ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 10 : ความรู้สึก​ลึก​ๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

ณ... กรุงเทพ
บรรยากาศ​ที่วุ่นวาย​ทำให้ผู้คนต้องทำชีวิต​ให้วุ่นวายและเร่งรีบอยู่​เสมอ.. ในช่วงสายของวันหยุดภายในบ้านหลังใหญ่บนโตอาหารเช้า​ทุกคนต่างคุย​กันอย่างออกรสเพราะวันนี้... คุณประพจน์​มีแค่สำคัญมาทานข้าวด้วย...

"เป็นงั้ยบ้างทางโน้น..."

คนเป็นห่วงลูกสาวเอยถามขึ้นมาเพราะถึงแม้บางครั้งบางคราว​อาจจะทำเป็นไม่ค่อยสนใจที่ท่านไม่ยอมโทรไปเพราะกล้วจะอดคิดถึงไม่ได้..

"เห็นป้าปีปก็บอกเริ่มปรับตัวได้แล้ว..."

คุณภาคที่เอยออกมาแล้วทำสีหน้าเหมือนรู้สึกผิดแต่ก็ไม่ได้เล่าเรื่องราวความเป็นจริงที่รับรู้มาจากแม่บ้านของลูกชายคนเล็กให้ฟังทั้งหมด

"ยัยมินเป็นคนปรับตัวง่าย... ถึงจะดูขี้วีนเอาแต่ใจมากไปเสียหน่อย"

เมื่อพูดถึงลูกสาวคนโตท่านมักจะยิ้มเสมอเพราะด้วยความคิดถึง... ถึงแม้จะไม่ค่อยได้อยู่​ด้วยกันแต่ท่านก็รู้นิสัยลูกสาวดี..

"เดี๋ยว​สักสองสามวันดาวว่าจะไปเชียงใหม่พี่พจน์​จะฝากอะไรไปมั้ยค่ะ"

คุณ​เอื้มดาวเอยถามคุณ​ประพจน์​เพราะจริงท่านก็มีงานที่ต้องไปดูผ้าที่นั้นเลยถือโอกาส​จะไปหาลูกชายด้วย...

"คงจะไม่มีอะไร.. ฝากแค่ความคิดถึงไปก็แล้วกันนะแล้วคุณ​อรล่ะ"


ทั้งโต๊ะ​ก็หัวเราะ​ขึ้นมาเบาๆเพราะคนเป็นพ่อเป็นยังงั้ยก็ต้องคิดถึงเป็นห่วงลูกอยู่แล้วถึงต่อให้โตสักแค่ไหนลูกๆก็ยังคนเป็นเด็กในสายตาท่านเสมอ


... ไร่เอื้อม​ดาว...

"ป้าปีปค่ะแล้วใส่อะไรต่อค่ะ"

เสียงมินตราที่กำลังยุ่งอยู่กับการช่วยป้าปีปทำอาหารเช้า... เมื่ิอป้าปีปกลับมาเธอก็ดีใจเป็นพิเศษ​เพราะป้าปีปไม่อยู่​หลายวันเธอได้กินแต่ไข่เจียว​ไม่งั้นก็ผัดผัก... แต่เจ้านายจอมโหดของเธอก็ยังมีความใจดีอยู่บ้าง.. บางครั้งก็เอากลับข้าวที่โรงอาหารคนงานกลับมาบ้าง... แล้วแบบนี้ต้องให้เธอทำทำมั้ยล่ะ...

"เอาหมูลงไปเลยค่ะ"

มินตราทำอย่างเกๆกังๆเพราะเธอกล้วน้ำมันจะกระเด้นเข้าหน้าของตัวเอง

"ป้าปีป... ปล่อยให้ทำเดี๋ยว​ไฟก็ได้ไหม้อีกหรอกครับ"

ภูผา​เดินลงมาจากห้องได้ยินเสียงของมินตราดังมาจากในครัวเลยเดินเข้ามาดู... เดี๋ยว​นี้ตื่นเช้าเป็นเหมือนกันนะยัยตัวเเสบ...

