GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 29 : SPECIAL FRIEND LOVE| อดีตของยองแจ #อสแฟนหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 พ.ย. 60


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
อดีตที่ไม่น่าจดจำแต่คนเราก็มักจะจำมันฝังใจ

 

 

 

          ผมชื่อ ชเว ยองแจ เป็นคนมกโพย้ายมาเรียนที่โซลเพราะเหตุผลบางอย่างของทางครอบครัว ผมย้ายมาเรียนที่โซลได้ประมาณสามเดือนกว่าแล้ว แต่ผมยังไม่มีเพื่อนเลยสักคน

 

          เพราะอะไรน่ะเหรอ?....

 

          ….ก็เพราะว่าผม….

 

           เฮ้ยไอ้จืดยองแจนี่หว่าฮ่ะๆใช่ เพราะผมมันเป็นแค่ไอ้จืดธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่คิดจะสู้ไอ้พวกนักเลงหัวโจ๊กของมหาลัยไง ตั้งแต่ผมย้ายมาเรียนที่นี่ผมก็ถูกไอ้พวกนี้แกล้งตลอดไม้เว้นแต่ละวัน ถามว่าทำไมผมถึงไม่ยอมโต้กลับพวกมันน่ะเหรอ?....ก็เพราะว่า

 

           ยองแจรอเค้านานไหม?”เสียงเล็กติดหวานปนแหบนิดๆของร่างเล็กตรงหน้าทำให้ผมละสายตาจากหนังสือหันไปมองอีกฝ่าย

 

          ที่ผมไม่ยอมแสดงด้านลบออกมาก็เพราะว่าผมไม่ต้องการให้เทวดาของผมเห็นมันยังไงล่ะ….

 

          แจ็คสันบริสุทธิ์เกินกว่าที่จะได้เห็นมัน

 

           ไม่หรอกเราพึ่งมาเองน่ะผมพูดโกหกอีกฝ่ายไปเพื่อความสบายใจของเจ้าตัว อันที่จริงแล้วผมมารอแจ็คสันได้ประมาณ 30 นาทีกว่าแล้ว แต่ช่างมันเถอะเพื่ออีกฝ่ายผมรอได้เสมอแม้ว่ามันจะนานสักเท่าไหร่ก็ตาม

 

           อืม งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่าเนอะพูดจบมือขาวๆนั่นก็เอื้อมมาดึงแขนผมลากให้เดินตามหลังตนไปเรียบๆ ผมเหลือบตามองไปยังมือนั่นยิ้มๆรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่แจ็คสันสัมผัสกับร่างกายตัวเอง และก็รู้สึกดีด้วยที่พวกเราได้อยู่ใกล้กันตลอดเวลาแบบนี้

 

          พวกผมหยุดอยู่ร้านอาหารตามสั่งที่แจ็คสันชอบทานเป็นประจำ คนตัวเล็กเดินไปสั่งเมนูเดิมของผมกับตนเองกับป้าคนขายโดยให้ผมเดินเข้าไปหาจองโต๊ะให้ ทั้งๆที่วันนี้มันควรจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนสดใสของผมและแจ็คสันแท้ๆ แต่มารบางตัวมันก็ชอบเข้ามาจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่องเข้าราว

 

           ไงไอ้จืดไปนั่งที่อื่นได้ปะวะพอดีกูอยากนั่งตรงนี้ว่ะผมมองไอ้พวกนักเลงหัวไม้พวกนี้ด้วยแววตาราบเรียบ ที่ของผมที่อุตส่าห์เล็งไว้ถูกพวกมันยึดไปต่อหน้าต่อตา

 

           คือคงไม่ได้หรอกนะพอดีผมเล็งเอาไว้ก่อนแล้วตั้งแต่แรกนั่นไม่ใช่คำพูดของผมแต่เป็นของใครบางคนที่ยืนถือจานข้าวอยู่ด้านหลังผมต่างหากล่ะ แจ็คสันนั่นเองสงสัยงวดนี้เขาคงทนให้ไอ้พวกนี้ไม่ไหวแล้วละมั้งถึงได้พูดออกมาแบบนั้น เพราะปกติจะเป็นแจ็คสันที่ลากผมออกไปหาที่อื่นแทนถ้าเกิดไอ้พวกนี้มันมาหาเรื่อง

 

