GOT7 | Go! Go! คดีป่วนนักสืบสายฮาพร้อมลุย! | Markson

ตอนที่ 5 : Ch.04 : เริ่มทำคดี 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    18 พ.ย. 61


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         หลังจากนั่งรถกับมาร์คมานานทั้งสองก็ถึงบ้านของฆาตกรที่ฆ่านักสืบชื่อดังผู้กุมความลับของมันเอาไว้ แจ็คสันเปิดประตูรถลงไปเหยียบยังพื้นหญ้าสีเขียวตรงหน้า ดวงตาที่ปกปิดด้วยแว่นกันแดดสีดำถูกมือเรียวยกขึ้นหยิบถอดออกแล้วแนบเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ร่างสันทัดของนักสืบหนุ่มจากฮ่องกงเดินตรงไปยังประตูบ้านด้านหน้า ทว่าไม่ทันที่จะก้าวไปถึงประตูร่างของเขาก็ถูกมาร์คฉุดดึงเข้าที่เอวเอาไว้เสียก่อน

 

 

          ระวังหน่อยนายไม่เห็นเส้นเอ็นนั่นรึไงเด็กอ้วน มาร์คกระซิบพร้อมชี้นิ้วไปที่เส้นเอ็นเฉียดปลายเท้าแจ็คสันไปเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น นักสืบหนุ่มหน้าซีดพลางคิดในใจว่าหากตนไม่ได้มาร์คช่วยไว้ล่ะก็ป่านนี้ตนจะมีสภาพเป็นอย่างไรก็ไม่รู้

 

 

          พี่เห็นมันได้ยังไง?”

 

 

          ฉันตาดีไม่ได้ตาตี่เหมือนนาย

 

 

          ไอ้!”

 

 

          คนอุตส่าห์ช่วยคำขอบคุณสักคำก็ไม่มี

 

 

          มาร์คบ่นเซ็งๆหรี่ตามองแจ็คสันที่กำลังขยับปากกร่นด่าตนขมุบขมิบก่อนจะเดินผ่านร่างอีกฝ่ายเข้าไปข้างในตัวบ้านของฆาตกรโรคจิตชื่อดัง แจ็คสันปัดเศษใบไม้และต้นหญ้าออกจากก้นแล้วรีบลุกเดินตามมาร์คเข้าไปด้านในทันที

 

 

          เฮ้! พี่คิดจะเข้าไปก็รอกันหน่อยสิ แจ็คสันโวยวายก้มหน้าก้มตาบ่นโดยไม่เงยขึ้นมาดูเลยแม้แต่น้อยว่าที่ตนกำลังพูดด้วยนั้นมีเพียงแค่อากาศ

 

 

          อ้าว?...ไปไหนของเขาวะ??” แจ็คสันได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างมึนงงกับมาร์ค เป็นผีรึไงคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป นักสืบหนุ่มได้แต่ถอนหายใจกับคู่หูของตนแล้วก็ตัดสินใจที่จะไปสำรวจภายในบ้านเพียงคนเดียว

 

 

          แจ็คสันก้าวเท้าเดินไปสำรวจที่ห้องนอนก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อหาเบาะแสว่าคนร้ายมีหน้าตาหรือครอบครัวเป็นอย่างไร ทว่าเมื่อเข้าไปด้านในแจ็คสันกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความอึ้งกับสิ่งที่ตนเห็น ราวกับมันรู้ว่าเขาจะมาเยือน ตัวอักษรสีแดงเขียนกำกับไว้บนผนังห้องนอนของมันอย่างเด่นชัดด้วยประโยคที่บอกว่า

 

 

          ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมคุณนักสืบหวัง ขอให้สนุกกับการเยี่ยมชมในครั้งนี้

 

 

          x! มันรู้ว่าเขาจะมาได้ยังไงกัน!

 

 

ปัง!

 

 

          เห้ย!?”

