GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 28 : FRIEND LOVE| 25 #อสแฟนหก (100 per.) End. Season1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 


ความสุขของการจบการศึกษาคือการที่คนที่เรารักเขามายืนมอบดอกไม้ให้พร้อมกล่าวแสดงคำยินดีให้แก่เรา….’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “เอาล่ะนักศึกษาทุกคน พวกเธอคงจะรู้ดีนะว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราจะได้เจอหน้ากัน เพราะหลังจากนี้เธอทุกคนจะต้องแยกย้ายกันออกไปทำงานและสร้างครอบครัวของตัวเอง ครูดีใจที่พวกเธอมาไกลถึงขั้นนี้ได้หวังว่าสอบครั้งนี้พวกเธอจะจบการศึกษากันครบทุกคนนะเสียงของอาจารย์สาวประจำห้องที่ตนสอนพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มหลังจากพูดกล่าวกับนักศึกษาของตนจบแล้วค่อยๆเก็บของเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

          ทุกคนต่างหันไปยกยิ้มดีใจที่ตัวจะได้เรียนจบเสียทียกเว้นก็เพียงแต่…..

          “เป็นไรมึง?”เจบีหันไปถามคนตัวเล็กที่นั่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้วด้วยความสงสัย

          “….เปล่า…”แจ็คสันตอบเสียงแผ่วก้มหน้าคางชิดอกไม่เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย

          “เอาดีๆมึงเป็นไร เงยหน้าขึ้นมาคุยกับกูให้มันรู้เรื่องดิเจบีเริ่มทำเสียงแข็งดุคนตัวเล็กมือหนาสากทำท่าจะจับเข้าที่คางแจ็คสันแต่เจ้าตัวกลับสะบัดหน้าหนียกมือขึ้นปัดออกเสียก่อน

          “อย่ามาจับ!”แจ็คสันขึ้นเสียงใส่แต่ยังคงก้มหน้าอยู่

          “มึงเป็นเหี้ยไรเนี้ย?! โกรธไรกูอีกล่ะอย่าทำตัวไม่มีเหตุผลได้ปะเจบีเริ่มโมโหเมื่ออีกคนทำตัวหงุดหงิดใส่ตนทั้งๆที่มันไม่ควรจะทำ

          “เออกูมันไม่มีเหตุผล อย่ามายุ่งกับกูก็แล้วกันไม่ชอบก็ไปไกลๆเลย….กูจะกลับละแจ็คสันหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายเดินหน้าบึ้งออกไป เซฮุนรั้งจับแขนไว้ก็ไม่ตอบ แม้แต่จีมินยังโดนเดินชนไหล่จนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น เหตุการณ์นั่นสร้างความสงสัยและความงุนงงให้กับเจบีเป็นอย่างมาก

          ….เขาทำอะไรผิดอีก?....

          “มึงไปทำไรมันล่ะจีมินเดินมาถามพลางล้มลงนั่งข้างเซฮุนพร้อมยกมือขึ้นขยี้ผมอีกฝ่ายเล่นเป็นการแกล้ง

          “กูเปล่านะ ก็แค่เห็นมันเงียบๆเลยถามมันก็ขึ้นเสียงใส่กูก็เลยบอกว่ามันอ่ะไม่มีเหตุผลแค่นั้นเองเจบีพูดไปตามความจริง พอพูดจบเขาก็โดนจีมินโบกเข้าที่หัวเข้าให้เต็มๆ

          “ควายมันงอนมึงแล้วครับ รีบไปง้อเดี๋ยวแม่งจะเป็นเรื่องใหญ่พวกเมียอ่ะบางครั้งแม่งก็งี่เง่าโดยไม่มีเหตุผลจีมินพูดบอกแต่คำพูดนั้นก็แอบกระแทกใจใครบางคนด้วยเหมือนกัน ดวงตาคมเหลือบมองไปยังเซฮุนที่ทำท่าจะลุกหนีเขาแต่ทว่าเจ้าตัวกลับจับคอเสื้ออีกฝ่ายไว้ไม่ให้หนีไปไหนคิดเหรอว่าจีมินจะปล่อยมัน?....

