ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 17 : แค่อยากให้รู้... แต่แสดงออก​ไม่เป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

อากาศ​ยิ่งดึกยิ่งหนาวมันคงจะจริงมินตรานั่งเล่นอยู่หน้าบ้านเพราะเธอเองก็ชอบอากาศ​แบบนี้...

"มานั่งทำอะไรตรงนี้"

ภูผา​เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้​ตรงข้ามกับหญิงสาวตั่งแต่กลับมาเธอก็เหมือนจะหลบหน้าเขา.. จริงๆเขาคิดว่าเธอหายโกรธ​เขาแล้วแต่ทำมั้ยเธอถึงทำตัวตีห่างจากเขา... แต่คิดแบบนั้นมันก็ไม่ถูกเพราะปกติเขากลับเธอก็ไม่ค่อยได้พูด​ดีๆกันอยู่แล้ว..

"นั่งเล่น"

"จะบริจาค​เลือดให้ยุงหรืองั้ย"

มินตราหันหน้าไปย่นจมูก​ใส่คนที่ว่าเธอนี้เขาจะพูด​ดีๆกับเธอไม่ได้เลยหรืองั้ยกัน..

"ที่นี้ดาวสวย​ดี"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นเพราะอยู่​บนดอย.. มันต้องเห็น​ดาวชัดอยู่​แล้ว"

ภูผา​แอบมองใบหน้าของคนที่เงยหน้ามองดาวบนท้องฟ้า
ชายหนุ่ม​มองอยู่​สักพัก​แล้วก็ต้องหลบเพราะมินตราหันหน้า​มาหาเขาพอดี

"คิดถึงใครหรืองั้ย" ภูผาเอยขึ้นเหมือนต้องการคำตอบอะไร

"ก็ต้องคิดถึง​อยู่แล้ว."

" ใช่ซิฉันเห็นเธอมีข่าวกับคนไปทั่วก็ต้องมีคนที่ต้องคิดถึง​อยู่แล้ววว"

"ข่าวอะไรของนาย.. เออคุณอีกเนี้ยะ"

มินตรา​มองหน้าคนที่ชอบพูดเรื่องข่าวอะไรของเขานี้อยากบอกนะว่าเขาอ่านข่าวพวกซุบซิบ​นินทา​ดาราอะไรแบบนั้นด้วย... ดูหน้าตาเขาแล้วเหมือนจะไม่ชอบอ่านพวกนี้นะ..

" เออคือ​ ก็เห็นเขาพูดกัน.. "

" ใครล่ะ.. "

" ฉันไปนอนก่อนพรุ่งนี้​ต้องทำงาน"

เมื่อ​พูดแค่นั้นก็รีบเดินเข้าบ้านไปปล่อยให้คนที่นั่งอยู่มองตามแบบงง..

... อะไรของเขา...

ภูผา​เดินเข้ามาภายในห้องทำงานแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะ​ทำงานหยิบนิตยสาร​หลายเล่มออกมาจากใต้โต๊ะ​ทำงาน...แล้วเปิดดูเล่มที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน..

...นี้เขาเป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย....

"ยังจะบอกว่าไม่มีอะไร... เดี๋ยว​ไปกับคนโน้นไปกับคนนี้.. ดูซิแนบชิดกันขนาดนี้ไปถึงไหนกันแล้ว"

ภูผา​เปิดหน้าที่เป็นข่าวละครที่มินตรายืนถ่ายรูป​กับพระเอกของเรื่อง

"ปัง!!"

ภูผา​ปิดหนังสือตามอารมณ์​ของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปที่ห้องนอน.. แต่เจอเข้ากับมินตรา​ที่เดินขึ้นมาพอดี..

" รีบนอนล่ะพรุ่งนี้​ต้องทำงาน"

" คุณ​ก็รีบนอนล่ะ.. "

ภูผา​เดินเข้าห้องไปเหมือนไม่สนใจมินตราที่จะพูด​อะไรต่อ

"เป็นอะไรอีกตาบ้านี้"

มินตรา​รีบเดินเข้าห้องตัวเองไม่อยากโดนนายหน้าหนวด​ว่าอะไรอีก.. เดี๋ยว​ดีไม่ดีเปิดประตู​ออกมาด่าเธอ..


