ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 14 : หวั่นไหว​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    12 ส.ค. 62

บรรยากาศ​ภายในโรงพยาบาล​ดูวุ่นวาย​ถึงแม้จะเป็นช่วงเย็น​แล้ว.. ภูผาเดินนำหน้าหญิงสาวไปที่หน้าห้องฉุกเฉิน​อย่างเร่งรีบ​เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้คนของตัวเองอาการ​เป็นอย่างไรบาง
ทั้งาองเดินมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน​ก็เจอกับหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวนจนคนที่เดินเข้ามาอย่าง​ภูผาดูออก...

"ครูขวัญ​ครับ."

"คุณ​ภู.."

ภูผา​เอยชื่อหญิงสาวที่เอาแต่กัมหน้ามองมือตัวเอง..

"สิงห์​อาการ​เป็นงั้ยบางครับ"

"หมอบอกว่าปลอดภัย​แล้วค่ะกระสุน​ไม่ตรงจุด​สำคัญ.. ตอนนี้รอดูอาการ​แล้วจะย้ายไปห้องพิเศษ​ค่ะ"

"งั้นก็สบายใจได้แล้วนะครับ"

ภูผา​เอยขึ้นคลายๆปลอบใจ​คนที่เอาแต่นั่งมองหน้าห้องเขารู้​ถึงความสัมพันธ์​ของทั้งสองเพียงแต่เขาไม่ได้ถามความเป็นไป​เป็น​มาของเรื่องสิงห์​เป็นหัวหน้าคนงานเขามานานมากแล้วแต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องส่วนตัว​มากนัก...
ส่วน​หญิงสาวตรงหน้าเธอย้ายมาเป็นครู​ที่นี้ได้ไม่นานแต่ดูเหมือนทั้งสองจะรู้​จักกันมาก่อนหน้านี้แล้ว...

ส่วนหญิงสาวอีกคนที่เดินตามมาได้แต่มองทั้งสองคุยกันเหมือนตัวเองเป็น​คนนอกยังงั้ยก็ไม่รู้​ได้แต่พาตัวเองไปนั่งข้างๆ​ เพียงขวัญ​ที่ตอนนี้​เธอดูหน้าเศร้า​และในตาแดงเหมือนคนผ่านการร้องไห้มา.. แต่มินตราก็ไม่ได้สงสัยอะไรคงเป็นเพราะเธออาจจะอยู่​ในเหตุการณ์​แล้วรู้สึก​กล้วหรือเปล่า...

ยังไม่ทันที่จะมีใครได้เอยอะไรออกมา.. พยายาม​ก็เข็นเตียง​ผู้ป่วย​ออกมาทำให้ทั้งสามลุกขึ้นไปหา...

"ญาติ​คนไข้ค่ะ"

"ครับ.. ผมเป็นเจ้านาย"

"เดี๋ยว​เราจะพาคนป่วยไปห้องพิเศษ​นะคะ.. สามารถ​เฝ้าได้สองท่านนะคะ"

"ครับ.."

ทั้งสามก็เดินตามพยาบาลไปที่ห้องพิเศษ​เมื่อพยาบาล​จัดการอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วก็หันมาทางภูผาแล้วเอยด้วยน้ำเสียงที่ดูน่าฟังแต่มันขัดหูของหญิงสาวที่ยื่นอยู่​ใกล้ๆ

" ถ้ามีอะไรกดเรียกได้เลยนะคะ.. "

ก่อนจะออกไปก็หันกลับมายิ้มให้กับชายหนุ่ม​อีกรอบ...

" ทำมั้ยไม่ตามไปส่งด้วยล่ะ.."

"ค่ะ/อะไร"

เพียง​ขวัญ​กับภูผาหันหน้ามามองมินตราแล้วเอยออกมาพร้อมกันเพราะทั้งสองได้ยินไม่ชัดว่ามินตราพูด​ว่าอะไร...

"เปล่า.. ไม่มีอะไร​แค่บ่นโน้นนี้นั้น"

แล้วก็ทำท่าทางเดินดูห้อง...มองนั้นมองนี้.. จนเพียง​ขวัญ​อดที่จะยิ้มให้กับการกระทำ​ของหญิงสาวอีกคนไม่ได้เป็นมินตรานี้ดีนะอยากทำอะไรพูด​อะไรก็ไม่ต้องกล้วหรือแคร์​คนอื่นขนาดเธอเป็นดารา..

