ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 18 : เมื่อไหร่​จะรู้​ใจตัวเอง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    1 ก.ค. 62

ช่วงเย็นของไร่เอื้อมดาววันนี้เต็มไปด้วยแสงไฟที่ประดับประดาที่หน้าบ้านของเจ้าของไร่คนงานนับสิบคนต่างสนุก​กัน.. เพราะนานๆที่จะมีงานเลี้ยงแบบนี้ถึงจะเป็นงานเลี้ยงแต่เจ้าของงานอย่างคุณ​เอื้อมดาวกลับ.. บอกคนงานว่างดเครื่อง​ดื่ม​แอลกอฮอล์.. เพราะพรุ่งนี้​ทุกคนต้องทำงาน..

"สวัสดี​ครับ.. คุณ​มิน"

ปกป้องที่เดินเข้ามาภายในงานในเวลาช่วงไม่เย็นมากเอยทักหญิงสาวที่กำลังจัดอาหารใส่จานอยู่

"สวัสดี​ค่ะคุณ​ป้อง"

"มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับเนี่ย"

มินตรา​มองซ้าย​มอง​ขวา​หาใครบางคน..

"ชะเอมล่ะคะ.. ไม่มาด้วยกันหรอค่ะ"

แต่ยังไม่ทันที่ปกป้องจะได้เอยอะไรออกมาเสียงอันสดใสของใครบางคนก็ตะโกนเรียกหญิงสาวเสียก่อน..

"คุณ​มิน!"

มินตรา​ยิ้มให้กับคนที่วิ่งมาหาเธอเพราะความเป็นเด็กสาวที่น่ารักสดใส...

" คิดถึงจังเลยค่ะ"

"ให้มันน้อยๆหน่อย" ปกป้องเอยแซวคนที่เข้ามาสวมกอด​มินตรา..

"เดี๋ยว​เอมเข้าไปหาป้าปีปกับคุณ​ดาวก่อนนะคะ"

สองหนุ่ม​สาวมองตามเด็กสาวที่วิ่งเข้าไปในบ้าน..

"มาครับเดี๋ยว​ผมช่วย"

"ค่ะ"

เมื่อ​เสร็จ​แล้วมินตรา​เอยขอตัวเข้าไปล้างมือข้างในครัวเพราะว่า​ตอนนี้อาหารก็เตรียม​พร้อมแล้ว..

"เธอจะเลือกใครระหว่าง​ไอ้ป้องกับหมอหน้าจืดนั้น"

เสียงใครบางคนดังมาจากข้างหลังเมื่อหญิงสาวกำลังล้างมืออยู่มินตราหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลังเห็นภูผายืนกอดอกอยู่หน้าประตู​ห้องครัว...

"เลือกทำมั้ย"

มินตรา​ส่งสัยนี้เขาหมายถึงอะไร..

"นี้เธอคิดจะควบสองเลยหรืองั้ย"

" อะไรของคุณ.. "

มินตรารีบเดินออกไปข้างนอกเพราะตอนนี้ทุกคนอยู่​ที่หน้าบ้านกันหมดแล้วเธอก็ไม่อยากคุยอะไรกับเขาเพราะเธอยังโกรธ​คนตรงหน้าอยู่...

แต่พอเธอจะเดินผ่านออกประตู​ภูผาก็เอามือขวางเอาไว้..
มินตรา​ได้แต่เงยหน้ามองเขานี้ต้องการอะไรกับเธอ..

" ขอทางด้วย"

" จะรีบไปไหนล่ะ" ภูผาใช่จังหวะ​ที่คนข้างๆไม่ทันระวังตัวกอดรัด​หญิงสาวจากข้างหลังส่วนคนในอ้อมกอดได้แต่ดิ้นไปมาและพยายาม​ดันตัวเองให้หลุด..

"ปล่อยนะคุณ​ภู"

"ไม่ปล่อย.."

"ไม่ปล่อย​ใช่มั้ย"

"โอ๊ย​ย!! ยัยตัวแสบ"

มินตรา​กัดเขาที่แขนของชายหนุ่ม​จนเขาต้องปล่อยเธอเป็นอิสระ​แล้วรีบเดินออกไป..

... สมน้ำหน้า...

ภูผา​เดินมาร่วมโต๊ะ​อาหารด้วนใบหน้าบอกว่าตอนนี้อารมณ์​ไม่ดี..

"เป็นอะไรว่ะ"

ปกป้อง​ถามเพื่อนเมื่อภูผาเดินเข้ามาร่วมโต๊ะ​อาหาร..