ภูผา​เดินลงมาข้างล่างไม่เช้ามากเพราะ​เมื่อคืนกว่าจะได้นอน... ไม่รู้​ทำมั้นถึงนอนไม่หลับไม่รู้​เหมือนกัน...

"เอาตื่นแล้วหรอลูกชาย"

เสียงใครบางคนที่คุ้นหู​ทำให้ภูผาหันไปมองที่ประตู​ห้องครัว

"แม่! มาได้งั้ยครับ"

ภูผา​รีบเอยเรียกผู้​เป็นแม่ออกมาเสียงดังในขณะที่​คุณ​เอื้อมดาวเดินถือจานอาหารเช้า​มาวางที่โต๊ะ​

"แม่ก็นั่งเครื่อง​มาซิถามแปลกนะเรา..."

"มาถึงตอนไหน​ครับเนี่ย​"

" สักพัก​แล้ว... ลงเครื่อง​ก็มานี้เลย"

คุณ​เอื้อม​ดาวส่งสายตามองไปมองมาเหมือนหาอะไรอยู่​

" หนูมินล่ะตาภู"

"ยังไม่ตื่นมั้งครับ.."

แต่คนที่โดนพาดพิง​กลับเดินลงบันได​มาแล้วเดินมาที่โต๊ะ​อาหาร..

" สวัสดี​ค่ะ​ ป้าดาว"

มินตรา​ยกมือไหว้คนตรงหน้า... เพราะเธอก็เคยเจอท่านมาก่อนในงานเดินแบบเครื่อง​เพชรที่ท่านได้ให้เธอไปเดินเมื่อปีที่แล้ว..

"ไหว้​พระเถอะจ้าลูกมาๆมานั่งตรงนี้... "

คุณ​เอื้อม​ดาวพาหญิงสาวไปนั่งข้างๆลูกชายตัวดีของท่าน...

"ที่นี้ทำเป็นเรียบร้อย​"

" ว่าอะไรนะตาภู"

"เปล่าครับผมพูดลอยๆ.. ใครอยากรับไปก็รับ"

ส่วนคนที่ถูกว่ากลับหันไปยิ้มให้กับคุณ​เอื้อมดาวที่หันหน้ามาทางเธอ...

" อย่าไปสนใจลูก.. ตาภูเลี้ยง​หมาไว้เยอะ"

"แม่นี้ผมลูกนะครับ.. งั้ยพูดว่ากันแบบนี้ล่ะ"

คุณ​เอื้อม​ดาวได้แต่ส่ายหัวให้กับคำพูด​คำ​จา​ของลูกชาย.. ไม่เคยที่จะพูดดีๆกับเขายังว่าล่ะท่านถึงยังไม่ได้ลูกสะใภ้​คนเล็กสักที่...
คราวนี้​ล่ะท่านต้องเอาหนูมินมาเป็นลูกสะใภ้​ให้ได้...

"แล้วแม่​มาอยู่​กี่วันครับ"

" พรุ่งนี้​ก็กลับแล้ว.. แม่งานเยอะนี้วันนี้ว่าจะเข้าไปในตัวเมืองเราวางมั้ย"

"ไม่ครับช่วงนี้ไม่มีคนช่วยงาน... เดี๋ยว​ให้ไอ้เต้อขับรถไปให้นะครับ"

"แม่ก็ว่าจะไปเยี่ยม​สิงห์​ด้วยเลย... แต่วันนี้แม่ขอตัวหนูมินนะ"

ภูผา​รีบมองหน้าแม่ของตัวเองนี้แม่เขาจะเอาเธอไปทำมั้ย...

