากกลับบ้านไปพักผ่อ​น..
วันนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดประตู​รถให้มินตรา​หญิงสาวขึ้นไม่นั่งในรถโดยไม่เกี่ยงงอน​อะไร

"ฉันจะกลับบ้าน" มินตราเอยขึ้นมาขนาดที่รถกำลังขับจะถึงบ้านพักแล้ว

"ก็นี้งั้ยจะพากลับแล้ว"

"ฉันหมายถึง​กรุงเทพ"

ภูผา​ไม่อยากพูด​อะไรมากพอรถมาจอกที่หน้าบ้านก็รีบเปิดประตู​แล้วอ้อมไปเปิดประตู​ให้อีกคนแต่มินตรากลับเปิดประตู​ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านรีบเดินขึ้นไปข้างบนโดยไม่ได้ตอบอะไรกับเสียงป้าปีปที่เอยถามขึ้นมา

"คุณ​มินกลับมาเร็วจังค่ะ"

ป้าปีปได้แต่ยืนมองหญิงสาวที่เดินขึ้นไปข้างบนอย่างสงสัย..

"ป้าปีปครับขอยาทาแผลน้ำร้อนลวกหน่อยครับ"

"ออ.. ค่ะคุณ​ภู.. สักครู่​นะคะ"

ป้าปีปเดินไปหยิบยามาให้ภูผา.. แต่กำลังจะเอยถามอะไรภูผาก็เดินขึ้นไปข้างบนแล้วอีกคนป้าปีปมองตามอย่างสงสัย

.... แล้วแบบนี้ต้องรายงานคุณ​ดาวมั้ย....

ป้าปีปได้แต่บ่นพึมพำ​กับตัวเองแล้วเดินกลับไปหลังบ้านเพราะ​ยังทำงานบ้านค้างอยู่...

ส่วนภูผา​ที่เดินตามมินตราขึ้นมาข้างบนผลักประตู​ห้องนอนของหญิงสาวเข้าไปอย่างสงสัย.... เธอคงจะลืมล็อก...
เมื่อเปิดเข้าไปแล้วเห็นมินตรา​ที่กำลังนั่งเก็บเสื้อผ้า​ออกจากตู้​แล้วใส่มันลงไปในกระเป๋า​เดินทางใบใหญ่​ของตัวเองภูผาเดินเข้าไปหาแล้วจับแขนของคนที่นั่งอยู่​กับพื้นให้ลุกขึ้น..

"ไปล้างมือก่อน"

"ไม่.. ปล่อยนะ"

"อย่าดื้อ"


แต่พอสิ้นคำนั้นร่างของหญิงสาวก็ลอยขึ้น.. ภูผาอุ้มคนที่ดื้อขึ้นมาโดยไม่ยอมฟังคำโวยวาย
พาเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้ววางหญิงสาวลงบนที่ล้างหน้า..

"โอ๊ยยย.. เบาๆ.."

"เห็นมั้ยมัยแดงหมดแล้ว.."

"ก็เพราะใครล่ะ"

ภูผา​จองมองคนตรงหน้าแล้วส่ายหัวให้กับความดื้อ..

"งอลหรอ..?"

"งอล.. งอลอะไรล่ะ​.." มินตรา​หลบหน้าคนที่มองเธอด้วยสายตาคันหาอะไรบางอย่างนี้เขาต้องการอะไรกันแน่

ภูผา​ได้แต่ยิ้มออกมาให้กับการกระทำ​ของมินตราที่หลบสายตาเขา.. แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วก็อุ้มคนที่นั่งอยู่​ขึ้นมาพาเดินไปนั่งที่เตียง​โดยที่หญิงสาวรีบเอาแขนคล้อง​คอเขาไว้
เพราะกล้วตก..

"ทายาก่อน"

มินตรา​มองคนที่นั่งข้างๆที่ก้มทายาให้ด้วยความเบามือ.. นี้สมองเขากระทบกระเทือน​อะไรหรือเปล่า..

"พอแล้ว.."

"ยังเจ็บอยู่​มั้ย" ภูผามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้มองหน้าเขาด้วยความสงสัย..

"มีอะไรติดหน้าฉันหรืองั้ย"

"คุณ​ล้มหัวกระแทกพื้นหรือเปล่า"

ภูผา​เอามือดีดหัวคนตรงหน้าเขาแล้วหัวเราะ​ออกมานี้เธอคิดว่าเขาสติไม่ดีแล้วหรืองั้ย..

"คงงั้นมั้ง"

แต่ยังไม่ทันที่ภูผาจะได้เอยหรือพูดอะไรไปมากว่านั้นเสียงมือถือ​ที่อยู่​ในกระเป๋า​ก็ดังขึ้นเสียก่อน..

" ว่างั้ย.. "

" มันมาทำมั้ย.. อืมเดี๋ยวฉันไป.. "

ภูผาพูดกับคนปลายสายเสียงเข้มดูเหมือนมีเรื่องอะไร...

"เรื่องของเราเดี๋ยว​ฉันกลับมาคุยต่อ... วันนี้ใจดีให้หนึ่ง​วัน.. พักผ่อน​นะ"

ภูผา​ลุกขึ้นแล้วเอามือจับหัวของคนที่หนังอยู่แล้วรีบเดินออกไปนอกห้อง

.... เรื่องของเราหรอ?....




............ ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก❣️...............................

✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​ค่ะ

✍️คำผิดพลาดจะรีบแก้ไขให้นะคะ..

✍️ขอบคุณ​ทุกๆคนที่กดเขามาอ่าน... จะพยายาม​ทำออกมาให้ดีที่สุดนะคะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #7 หมูอ้อด (@nareenat92) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 05:13

    สนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะ

    #7
    0