"เปล่า"

ภูผา​ตอบแค่นั้นแล้วแอบหันไปมองหญิงสาวตัวต้นเหตุ​ที่ทำให้เขาอารมณ์​เสีย..

"มาๆมานั่งข้างแม่นี้"

คุณ​เอื้อม​ดาวเอยกับลูกชาย.. ที่ยืนอยู่ไม่ยอมนั่งลงแต่สายตาไม่ล่ะไปจากหญิงสาวที่นั่งข้างๆปกป้อง...

เวลาก็ล่วงเลยไปได้สักพักงานเลี้ยงก็ต้องเลิกลาเพราะพรุ่งนี้​ทุกคนต้องทำงาน..

"ขับรถกลับดีๆน่ะตาป้อง"

คุณ​เอื้อม​ดาวบอกปกป้องที่จะคฝต้องกลับเข้าเมืองถึงแม้ว่าเวลานี้มันจะไม่ดึกมาแต่ถนนหนทางก็เป็นอุปสรรค​ที่อดเป็นห่วงไม่ได้..

"ครับคุณ​แม่"

"หนูมินเดินไปส่งตาป้องหน่อย​นะ"

"ค่ะคุณ​ป้า"

ภูผา​รีบหันไปเมือสิ้นคำผู้​เป็นแม่..

... ทำมั้ยต้องเดินไปส่ง...

"มึงจำทางกลับรถไม่ถูกหรืองั้ย"

แต่ปกป้องกลับยิ้มเจ้าเล่ห์​มาให้เขา....

ทุกคนต่างแยกย้ายและเก็บกรวด​ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว.. มินตราเดินมาส่งปกป้องที่รถ

" ขอบคุณ​นะครับคุณ​มิน"

" ไม่เป็นไรค่ะ.. มินแค่ต้องการรบกวนอย่างอื่นมากกว่าคำขอบคุณ​ได้มั้ยค่ะ"

ปกป้อง​มองหน้าหญิง​สาวที่พูด​ออกมาแบบนี้รู้สึก​ได้ว่ามันแปลก​ๆ..

"มีอะไรหรอครับ.. พูดซ่ะผมกล้วเลยน่ะเนี่ย"

"พอดีเพื่อนมินจะโอนเงินมาให้.. มินเลยอยากให้โอนมาที่คุณป้องได้มั้ยค่ะ... แล้วรบกวนคุณ​ป้องซื้อมือถือ​ให้มินหน่อยนะคะ"

" เออเอาแบบนั้นหรอครับ.."

"ค่ะ... นี้ค่ะเบอร์​เพื่อนมินรบกวนด้วนะคะ"

"ครับงั้นผมกลับก่อนนะครับ"

" ค่ะขอบคุณ​มาก​นะ​คะ​"

มินตรายิ้มให้คนตรงหน้าแล้วเดินกลับเพ​ื่อที่จะเข้าบ้าน...
ปกป้อง​มองตามคนที่เดินไปแล้วมองกระดาษ​ในมือ.. นึกด่าเพื่อนตัวเองในใจที่ทำให้เขาพูดบางเรื่องที่อยากพูดไม่ได้...
.. ก็ไม่เรื่องอะไรที่ไหนล่ะก็เรื่อง​กระเป๋า​ของหญิง​สาวนั้นงั้ย...


เมื่อหลายอาทิตย์​ก่อนหน้า..
ปกป้อง​ได้โทรหาเพื่อนบอกว่าได้ตัวคนร้ายที่ขโมยกระเป๋า​มินตราแล้ว.. เขาขอให้เพื่อนพาหญิงสาวมาให้การกับชี้ตัวคนร้ายและมารับกระเป๋าคืน..

'คุณมินล่ะว่ะ'​

'ไม่วาง.. แล้วไหนแก่จะให้ทำอะไรบ้าง'​

'คือแบบนี้นะไอ้ภู.. กูต้องการให้คุณ​มินมาชี้ตัวคนร้ายเพื่อเก็บหลักฐาน... แล้วมึงไม่พาคุณ​มินมาแล้วกูจะทำงั้ยล่ะที่นี้'​

'ก็ไม่ต้องทำงั้ย... เอากระเป๋า​มาแล้วไหนมึงว่ามีคดีอื่นด้วยมึงก็ตามคนอื่นมาชี้ตัวแทน'

'​ไอ้ภูมึง..หาเรื่องให้กูอีกแล้วนะมึง'​

ปกป้อง​พูดขึ้นแล้วนึกโมโหเพื่อน...