" ฉันทำเป็นแล้ว... แต่ถ้าไหม้ฉันรับผิดชอบให้"

"แล้วเธอมีเงินที่ไหนมารับผิดชอบ"

ใช่ชินะตอนนี้เธอจะเอาเงินที่ไหนไปรับผิดชอบ.. แต่คงต้องรอกระเป๋า​ที่โดนขโมยแต่ก็นานแล้วทำมั้ยถึงยังไม่เจออีก... ตำรวจ​สมัยนี้ทำงานช้าจริงๆ​เลย

"อีก​ 2เดือน..ไม่ใช่ซิเดือนกว่าๆ...ถ้าฉันกลับแล้วจะโอนมาให้"

ป้าปีปได้แต่ยืนยิ้มให้กับหนุ่มสาวที่เจอหน้ากันที่ไรมีเรื่องต้องทะเลาะกั​นเหมือนเด็กๆทุกที..

"ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย..."

พูดจบภูผาก็เดินออกไปข้างนอก...

"ไปเถอะค่ะเดี๋ยว​ป้าทำเอง.."

มินตราเดินออกมาก็เห็นนายหนาดนั่งอยู่โต๊ะ​กินข้าว...

" มีอะไร"

" นั่งลง... พูดเพราะ​ๆเป็นมั้ย,"

"เพราะ​ๆ.."

ภูผาได้แต่ส่ายหัวให้กับคนที่ชอบกวนประสาทเขา..
มินตรานั่งลงตรงข้ามชายหนุ่มเขามีเรื่องอะไรอีกล่ะ... หรือมีอะไรจะแกล้งเธออีก

" เอาไป.. "

ภูผา​ยืนซองสีขาวให้กับคนตรงหน้า.. จนกญิงสาวขมวดคิ้ว​เข้าหากันไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร... แต่ก็หยิบไปเปิดดู...
มินตรามองหน้าภูผาแล้วก้มมองของที่อยู่ในซอง..

"จะเอามั้ย.. ถ้าไม่เอาก็เอามา"

ภูผา​ยืนมือมาดึงซองที่อยู่​ในมือของมินตราไปแต่กลับถูกหญิงสาวดึงเอาไว้ก่อน..

"นี้มันเงินเดือนที่ฉันต้องได้.."

มินตราดึงกลับมาแล้วนำแบงค์​ออกมานับ... แล้วทำหน้าตาดีใจเหมือนเด็กจนคนที่มองกลับแอมยิ้มไปด้วย...

"9,000"

มินตรา​รู้​ว่าตัวเองไม่ค่อยได้หยิบเงินแบบนี้มานานเท่าไรแล้วเพราะปกติส่วนใหญ่​จะใช้บัตรเครดิต​ตลอด.. มินตราดึงเงินออกมาแล้วเอาเงินที่เหลือ​เก็บ​ใส่ไว้ในซองเหมือนเดิ​ม...

"ป้าปีปค่ะ... มินให้ค่ะ"

"อะไรกันค่ะ.. ให้ป้าทำมั้ยคุณมินเก็บเอาไว้ใช้ดีกว่านะคะ"

"ก็เพราะป้าปีปทำกับข้าวให้กินทุกวัน..."

"ไม่เอาค่ะเงินเดือนป้าก็มี"

ป้าปีปรีบเอามือซ่อนไว้ข้างหลังเพราะหญิงสาวพยายาม​ยัดใส่มือให้...

"ถ้าไม่เอาเดือนหน้าฉันจะได้ไม่ต้องให้"

" มันเป็นสิทธิ​ของฉัน"
มินตราหันไปส่งค้อนให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่จนเขาแอบขำออกมา...