" เอาไปวุ่นวาย​เปล่านะครับแม่.. "

" วุ่นวาย​ที่ไหนตาภู... เรานี้พูดไปเลื่อย.. หนู​มินไม่ต้องสนใจลูกกินข้าวแล้วขึ้นไปแต่งตัวสวยๆนะ"

มินตรายิ้มรับคนที่นั่งตรงข้ามกับเธอเห็นแล้วเธอนึกถึงใครบางคนที่ดีกลับเธอแม้ว่าเธอจะร้ายใส่ไปบ้างแต่ก็ยังพูดดีแถมดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนลูกของตัวเอง...

เมื่อทานข้าวเช้าเสร็จ​มินแต่ก็รียขึ้นไปแต่งตัวเพราะไม่อยากให้​ผู้​ใหญ่รอนานหญิง​สาวหยิบชุดกระโปรง​ลูกไม้ที่ซื้อมาเมื่อวันที่ไปตลาดกับภูผาวันนั้นขึ้นมาใส่..

ถึงมันจะไม่ใช่ของมีแบรนด์​ที่เธอชอบซื้อแต่สำหรับเธอแล้วตอนนี้ความคิดมันเปลี่ยนไป​แล้ว

"ว้าว!! วันหนูคุณ​มินสวยจังเลยค่ะ"

"สวยอะไรกันค่ะป้าปีปมินก็แต่งตัวธรรมดานี้ค่ะ"

"สวยเพราะป้าไม่เคยเห็​นคุณ​มินใส่ชุดนี้ค่ะ"

มินตราได้แต่หัวเราะ​ให้กับป้าปีปที่เอยชมเธอเกินไปแล้ว

"จริงๆแม่ปีป.."

คุณ​เอื้อม​ดาวที่หันมามองแล้วพูดสมทบ​อีกแรงเธอมองคนไม่ผิดจริงๆคนนี้ล่ะที่จะได้เดินแบบเครื่อง​เพชร​ชุดใหญ่​ของท่าน...

... ว่าที่ลูก​สะใภ้...

" ชมกันเข้าไปครับ.. ระวังเขาจะหลงตัวเองนะครับ..."

"ตาภู!! แล้วเมื่อไรเราจะเข้าไร่ล่ะ.. มายืนกวนประสาท​คนอื่นแบบนี้ไปได้แล้วไป"

คุณ​เอื้อมดาวไล่ลูกชายที่คอยแต่พูดขัดทุกเรื่องไป..

"ผมเปลี่ยน​ใจแล้วว่าจะไปดูสิงห์​ด้วย.. เดี๋ยว​ผมขับรถไปให้ครับ"

เมื่อผู้เป็นแม่ได้ยินแบบนั้นถึงกลับยิ้มออกมานี้เท่านยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคนร้อนตัวก็ออกอาการ​เองเสียแล้วหรือนี้พ่อลูกชาย..

" มา​นั่ง​หน้า"

ภูผา​เอยขึ้นมาเมื่อหญิง​สาวกำลังไปนั่งด้านหลังข้่างๆแม่เขา

" หนูมินนั่งกับป้านี้ล่ะลูก... "

มินตราแอบยิ้มเพราะเธอไม่จำเป็นต้องเอยปากทะเลาะกั​บเขาตอนนี้มีคนจัดการให้เธอแล้ว..

ภูผา​ได้แต่หัวเสียเพราะอะไรไม่รู้.. คงเป็นเพราะว่าวันนี้เขาพูดอะไรว่าหญิงสาวไปแม่เขาก็ช่วยแก้ตัวให้มินตรา​ตลอด... ทำเป็นเรียบร้อย​ที่กับเขาเคยพูดว่าง่ายแบบนี้.. ไม่เคยจะมีเลย

"แม่จะไปไหนก่อนครับ"

"ไปโรงพยาบาล​ก่อนเลย.. แล้วไปไหนต่อแล้วเดี๋ยว​แม่บอกอีกที"

"ครับ"

เมื่อรับคำผู้​เป็นแม่แล้วก็ขับรถออกจากไร่.. โดยที่ตลอดทางได้แต่แอบฟังว่าคนข้างหลังเขาคุยอะไรกันจนบางครั้ง​ก็เพ้อมองหญิงสาวผ่านกระจกเป็นระยะ...