'​แล้วอีกอย่างถ้ามินตราถามเรื่องกระเป๋า.. ให้มึงบอกว่ายังตามตัวคนร้ายไม่ได้'

'​อะไรของมึงอีกเนี่ย.. นี้มึงจะแกล้งคุณ​มินเขาหรอ'

'​กูไม่ได้แกล้ง... แค่เอาคืนนิดหน่อย'

'​ แล้วแต่มึงเลย.. เอาๆไปๆแล้วมึงกลับไร่ไปได้แล้ว..'​

'เออ.. กูกลับล่ะ'​


นึกมาถึงตรงนี้ปกป้องก็อยากเอยขอโทษ​คนที่เดินไป.. ทำงั้ยได้เพื่อน​ก็ต้องมาก่อนสาวอยู่​แล้ว..


" คุย​อะไรกัน.. ทำมั้ยเดินเข้ามาช้า"

มินตรามองคนที่ยืนอยู่​หน้าห้องเธอแล้วรู้สึก​อารมณ์​เสียนี้เขาจะเอาอะไรกับเธอหนักหนาเนี้ยะ..

" คุย​อะไรก็ไม่เกี่ยว​กับคุณ"

หญิงสาวเอยขึ้นมาเพราะอยาก​กวนประสาทเขาเอาซิ.. เขาร้ายมาเธอจะไม่ยอมเขาแล้วคิดว่ามีปากคนเดียว​หรืองั้ย..

" ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ... "

"ถึงไหนหรอ! เอ๊ะ​ขอคิดก่อนนะ" มินตรา​ทำลอยหน้าลอยตา​ยิ้มกริ่ม​ออกมาเหมือนให้ภูผาคิดตามว่าไปถึงไหนแล้ว..

" แล้วมันทำแบบนี้หรือยังล่ะ"

ภูผาดันหญิง​สาวให้เขากับกำแพง​แล้วเใช้แขนล็อก​ตัวเธอไว้จนคนที่ถูกกระทำต้องตกใจ..

"นี้!​จะทำอะไร"

" ก็ฉันอยากรู้ว่าไอ้ป้องมันได้ทำแบบนี้มั้ย.. "

ภูผา​จับมือหญิงสาวไว้ข้างหนึ่งแล้วค่อยก้มหน้าไปหาคนที่อยู่​ตรงหน้า... จนคนที่อยู่​ในอ้อมแขนหลับตาปี.. ภูผา​มองอาการ​ของคนตรงหน้าแล้วแอบยิ้มออกมา... แค่นี้เขาก็ชนะแล้วล่ะ... ภูผาใช่จังหวะ​นั้นหอมแก้มคนตรงหน้าแล้วเดินกลับห้องตัวเอง..

" ไอ้บ้า! "

มินตราได้แต่จับแก้มตัวเองแล้วมองตามคนที่เดินเข้าห้องไปนี้เขาแกล้ง​เธอหรอ..

แต่ถึงจะด่าไปแบบนั้นทำมั้นความรู้สึก​มันถึงได้แปลกไม่ใช่เธอไม่ชอบ...
แต่แค่ไม่เขาใจการกระทำ​ของภูผาแค่นั้นเอง...

ตกลง​เขาแค่อยากแกล้ง​เอาชนะเธอหรือเขาคิดอะไรกับเธอกันแน่

ทุกการกระทำ​ของหนุ่ม​สาวไม่อาจรอดพ้น​สายตาของคุณเอื้อม​ดาวไปได้...คนที่ยืนดูอยู่ถึงกลับยิ้มออกมาผู้​ชายอย่างภูผาลูกชายท่านไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรแบบนี้กับใคร..

... เพราะคนอย่างลูกชายคนเล็กเป็นไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ... แต่กับหญิงสาวคนนี้ท่านคิดไม่ผิดจริงว่า.. มินตราจะเขามาทำร้ายน้ำแข็ง​ในใจของลูกชายถึงแม้ตอนนี้อาจจะปากแข็ง​ไปหน่อยก็เถอะ..

"ระวังไว้เถอะ​พ่อลูกชายถึงเวลาเขากลับแล้วน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า"


ส่วนคนที่แอบขโมยหอมแก้มคนอื่นกลับห้องมาก็ได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว​เหมือนไม่รู้ตัวเอง..
ภูผา​อาบน้ำแล้วเดินออกมานอนบนเตียงนอน​อย่างสบายใจ.. ทำมั้ยวันนี้เขารู้สึกอารมณ์​ดีแปลกไม่รู้..
ภูผา​หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดเข้าไปในแกลลอรี่​รูปแล้วกดเลือนดูรูปไปเลื่อยๆ.. แล้วยิ้มออกมากับรูปในมือถือ..