           แต่พวกกูนั่งก่อนวะเพราะงั้นโต๊ะนี้มันเป็นของกู!”พวกมันยักคิ้วกวนตีนใส่ ผมก็อยากพุ่งไปต่อยพวกมันอยู่หรอกนะแต่ก็อย่างที่บอกว่าผมยังไม่อยากให้แจ็คสันเห็นด้านลบของตัวเองตอนนี้ เพราะอย่างนั้นผมจึงได้แต่ทนและยืนนิ่งกันคนตัวเล็กไว้ไม่ให้พวกมันเข้ามายุ่งกับเจ้าตัวได้

 

           พวกนายแปะป้ายจดทะเบียนลงชื่อไว้ตรงนี้หรือไงว่านี่เป็นที่ของพวกนายน่ะ เราก็ไม่อยากจะวุ่นวายหรอกนะเพราะเห็นว่าโตๆกันแล้ว แต่บางครั้งพวกนายก็ทำตัวเหมือนพวกเด็กๆอ่ะ หัดมีความคิดแบบผู้ใหญ่เขาบ้างสิแจ็คสันบอกพวกมันด้วยท่าทีที่สุภาพพอสมควร ผมคิดว่าคำพูดเหล่านั้นมันทำให้ไอ้พวกนี่ไม่พอใจอย่างมากดูจากมือที่กำแน่นนั่นแล้วเห็นทีผมคงจะต้องเตรียมตัวป้องกันให้คนตัวเล็กด้านหลังแล้วสิ

 

           มึงมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนกูวะ พ่อกับแม่กูเขายังไม่จู้จี้เท่ามึงเลยไอ้เตี้ย!”

 

           ที่พวกเขาไม่ทำก็เพราะว่าลูกอย่างนายสอนไปก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา

 

           มึง!...อยากโดนนักใช่ไหมห๊ะ!!”

 

          หมัดหนักลอยสวนกันกลับไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ออกแรง หมดแล้วภาพลักษณ์ที่ผมอุตส่าห์สั่งสมมาเนิ่นนาน ร่างของคนที่เคยกร่างอยู่ก่อนหน้านี้ล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมจับหน้าตัวเองตรงบริเวณที่โดนผมต่อยไปเล็กน้อย มันเงยหน้าขึ้นมองผมงงๆนั่นจึงเป็นจังหวะเหมาะให้ผมจัดการกระชากดึงคอเสื้อมันขึ้นมากำไว้แน่นพร้อมจ้องมันกลับอย่างดุดัน

 

           อย่ามายุ่งกับพวกกูอีกถ้าไม่อยากโดนแบบนี้ไสหัวไป!”ผมขู่พวกมันด้วยน้ำเสียงโทนต่ำกว่าปกติ พอพูดจบก็ปล่อยคอเสื้อมันออกทันที

 

          พวกมันพากันวิ่งหนีหางจุกตูดเหมือนหมาไม่มีผิด ผมค่อยๆหันไปมองด้านหลังที่มีแจ็คสันกำลังยืนอยู่ แววตานั่นสั่นไหวเล็กน้อยเหมือนลังเลใจที่จะพูดกับผม

 

          คงจะโดนเกลียดแล้วสินะ

 

           ยองแจ…”เสียงนั่นสั่นนิดๆ

 

           ขอทะ-…”ผมกำลังจะพูดขอโทษแจ็คสันไปแต่

 

           ขอบใจนะอีกคนกลับยิ้มกว้างคว้ามือผมไปจับไว้พร้อมกับออกแรงบีบแน่นนิดๆ เพียงแค่นั้นก็ทำเอาผมใจสั่นไปหมด ผมขยี้หัวอีกคนเล็กน้อยแจ็คสันทำเพียงแค่ก้มหน้าซ่อนใบหน้าเขินแดงๆของตัวเองไว้

 

          เพราะว่าเป็นคนน่ารักและมองโลกในแง่ดีแบบนี้ไงผมถึงไม่อยากให้เขาเห็นด้านมืดของผม ไม่อยากให้เขาต้องมาแปดเปื้อนเพราะนิสัยเสียๆของผม แจ็คสันคือเด็กที่สะอาดเขาไม่ควรจะเจอกับอะไรๆที่สกปรกๆในสังคมนี้ ผมจะคอยช่วยเขาจะดูแลเขาอย่างดีจะไม่ให้เทวดาของผมต้องพบเจอกับสิ่งชั่วร้ายเป็นอันขาด

 

 

 

 

 

          แจ็คสันนี่ใครเหรอ?”ผมเอ่ยถามเมื่อเพื่อนตัวเล็กพาใครบางคนเดินมาหาผมด้วย หมอนั่นเป็นผู้ชายตัวสูงขาวตาตี่และมีไฝสองเม็ดที่ตาขวาสุดเด่น ท่าทางนักเลงเอาเรื่องยิ่งตุ่มหูสีเงินนั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายดูแบดเข้าไปอีก แถมเสื้อยังออกนอกกางเกงอีกด้วย