รถเคลื่อนตัว​เข้ามาจอดในโรงพยาบาล...

"เดี๋ยว​ลงด้านหน้าเลยนะครับแม่.. ผมเอารถไปจอดก่อนเดี๋ยว​ตามไป"

สองสาวต่างวัยลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาล​เพื่อขึ้นไปที่ห้องผู้​ป่วยพิเศษ..

"คุณ​มินครับ"

แต่เมื่ออกจากลิฟต์​มินตรา​ได้ยินเหมือนใครเรียกจึงหันไปทางของเสียง.. จึงพบเข้ากับหมอก้องเกียรติ​ที่ยืนยิ้มหวานให้กับหญิง​สาว

" สวัสดี​ค่ะคุณหมอ.. "

คุณ​เอื้อม​ดาวมองทั้งสองอย่างสงสัยคุณหมอรูป​หล่อคนนี้คือใครหรือจะเป็นคนที่แม่ปีปเล่าให้ท่านฟังกันนะ..

"เออคุณหมอค่ะ.. นี้คุณเอื้อม​ดาวเป็นแม่ของคุณภูผาค่ะ"

"สวัส​ดีครับผมก้องเกียรติ​ครับ.. พึ่งย้ายมาประจำได้ปีกว่าๆ"

"สวัสดีค่ะ.. งั้นเดี๋ยวป้าเข้าไปดูสิงห์​ก่อนนะหนู​มินคุยกับคุณ​หมอไปก่อนแล้วค่อยตามเข้าไปก็ได้จ้ะ"

คุณ​เอื้อมดาวเหมือนคิดอะไรได้ขึ้นมาก็เลยเอยออกไปแบบนั้น..

" ค่ะคุณ​ป้า"

มินตรา​เอยรับแล้วมองตามคุณ​เอื้อม​ดาวที่เดินเข้าไปในห้องคนป่วย..

" มินมีเรื่องจะให้หมอช่วยพอดีเลยค่ะ"

" งั้นเราไปคุย​กันที่ร้านกาแฟข้างล่างดีกว่าครับ"

คุณ​หมอเอยขึ้นพร้อมเชิญ​หญิงสาวเข้าลิฟต์​เพื่อลงไปร้านกาแฟด้านล่าง.. แต่เป็นจังหวะ​ที่ลิฟต์​อีกตัวเปิดออกตามออกมาด้วยเจ้าของไร่กาแฟหนุ่ม..
ภูผา​เดินเข้าไปในห้องคนป่วยก็เห็นแม่ของเข้ากำลังนั่งคุยอยู่​กับครู​ขวัญ​ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มบรรยากาศ​ภายในห้องดูสดใสกว่าเมื่อวานอาจจะเป็นเพราะว่า​ทั้งสองคงปรับความเข้าใจกันแล้ว..แต่สายตากลับมองไม่เห็นใครบางคนที่มาพร้อม​แม่ของเขา

"เป็นงัยบ้างสิงห์.."

"เริ่ม​หายแล้วครับ.. นี้ผมว่าจะขอหมอกลับเลยอยู่​นานๆมันน่าเบื่อ"

"ถ้าแน่ใจก็แล้วแต่เลย.. ฉัรห้ามนายไม่ค่อยได้ด้วยซิ"

ภูผา​เอยเหมือนแกล้งแซวลูกน้องคนสนิทเขาเข้าใจว่าการนอนโรงพยาบาล​นานมันน่าเบื่อแค่ไหน..

"แล้วนี้เขาไปไหนล่ะครับ"

" ใครหรอ"

ภูผา​เอยถามผู้เป็นแม่เพราะเขาเข้ามาสักพัก​แล้วหญิงสาวก็ยังไม่เข้ามาเลย..

"ก็หนูมินของคุณแม่งั้ยครับ"

ทั้งสามคนที่อยู่​ในต่างยิ้มออกมาแล้วมองหน้ากัน...

