ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 11 : อาการมันฟ้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

"ว่างหรืองั้ยว่ะวันนี้"

ภูผา​เอยถามเพื่อนเพราะเห็นปกติวันหยุดเพื่อนจะต้องเขาเวรตลอด..

"ก็ไม่ถึงกับว่างหรอกว่ะ..."

ปกป้องตอยขึ้นแล้วส่งสายตาไปหาหญิงสาวน่ารักที่ยืนซื้อของอยู่.. มินตรา​กับภูผาต่างมองตามไป..

"ใกล้คุกล่ะมึง"

ภูผา​เอยแซวเพื่อนเพราะดูท่าทางคนที่เพื่อนเขาพามาด้วยน่าจะเป็นเด็กมหาลัย

"น้องเขา20แล้ว.. สนป่ะล่ะเพื่อนน้องเขานี้มีแต่สวยๆ"

มินตรา​มองสองหนุ่มคุณ​กัน.. แล้วแอบมองหน้าภู​ผาแล้วทำมั้ยเธอต้องสนใจด้วยล่ะไม่เกี่ยว​อะไรกับเธอเสียหน่อย... แล้วทำเหมือนไม่สนใจเดินไปดูของที่ขายอยู่​ตรงหน้า...

"ไม่สน"

"แน่นะเว่ย.. แล้วงั้ยมาด้วยกันได้น๊า.. "

ปกป้อง​แอบแซวเพื่อนกลับเมื่อเห็นเพื่อนแอบมองหญิงสาวที่มาด้วยเดินไปข้างหน้า.. เหมือนคนเป็นห่วง..

"แค่มาส่งของแล้วพามาด้วยไม่มีอะไรนี่ว่ะ"

"ให้มันจริงนะเว่ย!"

พูดแค่นั้นปกป้องรีบเดินตามมินตราไปแต่ไม่ลืมที่จะเดินไปบอกหญิงสาวที่มาด้วยให้รออยู่ตรงนี้ก่อน..

"อยากได้เหรอครับ"

มินตราหันไปมองคนที่อยู่​ข้างหลัง... แล้วหันกลับไปถามคนที่ถามเธอ..

"คุณ​จะชื้อให้เหรอ"

หญิงสาวถามทีเล่นทีจริงจนคนที่คุยด้วยกลับตอบออกมาเสียงดังเหมือนอยากให้คนที่กำลังเดินมาได้ยิน

"ได้ซิครับ.. คุณ​มินอยากได้อันไหนเลือกเอาเลยครับ"

"งั้นไม่เกรงใจ​แลัวนะคะ" 


มินตราเลือกปิ่น​ปักผมที่วางอยู่มากมายขึ้นมาเพื่อลองที่ละอันจนคนที่เดินตามมาอดที่จะต่อว่าไม่ได้

"อันไหนมันก็เหมือนกันนั้นล่ะ..."

หญิงสาวได้แต่หันหน้ากลับมามองคนที่ชอบว่าเธอ.. ปากไม่ดีแถมตายังไม่ดีอีก...

" งั้นเอาอันนี้.. แล้วก็อันนี้.. "แล้วยื่นของให้แม่ค้าใส่ถุงให้พร้อมกลับหันมายิ้มให้ปกป้องที่ยืนดูเธอเลือกของ..

"300​ บาทเจ้า"

"นี้ครับ.. คุณ​มินอยากได้อะไรเพิ่มมั้ยครับ"

"ยิ้มหน้าบานเลยน่ะ"

มินตราหันไปมองคนที่ว่าเธอแล้วส่งค้อนให้เขาไปหนึ่งที

"ไม่ต้องสนใจหรอกครับ...คนปากหมาก็แบบนี้ล่ะ"

เมื่อจ่ายเงินแล้วหันกลับมามองหญิงสาว...

"กลับไปหาเด็ก​ของมึงได้แล้ว... เขาชะเง้อ​รอแล้ว.."