 

 

          และก็เหมือนว่ามีเจ้าฆาตกรโรคจิตนั่นอยู่ที่นี่ด้วย ทันทีที่แจ็คสันกำลังกัดฟันกรอดอยู่นั้นจู่ๆประตูห้องก็ปิดขึ้นเสียงดังปังอย่างรุนแรง แจ็คสันหันไปมองตามเสียงปิดนั่นเขารีบวิ่งไปดันประตูออกแต่ก็เหมือนกับว่าด้านนอกมีคนใช้แรงดันปิดมันเอาไว้อยู่ ร่างสันทัดดันแข่งสู้กับแรงมหาศาลนั่นไปสักพักก่อนที่เขาจะเลือดขึ้นหน้าเปลี่ยนจากการดันเป็นพยายามถีบประตูให้มันหักและตะโกนเรียกหามาร์คแทน

 

 

          พี่มาร์ค! พี่มาร์ค! ไอ้พี่มาร์คได้ยินไหม!! ช่วยผมด้วยผมโดนขังในห้องไอ้ฆาตกรโรคจิตนี่!...เฮ้! ได้ยินผมไหมตอบหน่อยสิวะ แจ็คสันหัวเสียอย่างรุนแรงเพราะเรียกหรือตะโกนชื่อมาร์คแล้วกลับไม่มีเสียงตอบรับอะไรจากอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย นักสืบหนุ่มเหงื่อแตกทั้งหงุดหงิดทั้งร้อนและกลัวในเวลาเดียวกัน ถ้าเกิดไอ้เวรนั่นมันอยู่นี่ล่ะ?

 

 

          ถ้ามันจับมาร์คไปฆ่าปิดปากก่อนที่เขาจะตามเข้ามา

 

 

          บ้าเอ้ย!

 

 

          แม่ง! อย่าให้หลุดออกไปได้นะมึงไอ้ฆาตกรโรคจิต แจ็คสันกัดปากแน่นแววตาเคียดแค้นจับจ้องมองไปทางประตูที่ถูกปิดไว้ด้านนอก สักพักดวงตากลมก็เหลือบไปเห็นบานหน้าต่างข้างๆตรงปลายเตียงนอน

 

 

          เขาจ้องมองหน้าต่างนั่นสักพักแล้วเลิกสนใจประตูก่อนจะหันไปหมกมุ่นอยู่แต่กับหน้าต่างแทน แจ็คสันเดินไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างมองลอดผ่านกระจกบานเล็กออกไปพบว่ามันเป็นห้องอีกห้องหนึ่งที่เชื่อมต่อกัน แจ็คสันหันซ้ายหันขวามองหาอุปกรณ์สำหรับพังหน้าต่างนี่

 

 

 

เพล้ง!

 

 

          เสียงแตกของกระจกหน้าต่างดังลั่น แจ็คสันใช้ร่างของตัวเองเป็นอาวุธพังมันออกจากห้องนอนบ้าๆนี่ของไอ้โรคจิตออกไป เขาทะลุไปยังอีกห้องหนึ่งซึ่งไม่เข้าใจว่ามันจะสร้างหน้าต่างมาทำไมแทบที่จะฉาบปูนปิดไปทั้งหมดเลยซะก็จบ เขาไม่เข้าใจรสนิยมในการต่างบ้านของมันจริงๆ หรือว่าหน้าต่างนี่ทำไว้สำหรับเตรียมหนีอย่างนั้นหรือ?

 

 

          “…!” และแจ็คสันก็ต้องตกใจเมื่อหันกลับไปมองยังหน้าต่างที่ตนกระโดดออกมา เขาลุกปัดเศษฝุ่นที่ติดตามตัวก่อนเดินตรงไปย่อตัวลงมองขอบหน้าต่างที่มีบางอย่างผิดปรกติไป ตามความจริงแล้วหน้าต่างที่ถูกสร้างมาแต่แรกนั้นจะมีรอยกรอบที่สมบรูณ์แบบลงรอยแปะกับขอบอย่างพอดิบพอดี ทว่ากรอบของหน้าต่างบานนี้มันไม่ใช่ กรอบของมันมีลักษณะเหมือนถูกปูนโบกทับใหม่อีกชั้นหนึ่ง แจ็คสันลองเดินหาของแข็งอะไรบางอย่างมากระแทกเข้ากับขอบหน้าต่างปรากฏว่าขอบหน้าต่างมีรอยร้าวและเมื่อกระแทกอีกสองสามรอบกรอบหน้าต่างก็แตกออกเผยให้เห็นร่องรอยของการทุบกำแพงเป็นทรงเดียวกับหน้าต่าง ซึ่งมันหมายความได้อย่างเดียวเลยว่า

 

 

          ไอ้ฆาตกรนั่นมันจงใจสร้างเจ้ากำแพงนี่ขึ้นเพื่อให้เขาหนีออกจากห้องนอนของมันได้

 

 

          แล้วมันทำไปเพื่ออะไร?

