ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 15 : มีบางสิ่งที่เปลี่ยนไป.. นั้นคือ.. ❣️

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    12 ส.ค. 62

รถกระบะ​กลาง​ใหม่หลางเก่าเคลื่อนตัวเข้ามาจอกหน้าบ้าน... คนขับรถแอบมองหญิงสาวที่นั่งมาด้วย..ที่ตอนนี้หลับไปแล้ว.
ภูผาเปิดประตู​ฝั่งคนขับอย่าเบามือแล้วค่อยปิดลงเหมือนกล้วรบกวนคนที่หลับอยู่แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตู​รถอีกฝั่ง..

"มินตรา.."

"อืมมม!"

"ถึงไร่แล้วหรือจะนอนในรถ"

คนที่หลับอยู่กลับลืนตาอย่างรวดเร็วเหมือนคล้าย​ๆแกล้งหลับอยู่

"ลงจากรถได้แล้ว"

มินตราได้แต่หันหนัาไปมองคนที่ยืนเท้าเอวมองเธอตอนนี้.. หญิงสาวได้แต่รีบลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน...

"ฉันโทรมาให้ป้าปีปเก็บให้แล้ว"

ภูผา​เอยกับคนที่เหมือนมองหาอะไร...

" งั้นฉันขึ้นไปข้างบนก่อนนะ"

มินตราบอกคนที่กำลังเตรียม​ตัวจะออกไปข้างนอก

" แล้วปิดประตู​ดีๆด้วย.. ฉันจะออกไปไร่หน่อย"

มินตรา​พยักหน้าแล้วเดินขึ้นไปข้างบนแต่ก็ต้องหันกลับมาเพราะเหมือนชายหนุ่ม​ยังมองเธออ​ยู่​

"มีอะไรหรอ"

"เปล่าขึ้นไปเถอะ.."

ไม่รู้​ทำมั้ยช่วงนี้เขาถึงมีความรู้​สึกแบบนี้กันนะ.. ความรู้สึก​สึกที่ว่าเธอจะเป็นอย่างไร.. เหมือนคล้าย​ความห่วงใจ... แต่ก็ส่ายหัวไปมาสลัด​ความคิดต่างๆแล้วเดินออกไปเพื่อที่จะขับรถไปที่ไร่...

มินตรา​เดินเข้ามาในห้องเดินตรงไปที่หน้าต่างเพื่อมองคนที่กำลังขับรถออกไป...

เมื่อเห็นคนที่กำลังมองอยู่​ขับรถออกไปแล้วก็เดินเข้าไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำวันนี้เธอเหนื่อย​มาทั้งวันอยากอาบน้ำเย็นๆให้ชื่นใจ...
ไม่รู้​ผ่านไปนานเท่าไรที่เธอใช้เวลาในห้องน้ำคงสักเกือบชั่วโมง​เป็นแน่เลย...

"ก๊อก!!"

เสียงเคาะประตู​ทำให้คนที่กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกต้องขมวดคิ้ว​ทำหน้าสงสัย..
.... ใคร....

มินตรา​เดินไปเปิดประตู​ห้องแต่ยังไม่ทันได้พูด​อะไร..

"ทำมั้ยไม่ถามก่อนว่าใคร.."

"แล้วจะต้องถามทำมั้ย.. ถ้าไม่นายก็ป้าปีป"

มินตรามองหน้าคนที่ถามเธอแปลกๆแล้วจะให้เธอถามก่อนทำมั้ยกัน...

"แล้วเผื่อเป็นคนอื่นล่ะ.. เธอจะทำอย่างไรดูแต่ตัวเข้าซิ"

"ไอ้บ้า!!"

มินตรารีบเอามือปิดหน้าอกตัวเองนี้เธอก็ใสชุดนอนปกติแล้วจะมามองเธอด้ายสายตาแบบนั้นทำมั้ยมินตรา​รีบเอามือดึงประตู​เพื่อที่จะปิด..

... นายนั้นล่ะที่น่ากล้ว....

"เดี๋ยว"

ภูผา​เอามือดึงประตู​ไว้..

" มีอะไรอีกล่ะ"

" ฉันแค่จะบอกว่าพรุ่งนี้​เธอเข้าไปทำงานที่สำนักงาน​กับฉันด้วย"

"ทำมั้ยล่ะ.. แล้วใครจะช่วยป้าปีป.."