 

          นี่เจบีน่ะ เขาอยู่คณะเดียวกับเค้าแหล่ะเจบีนี่ยองแจเพื่อนเค้าเองแจ็คสันแนะนำเพื่อนใหม่ให้ผมได้รู้จักก่อนจะหันไปแนะนำตัวผมกับอีกฝ่าย เจบีเหลือบมองผมเล็กน้อยก่อนที่มือหนานั่นจะโอบเอวบางของคนตัวเล็กแน่นแล้วส่งสายตาดุดันมายังผมที่ยืนมองพวกเขาอยู่เงียบๆ

 

          ดีเจบีทักด้วยน้ำเสียงห้วนๆสั้นๆ ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรชินแล้วกับโทนเสียงแบบนี้แต่

 

          กรุณาปล่อยมือจากเอวเพื่อนผมได้ไหม?”ผมขอร้องเขาดีๆเพราะไม่ค่อยชอบใจเสียเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายมีท่าทีวางมาดโอ้อวดอย่างกับว่าแจ็คสันเป็นของตนยังไงอย่างนั้น

 

          ….แจ็คสันเป็นของผม!

 

          ไม่ได้วะมึงจะทำไมวะ นี่คนของกูเป็นแค่เพื่อนเสือกไรไอ้หน้าตากวนๆพร้อมยักคิ้วใส่ให้นั่นมันชวนโมโหนิดๆ ผมจะพุ่งต่อยมันแล้วถ้าไม่ติดว่าอีกคนโดนแจ็คสันหยิกเข้าที่แขนเสียก่อน

 

          เจบี! อย่าพูดแบบนั้นต่อหน้ายองแจนะเค้าไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักหน่อยเค้าเป็นเพื่อนเหมือนกันทั้งคู่นั่นแหล่ะ หยุดวางมาดได้แล้วน่าเดี๋ยวก็ไม่มีคนคบจริงๆหรอกผมกอดอกมองเจบีที่มีท่าทีเปลี่ยนไป อีกฝ่ายกยิ้มเหยๆส่งมาให้ผมเล็กน้อย

 

          โทษนะเว้ยพอดีมันเกร็งๆน่ะ ชื่อยองแจใช่ปะยินดีที่ได้รู้จักนะมึงอีกฝ่ายยิ้มออกมาแล้วเอื้อมมือมาหาผมหมายจะทำความรู้จัก แต่ผมกลับปัดมือมันทิ้งแทนนั่นทำให้มันหน้าเหวอเล็กน้อย

 

          เกร็งอะไรล่ะหัดชินเร็วๆก็แล้วกันจะได้ไม่เกร็งผมเดินไปล็อคคอมันแน่นพร้อมกับยิ้มส่งให้เล็กน้อย จากใบหน้าที่เหวอเมื่อครู่นี้ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างทันที แจ็คสันมองมาทางพวกผมยิ้มๆเขาดูมีความสุขที่พวกเราสามคนได้รู้จักกัน คนตัวเล็กวิ่งเข้ามาร่วมวงด้วยอีกคน

 

          งั้นพวกเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม? เค้าดีใจจังเลยยองแจ เจบี

 

          อืม เราก็เหมือนกัน

 

          กูด้วย

 

          พวกผมสองคนพูดพร้อมกันนั่นยิ่งทำให้แจ็คสันดูมีความสุขมากขึ้นไปอีก และตั้งแต่นั้นมาผมกับเจบีและแจ็คสันพวกเราก็กลายเป็นเพื่อสนิทกันมาโดยตลอด และนับวันๆผมกับเจบีพวกเราสองคนก็จะยิ่งเริ่มสนิทกันมากขึ้น มากขึ้นจนถึงขั้นพูดคุยและเปิดเผยความในใจอะไรบางอย่างออกมาให้กันและกันฟังได้อย่างไม่ปกปิด…..