 

 

แกร๊ก!

 

 

          “…..”

 

 

          มาทำอะไรที่นี่ แล้วนั่นนายพังมันทำไมเนี้ย? เป็นเด็กมีปัญหารึไงเจ้าอ้วน

 

 

          ไอ้บ้า! มันไม่ใช่อย่างนั้นเฟ้ย!! เมื่อกี้ผมถูกไอ้ฆาตกรโรคจิตมันขังไว้ในห้องนั้นต่างหาก ที่พังหน้าต่างน่ะมันจำเป็นจริงๆ

 

 

          ฆาตกรโรคจิต? อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำตัวเองแทบไม่ทัน

 

 

          อย่าหัวเราะสิวะไอ้บ้า!” แจ็คสันแยกเขี้ยวใส่เหมือนหมาแล้วชี้หน้าคาดโทษใส่อีกฝ่าย มาร์คได้แต่หัวเราะจนท้องแข็งและน้ำตาไหลที่หางตานิดๆ ร่างสูงถอนหายใจแล้วส่ายหน้าไปมาพลางยื่นมือไปดึงตัวแจ็คสันให้ลุกขึ้นยืน

 

 

          นายนี่ตลกดีนะ ฉันเดินดูอยู่รอบๆยังไม่เห็นมีใครโผล่เข้ามาสักคนเลย ถ้าไอ้บ้านั่นอยู่นี่จริงๆฉันก็ควรจะเป็นคนแรกที่มันฆ่าไม่ใช่รึไง?”

 

 

          นั่นก็ถูกอย่างที่พี่ว่า แต่บนฝาผนังในห้องนั่นมันไม่ใช่น่ะสิ มันเหมือนจงใจจ้องมาที่ตัวผมคนเดียวมากกว่า

 

 

          นายคงคิดไปเอง เอาล่ะถ้ากลัวก็ตามฉันมาไม่ต้องโกหกกันให้เปลืองเวลาหรอกน่าน้องหนู

 

 

          ไม่ได้โกหกเว้ย! แล้วใครเป็นน้องหนูของเอ็งวะ!!”

 

 

          มาร์คหัวเราะอีกครั้งหลังโดนแจ็คสันโวยวายใส่หน้าชุดใหญ่ ทั้งสองคนเริ่มสำรวจบ้านอีกรอบโดยคราวนี้ทั้งสองคนนั้นเลือกที่จะเดินไปด้วยกันแทน ไม่ได้แยกกันสำรวจอย่างตอนแรกที่ทำก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ว่ากลัวแต่เป็นเพราะแจ็คสันคิดว่าอยู่ตัวติดกันแบบนี้น่าจะปลอดภัยมากกว่า

 

 

          พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านเรื่อยๆ ภายในบ้านนั้นเต็มไปด้วยห้องลับมากมายที่ถูกซ้อนไว้ทุกที่ทุกมุม แจ็คสันเองก็แอบสงสัยว่าไอ้ฆาตกรนี่มันเคยหลงอยู่ในบ้านของตัวเองสักครั้งบ้างไหม เพราะนอกจากมันจะหลังใหญ่มากแล้วมันยังซับซ้อนจนน่าปวดหัวอีกด้วย

 

 

ปึก!

 

 

          อะไรเหรอ?” แจ็คสันถามหลังเห็นว่ามาร์คหยุดชะงักอยู่ตรงไม้กระดานที่หนึ่ง

 

 

          เหมือนจะมีอะไรบางอย่างใต้ไม้นี้นะกลิ่นชื้นอับแล้วก็อืมมม…” มาร์คบอกแล้วล้มเอาหน้าแนบไปกับพื้นไม้ก่อนฟังเสียงเพื่อจับจุดผิดสังเกต เขาขยับหน้าเคลื่อนหาตำแหน่งให้รับเข้าที่แล้วลองฟังเสียงอีกรอบให้แน่ใจว่าข้างใต้มีอะไรกันแน่

 

 

          อะไรอ่ะ แจ็คสันขมวดคิ้วถาม

 

 