"ไปกับหมออะไรน้าาสิงห์.. ที่หล่อๆนะฉันก็จำไม่ได้"

"อ้อ.. หมอก้องเกียรติ​ครับ"

" นั้นล่ะ..ทั้งหล่อ​ ทั้งสุภาพ​ แถมพูด​เพราะ.."

.. หล่อตรงไหน.. หน้าตาจืดๆตี้ๆแบบนั้นเขาเรียกว่าหล่อหรืองั้ย...

ภูผา​ได้แต่หงุดหงิด​กับตัวเองแถมยังนั่งไม่ติดเสียนี้...

"ผมขอตัวไปข้างนอกก่อนนะครับ "

ภูผา​รีบเดินออกไปข้างนอกห้องโดยมีสายตาสามคู่​มองตามไปด้วยรอยยิ้ม..

มินตรานั่งอยู่​ในร้านกาแฟกำลังคุย​โทรศัพท์​กับเพื่อนรักเพราะเธอขอยืมมือ​ถือของหมอก้องโทรหาเพื่อน

"ขอบคุณ​มากค่ะ"

มินตรา​ยื่นมือถือให้คนที่นั่งอยู่​ตรงข้าม..

" ไม่เป็นไร​ครับ.. ต่อไปถ้าคุณ​มินมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เสมอนะครับ"

"ค่ะแค่นี้มินก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะ"

มินตรายิ้มให้หมอก้องจนชายหนุ่ม​ถึงกับเขินอายเพราะรอยยิ้มที่สดใสของคนตรงหน้า...
เขาบอกตัวเองได้คำเดียวว่าเขาตกหลุมรัก​คนตรงหน้าตั้งแต่แรกเห็น..

"ปากเลอะมันแล้วครับ"

" อุ๊ย.. มินนี้ซกมก​จริงๆเลยค่ะ.. ออกหมดยังค่ะ"

มินตรา​หยิบทิชชู่​ในมือหมอก้องมาเช็ดแล้วเอยถามคนตรงหน้า

"มาครับผมเช็ด​ให้"

หมอก้องยืนมือจะไปเช็ดให้หญิงสาวแต่มีเสียงใครบางคนมาขัดขึ้นเสียก่อน

"ให้เกียรติ​สถานที่​หน่อยมั้ย"

ทั้งสองหันไปมองต้นเสียงที่มา...
ภูผาเดินลงมาข้างล่างว่าจะมาหาอะไรดื่มแต่จริงๆแล้วเขาเดินมองหาหญิงสาวตราหน้าเขาต่างหาก
ขนาดในโรงพยาบาล​ยังมาทำอะไรกันขนาดนี้..

"อ้าว.. สวัสดี​ครับคุณ​ภู" หมอก้องลดมือลงแล้วเอยทักคนตรงหน้า..

" ครับคุณ​หมอ.. งั้นเดี๋ยวผมขอตัวคนของผมก่อนนะครับ"

"อ้อ.. เออครับ"

"ไปได้แล้วแม่ฉันให้มาตาม"

"มินไปก่อนนะค่ะ.."

"ครับไว้วางๆ.เดี๋ยว​ผมเข้าไปหาที่ไร่นะครับ"

มินตรารีบเดินออกไปนอกร้านนำหน้าคนที่เดินตามเธอมาเธอไม่อยากสนใจเข้าเธอเบื่อที่จะเถียง​อะไรกับเขา..

" รีบเดินเลยนะ.. โมโห​ที่ฉันเข้าไปขัดจังหวะ​หรืองั้ย..ขนาดในโรงพยาบาล​ยังทำขนาดนี้ "

"คุณ​พูดเรื่องอะไร"

มินตราหันไปมองหน้าเอาเรื่องเขานี้ตั้งแต่เช้าเขาค่อยแต่ว่าเธอตลอดทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาโมโห​เลยสักนิด.. มินตรา​ไม่อยากใส่ใจแล้วรีบเดินไปที่ห้อง.. แต่ก็ต้องหยุดเพราะมือใครบางคนมาดึงแขนเธอไว้..