 

 

 

 

 

          ยองแจมึงชอบแจ็คสัน?”ผมกำลังนั่งดูดน้ำโค้กในแก้วอยู่แทบลำสักน้ำตายหลังพบว่าคนที่ถามคำถามแบบนั้นกับตนคือใคร ทำไมเจบีถึงได้รู้ได้กันว่าผมแอบชอบแจ็คสันน่ะ

 

          นายรู้?”ผมเลิกคิ้วถาม แต่เจบีไม่ตอบอีกฝ่ายทำเพียงพยักหน้าตอบกลับมาเท่านั้น

 

          กูดูออกกูก็ชอบมันเหมือนกันอีกฝ่ายตอบกลับ ผมแอบอึ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าเจบีจะเป็นเหมือนกับผม แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านที่เจบีชอบทำตัวหวงก้างเหมือนแจ็คสันเป็นของตัวเองไม่ใช่เรื่องโกหกงั้นสินะ แต่ถ้าแอบชอบคนๆเดียวกันแบบนี้แล้วพวกเราจะรักกันได้ยังไง

 

          แล้วจะทำยังไง?”ผมถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ

 

          กูไม่รู้แต่กูรู้ว่ากูแค่ชอบแจ็คสันชอบมาตั้งแต่เจอหน้ามันแล้วเจบีตอบผมตรง นั่นสินะเพราะแจ็คสันเป็นคนน่ารักก็ไม่แปลกที่ใครเห็นแล้วก็จะตกหลุมรักหรือชอบอีกฝ่าย ขนาดผมที่ว่าเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยคุยกับใคร แต่พอได้มาเจอกับแจ็คสันผมกลับรู้สึกถูกชะตาอยากคุยอยากสนิทกับเขาซะอย่างนั้น

 

          เหมือนกันผมพูดบอก

 

          กูว่าเราควรปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับวะ

 

          นั่นสินะ

 

          กูไม่อยากบอกมันเพราะว่ายังไงมันก็ผู้ชาย มันคงรับไม่ได้ที่เพื่อนสนิทของมันอย่างพวกเราสองคนแอบคิดไม่ซื่อด้วย

 

          อืมถ้าไม่อยากเสียทั้งเพื่อนเสียทั้งคนรักก็มีแต่วิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่จะยังคงความเป็นเพื่อนและคนแอบชอบไว้ได้ เอาเป็นว่ารู้แค่เราสองคนก็พอดีกว่า

 

          เค

 

          พวกผมตัดสินใจที่จะไม่บอกความรู้สึกของตัวเองให้กับคนตัวเล็กได้รู้ เพราะพวกเราทั้งคู่ไม่ต้องการที่จะเสียเพื่อนดีๆอย่างแจ็คสันไป อีกอย่างพวกเราคงยังไม่พร้อมที่จะบอกเรื่องพวกนี้ให้เขารู้ด้วยก็เลยปิดมันเอาไว้ก่อน อย่างน้อยที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว

 

          ….เป็นแค่เพื่อนแค่นี้ก็พอแล้วล่ะสำหรับพวกเราสองคน

 

 

 

 

 

          วันนี้มีบางอย่างผิดปกติไปจากเดิม ผมไม่เห็นคนตัวเล็กที่คณะวิศวะที่เจ้าตัวกำลังเข้าศึกษาอยู่ตอนนี้เลยสักนิด แจ็คสันไม่ได้มาเรียนอย่างนั้นเหรอ? เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่านะผมรู้สึกเป็นห่วงเขาชะมัด

 

          ฮัลโหลแจ็คสันเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมวันนี้ถึงไม่มาเรียนล่ะ?”ผมกดโทรศัพท์ถามคนตัวเล็กหลังจากที่อีกฝ่ายกดรับสายตัวเองแล้ว ผมรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่ร้อนรนและเป็นห่วงเป็นใยของตัวเองที่มันดูจะรนผิดปกติไปเสียหน่อยแต่นั่นเป็นเพราะว่าผมเป็นห่วงแจ็คสันนี่นา

 

          [“ยองแจเค้าป่วยหนักน่ะไม่สบายก็เลยไม่ได้ไปขอโทษนะ”]เสียงหวานที่ปกติก็แหบอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งแหบเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว ถ้าให้ผมเดาคงไข้ขึ้นเพราะเมื่อวานนี้เจ้าตับดันไปกินบิงซูในช่วงหน้าร้อนกับเจบีและดูเหมือนว่าจะกินไปเยอะด้วยก็ไม่แปลกหรอกที่อีกฝ่ายจะเป็นไข้ในวันต่อมา

 

          แล้วตอนนี้นายอยู่กับใคร?”ผมถามกลับไป เพราะว่าพวกเจบีกับแจ็คสันย้ายหอไปอยู่ด้วยกันสองคนและวันนี้ทั้งคู่ก็มีเรียนด้วย ผมจึงสงสัยว่าเจบีจะหยุดเป็นเพื่อนแจ็คสันไหมหรือว่าไปเรียนแทนเจ้าตัวกัน

 