          “กูไม่ถนัดง้อวะจับปล้ำแล้วค่อยปรับความเข้าใจกันบนเตียงได้ปะวะเจบีกล่าวพูดจบก็ระเบิดเสียงหัวเราะทั้งของตนและจีมินออกมาดังลั่นห้องทันทีเพราะประโยคของเขามันเด็ดใช้ได้

          “กูว่าวิธีนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน รีบไปตามเมียมึงเหอะ….แล้วนั่นมึงคิดจะไปไหนไอ้ขาวนั่งลง!”จีมินบอกเจบีก่อนหันไปส่งเสียงเข้มสั่งเซฮุนที่ทำท่าเนียนจะเดินตามแจ็คสันออกไปอีกคน พอเห็นว่าชายหนุ่มดุหน่อยใบหน้านั่นก็งอแล้วเดินเอามือล้วงเข้ากระเป๋ากลับมาอย่างเซ็งๆทันที

          “เออ มึงก็อย่าเผด็จการกับไอ้นั่นมันมากก็แล้วกันเดี๋ยวแม่งจะทนไม่ไหวเอาเจบีบอก ชายหนุ่มเดินออกจากห้องไปหลังจากเตือนเพื่อนตัวเองจบ

Rrrr Rrrr

-Youngjae Call You-

          [“เจบีมึงทำไรแจ็คสันวะทำไมมันร้องไห้อ่ะ?”] เสียงยองแจเอ่ยถามด้วยความสงสัย

          “มันร้องไห้เหรอ?”เจบีถามกลับ แอบร้อนใจนิดๆที่ตนทำให้อีกฝ่ายร้องไห้อีกแล้ว

          [“เออ กูถามก็ไม่ตอบว่าเป็นไร ห่ามึงปล่อยให้มันไปเดินข้างถนนทำไมวะรถจะเฉียวตายดีนะกูขับไปเจอก่อนไม่งั้น…”] ยองแจเงียบไปแต่เปลี่ยนเป็นเสียงร้องสะอื้นของคนตัวเล็กแทน

          [“มึงไม่ต้องมาเลยนะจะไปไหนก็ไปเลยไอ้เวร อึก!..”] สิ้นเสียงอีกฝ่ายแจ็คสันก็กดวางสายไปทิ้งให้เจบีใบ้กินอยู่คนเดียวอย่างนั้น

          …พูดมาแบบนี้แล้วกูจะทำยังไงต่อล่ะวะไอ้เตี้ย….

          “แม่งเอ้ย! มึงนี่นับวันชักเหมือนผู้หญิงมีเมนส์เข้าไปใหญ่แล้วนะไอ้เตี้ยเจบีบ่นยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างแรง จะจบแล้วแท้ๆยังทำตัวเป็นเด็กประถมงอนรักไปได้ แต่ยังไง….สุดท้ายเขาก็ง้อมันอยู่ดีนั่นแหล่ะ

ด้านแจ็คสัน

          “เลิกร้องได้แล้วเดี๋ยวพาไปกินไอติมยองแจบอกพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาให้คนตัวเล็กที่นั่งสะอื้นร้องไห้เป็นเด็กน้อยข้างๆ แขนข้างหนึ่งก็ยกขึ้นโอบไหล่อีกฝ่ายไว้แน่นพร้อมดึงตัวแจ็คสันเข้ามาซบกอดแน่น

          ….เคยบอกแล้วไงว่าไหล่เขากว้างพอที่จะให้อีกฝ่ายซุกเวลาอ่อนแอได้….

          “กูไม่ใช่เด็ก ฮึก! นะเว้ยไอ้บ้ายองแจถูกแจ็คสันยกมือขึ้นทุบเข้าที่อกแรงๆด้วยความหมั่นไส้

          “ไม่เด็กแล้วทำไมชอบงอแงยองแจถาม

          “ใช่สิกูมันขี้แงนี่หว่า เออกูแม่งไม่แมนเองแหล่ะขอโทษนะที่กูชอบร้องไห้มึงคงไม่ชอบใช่ไหมล่ะที่ผู้ชายตัวถึกๆแบบกูมานั่งร้องไห้ซบอกมึงแบบนี้อ่ะ งั้นกูไปก็ได้!”แจ็คสันลุกเตรียมเดินหนีแต่ยองแจฉุดจับไว้ออกแรงกระชากให้อีกฝ่ายล้มลงนั่งข้างตนเหมือนเดิมโดยไม่พูดอะไร

          “กูไม่ได้บอกว่ากูไม่ชอบคนขี้แงอย่าคิดเองเออเองว่ากูไม่ชอบมึงดิ

          “ก็มึงบะ-”

          “ชู่วววว…..พอเลิกพูด

          “…….”