" ปล่อย!! นี้มันโรงพยาบาล! ไม่ใช่ที่ไร่"

มินตรา​ตะโกน​ใส่หน้าภูผาที่จับที่แขนเธอตามแรงโมโห​ของตัวเองเขาไม่เขาใจว่าทำมั้ยต้องโมโห​คนตรงหน้าเขาด้วยแต่แค่เห็นสายตาที่เธอมองมาว่าเธอไม่ชอบที่เขาทำแบบนี้... มันก็รู้สึ​ก​ไม่ชอบเอาเสียเลย...

"ปล่อยคุณ​ภูผา​ ฉันเจ็บ"

คำพูด​ของมินตรา​ดึงสติ​ของคนที่จับแขนหญิงสาวอยู่แล้วรีบปล่อยแขนหญิงสาวออกจนเห็นรอยแดงชัดขึ้นมา...

"ฉัน.. ฉัน"

มินตราไม่อยากฟังอะไรเขาแล้วรีบเดินไปที่ห้องคนป่วย..

"อ้าวมาแล้ว.."

คุณเอื้อม​ดาวเอยกับมินตราที่เดินเข้ามาในห้องโดยมีลูกชายของท่านเดินตามเข้ามาแต่หน้าตาของทั้งสองไม่ค่อยสู้ดีเท่าไร..

... อยากบอกท่านนะว่าทะเลาะกั​น....

"มินขอโทษ​นะคะพอดีคุย​กับหมอนานไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรจ้ะป้าเข้าใจ... หนุ่มสาวก็แบบนี้ล่ะ"

แล้วยิ้มเปฌนการบอกว่าท่านเข้าใจแล้วหัรไปมองหน้าลูกกชายที่ตอนนี้หน้าแต่บ่งบอกว่าอารมณ์​ไม่ดีเอาเสียเลย..

"อาการ​เป็น​งั้ยบ้างค่ะคุณ​สิงห์"

มินตราเอยขึ้นไปสิงห์​ที่นอนอนู่บนเตียง..

" ดีขึ้นแล้วครับ.. วันนี้ก็น่าจะกลับได้แล้ว"

" ดีเลยค่ะ..."

มินตราเดินไปนั่งใกล้กับเพียง​ขวัญ... พร้อมกับยิ้มให้คนข้างๆ

"วันนี้​คุณ​มินใสชุดสวยจังเลยคะ"

"ทุกวันไม่สวยหรอค่ะ"

" สวยทุกวันนั้นล่ะค่ะ"

ทั้งสองสาวต่างยิ้มและก็หัวเราะ​ให้กันและกัน.. แต่สายตาเพียง​ขวัญ​ไปสะดุด​ตาเขากับแขาที่เป็นรอยของมินตรา..

" เอ๊ะ.. แขนคุณ​มินไปโดนอะไรมาค่ะ"

มินตรารีบจับมันไว้เพื่อไม่ให้ใครสังเกต

" พอดีมิน..เดินชนเสานะคะ"

"เดี๋ยว​ขวัญ​ทายาให้นะคะ"

" ไม่เป็น​ไรค่ะแค่นิดเดียว​เอง"

สวนคนที่เป็นต้นเหตุ​ทำท่าทางมองไปหาคนที่นั่งอยู่​
คนเป็นแม่พยายาม​นั่งมองจับผิดลูก​ชายที่เอาแต่นั่งคุยกับสิงห์​ทำเหมือนไม่รู้​เรื่องอะไรแต่ก็แอบเห็นสายตาที่มองมายังหญิงสาว..

เมื่ออยู่ได้สัดพักก็ต้องกลับเพราะคุณ​เอื้อม​ดาวตรงไปร้านผ้าต่อท่านจะไปสั่งผาเพื่อที่จะใช่ในงานเดินแบบเครื่อง​เพชร​ปีนี้เพื่อจะเอาไปให้นักออกแบบออกแบบชุดให้แล้วเสร็จ​ภายในสองเดือนนี้..

"หนูมินอันนี้สวยมั้ยลูก"

"สวยค่ะ.."