แต่อยู่​ๆก็รู้สึ​กตัว.. ว่าตัวเองเป็นอะไรเปิดดูรูป​ยัยตัวแสบนั้นทำมั้ยคิดได้แค่นั้นก็รีบปิดมันลงแล้วปิดไฟเพื่อที่จะเข้านอน...

บรรยากาศ​ยามเช้าวันนี้ภูผารีบตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้ต้องไปส่งผู้เป็นแม่ที่สนามบิน..

"มาๆ.. แม่ทำข้าวต้มร้อนๆ"

"ผมนี้ตื่น​ไม่ทันแม่กับป้าปีปทุกทีเลย"

"แล้วก็หนูมิยด้วยจ้ะ... วันนี้หนู​มินตื่นมาช่วยแม่แต่เช้าเลย"

"มินตรานี้น่ะครับ... สงสัย​ฝนคงจะตกแรง"

เพียะ!

"โอ๊ยยย​แม่ตีผมทำมั้ย... ผมลูกแม่นะเข้าข้างผมบ้างก็ได้"

"ก็เราพูดไม่น่ารัก... แม่ก็ไม่อยากเข้าข้างเรา"

" แล้วนี้ไปไหนแล้วล่ะครับ"

คุณ​เอื้อม​ดาวแอบยิ้มขึ้นมา.. แม้พ่อลูกชายว่าเขาแล้วก็ยังถามหาอยู่​อีกนะ

" เอาข้าวต้มไปให้สิงห์​นะ"

" เอาไปให้ทำมั้ย"

"ตาภู.. พูด​อะไร"

" ผมหมายถึงว่า.. เอาไปให้ทำมั้ยสิงห์​ก็มีครู​ขวัญ​คอยดูแลอยู่แล้ว.. "

" แม่เป็นคนให้เอาไปให้เอง​"

ภูผา​ไม่ได้เอยอะไรตอบแต่ก็นั่งทานข้าวต้ม​ตรงหน้าต่อแต่ในใจก็ยังคิดว่า.. ทำมั้ยต้องให้มินตราเอาไปให้ด้วย.. คนอื่นก็เยอะแยะ..

" ภู"

" ครับแม่" ภูผาเงยหน้ามองผู้เป็นแม่เพราะเสียงท่านตอนนี้เหมือนจริงจังเอามากๆ

" ภูแม่ถามจริงเราคิดอะไรกับหนู​มินมั้ย... แม่แค่ถามดู"

"ผมจะไปคิดอะไรกับยัยนั้นล่ะครับ.. แม่ก็​รู้​ผมไม่ชอบผู้หญิง​ขี้โวยวาย.. เอาแต่ใจแบยนั้นผู้ชายคนไหนก็ไม่ชอบหรอครับ..แต่.. "

"อ้าวคุณ​มินทำมั้ยไม่เข้าไปค่ะ"

เสียงป้าปีปที่จะเดินเข้าบ้านทักมินตราที่ยืนอยู่หน้าประตู​จนทำให้คนที่พูดอยู่หยุดแค่นั้นแล้วหันไปมองคนที่อยู่​หน้าประตู..

หัวใจเขารู้สึกเต้นแรงเขาไม่รู้​ว่าหญิงสาวได้ยินหรือเปล่าเพียงแค่เห็นคนตรงหน้า... มองหน้าเขาด้วยสายตาที่เขาเดามันไม่ออกแค่นั้นเขาก็รู้สึ​ก​ใจไม่ดีแล้ว

"อ้าวกลับมาแล้ว.. มาๆหนูมินมาทานข้าว"

คุณ​เอื้อม​ดาวทักหญิงสาวที่ยืน​อยู่ท่านไม่รู้​ว่าตอนนี้หญิงสาวคิดอะไรแต่แค่เห็นสายตาเศร้า​ๆแล้วยิ่งทำให้ท่านอยากเอาช้อนตีหัวลูกชายจริงๆ..

.... แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เมื่อไหร่​จะรู้ใจตัวเอง​....

ท่านหวังเพียงว่าลูกชายตัวดีจะไม่รู้ใจตัวเองในวันที่สายไปแล้วนะ...





............ ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️...............................

✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

56 ความคิดเห็น