"อ่อๆ.. กูไปล่ะแล้วเจอกันที่บ้านมึงนะตอนเย็น"

"มึงจะไปทำมั้ย"

"มีเรื่องจะคุยด้วย.. คุณ​มินครับผมไปก่อนนะระวังตัวด้วยนะครับแถวนี้.."

แต่ปกป้องยังพูด​ไม่จบก็โดนเพื่อนอย่างภูผามองหน้าเหมือน​ค่อยเอาเรื่องเขาอยู่เลยตัดบทด้วยการรีบเดินไปหาเด็กผู้หญิง​ที่ยืนรอเขาอยู่

" มองตามอยู่​นั้นล่ะ... จะเอาอะไรอีกมั้ยจะได้รีบกลับฉันมีงานต้องทำ"

อะไร​ของเขาอีกเนี่ย​ไอ้หนวดบ้านี้... อยู่ๆก็มาขึ้นเสียงใส่เธออีก..

เมื่อ​ซื้อของที่อยากได้หมดแล้วมินตราก็รีบเดินกลับมาที่รถเพราะภูผาเดินกลับมาก่อนเธอเพียงแค่อยากเข้าห้องน้ำ​ชายหนุ่มเลยบอกจะมารอที่รถยังกำชับบอกเธออีกว่า

.. ห้ามหลง..

นี้เขาเห็น​เธอเป็นเด็กอายุสามปีหรืองั้ยกัน..

"เอาของไว้ด้านหลัง"

ภูผา​สั่งหญิง​สาวที่ถือถุงมากมายอยู่ใน​มือไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะซื้ออะไรเยอะแยะ​มากมายเห็นแล้วเขาเหนื่อยแทน..

มินตรา​หันหลังเอาของไปวางไว้ด้านหลังแล้วหันกลับมาแต่ต้องตกใจเพราะเมื่อหันมาหน้าของภูผาใกล้เธอแค่นิดเดียว..

"โทษที"

ภูผา​เป็นคนขยับออกก่อนเพราะเขาแค่จะหาของหน้ารถแต่พอดีเป็นจังหวะ​ที่มินตราหันหน้า​กลับมาพอดี...

"คาดเข็มขัด​ด้วย"

มินตรา​ที่ตอนนี้หัวใจกำลังเต้นแรงอยู่​ไม่รู้​เพราะความตกใจหรือความรู้สึก​แปลกๆที่มันเข้ามาในใจของเธอ...

ภูผา​มองมินตราที่ยังคงนั่งอยู่​ไม่ยอมทำตามที่เขาบอกก็หันไปแล้วค่อยขยับเข้าไปใกล้ๆหญิงสาวจนทำให้คนที่นั่งอยู่ถึงกับปิดปากตัวเองแล้วหลับตา...

" ทำอะไรของเธ​อ"

เสียง​ของชายหนุ่ม​ปลุกให้มินตราลืนตาขึ้นมา..
แล้วเห็นแต่ภูผาที่ตอนนี้นั่งมองเธออยู่..

"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไร.."

เสียง​ที่พูด​ออกมาเหมือนเขาหัวเราะ​การกระทำ​ของหญิง​สาว... นี้​เธอคิดว่าเขาจะทำอะไร...

"เปล่าคิดอะไรซะหน่อย...แล้วนายก้มหน้ามาทำมั้ยล่ะ"

"ไม่ได้คิดอะไรแล้วหลับตาทำมั้ย..หรือเธอคิดว่าฉันจะ../ก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไร!!

มินตรา​พูดออกมาด้วยความอายนี้เธอคิดว่าเขาจะจูบ​เธอได้ยังงั้ยกัน.. ยัยบ้า...

" ไม่คิดก็ไม่คิด.. ฉันแค่จะคาดเข็มขัด​ให้"

มินตรารีบดึงเข็มขัด​มาคาดแล้วหันหน้าออกไปอีกทางเธอไม่อยากมองหน้าเขาดูสายตานั้นเหมือนนายนั้นยิ้มเยาะ​เธอ..