"แล้วถามหน่อยช่วยอะไรป้าปีปบ้าง"

"ก็... หลายอย่างอยู่น่ะ"

แลัวหญิงสาวก็เอานิ้วชี้จิ้มที่คางตัวเองเหมือนนึกว่าตัวเองทำอะไรบ้าง... ภาพนั้นทำให้ภูผาเพ้อยิ้มออกมา...

" ยิ้มอะไร"

" เปล่า... ไปพักผ่อนได้แล้ว"

" อืม.. "

แต่พอมินตราจะปิดประตู​ภูผาก็ดันมันไว้อีกรอบจนหญิงสาว..

" อะไร "


" ฝันดีนะ... คือฉันหมายถึง.. "


"อืม... เหมือนกัน"

มินตรา​พูดแค่นั้นก็รีบปิดประตู​นี้เขาพูดอะไร.. แล้วเธอไปพูดแบบนั้นทำมั้ยถึงจะว่าตัวเองแบบนั้น..
แต่เธอก็ยังคงยืนยิ้มอยู่หน้าประตู.. ยังไม่ยอมเดินไปที่เตียงนอน

"พูดบ้าอะไรออกไปว่ะ"

ภูผา​ได้แต่ยืนยิ้มให้กับประตู​ที่มันถูกปิดลงไปเมื่อสักครู่​แล้วได้แต่เดินกลับห้องตัวเองด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอย​ยิ้มออกมา..


อากาศ​ยามเช้าช่วงหน้าหนาวเป็นบรรยากาศ​ที่น่านอนเสียจริงๆสำหรับมินตราแต่เพราะวันนี้เธอจะต้องทำงานก็เลยต้องตื่นแต่เช้า.. หญิงสาวรีบอาบน้ำแต่งตัว...

"อยู่​ไหนนะ"

มินตรามองหาปิ่น​ปักผมที่ปกป้อง​ซื้อให้เมื่อวานไม่เจอเพราะ​เธอจำได้ว่าใส่ไว้ในถุงเสื้อผ้าที่ซื้อมาแล้วมันหายไปไหน...

ก๊อก​ๆๆ!!

.และแล้วมินตรา​ก็มายืนอยู่หน้าห้องของนายหนวด​เพราะเขาเป็นคนถือของเธอเข้ามาเขาอาจจะรู้
แล้วทำมั้ยเขาไม่เปิดประตู​ให้เธอนะ.. มินตราลองดันประตู​ให้เปิด..

... ประตู​ไม่ได้ล๊อก...

หญิงสาว​ถือวิสาสะ​เดินเข้าไปไหนห้องมองซ้าย​มอง​ขวา​นายนั้นไปไหนของเขานะ
แต่อยู่​ๆมินตรา​ถึงกับทำหน้าตกใจเพราะใครบางคนที่เธอคิดว่าไม่อยู่​ในห้องกลับเดินออกมาจากห้องน้ำ..

"เข้ามาทำอะไรในห้องคนอื่น​เขา"

ภูผา​พาเดินเขามาหาหญิงสาวที่กำลังยืนตกใจอยู่กลางห้อง.. ก็จะไม่ให้ตกใจได้งั้ยล่ะก็เขาพึ่งอาบน้ำ​เสร็จ.. แถมยังนุ่งผ้าขนหนู​ออกมาพื้นเดียว..
ภูผา​เหมือนอยากจะแกล้ง​คนตรงหน้ามากกว่าที่จะดุว่าเธอเข้ามาในห้องเขา.. ชายหนุ่ม​เดินเข้าไปหามินตรา​เลื่อย​ๆ..

ส่วนคนที่กำลังตกใจรีบเอามือปิดตาแล้วค่อยเดินถอยหลัง

... จะทำอะไรนายหนวดโรคจิต...

"จะ.. จะทำอะ.. ไรออกไปนะ!!"

ภูผา​ค่อยเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่เดินถอยหลังไปจนติดเตียงนอนทำให้ชนเข้ากับเตียงแล้วล้มหงายหลัง​ลงไปที่เตียงนอน..

แต่มือเจ้ากำกับดึงแขน​ของใครบางคนไปด้วยทำให้ทั้งสองล้มลงไปพร้อมกัน..

ด้วยความตกใจทำให้หญิงสาวลืนตาขึ้นมาแล้วพอว่าคนตัวโตอย่างภูผาล้มลงมาทับเธอแล้วหน้าของเธอกับเขาใกล้กันแค่เอื้อม..