          “หิวไหมไปหาไรกินกัน หรือว่าจะไปร้านกู?”

          “ไปก็ได้….”

          “งั้นก็ลุกจะได้ไปกัน

          “อืม

          ยองแจลากแจ็คสันให้เดินกลับไปที่รถของตนที่จอดอยู่ข้างถนน คนตัวเล็กเดินขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับเอี้ยวตัวหยิบเอาเข็มขัดนิรภัยมารัดเอวตนไว้เพื่อป้องกันภัยอุบัติเหตุที่พร้อมจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อหากประมาท ยองแจเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนค่อยๆออกรถจากที่ตรงนั้นเพื่อตรงไปยังร้านของตน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          ยองแจพาแจ็คสันมาที่ร้านของตนเมื่อถึงร้านแล้วพวกเขาก็จัดการเดินลงจากรถ แจ็คสันตรงเข้าไปในร้านโดยปล่อยให้ยองแจเดินตามหลังตนมาเงียบๆ ภายในร้านเต็มไปด้วยลูกค้ามากมายที่เป็นทั้งนักธุรกิจและนักศึกษารวมถึงพนักงานบริษัทแถวๆนี้ก็มี คนตัวเตี้ยก้าวขาตรงไปที่ๆตนคุ้นเคยแต่ก็ถูกมือของใครบางคนยกขึ้นกันไว้ไม่ให้เขาเข้าไปเสียก่อน

          “ตรงนี้ห้ามเข้าครับคุณลูกค้าเสียงแหลมแต่ก็ทุ้มแปลกๆของคนตรงหน้าทำเอาแจ็คสันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

          “ไอ้โย่งถ้าไม่หลบระวังโดนตบไม่รู้ตัวแจ็คสันพูดบอกเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาขวางทางตนด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย เขาจะทำงานนะเว้ย!

          “พี่อ่ะผมก็แค่แกล้งเองทำไมต้องรุนแรงกับน้องด้วยไม่เข้าใจยูคยอมทำหน้าบูดใส่ แต่มันไม่ได้ช่วยให้แจ็คสันเอ็นดูมันขึ้นมาเลยสักนิด หน้าแบบนั้นอย่างกับตูดลิงเขาไม่สนใจมันหรอกเว้ย!

          “หลบดิเกะกะวะแจ็คสันทำท่าจับตัวยูคยอมให้ถอยหลบ

          “ไม่เอาขอเชิญคุณลูกค้าไปนั่งตรงโซนนั้นนะครับเดี๋ยวผมจะจัดนมช็อกโกแลตกับชีสเค้กไปเสิร์ฟให้ยูคยอมยกยิ้มกวนประสาทใส่แจ็คสันก่อนเดินจับแขนลากคนตัวเล็กไปนั่งที่โซนในมุมเงียบๆมุมหนึ่งแล้วดันให้อีกคนนั่งรอตนเอาพวกน้ำและของกินเล่นมาเสิร์ฟโดยที่ยองแจที่เดินตามเข้ามาทีหลังนั้นได้แค่ยกยิ้มส่ายหน้าให้กับเด็กขี้แกล้งนั่น

          แจ็คสันเบะปากใส่ยกแขนขึ้นเท้าคางแล้วมองออกไปด้านนอกร้านเพื่อชมวิวภายนอกทันที ร้านยองแจอยู่ติดกับถนนแค่มองออกไปก็พบกับรถที่วิ่งกันให้ว่อนเต็มไปหมดแล้ว เดินเลยร้านไปอีกนิดก็เป็นมหาลัยและห้างชื่อดัง สาขาของยองแจยังไปเปิดในห้างใกล้ๆกันนั่นอีกด้วยและก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าไม่แพ้ร้านประจำร้านนี้ที่ตนเป็นคนขายเองเลยสักนิด

          “เป็นไรโดนยูคยอมแกล้งเหรอ?”