          น่าจะเป็นห้องลับ แต่ที่พิเศษกว่านั้นก็คือเราต้องหาว่าประตูเปิดของมันอยู่ไหน มาร์คบอกระหว่างไล่ปลายนิ้วสัมผัสกดไปทีละจุดบนพื้นไม้ แจ็คสันไล่สายตามองตามพื้นเรียบๆ นักสืบหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนเดินตามทางไปเงียบๆปล่อยให้มาร์คนั่งหาประตูอยู่ที่จุดเดิม

 

 

          เฮ้ย! จะไปไหนของนายมาช่วยกันหาสิวะ มาร์คบ่นตามหลังเป็นตาแก่ แต่แจ็คสันไม่สนใจเขาเมินเสียงทุ้มนั่นแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ บางอย่างบอกเขาว่าหากเลี้ยวโค้งไปอีกนิดจะเจอกับสิ่งที่ทำให้ตนพอเจอกับประตูลับนั่นที่มาร์คบอก และมันก็เป็นจริงอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

 

 

          แจ็คสันพบเข้าประตูไม้เก่าๆที่ถูกปิดตาย และด้วยความอยากรู้ว่ามันเป็นห้องเดียวกันกับที่เชื่อมตรงที่มาร์คอยู่ไหมเขาจึงค่อยๆเอื้อมมือไปเปิดมันออก ภายในเต็มไปด้วยความมืดมิดที่ยากจะคาดคิด หลอดไฟก็ไม่ทำงานแบบนี้เป็นเรื่องยากหน่อยราวกับว่าห้องนี้ถูกปิดตายมาเนิ่นนานแล้วยังไงอย่างนั้น

 

 

          ทว่าความมืดแค่นี้ไม่อาจทำให้ต่อมขี้สงสัยของเขาหยุดทำงานได้ แจ็คสันถลาเดินพาร่างตัวเองหายเข้าไปในความมืดของห้องนั่นโดยไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ดวงตากลมโตสอดส่องมองไปรอบๆความมืดภายในห้องแห่งนี้ แมจะไม่ชัดเจนมากแต่เขาก็พอจะเดาๆและจับทางได้ว่าภายในนี้มีอะไรบ้าง

 

 

          เดินตรงไปเรื่อยๆสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับแสงริบหรี่ๆด้านบนที่ส่องสว่างจากซอกแคบเล็กๆออกมานิดๆ ไม่รอช้าแจ็คสันก้าวเท้าปืนบันไดเหล็กที่เชื่อมวางไว้ขึ้นไปด้านบนนั่นแล้วทำการกระแทกฝ่ามือของตัวเองดันเพดานไม้ด้านบนออก

 

 

          นายมาจากตรงไหนเนี้ย?” มาร์คแทบช็อคเมื่อเห็นแจ็คสันที่จู่ๆก็โผล่มาจากพื้นด้านล่าง

 

 

          พี่มีไฟฉายไหม แจ็คสันไม่ตอบแต่ร้องเรียกหาไฟฉายแทน

 

 

          มี นายจะทำไม มาร์คหยิบไฟฉายที่พกติดมาในกระเป๋าอุปกรณ์ของตนขึ้นมา นั่นนับว่าเป็นโชคดีที่คู่หูของเขามีมัน แจ็คสันยกยิ้มพึงพอใจที่อย่างน้อยลุงแบบมาร์คก็พึ่งได้

 

 

          ดีงั้นลงมานี่ ผมจะพามาดูอะไรสนุกๆในนี้ แจ็คสันยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วปืนลงจากบันไดเหล็กลงไปรอมาร์คด้านล่าง

 

 

          มาร์คปืนตามลงมาเงียบๆในมือถือไฟฉายที่ฉายแสงสว่างสาดส่องไปทั่วห้องมืด ทันใดที่แสงของไฟฉายมาร์คสาดไปรอบๆห้องทั้งคู่ก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นภายในนี้ แจ็คสันอ้าปากค้างมองภาพตรงหน้าอย่างสะอิดสะเอียน ศพของหญิงสาวที่เปลือยกายทั้งร่างถูกผ่าตัดที่ท่องตรงลงมาจนถึงอวัยวะเพศของเจ้าหล่อน หน้าอกอูมข้างหนึ่งถูกตัดออกไปทำให้ช่วงอกที่เคยงดงามของหญิงสาวแหว่งไปหนึ่งข้าง หนังตาถูกสต๊าฟให้เบิกกว้าง ริมฝีปากถูกของมีคมกรีดออกจนปากฉีก เป็นภาพของหญิงสาวที่ไม่เชยชมสักเท่าไหร่

 

 

          น่าขยะแขยงชะมัด

 

 

          นั่นสิ แล้วก็ดูเหมือนว่าสภาพของศพน่าจะพึ่งตายมาได้แค่สองวันเองนะ

 

 

          พี่หมายความว่ามันยังอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ!?”