          [“เค้าอยู่คนเดียวไม่เป็นไรหรอกเค้าฝากให้เจบีลาครูให้แล้วล่ะเดี๋ยวเย็นๆเค้าว่าจะไปหาหมอสักหน่อย แฮ่ก! แฮ่ก!....”]ผมรู้สึกไม่ดีเลยสักนิดหลังจากที่แจ็คสันบอกกับผมว่าเขาอยู่คนเดียว มันทำให้ผมเป็นห่วงเขามาก ผมอยากลาหยุดซะตอนนี้เพื่อไปหาเขาเลยจริงๆแต่ก็ทำไม่ได้เพราะผมต้องเรียนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว

 

          กินข้าวหรือยังแล้วยาล่ะมีไหม? ให้เราไปหาหรือเปล่าแจ็คสันผมถามด้วยความเป็นห่วง แจ็คสันไม่สบายหนักแบบนั้นใครจะเอายาไปให้กิน ใครจะเป็นคนทำกับข้าวให้เจ้าตัวกัน?

 

          [“มะไม่เป็นไรคะเค้าดูแลตัวเองได้ ยองแจไม่ต้องเป็นห่วงนะเดี๋ยวเค้าไปหาอะไรกินก่อนนะยองแจแค่กๆตั้งใจเรียนนะ”]ถึงเจ้าตัวจะบอกแบบนั้นแต่ผมก็ไม่เชื่อหรอกว่าแจ็คสันดูแลตัวเองได้

 

          อื้ม ถ้ามีอะไรรีบโทรบอกเราเลยนะแจ็คสันเราเป็นห่วงผมบอกกับเขา อย่างน้อยถ้าแจ็คสันโทรเรียกผมให้ไปหาผมก็จะรีบตรงออกไปเป็นคนแรกโดยไม่คิดลังเล เพราะชีวิตแจ็คสันสำคัญกับผมมากถ้าเกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมาผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง

 

          [“อื้อ…”]สายถูกตัดไปพร้อมกับโทรศัพท์ของผมที่ถูกเก็บเข้าที่เดิม แจ็คสันบอกว่าจะไปหาหมอตอนเย็นเพราะงั้นผมควรจะไปรับเขาเพื่อพาไปหาหมอเอง ผมไม่ปล่อยให้คนป่วยไปคนเดียวหรอก เกิดแจ็คสันหกล้มหรือหน้ามืดหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะว่ายังไง ไม่ได้ผมจะต้องตามไปคอยดูแลเขาตลอดแม้ว่ามันจะน่ารำคาญในสายตาเขาก็ตามทีเถอะ

 

          ….แต่ที่ผมทำลงไปทั้งหมด

 

          ก็เพราะว่า

 

          ….ผมรักเขา....

 

 

 

          เหตุการณ์ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากที่แจ็คสันไปหาหมอที่ชื่อ ปาร์ค จินยอง ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่แจ็คสันเหมือนพวกเหม่อลอยและดูเหมือนเขาจะมีความสุขตลอดเวลาที่ได้พูดถึงชื่อของหมอคนนั้น ผมเกิดอาการสงสัยกับเจบีเล็กน้อย พวกเราสองคนจึงตัดสินใจที่จะถามแจ็คสันเขาไปตรงๆว่าทำไมเจ้าตัวถึงได้มีสภาพแบบนี้ปกติแล้วแจ็คสันไม่ใช่พวกที่ชอบเหม่อและนั่งคุยคนเดียวนะ

 

          แจ็คสันเกิดอะไรขึ้น? นายดูเปลี่ยนไปนะผมถามคนตัวเล็กที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถือแอพไลน์เล่นอยู่

 

          อะไรเหรอยองแจ? เค้าเปลี่ยนไปยังไงเหรอ เค้าน่ารักขึ้นอ่ะดิใช่ไหมล่ะใบหน้าแอ๊บแบ๋วนั่นมันก็น่ารักอยู่หรอกแต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ผมจะมายืนชื่นชมความน่ารักนั่นของเขาสักหน่อย ผมแค่ต้องการรู้ว่าทำไมแจ็คสันถึงได้ติดโทรศัพท์แบบนี้

 

          อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง มึงไปทำอะไรมากกันแน่ตั้งแต่วันนั้นมึงดูจะติดโทรศัพท์เป็นพิเศษนะแล้วนั่นคุยกับใครเอามาดูดิเจบีเป็นคนดึงโทรศัพท์ออกจากมือแจ็คสันไปอย่างไร้มารยาท ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้อีกคนดูไม่พอใจไม่ใช่น้อยใบหน้าแจ็คสันเปลี่ยนไปจากยิ้มๆก็กลายเป็นโกรธขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

          เอาคืนมา!”เสียงแหบตะคอกดังลั่น ผมกับเจบีตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่คืนโทรศัพท์กลับคืนแจ็คสันไปนี่มันอะไรกัน? ทำไมคนน่ารักของผมถึงมีอารมณ์ฉุนเฉียวและรุนแรงแบบนี้?