" คุณ​มินเก็บไว้ซื้อ​ของที่อยากได้ดีกว่าค่ะ"

"มินเก็บไว้ก็คงไม่ได้ใช้หรอกค่ะ..เพราะไม่ได้ออกไปไหนอยู่​แล้ว"

หญิงสาวทำท่าทางเศร้า​ๆจนคนที่นั่งอยู่ก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้...

" กินข้าวเสร็จ​แล้วรีบไปแต่งตัวแล้วกัน" 


มินตรา​หันมามองนายหนวดที่พูดอะไรของเขาแล้วหันไปหาป้าปีปเพื่อถามความคิดเห็น..

" คุณ​ภูจะพาไปข้างนอกค่ะ"

ป้าปีปแอบกระชิบกระชาบให้มินตรา​ได้ยินจนหญิงสาวยิ้มกริ่ม​ออกมา...
แล้วรีบเดินไปที่โต๊ะ​อาหาร​เพื่อกินข้าวเช้าพร้อมนายหนวด... ตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่หลังนี้เธอก็ต้องมานั่งกินข้าวกับนายหนวดทุกวัน.เช้าและเย็น...
.. ถือว่าเป็นความใจดีอย่างหนึ่งเพราะนายนั้นให้เหตุผล​ว่ากล้วว่าพ่อเธอจะว่าเอาลูกท่านมาทรมาน...
... ชิทำมั้ยไม่คิดได้ตั้งนาน...

"เราจะไปไหนหรอ"

"เงียบๆกินข้าว.. แล้วยังจะพูด​มากอีก"

มินตรา​ได้แต่ทำหน้าง้อใส่คนตรงหน้านี้เขาจะพูดดีๆกับเธอไม่ได้สักคำหรืองั้ย...

"ไอ้หนวดบ้า.."

"เธอว่าอะไร.."

"เปล่า.. แค่คิดอะไรดังไม่หน่อย"

พูดเสร็จ​ก็รีบก้มหน้าก้มตากินข้าวกล้วคนหูดีจะว่าอะไรเธอขึ้นมาอีก...
ส่วนคนที่โดนว่าก็แอบมองคนที่.. ว่าเขาเป็นระยะ... ทำมั้ยเขาจะไม่ได้ยิน...

ภูผาเดินมารอมินตราที่รถเพราะหญิงสาวขอตัวไปแต่งชุดใหม่ก่อน...
ส่วนคนที่แต่งตัวเสร็จ​แล้วก็รีบเดินมาหาคนที่ยืนรอเพราะถ้าปล่อยให้เขารอนานมีหวังได้กินหัวเธอเป็นแน่แท้..

"ไปได้ยัง "

มินตราเอยเรียกคนที่ยืนมองเธอได้สักพักนี้อย่าบอกนะว่าตะลึง​ในความสวยของเธอ..

"อืม.. ขึ้นรถซิ"

ภูผา​แอบด่าตัวเองในใจ.. เขาคิดว่ายัยคุณหนู​นี้สวยได้ยังงั้ย.. เปล่าหรอกที่จริงแล้วเขาคิดว่าเธอน่ารักต่างหากเมื่อใส่ชุดนี้..ชุดเอียมกางเกงที่ดูเข้ากับเธอมากกว่าการใส่กระโปรง..
..แต่ก็นั้นล่ะเขาไม่ควรคิด..

"แล้วคุณ​สิงห์​ล่ะ"

มินตรา​เอยถามชายหนุ่มเมื่อเห็นเขากำลังเข้าไปนั่งที่คนขับ..

"ไม่ได้ไป...ทำมั้ยมีปัญหา​อะไรไปกับฉันสองคนกล้วฉันทำอะไรเธอ"

เมื่อภูผาพูด​ออกมาแบบนั้นเรื่องวันนั้นที่เขาจูบ​เธอมันเข้ามาในหัวเธอเต็มไปหมด... นี้เธอคิดเรื่องแบบนั้นอีกแล้วนะ... แต่ที่กล้วมากกว่านั้นคือ.. เธอกล้วเขาฆ่าเธอทิ้งลงเขามากกว่า..