"เหมาะกับหนูมาก..เจ้งั้นเอาพื้นนี้เพิ่มด้วย"

คุณ​เอื้อม​ดาวบอกเจ้ช่อเจ้าของร้านเพราะสนิท​สนมกันมานานจึงรู้จักกันเป็นอย่างดี..

"ลูกสะใภ้​หรอ"

เจ้ช่อเอยกระซิบ​ถามคุณเอื้อม​

"ตอนนี้ยังไ.. แต่อีกไม่นาน"

ทั้งสองยิ้มให้กันเหมือนรู้กัน...

"ฉันกลับก่อนนะ.. แล้วจะมาอุตหนุน​ใหม่​ "

" จ้ะ.. ส่งไม่เกินอาทิตย์​นี้นะ"

"จ้ะ​ไปล่ะ"

ทั้งสามออกจากร้านขายผ้าเสร็จก็คงต้องตรงกลับไร่เลยเพราะตอนนี้ก็เกือบบ่ายแล้ว..

"หิวมั้ยลูก"

"นิดหน่อยค่ะ.. "มินตรา​เอยขึ้นมาเหมือนเกรงใจท่าน

" งั้นเราแวะกินอะไรก่อนนะตาภู"

"แล้วแต่แม่เลยครับ"

ทำมั้ยพ่อลูกชายของท่านตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล​ก็ดูเงียบไปเลยย..

คุณ​เอื้อม​ดาวเลือก​ร้านอาหารเล็กที่ท่านเคยท่านสั่งอาหารมาไม่เยอะมากเพราะ​วันนี้ท่านคิดว่าจะทำอาหาร​ทานที่บ้านด้วย.. เมื่อทานเสร็จ​ก็ให้ภูผาแวะที่ตลาดต่อเพื่อซื้อของทำอาหารเพราะท่านคิดว่าจะเลี้ยงคนงานแล้วก็ถือว่าจะเลี้ยงตอนรับสิงห์​กลับบ้านด้วย..

"ภูโทรบอกตาป้องมาท่านข้าวที่บ้านด้วยนะ"

"มันไม่ว่างหรอกครับ"

"ยังไม่โทรแล้วจะรู้​ได้งั้ยลูกคนนี้เนี่ย"

"ครับ"

"แล้วให้ตาป้องแวะไปรับยัยชะเอมด้วยนะแม่ไม่เจอนานคิดถึง"

"ครับ"

เมื่อทำธุระ​เสร็จแล้วรถก็เคลื่อนกลับไปที่ไร่เพราะ​ตอนนี้ก็จะบ่ายแก่ๆแล้วแล้วคุณ​เอื้อม​ดาวท่านจะต้องจุดการอะไรหลายอย่าง..
ถึงแม้จะโทรให้ป้าปีปหาคนงานหญิงมาช่วย​เตรียม​ของและเตรียม​สถานที่​แล้วก็ตามทำอะไรปุ๊บปั๊บ​มันก็จะเร่งรีบแบบนี้...

" หนูมินขึ้นไปพักผ่อ​นก่อนลูกกลับมาเหนื่อย"

คุณ​เอื้อม​ดาวเอยกับหญิงสาวที่ช่วยถือของไปที่ครัว

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ไปเถอะ​ลูก​อาบน้ำพักผ่อน​หานเหนื่อย​แล้วค่อนลงมาช่วยก็ได้"

"ค่ะ"

มินตรารับคำเพราไม่อาจขัดคำสั่ง​ของผู้ใหญ่​แล้วค่อยเดินขึ้นไปข้างบนโดยมีสายตาของใรบางคนที่มองตามขึ้นไป...

" ผมขอขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ"

"แล้วอย่าลืมที่แม่บอกโทรบอกตาป้องด้วย"

" ครับ​ๆ"

ภูผา​เดินขึ้นไปข้างบนแล้วไปหยุด​ยืน​อยู่หน้าห้องใครบางคนแล้วล่วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ​หยิบกล่องยาเล็กๆออกมากำไว้ในมือ..
ยกมื่อจะเคาะ​ประตู​แต่ทำมั้ยเขาถึงรู้สึกไม่กล้าที่จะทำมัน.. แต่อยู่​ประตู​ก็เปิดออกมา..