"ขวัญ​ว่าจะอยู่​เฝ้าคุณ​สิงห์.. คุณ​ภูกับคุณ​มิน​กลับไร่เลยก็ได้ค่ะ"

"งั้นฉันขออยู่​ด้วยคนนะ"

"จะอยู่​ทำมั้ย​วุ่นวาย!,"

ภูผา​เอยออกมาเสียงดังไม่เข้าใจว่าเธอจะอยู่ทำมั้ยหรือเธอแอบคิดอะไรกับสิงห์​หรือเปล่า.. นี้เธอดูไม่ออกหรืองั้ยว่าสองคนนี้...

"ก็อยู่​เป็นเพื่อน​ครู​ขวัญ​"

" ไม่ต้อง.. พรุ่งนี้​เธอต้องทำงาน"

"ไม่เป็น​ไรค่ะอยู่​กันสองคนจะได้ไม่เหงา​"

เพียง​ขวัญ​เอยออกมาเพราะ​ดูเหมือนทั้งสองจะเริ่มทะเลาะกั​นเพราะเรื่องเล็กๆแค่นี้..

"จะวุ่นวาย​มากกว่า​ซิไม่ว่าครับ.. ครู​ขวัญ​งั้นผมฝากด้วยนะครับ.. ถ้าฟื้นแล้วรบกวน​โทรไปบอกด้วยนะครับ.. พรุ่งนี้​ผมจะมาใหม่"

" ได้ค่ะ.. "

" ไปได้แล้ว!,! "

มินตรา​เดินตามแรงจูงของชายหนุ่ม​หน้าหนวดไปจากห้องโดยมีสายตาของพยาบาล​มองตามชายหนุ่ม​ไป...

"ไม่ลาพวกเขาก่อนหรอ"

" ลาอะไร"

" ก็พยาบาล​พวกนั้นงั้ยเห็นมองตามซ่ะกันตาหวาน​"

" หึง​หรอ"

" ฉัน..ฉันจะหึงทำมั้ยเราไม่ได้เป็นอะไรกัน.. ปล่อยมือได้แล้วเดี๋ยว​ใครเห็นฉันจะเสียหาย"

มินตรา​รีบดึงมือออก... จนภูผาได้แต่แอบยิ้มออกมา..

"ครับคุณ​ดาราดัง! "

นี้คือคำพูด​ของนายหนวด​ผู้ป่าเถื่อน​ที่สุดในไร่เอื้อมดาว..

" ไอ้ภู!! "

เสียงเรียก​ภูผาทำให้ทั้งสองหันไปมอง..

" เป็นงั้ยบ้างว่ะรู้​ข่าวก็มานี้เลย"

ปกป้อง​รีบเดินเข้ามาหาทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าโรงพยาบาล..

"อาการ​ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว... มินตราไปนั่งรอข้างในก่อนเดี๋ยว​ฉันมา"

ภูผา​เอยขึ้นกับมินตราที่ยืนมองเข้ากับปกป้องเหมือนสนใจบอกให้เธอไปนั่งรอเข้าอยู่ด้านในเพราะเขาจะคุยธุระ​กับปกป้องก่อน...

" แล้วได้เรื่องว่างั้ย"

ภูผา​เปิดประเด็น​ก่อนเพราะอย่างน้อยเขาก็พอรู้ว่าเป็น​ฝีมือ​ของใครเพียงแต่เขาอยากได้หลักฐาน​

" แล้วมึงว่าใคร"

"ไอ้คิมหันต์!!"

"ใช่..แต่ยังไม่มีหลักฐาน​ที่เอาผิดมันได้.. ช่วงนี้มึงก็ระวังตัวด้วยล่ะ"

"แล้วเรื่องที่ของชาวบ้านจะให้กูทำงั้ยว่ะ"

" เรื่องนี้มึงต้องปล่อยไปก่อนเถอะว่ะ.. ถ้าถึงเขาไปยุ่งอีก.. คนที่นอนอยู่ที่นี้คงเป็นมึง"

"ถ้ามีอะไรคืบหน้าบอกด้วยล่ะ"

" เอ้... แต่ว่าเดี๋ยว​นี้ไปไหนมาไหนพาไปด้วยตลอดนะ"

" อะไรของมึง.. กูกลับก่อนนะนี้ก็จะดึกแล้ว"

" เออ.. ระวังตัวด้วยล่ะ.. แต่เดี๋ยว​กูไปทักทาย​คุณ​มินก่อนดีกว่า.. เห็นหน้าสวยๆแล้วกู​จะได้นอนหลับ​ฝันดี​"

ปกป้อง​รีบเดินนำหน้าเพื่อน​ไปหามินตราที่นั่งอยู่ด้านใน..