 

 

          อืม อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้

 

 

          งั้นพวกเราก็ไม่ปลอดภัยแล้วน่ะสิกลับกันก่อนดีไหมพี่ ถึงจะกล้าหาญยังไงผมก็ยังไม่อยากตายตอนยังหนุ่มๆแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้าแก่ๆแบบพี่ก็คงต้องลองคิดอีกที

 

 

          ไอ้เด็กเวรนี่!”

 

 

          มาร์คแยกเขี้ยวใส่แจ็คสันโดยที่นักสืบหนุ่มที่ตีตั๋วตรงจากฮ่องกงนั้นได้แต่ยักไหล่ ทว่าพวกเขากลับต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆทางตรงที่แจ็คสันปืนขึ้นไปถูกปิดลง พวกเขาปืนขึ้นไปช่วยกันดันแรงสู้ทว่าราวกับถูกเหล็กหนักสักสิบตันกดทับพื้นทางด้านบนเอาไว้ มาร์คเห็นท่าว่าด้านบนน่าจะปืนออกไปไม่ได้แล้วเขาก็เหลือบมองไปยังทางประตูห้องที่ถูกเปิดออก ไวเท่าความคิดมาร์ควิ่งตรงไปยังทางนั่นแล้วจัดการเอื้อมมือไปหมายจะปิดประตูเพื่อกันไม่ให้ฆาตกรมันเข้ามาจัดการกับพวกตนด้านใน

 

 

          ทว่าช้าไปก้าวหนึ่ง ฆาตกรนั่นมาเสือกกายเข้ามาได้ส่วนหนึ่งนั่นคือแขนของมันนั่นเอง แจ็คสันเบิกตากว้างด้วยตกใจกับสิ่งที่เห็น มาร์คใช้ทั้งตัวดันประตูเอาไว้แต่ดูเหมือนจะสู้แรงของไอ้ฆาตกรมันไม่ได้ถึงกระนั้นเขาก็ยังดันทุรังทำมันต่อไป ดวงตาเรียวเหลือบมองไปยังแจ็คสันที่ยืนค้างอยู่ก่อนจะตะโกนเรียกสติคนตัวเล็กให้มาช่วยตนกันฆาตกรบ้านั่นออกไป

 

 

          มาช่วยทีอย่ามัวแต่อึ้งเดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดหรอก!” มาร์คกัดฟันหันไปมองไอ้ฆาตกรด้านนอกที่พยายามจะพังประตูเข้ามาด้านในเสียให้ได้ แจ็คสันหลุดจากความอึ้งรีบวิ่งตรงไปช่วยมาร์คจัดการกับฆาตกรบ้านั่นทันที

 

 

          ร่างสันทัดกระโดดสูงลอยตัวอยู่บนอากาศก่อนจะถีบเข้าที่ท่อนแขนนั่นเต็มแรง แน่นอนว่าแม้จะเป็นฆาตกรแต่มันก็คือคนมันร้องด้วยความเจ็บและเหมือนจะแค้นกับการกระทำของเขามากจึงได้พยายามจะพังเข้ามาเพื่อฆ่าชีวิตของพวกเขาเสียให้ได้ เห็นแบบนั้นแจ็คสันก็จับเข้าที่แขนของมันแน่นแล้วจัดการบิดตัวเพื่อทำการหักแขนมันทิ้งซะ

 

 

          อ๊ากกกก!!!”

 

 

          เสียงร้องฆาตกรดังลั่นพร้อมกับเสียงดังกร๊อบที่กระดูกแขนที่ถูกหักด้วยฝีมือของนักสืบหนุ่ม แววตาแจ็คสันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดในที่สุดเขาก็จัดการกับไอ้ฆาตกรที่ฆ่ามิสเตอร์เจได้สักที!