" คือ.. ฉัน"

" มีอะไร"มินตรา​เอยถามคนที่ยืนอยู่​หน้าห้อง

" แล้วจะไปไหน..."

หญิงสาวๆม่ตอบเขาแต่กลับจะเดินออกจากห้องแล้วทำเหมือนจะปิดประตู​แต่ชายหนุ่ม​กลับดึงประตู​ไว้แล้วดึงมือของหญิงสาวให้เขาไปในห้องแล้วตัวเขาก็เข้าไปพร้อมกับหญิงสาวทำการปิดประตู

"จะทำอะไร"

มินตรา​มองคนตรงหน้าอย่างตกใจนี้เขาจะทำอะไรของเขาอีก..

" ไปนั่งที่เตียง!"

"ออกไปได้แล้ว"

"ก็บอกให้ไปนั่งที่เตียง.. ทำมั้ยถึงดื้อ​แบบนี้"

ภูผา​เดินเข้ามาหาหญิงสาว​สาวแล้วทำการอุ้มคนที่อยู่​ตรงหน้าขึ้นมาแล้วเดินไปที่เตียงถึงคนที่อยู่ในอ้อมแขนจะดิ้นแต่เขาก็ไม่พูดอะไร.

"ปล่อยนะเป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย!!.

ภูผา​วางหญิงสาวลงที่ปลายเตียงแล้วนั่งลงข้างเธอ..

"ยืนแขนมา,!"

แต่หญิงกลับไม่ทำตามได้แต่นั่งเฉยๆไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง..

" โอ๊ย! เจ็บนะ"

ภูผา​ดึงแขนของมินตรามาหาตัวเองแล้วก้มมองรอยที่ช้ำ
... นี้เขาทำขนาดนี้เลยหรอ..

"เจ็บมั้ย"

เสียงแผ่วเบา​ของชายหนุ่มเอยถามขึ้นมา...

"ลองมาโดนดูมั้ย"

แต่คำพูด​ของหญิงสาวกลับทำให้อารมณ์เมื่อกี้หายไปแล้วจัดการทายาให้คนที่ดื้อดึง..

"เจ็บนะเบาๆได้มั้ย!"

"ฉันทำได้แค่นี้ล่ะ.. ถ้าอยากให้คนเอาใจก็ไปให้หมอก้องทาให้ซิ"

"แล้วเกี่ยวอะไรกับหมอก้องอีก"

"แตะต้องไม่ได้เลยนะ"

"คุณ​นั้นล่ะเป็นบ้าอะไร.. ออกไปเดี๋ยว​นี้เลยนะ"

ภูผา​ไม่ยอมให้หญิง​สาวเอยไล่เขารอบสองชายหนุ่มปาหลอดยาที่อยู่​ในมือทิ้งแล้วเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย...

คนเขาอุตส่าห์​เป็นห่วงทำมั้ยพูดดีบ้างมันจะตายหรืองั้ยกันภูผาเดินปึงปังออกจากบ้านไปที่รถจนคนเป็นแม่และป้าปีปอดที่ตะมองหน้ากันไม่ได้..

มินตรา​ยังคงนั่งอยู่​ปลาย​เตียง​ไม่ยอมลุกไปไหนเธอสับสนกับการกระทำ​ของคนที่พึ่งเดินออกไปบางครั้งเธอคิดว่าเขาดีกลับเธอแต่มันแค่บางครั้งเท่านั้น...

เธอไม่อยากคิดเองไปไกลเพราะ​วันไหนถ้าเธอกลับไปแล้วเธอกลับเขาคงไม่ได้เจอกันอีกเธอไม่อยากต้อง.. มี​ความ​รู้สึก​แบบนี้กับคนเจ้าอารมณ์​แบบเขา

... ในเมื่อไม่ได้คิดอะไรอย่าทำดีกันฉันเลย...







.............. ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️.............................

✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​????






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #6 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 11:16

    มีความเป็นหมาหัวเน่า นะ ภู

    #6
    0