กลิ่น​หอมของสบู่​อ่อนๆที่มาจากคนพึ่งอาบน้ำทำให้มินตรา​เพ้อมองคนตรงหน้า

"ลุกไปนะ!!"

"บอกมาก่อนเข้ามาทำมั้ย"

"ก็ลุก​ก่อนซิ.. มันอึดอัด"

ไม่ใช่แค่อึดอัด​อย่างเดียวตอนนี้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ​แล้ว

ไม่รู้​ด้วยความเพ้อหรืออะไรทำให้ภูผามองหน้าคนที่นอนอยู่ใต้ร่างเขาแล้วรู้สึก​ว่าหัวใจของตัวเองตอนนี้มันร้อนไปหมดยิ่งกลิ่น​หอมอ่อนๆที่มาจากหญิงสาว... ทำให้ภูผาค่อยๆยื่นหน้าเขาไปหาหญิงสาว​แล้วค่อยก้มลงไปจูบที่ปากของหญิงสาว...

จนคนที่อยู่​ใต้ร่างทำตาโตเพราะความตกใจความร้อนแผ่ซ่าน​ไปทั่วใบหน้าของหญิงสาวเมื่อรู้สึกตัว​ก็ได้แต่ดันร่างของคนที่นอนทับเธออยู่​ออก..

"ว๊าย!..."

ภูผา​รีบลุกขึ้นแล้วทำอะไรไม่​ถูก​แต่ก็ยังคงเก๊กหน้านิ่ง..

ส่วนคนที่นอนอยู่บนเตียงนอน​รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปไม่ยอมมองหน้าเขาเลย..

"ป้าไม่ตั้งใจ.. เออป้าว่าป้าจะมาเอาตะกร้า​ผ้า.. แต่.. เดี๋ยวป้าขึ้นมาใหม่นะคะ"

คนที่เข้ามาขัดจังหวะ.. คงต้องเรียกว่าเข้ามาช่วยเขามากกว่า​ถ้าป้าปีปไม่ขึ้นมาเขาเองก็ไม่รู้​มันจะเป็นอย่างไร..

ป้าปีปรีบเดินลงมาจากข้างบนแล้วเข้าไปในครัวรีบหยิบมือถือ​เครื่องเล็กขึ้นมากดเบอร์โทร​หาใครบางคน...


มินตรา​วิ่งกลับมาที่ห้องมานั่งหน้ากระจกมองหน้าตัวเองตอนนี้มันแดงไปหมดแล้ว

"ไอ้คนบ้า"

หญิงสาวได้แต่ด่าคนที่ทำให้เธออายแบบนี้แล้วเธอจะกล้าสู้หน้าป้าปีปได้ยังงั้ยกันล่ะ... เมื่อปรับอารมณ์​ตัวเองให้เข้าที่แล้วคิดว่าคงต้องลงไปข้างล่างแล้ว... มินตราค่อยเปิดประตูออกมามองไปยังอีกห้องที่ปิดสนิท...

... สงสัย​ลงไปแล้ว...

"มองหาอะไร"

ภูผา​เดินขึ้นกลับมาเอาเอกสาร​แล้วเห็นหญิงสาวทำตัวแปลกๆเหมือนกล้วอะไร..

"เปล่า! ไม่ได้มองหาอะไร"

มินตรารีบเดินหลบคนที่มายืนขวางทาง​เธอแต่เขาก็ไม่ยอมหลบให้เธอ..

"เรื่องเมื่อกี้.. ฉันขอโทษ​แล้วกันนะคือแบบว่า."

"จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจใช่มั้ย"

" คือมันไม่ใช่แบบนั้น"

"ฉันไม่ถือ" มินตราเอยขึ้นมาเหมือนคนน้อยใจนี้เขาจะบอกไม่ได้ตั้งแล้วที่เขาทำกับเธ​อเขาแค่เพ้อไปใช่มั้ย

"ดี!!. ฉันก็ลืมไปว่าเธอคงไปถึงไหนต่อไหนแล้วกับเรื่องแบบนี้.. ถ้าฉันจะทำอะไรมากกว่านั้นเธอก็ไม่ถือใช่มั้ย"

ภูผา​ไม่พูดเปล่าเขาจับแขนคนตรงหน้าแล้วทำเหมือนจะจูบหญิงสาวแต่มินตราหันหน้าหลบเขา.. แล้วพลักภูผาออกพร้อมตามมาด้วยฝ่ามือที่ตบลงใบหน้าของชายหนุ่ม..

"เพียะ!!