 

          นี่มึงเป็นเหี้ยอะไรของมึงเนี้ยไอ้แจ็ค! มึงตะคอกกูเหรอวะเจบีเงยหน้าขึ้นเถียงคืนเพราะเขาคงจะปรับตัวได้ไม่ทัน ผมเห็นท่าไม่ดีจึงเข้าไปห้ามดึงเจบีไว้ก่อน และนั่งก็เป็นการสร้างจังหวะให้แจ็คสันฉวยหยิบเอาโทรศัพท์ในมือของเจบีกลับคืนไปได้พอดี

 

          อย่ามายุ่งกับโทรศัพท์ของกูพวกมึงจะไปไหนก็ไปรำคาญ!มันแปลกแปลกมากๆ ผมไม่คิดว่าแจ็คสันจะกล้าพูดคำหยาบออกมาแบบนั้น นี่มันหมายความว่ายังไง อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้?

 

          พวกผมสองคนจ้องมองคนตัวเล็กที่กลับไปนั่งเล่นโทรศัพท์ต่อเงียบๆ เรามองตากันและพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนกับว่าพวกเราสื่อสารกันได้เพียงแค่สบตา ผมคิดว่าเรื่องนี้มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ไม่อย่างนั้นคนน่ารักของผมไม่เป็นแบบนี้หรอก

 

          และเรื่องพวกนั้นจะต้องเกี่ยวพันธ์กับหมอที่ชื่อ ปาร์ค จินยอง อะไรนั่นด้วย

 

          แจ็คสัน ทำไมนายถึงต้องปิดบังพวกเราด้วยนะ

 

          นายเป็นอะไรของนายกันแน่

 

          ….ฉันเป็นห่วงนายนะแจ็คสัน

 

 

 

 

 

 

          หลายเดือนแล้วที่ผมไม่ได้ติดต่อกับแจ็คสันเลย เจบีเองก็โทรมาบอกผมอยู่เรื่อยว่าแจ็คสันเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่พูดคำหยาบ อารมณ์ร้อน ไม่ค่อยน่ารักและสุภาพเหมือนกับแต่ก่อน ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่แจ็คสันไปพบหมอที่โรงพยาบาลในวันที่เขาป่วยในวันนั้น

 

          ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์แบบนี้ยังไงดี ได้แต่ภาวะนาให้แจ็คสันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้สักที ผมอยากได้คนน่ารักของผมกลับคืนมา

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

          เสียงเคาะประตูห้องตอนดึกๆแบบนี้ทำให้ผมสงสัยเล็กน้อยว่าใครกันนะที่มาหาผมในเวลาแบบนี้ ผมเดินไปเปิดประตูแง้มออกช้าๆ เมื่อพบว่าเป็นใครผมก็แทบช็อก….แจ็คสันมาหาผมตอนดึก ด้วยสภาพที่

 

          แจ็คสันไปทำอะไรมาทำไมมอมแมมแบบนั้น?”ผมถามด้วยความสงสัย คนตัวเล็กมีสภาพไม่ต่างจากคนไร้บ้านที่นอนตามข้างทางเลยสักนิด เสื้อเปื้อนอะไรบางอย่างที่เหม็นคาวแถมใบหน้ายังมีคราบอะไรบางอย่างสีขาวๆติดอยู่เต็มไปหมด ผมก็ไม่รู้ว่าแจ็คสันไปทำอะไรมาทำไมถึงมีไอ้คราบนั่นติดหน้าแบบนั้น

 

          ฮึกยะยองแจคะเค้า…”เสียงแจ็คสันสั่นคนตัวเล็กพุ่งเข้ากอดผมแน่นจนผมเซล้มลงไปนอนกองกับพื้นเพราะตั้งตัวไม่ทัน

 

          หมายความว่าไง?....

 

          ….ทำไมแจ็คสันถึงต้องร้องไห้?

 

          นายเป็นอะไรแจ็คสันผมพยายามถามแต่อีกคนกลับไม่ตอบ ผมไล่มือไปตามร่างเล็กนั่นบริเวณใต้สะดือของคนตัวเล็ก มันแฉะๆเปียกๆเมื่อผมขยับเลื่อนมือขึ้นมาดูปรากฏว่าน้ำนั่นคือเลือดของเจ้าตัวนั่นเอง ผมตาโตทันที ใครทำอะไรเทวดาน้อยของผม!?