" คุณ​มิน รอนานมั้ยครับเนี่ย​"

" ไม่ค่ะ..."

มินตรา​มองปกป้องที่เดินเข้ามาถามเธอแล้วมองหาอีกคนที่ไม่เดินตามมาด้วย.. นี้อย่าบอกนะว่าเขาทิ้งเธอให้กลับไร่เอง...

" ไอ้ภูมันคุยโทรศัพท์​อยู่นะครับ"

"อ้อค่ะ.."

"ป่ะครับเดี๋ยว​ผมเดิน​ไปส่งที่รถ"

มินตราลุกขึ้นเดินตามปกป้อง​ออกไปที่รถ.. ที่มีใครบางคนยืนรออยู่แล้ว...

"ทำมั้ยเดินมาช้า"

"เอาไอ้ภู.. จะให้รีบวิ่งมาหรืองั้ย"

"เออ!! กูรีบ.. ขึ้นรถได้แล้ว"

ภูผา​หันหน้าไปสั่งคนที่ยืนอยู่ข้างๆปกป้องที่ยังไม่ยอมขึ้นรถ... ทำมั้ยเขารู้สึก​ขัดหู​ขัดตา...

"ไปครับคุณ​มิน.."

ปกป้อง​เอยบอกหญิงสาวแล้วเปิดประตู​รถให้มินตราเข้าไปนั่งแล้วยังแอบมองสายตาของใครบางคนที่แอบมองมา..
.... ให้มันรู้ไปไอ้ภู....

" ขับรถดีๆนะเว่ย"

ภูผา​ไม่เอยอะไรได้แต่ขับรถออกไปโดยไม่สนใจเพื่อนที่โบกมือให้...

"เธออย่าไปลงเสน่ห์​มันล่ะ.. ไอ้นี้มันเจ้าชู้"

"แล้วงั้ยล่ะ... คุณ​ป้องเขาก็ดูพูดจาดีกว่าใครบางคนแถวนี้"

เอี๊ยด...!!

เสียงเบรครถ.. จนคนที่นั่งอยู่หัวไปชนเข้ากลับหน้ารถ..

" นี้นาย!!"

มินตรา​จับหัวตัวเพราะมันเจ็บ.. ไม่รู้​หัวเธอจะแตกมั้ยเนี้ยะ..

ภูผาหยุดรถแล้วเปิดประตู​เดินออกไปโดยอ้อมไปเปิดประตู​ให้หญิง​สาวที่ตอนนี้ทำหน้าง้อไม่พอใจคนที่เดินมาเปิดประตู​ให้เธอ...

"ลงมาได้แล้ว"

"ทำมั้ยต้องลงด้วย"

มินตรามองออกไปนอกรถนี้เขาจะปล่อยเธอไว้ตรงนี้หรอ.. ก็แค่พูด​ผิดหูนิดหน่อยเอง... นายหนวด​

"ฉันหิว.. หรือเธอจะนั่งรอในรถก็ได้นะ"

ภูผา​เดินไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยว​ที่อยู่ริมถนนที่เขาจอดรภอยู่​ริมถนน​ข้างๆร้าน...

มินตรา​ลงจากรถแล้วเดินตามชายหนุ่มไปนัางที่เก้าอี้​ตรงข้ามมองซ้าย​มอง​ขวา..

"กินเป็นมั้ย"

มินตรา​ไม่ตอบได้แต่มองป้ายร้านที่เป็นรถเข็น.
... โก้เด้ง...

" เชียงใหม่​ก็มีหรอนึกว่ามีแต่ที่กรุงเทพ"

"ที่ไหนก็มีทั้งนั้นล่ะ... แล้วจะกินมั้ย"

มินตรา​มองหน้าคนที่คอยเอาแต่ว่าเธอคิดว่าเธอกินไม่เป็นหรืองั้ย..

"เอา.เส้น​เล็ก​น้ำใส"

"ป้าครับเอา​เล็กน้ำใส​1​ แล้วก็บะหมี่​พิเศษ​ 1ครับ"

มินตรามองหน้าคนที่สั่งก๋วยเตี๋ยว... เหมือนสงสัย​อะไรจนภู​ผาจองหน้าเหมือนจะถามว่ามีอะไร...

" มีอะไร"

" เปล่า.."