ภูผา​หันไปมองหญิงสาวที่หันหน้าหนีเขานี้เขาทำอะไรไป... แต่กลิ่น​หอมอ่อนๆจากคนข้างๆยังคนติดอยู่นี้เขาบ้าไปแล้วแน่ๆ.. คิดบ้าอะไร..
ถึงคิดแบบนั้นก็อดที่จะขำคนที่นั่งข้างๆไม่ได้นี้เธอเอาความคิดนั้นมาจากไหน.. แต่แล้วภาพในวันที่เขาจูบมินตราก็ลอยมาในความคิด..

"คิดอะไรว่ะ"

ภูผา​ว่าตัวเองแล้วรีบขับรถออกก่อนที่ความคิดเขามันจะไปไกลกว่านี้...
ภูผาขับรถกลับมาถึงไร่โดยที่ไม่มีใครต่างพูดอะไรออกมามินตราก็เอาแต่นั่งมองออกไปนอกรถเหมือนกับว่าข้างนอกมีอะไรสนใจมากมายส่วนคนขับรถอย่างภูผาก็ไม่ได้เอยอะไรออกมา

รถมาจอดที่หน้าบ้านแล้วแต่คนที่นั่งอยู่ไม่ยอมลุกเสียที่จนชายหนุ่มเลยอดที่จะเรียกไม่ได้

"ลงได้แล้วมินตรา!!"

แต่กลับมีเพียงความเงียบตอบกลับมาภูผาเลยหันหน้าเข้าไปใกล้ๆคนที่นั่งอยู่ข้างๆ...

"หลับไปตอนไหนเนี้ยยัยตัวเเสบ"

เมื่อเห็นแบบนั้นภูผาก็ได้แต่เปิดประตูรถออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจคนที่นอนหลับอยู่แล้วก็เปิดประตู​ด้านหลังเพื่อหยิบของ... แล้วก็เดินเข้าไปในบ้าน...

"คุณ​ภูซื้ออะไรมาเยอะแยะ​ค่ะเนี่ย"

ป้าปีปเอยถามเจ้านายหนุ่มที่เดินถือของรุงรัง​เข้ามา..

" ของคุณมินของป้านั้นล่ะครับ"

"แล้วคุณ​มินล่ะค่ะ" ป้าปีปมองหาหญิงสาวที่ไม่เดินเข้ามาด้วย..

"หลับอยู่​ที่รถนะครับ"

"อ้าวเดี๋ยว​ป้าไปปลุกก่อนนะคะ" "

" ไม่ต้องครับ.. ปล่อยไว้นั้นล่ะครับ"

ภูผา​ที่อยากแกล้งหญิงสาวเอยออกมาแล้วเดินไปวางของไว้ที่โต๊ะ​แต่สายตากลับเจอเข้ากลับปิ่นปักผม​ที่ปกป้อง​ซื้อให้มินตราแล้วหยิบมันออกมาเอาไปยื่นให้ป้าปีปที่ยืนชะเง้อ​ออกไปที่รถเพราะความห่วงใยคนที่อยู่​ในรถ..

"ป้าปีปครับ... อันนี้ผมให้"

" อะไรค่ะ..."

"ปิ่นปักผม​นะครับ.. เห็นว่าชอบผมให้ครับ"

"ขอบคุณ​ค่ะคุณ​ภู" ป้าปีปรับไปแต่ก็แอบสงสัยคนอย่างภูผาซื้อของแบบนี้เป็นด้วยหรอ? ...

ภูผา​เดินขึ้นไป​บนห้องแล้วได้แต่แอบยิ้มออกมาที่ได้แกล้ง​หญิงสาวที่อยู่​ในรถเข้าก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นปิดประตู​รถแต่เขาก็เปิดประตูไว้ด้านคนขับให้อากาศ​ถ่ายเท... เขาอยากรู้ว่าถ้าตื่นมาแล้วจะทำหน้าอย่างไร..

... หลับง่ายจริงๆยัยลูกแมว... 








.............. ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️..........................

✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

56 ความคิดเห็น