 

          ฮื่อๆ เจ็บเค้าเจ็บยองแจเค้าเจ็บ!!”แจ็คสันพร่ำบอกผม มือเล็กกำเสื้อผมแน่นไม่ปล่อย ผมโอบกอดร่างนั้นไว้แน่นกดให้หัวคนตัวเล็กซบลงกับอกตัวเองพลางยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายแผ่วเบา เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมแจ็คสันถึงได้มีเลือดไหลแบบนั้นล่ะเจ้าตัวไปทำอะไรมากันแน่

 

          แจ็คสันบอกเราได้ไหมว่านายไปทำอะไรมา?”

 

          ฮึกยองแจคะ..เค้า…”

 

          “……!!!”

 

          ผมตกใจอย่างมากเมื่อแจ็คสลบไป ใบหน้าอีกฝ่ายมีคราบน้ำใสติดเปื้อนอยู่เต็มทั่วใบหน้า ผมพยายามจะพยุงให้อีกคนไปนอนที่โซฟาแต่แจ็คสันก็ตัวหนักพอควรนั่นจึงทำให้ผมล้มกองกับพื้นอีกครั้ง แถมยังอยู่ในท่าที่ล่อแหลมอีกด้วย ผมเลื่อนสายตามองตั้งแต่ใบหน้าอีกคนจนกระทั่งถึงบริเวณที่มีเลือดไหลตรงใต้สะดือ ผมถกเสื้ออีกฝ่ายขึ้นสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทำเอาผมตกใจไม่น้อยรอยสัก!

 

          แจ็คสันไม่เคยมีมันมาก่อนแล้วรอยสักบ้าๆนี่มันมาจากไหน?

 

          อีกอย่าง ทำไมตามตัวเพื่อนผมถึงมีรอยคลี่มาร์คเต็มหน้าท้องไปหมดแบบนี้

 

          นี่มัน หมายความว่ายังไงกัน!!

 

          หรือว่านี่จะเกี่ยวข้องกับหมอปาร์คอะไรนั่น?!

 

          ยองแจกูมีคิดเลยว่ามึงจะทำแบบนี้ ไอ้ชาติชั่วเอ้ย!”ผมหันไปตามเสียงเรียก เจบีพุ่งเข้าต่อยที่ใบหน้าผมก่อนฉุดคว้าแขนแจ็คสันที่สลบอยู่ไปด้วย

 

          เจบีเดี๋ยวเราไม่ได้ อั่ก!”ผมพยายามจะอธิบายให้เจบีเข้าใจ แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่ฟังอะไรแล้วมันพุ่งหมัดต่อยเข้าที่หน้าผมเน้นๆ ทำให้ผมไม่มีทางเลือกต้องสวนมันกลับไปบ้างเพื่อให้มันได้หายบ้า

 

          แต่ยิ่งทำแบบนั้นเรื่องยิ่งบานปลาย

 

          นี่มึงกล้าต่อยกูกลับเหรอวะ!? ไอ้เลวเอ้ยกูไม่นานับมึงเป็นเพื่อนเลยยองแจ!!”เจบีอึ้งไปเล็กน้อยที่เห็นผมสวนตัวเองกลับ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรอีกคนก็คิดเอาเองแล้วก็ต่อยสวนผมกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่หมัดเดียว แต่มันรัวหมัดใส่ผมไม่ยั้งแถมยังยกเท้าถีบผมจนผมจุกหลังกระแทกกับโต๊ะตรงห้องนั่งเล่นอย่างแรง

 

          ผมยกมือขึ้นกุมท้องตัวเองบริเวณที่โดนถีบจะว่าไปเจบีนี่มือเท้าหนักพอๆกันเลยแฮะ

 

          ฟะ..ฟังก่อน…”

 

          ฟังเหี้ยไร! มึงจะให้กูฟังเหี้ยไรจากมึงยองแจ!!”

 

          เราไม่ได้ทำทั้งหมดเป็นเพราะหมอที่ชื่อปาร์ค จินยองนั่น

 

          เห็นอยู่ตำตามึงยังจะมาโกหกว่ามึงไม่ได้ทำอีกเหรอวะ หึ! มึงนี่มันชิงสุกก่อนห่ามจริงๆเพราะแบบนี้สินะถึงได้บอกให้หูปิดเรื่องที่กูชอบแจ็คสันมันไว้ก่อน เพราะมึงจะได้เก็บมันไว้กินเองคนเดียวใช่ไหมยองแจ!”