รอไม่นานก๋วยเตี๋ยว​ที่สั่งก็มาวางที่โต๊ะ.. มินตรามองซ้าย​มอง​ขวา​เหมือน​หาอะไร...

"จะเอาอะไร"

" ไม่มีช้อนส้อมเ​หรอ"

" ร้านก๋วยเตี๋ยว​ที่ไหนเขามีช้อนส้อม"

พูดเสร็จ​ภูผาก็หยิบตะเกียบ​กับช้อนยืนให้หญิง​สาว

"ก็ฉันใช้ไม่เป็น"

"เคยกินมั้ยเนี่ยะ!!... ป้าครับมีช้อนส้อม​มั้ยครับ"

ถึงจะบ่นไปแบบนั้นแต่ก็เดินไปเอาช้อนส้อม​ที่ป้าคนขายมาให้แล้วยื่นให้มินตรา...
ภูผา​นั่งมองหญิงสาวที่ปรุงก๋วยเตี๋ยว​ตรงหน้าอย่างตั่งใจอดที่จะเอยถามไม่ได้..

"เคยกินด้วยเหรอของข้างทางแบบนี้​"

" ก็เคยซิ.. นี้อย่าบอกนะนายคิดจะแกล้งโดยพามากินของแบบนี้.. "

" ก็คงงั้นมั้ง"

"เวลาทำงานเลิกกองมาดึก.. ก็ได้กินก๋วยเตี๋ยว​นี้ล่ะเพราะเป็นอะไรง่ายสุดล่ะ.. ส่วนใหญ่พี่หนู​ดีจะซื้อเอาไปให้ที่คอนโด...เพราะ​อยู่คนเดี๋ยว​ฉันทำอะไรไม่เป็นหรอก"

"แล้วทำมั้ยไม่อยู่บ้าน"

ภูผา​นั่งฟังหญิงสาวตรงหน้าเล่าเรื่องที่เขาก็ไม่คิดว่าคนตรงหน้าเขาจะเป็นแบบนั้น...

" อยู่ไหนก็เหมือนกันนั้นล่ะ... "

" จะเหมือนกันได้งั้ย.. "

มินตราไม่ตอบได้แต่กินก๋วยเตี๋ยว​ตรงหน้า..
ภูผา​ได้ส่ายหน้าให้กับความเป็นเด็กของมินตราเพราะบางครั้งเธอก็คิดเองเออ​เอง​ไปเสียหมดทุกเรื่อง...

"แต่ฉันคิดว่าเธอจะเหมือนในข่าวซะ​อีก"

"ข่าว.."

"ก็พวกเรื่องซุบซิบ​อะไรนั้นล่ะ​"

ภูผา​เอยขึ้นเพราะเหมือนอยากเริ่มเปิดใจมองคนตรงหน้าเพราะอะไรไม่รู้​เหมือนกัน..

"ที่เขาว่าฉัน... เอาแต่ใจขี้วีนอะไรแบบนั้นเหรอ"

"แต่ฉันว่ามันก็จริง"

ชายหนุ่มเอยขึ้นมาแล้วพยักหัวไปด้วยว่ามันใช่เรื่องจริง..

"ฉันไม่สนหรอก.. "

" อยู่​แบบนั้นมีความสุขหรืองั้ย"

"นี้นายจะเอาอะไรเนี้ย... พูด​ยังกับพ่อ"

"แสดง​ว่าคุณ​อาประพจน์​เขาก็เป็นห่วงเธองั้ย"

" แล้วนายคิดเหมือนพ่อฉันเหรอ"

มินตราเอยขึ้นมาแล้วเป็นจังหวะ​ที่ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมาสบตากันพอดี... ความรู้สึก​ลึกๆไม่รู้ว่าเธอเองอยากได้คำตอบแบบไหน...

..... แต่เธอถามอะไรแบบนั้นไปได้อย่างไร....

ภูผา​มองสบตาคนตรงหน้าทำมั้ยใจเขามันถึงไปไม่เป็นเมื่อเห็นหน้าของคนที่นั่งตรงข้ามเขาแค่คำถามแค่นี้มันทำให้เขาคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว...

.... อาการแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน....





.............ณ...ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️................................

✍️ฝากให้กำลังใจ​
✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #5 หมูอ้อด (@nareenat92) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 05:35

    แกล้งคนอื่นเค้าดีนักคุณภู เดี๋ยวทำให้หึงยิ่งกว่านี้เลย อิอิ

    #5
    0