 

 

          แต่นั่นยังไม่สาแก่ใจนักสืบหนุ่ม แจ็คสันกวาดสายตามองหาอุปกรณ์ทรมานไอ้ฆาตกรโรคจิตนั่นเพิ่มก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่สิ่งๆหนึ่ง แจ็คสันยกยิ้มแสยะเดินไปหยิบมันมาถือไว้ในมือแล้วทอดสายตามองไปยังแขนของไอ้ฆาตกรที่หักไปเพราะฝีมือตน

 

 

          พี่มาร์ค เสียงแหบพูดเบาๆราวกับเสียงกระซิบ มาร์คที่ต้านแรงดันจากด้านนอกเอาไว้อยู่หันไปมองด้วยความสงสัยนิดๆพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

 

 

          อะไรของนาย?”

 

 

          ปล่อยมันเข้ามาผมจะจัดการมันด้วยไอ้นี่เอง

 

 

          “….”

 

 

          ใบหน้าแจ็คสันในตอนนี้ราวกับเป็นฆาตกรโรคจิตซะเองแม้แต่มาร์คยังแอบหวั่นกับรอยยิ้มน่ากลัวนั่น มาร์คทำได้เพียงแค่พยักหน้าส่งให้เบาๆเท่านั้น เขาเหลือบมองไปยังฆาตกรด้านนอกก่อนจะผละตัวออกแล้วหลบไปอยู่ด้านหลังของประตูที่ถูกเปิดออก ฆาตกรโรคจิตที่ว่านั่นเหลือบสายตามองมาทางแจ็คสันที่ยืนยิ้ม

 

 

          วันนี้คือวันตายของแกไอ้ฆาตกร!” แจ็คสันยกมือที่ถือไม้เบสบอลในห้องแห่งนี้ขึ้นวิ่งพุ่งเข้าใส่ไอ้ฆาตกรแขนหักนั่นเตรียมตัวฟาดไม้ลงแสกกลางใบหน้าของมัน

 

 

          ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

 

 

          เดี๋ยวหยุดก่อน!...ฉะฉันไม่ใช่ฆาตกร ฉันก็แค่โจรธรรมดาอย่าฆ่าฉันเลยได้โปรดเถอะ!!” ฆาตกรที่มาร์คและแจ็คสันเข้าใจยกมือขึ้นห้ามและพูดความจริงกับพวกตน แจ็คสันชะงักไปชั่วขณะหนึ่งแทบจะเบรกเท้าตัวเองให้หยุดวิ่งไม่ทันเลยทีเดียว

 

 

          อาเร๊ะ?...โจรธรรมดางะงั้นเหรอ!?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          สรุปว่าแกเป็นโจรที่แอบเข้ามาในบ้านหลังนี้เพื่อจะมาขโมยของในบ้านโดยที่ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นบ้านของฆาตกรงั้นสินะเฮ้ออออ ให้ตายสิเกือบตายแล้วไหมล่ะแก มาร์คนั่งสอบปากคำได้สักพักก็รับรู้ถึงความจริงที่ว่าเจ้านี่เป็นเพียงแค่โจรกระจอกที่คิดจะเข้ามาขโมยของในบ้านของสุดยอดฆาตกรโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เหอะๆ ถ้ามันไม่บอกเมื่อกี้ล่ะก็ป่านี้มันได้นอนเป็นศพในบ้านหลังนี้ไปแล้ว

 

 

          แต่ว่าไม่ดีเลยนะที่มาขโมยของในบ้านคนอื่นแบบนี้ บ้านคุณจนรึไงถึงต้องมาขโมยของบ้านคนอื่นน่ะ แจ็คสันพูดระหว่างกัดแอปเปิ้ลในมือ

 

 

          แล้วแกไม่ได้ขโมยของกินในบ้านฆาตกรโรคจิตมันรึไงวะ!” มาร์คหันไปแว๊กเสียงใส่เด็กอ้วนที่ยืนกินแอปเปิ้ลอยู่ตรงหน้าตน แจ็คสันเบะปากแต่ก็ยังคงกินแอปเปิ้ลต่อโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของมาร์คเลยแม้แต่น้อย

 

 