          “ก็กูจะช่วยมึงทำงานไหมล่ะ แต่ไอ้โย่งอ่ะมันให้กูมานั่งรอกินเนี้ยแล้วนี่ทำไมมันมาทำงานอยู่ร้านมึงได้วะ?”

          “ไม่รู้ดิจู่ๆมันก็อยากมาเหมือนรู้ล่วงหน้าว่ามึงจะมานี่

          “ไอ้ห่านี่มันเป็นลูกเทพปะวะ

          “ลูกเทพอะไรของมึง?”

          “อย่ารู้เลยศัพท์วัยรุ่น

          “ครับกูมันคนแก่ไง

          “ฮ่าๆ รู้ตัวดีนิมึงอ่ะ

          ยองแจผลักหัวคนตัวเล็กไปไกลๆตนเล็กน้อยก่อนปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งมองวิวต่อเพราะตนต้องไปดูลูกค้าและพนักงานในร้านต่อแล้วแม้ว่าความเป็นจริงยองแจจะยังอยากนั่งคุยกับแจ็คสันต่ออยู่ก็ตาม

10 นาทีต่อมา

          “นมช็อกโกแลตกับชีสเค้กได้แล้วครับคุณลูกค้า แถมฟรีหัวใจไม่ใส่น้ำตาลเพราะความหวานในความรักของผมที่มีให้คุณลูกค้ามันหวานกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าด้วยอีกหนึ่งดวงครับ~~”ยูคยอมยกถาดใส่นมช็อกโกแลตกับชีสเค้กมาเสิร์ฟให้กับแจ็คสันพร้อมเล่นมุขให้อีกฝ่ายฟังเสร็จสรรพ

          “เอากองไว้ตรงนั้นเถอะหัวใจมึงอ่ะแจ็คสันตอบอย่างไม่ใยดี แกล้งทำหน้าหันหนีแล้วหยิบเอาแก้วนมช็อกโกแลตร้อนๆขึ้นจิบเล็กน้อยพองาม

          “โอ้ยยยย ปวดใจอ่ะคนแถวนี้ไม่ยอมรับหัวใจของผมไปเดี๋ยวก็ยกให้คนอื่นซะเลยยูคยอมทำท่าปวดใจยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองแผ่วเบาแล้วหน้างอนิดๆ

          “เรื่องของมึง ถ้าไปให้คนอื่นไอ้แบมก็ได้ใจกูไปคนเดียวก็แค่นั้นแจ็คสันยักไหล่ไม่แคร์ มีคนรักเยอะเสียไปคนเดียวจะเป็นไรไป แต่นั่นทำให้ยูคยอมเบะปากใส่นิดๆ

          “ไรอ่าใจร้าย! นี่น้องนะพี่!!”

          “ตกลงจะเป็นน้อง?”

          “ก็อยากเป็นทั้งน้องทั้งคนรักปะวะ

          “อยากเป็นคนรักก็อย่านอกใจ แต่ถ้าเป็นน้องอ่ะนอกใจได้แต่ไม่รับประกันว่ากูจะโอเค

          “ขี้แกล้ง

          “เฉพาะกับพวกมึงฮ่าๆ

          แจ็คสันนั่งหัวเราะอย่างสะใจที่แกล้งยูคยอมจนอีกฝ่ายหน้างอได้ ถามว่าเอ็นดูมันไหม? เขาบอกเลยว่าม๊ากกกก! ก็มันเป็นน้องจะไม่ให้เอ็นดูได้ไงแถมอีกอย่างยูคยอมกับแบมแบมนี่แหล่ะแกล้งแล้วสนุกที่สุด เพราะปกติแล้วส่วนใหญ่จะมีเขาที่ถูกแกล้งไม่ว่าจะเป็นตอนอยู่กับมาร์ค เจบี จินยอง หรือว่าจะเป็นยองแจก็ตาม เพราะงั้นเวลาอยู่กับคนที่มันอ่อนแอกว่าอย่างเช่นไอ้เด็กพวกนี้เขาก็จะขอระบายอารมณ์ความแค้นของตัวเองที่มีต่อสี่หน่อนั่นกับไอ้แสบทั้งสองนี่เสียหน่อย