"เปล่าซะหน่อย... ใคร.. ใครเขากล้วนายล่ะ"

มินตรา​เอยขึ้นมาแบบไม่เต็มเสียงแล้วรีบเดินไปเปิดประตู​หลังเพื่อเข้าไปนั่ง

"มานั่งหน้าฉันไม่ใช่คนขับรถ"

"ปัง!!"

มินตราปิดประตู​เสียงดัง.. เหมือนจะบอกว่าเธอโมโหแล้วนะ.. แล้วรีบเปิดประตู​หน้าเข้าไปนั่งข้างๆคนขับรถ..แต่ยังไม่ทันที่รถจะได้เคลื่อน​ตัวขับออกไปก็มีเสียงมือถือ​ของภูผาดังขึ้น..

ชายหนุ่ม​หยิบมันขึ้นมาดู

"อืม.. วางคุยได้"

แล้วรีบเปิดประตู​ออกไปคุยข้างนอกเหมือน
กล้วคนที่นั่งอยู่ได้ยิน..
มินตรา​ได้แต่มองตามชายหนุ่ม​ไป..

... ใครกันนะ...

น้ำเสียงที่ฟังดูน่าฟังตั้งแต่เธอมาอยู่นี้เธอไม่เคยได้ยินเขาพูดกับใคร.. คงเป็นคนสำคัญ​สินะ..
คิดได้แค่นั้นทำมั้ยมันถึงรู้​สึกหัวใจหวิวๆยังงั้ยบอกไม่ถูก

...เธอไม่ควรรู้สึก​แบบนี้มินตรา...

เวลาผ่านไปได้สักพัก​ชายหนุ่ม​ก็เดืนเข้ามาในรถแล้วขับรถออกจากไร่โดยมีมินตราที่แอบมองหน้าชายหนุ่มเป็นพักๆ..

... ทำมั้ยสีหน้าดูเหมือนคิดอะไรอยู่...

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอคิดได้แค่นั้นก็รีบหันหน้าไปทางกระจกเพื่อดูวิวด้านนอก...
ขับรถ​มาได้ไม่ถึงชั่วโมง​ก็ถึงตลาดถนนคนเดินที่เธอเคยมาครั้งก่อน..

"เดี๋ยว​ไปส่งของก่อน.. แล้วฉันจะพาไปเดิน"

"ฉันไปเองได้"

"เดี๋ยว​ก็หลงแล้วอีกอย่างเผื่อเธอเดินไปกัดใครเขาเข้า..."

"นี้นายว่าฉันเป็นหมาหรอ..ฉันไม่ใช่หมานะ!!

"ฉันก็ยังไม่ได้พูด!!"

ภูผาไม่อยากเถียงกับหญิงสาวแล้วเขาเปิดประตู​รถออกไป

มินตรารีบเปิดประตู​เพื่อเดินตามภูผาไปเพราะเดี๋ยว​เดินช้าเขาจะมาว่าเธออีก... วันนี้ผู้​คนเยอะแยะ​มากมายกว่าครั้งก่อนที่เธอมาอาจจะเป็นเพราะเริ่มต้น​หน้าหนาวแล้วคนก็เลยนิยมมาเที่ยวกันมาขึ้น...

หญิงสาวเดินตามนายหนวดมาหยุด​ที่ร้านกาแฟร้านหนึ่งตกแต่งเป็นร้านคาเฟ่​สไตล์​เกาหลี​หน่อยๆมีมุมนั่งสบายๆ...แต่ก็รายรอมด้วยต้นไม้ใบหญ้า​ให้ดูน่านั่งยิ่งขึ้น

... น่านั่งเหมือนกันนะเนี่ย..

"คุณ​ภู.. มาแล้วหรอค่ะ..วันนี้มาเองเลย"

"ก็ลูกค้าวีไอพี​นี้ครับ.."