"จะมากไปแล้วนะ.. ถึงฉันจะเป็นอย่างไรนายก็ไม่มีสิทธิ์​มาดูถูก​ฉัน"

มินตรา​รีบเดินลงไปข้างล่างเธอไม่น่ามองผู้ชาย​คนนี้ไปในทางที่ดีเลย...สุดท้ายเขามันก็แค่ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน..

ภูผาจับใบหน้าที่โดนตบเหมือนมันเป็นเครื่องช่วยให้เขาได้สตินี้เขาเป็นอะไรไป.. ถึงเขาจะพูดจาไม่ค่อยดีแต่เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแค่คิดว่าหญิงสาวไม่ได้รู้สึกอะไร.. ใจเขามันกลับร้อนจนทนไม่ได้...

บรรยากาศ​บนโต๊ะ​อาหารเช้านี้แตกต่างไปจากทุกวันปกติถึงเจ้านายทั้งสองจะไม่ค่อยลงลอยกันแต่ก็ไม่ถึงขั้นนี้...

ป้าปีปที่คิดว่าจะมีเรื่องดีๆเสียอีกแต่ทำมั้ยทั้งสองต่างก้มหน้าก้มตาทานข้าวตรงหน้าโดยไม่มีใครเอยอะไรขึ้นมา...

"ฉันจะไปรอที่รถ"

ภูผา​เป็นคนที่ทนไม่ไหวแล้วรวบช้อนพร้อมเอยขึ้นว่าจะไปรอที่รถ.. แล้วลุกขึ้นเดินไปที่รถ

มินตราไม่อยากเอยอะไรกับเขาและไม่อยากให้เขารอนานได้...

"ป้าปีปค่ะมินอิ่ม... มินไปก่อนนะคะ"

มินตราบอกป้าปีปแล้วรีบเดินตามเจ้าของไร่ออกไปที่รถแล้วเปิดประตู​เข้าไปนั่งเพราะตอนนี้ชายหนุ่มนั่งรอประจำที่คนขับแล้ว...
ตลอด​ทางไปที่ไร่ไม่มีใครเอยอะไรออกมามีแต่ความเงียบ...
แล้วรถก็มาจอดที่หน้าสำนักงาน​ภูผาเปิดประตู​แล้วเดินเข้าไปข้างใน.. โดยมีมินตราเดินตามหลังเข้าไป...
เป็นสำนักงานเล็กหรือจะเรียกว่าออฟฟิศ​ของไร่ก็คงได้มีห้องทำงานอยู่สองห้องและมีโต๊ะ​ทำงานอ​ยู่​ด้านนอกน่าจะเป็นของผู้ช่วยที่มินตราก็เคยเจอหน้าอยู่

"หทัย.."

เสียง​ภูผาเอยเรียกหญิงสาวที่น่าจะอายุ​กลางๆน่าจะประมาณ​30​ ที่เดินมาพร้อมกับถ้วนกาแฟ

"ค่ะคุณ​ภู"

"วันนี้ช่วยสอนงานมินตราหน่อยนะ.. แล้วช่วงบ่ายๆผมจะเขามาดู"

"ค่ะคุณภู.. แล้วคุณ​สิงห์​อาการ​เป็นอย่างไรบ้างค่ะ"

"อาการ​ดีขึ้นแล้ว..ผมว่าจะเข้าไปดูหน่อย"

"หทัยฝากเยี่ยม​ด้วยนะคะ"

ภูผา​พยักหน้า​รับแล้วเดินออกไปโดยที่ไม่ได้เอยอะไรกับคนที่มากับเขาด้วย..
จนมินตราแอบรู้สึกน้อยใจ... แต่ก็ปลอบใจ​ตัวเอง..

... ก็ดีแล้วนี้ฉันไม่อยากสนใจนายอยู่​แล้ว...

ภูผา​เดินออกไปที่รถแต่ก็อดที่จะมองเข้าไปไม่ได้เขาควรจะทำอย่างไรกับความรู้สึ​กของตัวเองตอนนี้ดี... เขาไม่รู้ว่าเขาควรปรับความเข้าใจกับมินตรา​เพราะเขาไม่ชอบความรู้สึก​ที่เห็นเธอบึ่งตึงใส่เข้าแบบนี้เอาเสียเลย..
เพียงแต่เขาไม่รู้วิธี​พูดดีๆ.. หรือการง้อคนอื่น..






................ ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก❣️........................

✍️ฝากติดตามตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

56 ความคิดเห็น