‘พี่ชาย พี่ชายค่ะรอหนูด้วยสิ!’
เสียงใสๆของเด็กน้อยผมสีน้ำตาลไหม้ในชุดกระโปรงผ้าลูกไม้สีดำวิ่งบนทางเดินอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นฝีเท้าของเด็กอายุไม่ถึง 10 ขวบเลยด้วยซ้ำ ผมสีน้ำตาลสยายไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาบ่งบอกให้รู้ได้เลยว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังรีบร้อนอย่างเห็นได้ชัด แต่แม้ว่าเด็กน้อยคนนี้จะพยายามวิ่งหรือร้องเรียกบุคคลที่เดินนำหน้าไปลิ่วแล้วก็ตามแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาเลยแม้แต่น้อย
‘ฮึก พี่ชายใจร้าย’
เด็กน้อยหยุดวิ่งที่ตรงกลางของถนนดวงตาสีน้ำตาลแดงกำลังเต็มไปดวงหยาดน้ำตาที่คลอเต็มไปหมด ก่อนจะง้างขาคู่น้อยๆไปที่ก้อนหินลูกเล็กๆลูกหนึ่งแล้วเตะมันออกไปที่กำแพง แต่ว่า...ด้วยความสามารถพิเศษด้านใดก็ไม่สามารถระบุได้ก้อนหินนั้นมันกลับสะท้อนกับกำแพงแล้วมาโดนที่หัวเจ้าตัวซะงั้น
‘แง้…งงงงง’
เด็กน้อยทรุดกายลงก่อนจะร้องไห้จ้าขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
‘เอ้าๆเดียวก็ร้องไห้เดียวก็...เป็นบ้าอะไรอีกยัยขี้แย!’
เสียงของเด็กผู้ชายที่เมื่อกี้น่าจะเดินล่วงหน้าไปแล้วดังขึ้นมา ทำให้เด็กนายรีบเงยหน้าขึ้นมาสบตาสีแดงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาทันที ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตาแล้วเอ่ยเบาๆว่า
‘พี่ชายกลับมาหาหนูแล้วหรอ?’
‘เอ่อสิ!ให้ตายสิ เอ้า! ลุกขึ้นได้แล้วเดียวก็ถูกจับไปอีกหรอก ชั้นขี้เกลียดตามไปช่วยอีกรอบแล้วนะ’
เด็กชายส่งมือมาให้เด็กน้อยที่กำลังเอามือข้างหนึ่งกำลังกุมหัวที่ปูดโนอยู่ เด็กน้อยจึงจับมือนั้นอย่างว่าง่ายก่อนจถูกแรงของเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ฉุดให้ลุกขึ้น
‘ไม่หรอกค่ะ...หนูนะเชื่ออยู่แล้วละค่ะว่าพี่ชายจะต้องมาช่วยหนูทุกรอบ อ๊ะ! จริงสิพี่ชายๆอีกไม่กี่วันหนูจะได้รู้ชื่อหนูแล้วด้วยนะ!’
‘จะเอาชื่ออะไรอีกละยัยขี้แยนี้ละเข้ากับเธอสุดแล้ว!’
‘ใจร้ายจังเลยพี่ชาย พี่ชายบ้าๆๆๆๆ’เด็กน้อยทำแก้มป่องอย่างน่ารักน่าชังก่อนจะทุบหน้าอกของเด็กผู้ชายคนนั้นรัวๆเหมือนกับตีกลองแต่ดูเหมือนว่าสำหรับอีกฝ่ายมันเป็นแค่การเอามือมาแตะๆเท่านั้น
‘เอาเถอะ ยังไงตระกูลที่เป็นพันธมิตรกับวองโกเล่อย่างเธอที่มีกฎว่าต้องอายุถึงกำหนดเท่านั้นถึงจะบอกชื่อแซ่จริงได้ก็น่าจะมีชื่อดีๆอยู่แล้วล่ะ’
เด็กผู้ชายพูดพลางยักไหล่เหมือนกับไม่สนใจ แต่เด็กน้อยกับตาเป็นประกายแทน ราวกับว่าคำพูดของอีกฝ่ายนั้นเหมือนกับการเล่านิทานที่สนุกที่สุดในโลกยังไงยังงั้น!
‘พี่ชายค่ะ หนูน่ะ...ถ้าโตขึ้นอยากเป็นเจ้าสาวของพี่ชายน่ะ’
‘ฮะ!เอาสิวะ ถ้าโตขึ้นมาแจ่มกว่านางงามละกันนะยัยขี้แย!’
เด็กผู้ชายพูดขึ้นอย่างแก่แดดแก่ลมแล้วขยี้หัวของเด็กน้อยให้มันยุ่งเหยิงหนักกว่าเก่า [ไม่ใช่หรอก...แค่เห็นยัยนี้ยิ้มได้...แค่นั้นก็พอแล้ว...แค่ยังปกป้องรอยยิ้มนี้ได้แค่นั้นก็พอแล้ว...]
ความคิดเห็น