          ยังไงซะต่อให้เป็นแค่โจรธรรมดาที่คิดจะมาขโมยของในบ้านของเจ้าฆาตกรโรคจิตนี่ แต่ผมก็คงจะต้องขอจับคุณตามกฎหมายล่ะนะแจ็คสันกัดแอปเปิ้ลคำสุดท้ายพลางหยิบกุญแจมือที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าหลังของกางเกงตนขึ้นหมายจะจับเข้าที่ร่างของโจรตรงหน้า

 

 

          ตะแต่นายเป็นแค่นักสืบนี่!” เจ้าโจรนั่นคิ้วกระตุกพลางยิ้มเย๊าะแจ็คสันนิดๆ

 

 

          งั้นถ้าเป็นผมคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” ทว่าเสียงหนึ่งจากด้านหลังก็ทำให้มันหุบยิ้มลงและหันไปมองตาค้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นทันที

 

 

          จินยอง…”

 

 

          สวัสดีครับแจ็คสัน บังเอิญจังครับ

 

 

          จินยองยิ้มหวานตาปิดให้แจ็คสันและหันไปจับโจรหนุ่มตรงหน้าใส่กุญแจมือ แจ็คสันคิดว่าที่มาที่นี่จะมีแค่พวกเขาสองคนกับมาร์คเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าจินยองก็จะมาที่นี่ด้วยเหมือนกัน แต่ที่น่าประหลาดใจนั่นก็คือทำไมอีกฝ่ายถึงได้มาได้ถูกจังหวะแบบนี้

 

 

          อย่างกับรอโอกาสเหมาะที่จะเข้ามาช่วยกันยังไงอย่างนั้น

 

 

          ไม่คิดว่าจะได้เจอนายที่นี่ แล้วก็ขอบใจมากที่จับหมอนั่นน่ะ

 

 

          ด้วยความยินดีครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วเรื่องแบบนี้

 

 

          อ่า…”

 

 

          ระหว่างที่แจ็คสันกำลังคุยกับจินยองอยู่นั้น มีใครบางคนกำลังยืนกอดอกทอดสายตามองร่างของทั้งสองคนด้วยแววตาไม่พอใจอยู่ด้านหลังนิดๆ มาร์คกอดอกมองใบหน้ายิ้มแย้มของเจ้าเด็กบ้านั่นอย่างไม่สบอารมณ์ ทีกับหมอนั่นล่ะยิ้มแย้มหน้าแป้นแล่นเชียว กับเขาล่ะโวยวายได้โวยวายดีจริงๆ

 

 

          เหอะ ไอ้เด็กไบโพล่าบ้า!

 

 

          แล้ววันนี้ได้เบาะแสอะไรบ้างไหมครับ?” จินยองเอ่ยถาม

 

 

          อืม ไม่ได้อะไรเลยสักนิด คิดว่าพรุ่งนี้จะมาดูใหม่เผื่อจะได้อะไรดีๆบ้าง แจ็คสันกล่าวสายตาเหลือบมองไปเห็นเวลาที่นาฬิกาตรงผนังบ้านแล้วก็ถอนหายใจแผ่วเบา สามสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาไม่ได้อะไรกลับไปเลยสักนิดแม้จะเจ็บใจแต่ก็ต้องยอมรับว่าฆาตกรบ้านี่นอกจากมันจะโหดโฉดเลวระยำต้มข่าไก่แล้ว ทั้งประวัติทั้งตัวตนของมันก็ยังหายากมากๆอีกด้วย แถมโคตรอันตรายสุดๆไปเลยด้วย

 

 

          งั้นก็กลับกันเถอะ ฉันอยากพักแล้ว มาร์คบอกแล้วเดินนำพวกเขาออกไปก่อนเป็นคนแรก แถมไม่วายยังเดินชนไหล่แจ็คสันแรงๆเป็นการหาเรื่องให้คนตัวเล็กบ่นตนอีกต่างหาก

 

 

          ไอ้ลุงบ้านี่!” แจ็คสันทำท่าจะโวยวายใส่ แต่ก็ต้องชะงักกับสายตาที่เหลือบมองมาทางตนของมาร์ค

 

 

          อยู่ในนี้นานๆ บางทีอาจจะไม่ได้โชคดีแบบนี้ก็ได้นะ คำพูดน่าขนลุกนั่นทำแจ็คสันน้ำลายเหนียวไปเลยทีเดียว ไม่ได้โชคดีเหมือนกับครั้งนี้อย่างนั้นเหรอ? หมายความว่ายังไงกันแต่ที่แน่ๆมันต้องเกี่ยวกับเจ้าฆาตกรนั่นแน่นอน!