มินตรา​มองหญิงสาวที่เดินมาเกาะแขนภูผา..
.. โอ้​แม่เจ้า... นี้มันนมใช่มั้ย.. ทำมากี่ซีซีเนี้ย...
ผู้​หญิง​คนนี้มองแล้วสวยใบหน้าพิมพ์​นิยม.. ทำหมอไหน...

"พูดแบบนี้ลูกค้าคนนี้ติดงอมแงม​เลยนะคะ"

ภูผา​ยิ้มให้กับความเป็​นกันเองของ.. ชลลี่เจ้าของร้านกาแฟที่เป็นลูกค้าประจำของเขา..ถึงจะเป็นลูกค้าแบบไหนเขาก็ส่งเองเสมอถ้าอยู่ในพื้นที่...

"ถ้าแบบนั้นก็อย่าเปลี่ยน​ใจนะครับ"

"ไม่เปลี่ยน​อยู่​แล้วค่ะ.. เจ้าของไร่บริการเองแบบนี้แล้วแถมกาแฟยังคุณ​ภาพ​ดีขนาดนี้ชลลี่ไม่เปลี่ยนหรอกคร้าา"

"งั้นเดี๋ยว​ผมขอตัวก่อนนะครับมีธุระ​ต่อ"

"ไม่ทานกาแฟ​ก่อนหรอค่ะ"

"ไม่ดีกว่าครับ"

ชลลี่หันมามองหญิงสาวยืนอยู่​ใกล้ ๆภูผา.. ใครกันแต่ทำมั้ยเธอคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอที่ไหนน่ะ.. แต่คิดไม่ออก...


"ไม่ยักกะรู้​ว่าชอบแบบนั้น... "

เมื่อเดินออกมาจากร้านแล้วมินตราเอยขึ้นมาเหมือนก่อกวรคนที่เดินนำหน้า..

" หมายความว่างั้ย... อิจฉา​เขาหรืองั้ย"

ไม่พูดเปล่าสายตาที่มองมาของภูผาทำให้มินตรารู้​หน้าร้อนวูบวาบ

... ไอ้หนวดโรคจิต...

แต่พอภูผาเอยถามมินตรากลับเงียบ....
เมื่อกวนประสาท​คนตรงหน้าได้ก็รีบเดินสบายใจนำหน้าไปแต่ยังเดินไม่กี้ก้าวก็โดนมือใหญ่ของคนที่เดินตามหลัง​จับไว้เสียก่อน..

" จะรีบไปไหนเดี๋ยวก็หลง"

ภูผา​จับมือมินตราไว้หลวมๆแล้วจูงหญิงสาวนำหน้าไปเพราะเขาขี้เกียจ​ตามหาถ้าเกิดหลงกันขึ้นมาจริงๆ...

"ปล่อย​ได้แล้ว.. เดินเองได้"

"อยากดูอะไรก็บอกจะได้หยุด​ให้"

มินตรา​พยายาม​แกะมือปลาหมึกออก... เป็นบ้าอะไรของเขาอีกเนี้ย...

"อ้าวๆ.. คุณ​ภูผามางั้ยว่ะ"

เสียงใครบางคนทำให้นายหนวดปล่อยมืออย่างรวดเร็ว

"อ้าวคุณมิน.. มาเที่ยวเหรอครับ"

"ค่ะ.. คุณป้อง"

ปกป้อง​เอยทักทั้งสองคนที่ดูเหมือนทำอะไรผิดจริงๆเขาเห็น​เพื่อนเขานานแล้วแต่เพราะ​ว่าเห็นทั้งสองดูคุยกันกระหนุงกระหนิง​เขาเลยไม่กล้าเขามาขัดไหนจะไอ้ที่จับมือเมื่อกี้อีก...

... จะว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ก็คงจะไม่ได้ล่ะ...









................ ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️..........................

✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ...



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #16 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 04:07
    เป๋าได้คืนยัง
    #16
    0