 

          ก็กูบอกว่ากูไม่ได้เป็นคนทำแจ็คสันไงวะ!! นี่มึงเข้าใจภาษาคนยากมากนักหรือไงเจบี

 

          ผมหลุดพูดคำหยาบคายออกไปเพราะเริ่มหงุดหงิดและควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ ผมไม่อยากจะมองหน้ามันเลยสักนิดและก็ไม่ได้อยากจะตะคอกมันไปแบบนั้นด้วย แต่มันทำให้ผมต้องจำใจว่ามันกลับไป ในเมื่อพูดด้วยดีๆแล้วมันไม่เลิกบ้า ก็มีแต่จะต้องด่าเท่านั้นแหล่ะ

 

          ที่แท้มึงก็เป็นคนแบบนี้เองสินะ หึ! เลิกเป็นเพื่อนกันเถอะวะกูคบคนตอแหลแบบมึงไม่ได้หรอกส่วนแจ็คสันก็ไม่มีวันปล่อยมันให้ยุ่งกับมึงแน่จำไว้เลย!”เจบีบอกผมก่อนที่มันจะอุ้มร่างแจ็คสันออกจากบ้านผมไป ผมมองตามหลังอีกฝ่ายเจ็บใจที่ตัวเองไม่สามารถอธิบายให้ฟังได้ว่าผมไม่ใช่คนผิด

 

          ทั้งหมดมันเป็นเพราะไอ้หมอนั่นไอ้หมอปาร์ค จินยองคนนั้น เพราะมันพวกผมถึงได้แตกคอกันแบบนี้ เพราะมันเทวดาตัวน้อยของผมถึงได้แปดเปื้อน อย่าให้ผมเจอหน้ามันก็แล้วกันมันจะตะบันหน้ามันให้เละเลยคอยดู ให้สมกับที่มันทำให้ความเป็นเพื่อนระหว่างผมกับไอ้เจบีแตกร้าว

 

          และทำให้แจ็คสันต้องเสียน้ำตา!!

 

 

 

 

          ที่แท้สาเหตุที่ยองแจกับเจบีทะเลาะกันเป็นเพราะแบบนี้นี่เอง ทุกคนหายข้องใจกันแล้วใช่ไหมคะ? แต่นี่แค่พาร์ทของยองแจเท่านั้นนะคะ ยังเหลือของเจบีกับจินยองอยู่ เพื่อความสมบรูณ์ทุกคนอย่าลืมติดตามพาร์ทของเจบีและจินยองต่อด้วยน้า และขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้ค่ะ แม้ว่าภาษาไรท์จะยังไม่เข้มแข็งพอแต่ทุกคนก็เลือกที่จะอ่าน รักคนอ่านทุกคนเลยค่ะ>W< แล้วเจอกันในตอนต่อไปนะคะจุ๊บๆ

 

#อสแฟนหก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #273 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 18:38
    โอ๊ยยยไอพี่ตี๋ทำไมใจร้อนนน
    #273
    0
  2. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:59
    สงสารยองแจมากๆ และก็แจ็คสันเจ็บมากมั้ยเนี่ย
    #272
    0
  3. #271 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:54
    โอ้ยพี่จินนน ทำไมทำน้องแบบนี้
    #271
    0
  4. #270 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 07:05
    พี่จินยองทำอะไรกับน้อง อะแล้วไอคราบรั่นพี่แม่งฮืออออออออ ทำให้น้องกลายร่างเป็นเวอรพร้อมตีใช่มั้ยหรือน้องเป็นอยู่แล้ว รอน้าาาา
    #270
    0
  5. #269 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 00:22
    แต่ก่อนแจ็คดูนุ่มนิ่มมาก แบ้วเชียว หมอทำไรแจ็คอะถึงได้เป็นแบบนี้ได้ คือแต่ก่อนกับปัจจุบันนี่คนละเวอร์เลย 55555555
    #269
    0
  6. #268 ๋่๋Jaw (@VaisareeLaisi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 00:21
    คนที่น่ากลัวที่สุดใน6คนไม่ใช่พี่มาร์คหรอกแต่เป็นจินยองต่างหาก
    หงุดหงิดต่อยจินยองได้มั้ยแจ๊คสันตอนนี้โครตใสใสน่ารัก น่าทนุถนอม น่าปกป้องเป็นที่สุดเหมือนอย่างที่ยองแจว่าแจ็คคือเทวดาน้อยอ่ะแต่เพราะจินยองคนเดียวที่ทำให้แจ็คกลายเป็นแบบนี้
    #268
    0