 

 

          ทุกคนพากันเดินออกมาจากบ้านของฆาตกรโรคจิต แจ็คสันเป็นคนสุดท้ายที่เดินตามมา แต่ก็ต้องชะลอฝี่เท้าของตนลงเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง คนตัวเล็กหันไปมองยังด้านหลังของตน แต่เมื่อหันไปก็ไม่พบความผิดปกติอะไร มาร์คที่สตาร์ทรถรออยู่ก็เรียกเร่งให้เขารีบขึ้นรถ ดังนั้นแจ็คสันจึงได้แต่จำใจหันหลังกลับไปขึ้นรถกับมาร์ค

 

 

          เมื่อรถเคลื่อนผ่านออกจากหน้าบ้านไป แจ็คสันก็ชะงักเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ที่หน้าต่างภายในบ้านหลังนั้นมีร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังยืนอยู่ สายตาที่มันจ้องมองมาทางเขาราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ เส้นขนทุกเส้นในร่างกายเขามันลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว

 

 

          เป็นอะไร?” มาร์คหันมาถามหลังพบว่าอีกคนกำลังนั่งหน้าซีดตาค้างอยู่ แจ็คสันหันมามองหน้ามาร์คก่อนส่ายหน้าไปมาเป็นการตอบคำถาม

 

 

          เปล่าแค่หิวข้าวเฉยๆ เลือกที่จะโกหกอีกฝ่ายออกไปแบบนั้นเพราะไม่ต้องการให้มาร์ครู้ว่าเมื่อกี้เจ้าฆาตกรนั่นมันมายืนมองพวกตนอยู่ที่หน้าต่างภายในบ้านของมัน

 

 

          เฮ้อออ เด็กน้อยพอถึงเวลาเที่ยงก็หิวแล้ว เดี๋ยวจะพาไปแวะร้านอาหารสำหรับเด็กอ่อนก็แล้วกันนะ

 

 

          ไอ้บ้า!”

 

 

          หึหึหึ

 

 

          ผับผ่าสิแจ็คสัน รู้งี้ไม่น่าโกหกมันเลยว่าหิว น่าจะบอกความจริงมันไปจะได้เลิกแหย่เขาสักที! หมอนี่มันขี้แกล้งชะมันเลย!

 

 

 

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #52 0943811598 (@0943811598) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 14:06
    หืม กอดอกมองน้องด้วยความไม่พอใจนี่ อาการเป็นไงคะ ;-;
    #52
    0
  2. #51 ParkJinson (@ParkJinson) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:24

    คิดถึงเรื่องนี้มากมากมากมวากกกกก


    รออยู่นะมาต่อเทอะ รอคอยเธออยู่


    รอนะค่ะ เยีฟยู~♥~

    #51
    0
  3. #49 GG7MS (@GG7MS) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:48
    มาร์คเป็น ค่าตะกอน!!
    #49
    0
  4. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 15:08
    ทำไมรู้สึกกลัวๆมาร์คเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่? โอ้ะ!! ไม่หรอก เราคิดไปเองงงงง
    #48
    0
  5. #47 Onet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 00:16

    ตื่นเต้นมากเลยค่ะ พี่มาร์คนี่ก็แหย่น้องตลอด.มีแอบหึงตอนน้องคุยกับจินยองด้วยงื้ออออออออออเขีน

    #47
    0
  6. #46 blovewje (@blovewje) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:18
    อยากรู้จังว่าฆาตกรเป็นใครกันแน่ ทำไมเหมือนอยู่ใกล้ๆตัวน้องเลย
    #46
    0
  7. #45 im_ J (@joonjoontuba) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:13
    ทำไมน้องไม่บอก? เด็กอ้วน! อย่าซนสิคะไปกินสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไงงง มันอันตรายยย
    #45
    0
  8. #44 nano__007 (@nano__007) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 16:49

    ในที่สุดดด รอตลอดนะคะTvT สนุกมากเลยค่าา //*//
    #44
    0