          “แล้วนี่มึงไม่ได้ทำงานที่ร้านไอติมนั่นแล้วเหรอวะ?”แจ็คสันเอ่ยถามหลังจากหัวเราะเสร็จจนพอใจแล้ว

          “เลิกแล้วผมเบื่อพวกลูกค้าชอบมาหยอดมุขจีบโดยเฉพาะป้าแก่ๆนะชอบผมเป็นพิเศษยูคยอมเล่าประสบการณ์ขวัญผวาของตนให้แจ็คสันฟัง

          “ก็มึงเนื้อหอมไงแจ็คสันอธิบายแต่พูดไปก็ยกมือขึ้นปิดปากไปด้วยเพราะขำกับความโชคร้ายของอีกฝ่าย

          “แล้วทำไมต้องคนแก่ด้วยวะ!?”ยูคยอมโวยวายไม่พอใจ นั่นยิ่งทำให้อารมณ์ที่แจ็คสันอุตส่าห์สะกดกลั้นเอาไว้ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งใจ

          “ฮ่าฮ่าๆๆๆ โอ้ยตายๆกูจะตายแล้วฮ่าๆๆแจ็คสันล้มตัวลงนอนกับโซฟายาวของร้านยองแจ ยิ่งมองหน้ายูคยอมแล้วนึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเล่าให้ตนฟังเมื่อกี้ก็ยิ่งขำและทำให้เขาหัวเราะจนเกือบตาย

          “พี่ใจเย็นมันตลกขนาดนั้นเลย?”ยูคยอมช่วยประคองแจ็คสันขึ้นนั่งดังเดิม

          “เออดิทำไมไม่พอใจ?”แจ็คสันตอบทั้งน้ำตาที่ติดอยู่ตรงขนตาทั้งสองข้างของตน

          “โอโห้หัวเราะจนน้ำตาเล็ดอ่ะคนเรายูคยอมมองไปที่หางตาอีกฝ่ายก่อนยกมือขึ้นเช็ดมันออกให้แจ็คสันอย่างไม่นึกรังเกียจอีกฝ่าย เพราะแต่ก่อนแจ็คสันทำให้เขายิ่งกว่านี้อีก….

          “แล้วทำไมไอ้คู่หูนรกมึงไม่มาด้วยล่ะ ปกติตัวติดกันเป็นปลาท่องโก๋ไม่ใช่เหรอ?”

          “มันเอ่อ….มันไม่ว่างพอดีมีธุระก็เลยมาไม่ได้อ่ะ พี่นี่ทำถามถึงมันจังผมยังอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะเว้ย!”

          “ใครจะสนมึงกันวะเหอะไอ้เด็กยักษ์

          “มีแฟนเด็กแถมสูงแบบผมนี่หายากนะครับพี่ชาย

          “สูงเป็นเปรตแบบมึงกูก็ไม่เอาอ่ะ เวลาคุยทีนี่ต้องเงยหน้าขึ้นรู้ไหมมันเมื่อยคอสัส!”

          “โอ้ยตัวเล็ก~~”

          มือหนาวางลงบนเส้นผมของคนพี่พร้อมออกแรงลูบด้วยความเอ็นดูประหนึ่งว่าแจ็คสันไม่ใช่คนแต่เป็นลูกหมาแทน ทั้งสายตาทั้งการกระทำของน้องเล็กมันยิ่งบอกอย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไรกับตนนี่กูพี่มึงนะ!...

          “เยอะละมึงไอ้โย่งพอเลิก!”แจ็คสันปัดมือที่ขยี้ผมตัวเองอยู่ออกทันที ผู้ชายไม่ชอบให้ใครเล่นหัวตัวเองทั้งนั้น

          “กำลังเพลินยูคยอมยิ้ม

          “ไปทำงานไป๊!”แจ็คสันเอ่ยไล่อีกฝ่าย

          “ไม่เอา~~”ยูคยอมส่ายหน้าทำเสียงสองใส่แจ็คสันเพื่อต้องการที่จะอ้อนอีกฝ่าย นี่ถ้าลงไปนอนหนุนตักได้เขาทำไปนานแล้ว แต่ยูคยอมยังอยากรักษาภาพพจน์ของตัวเองอยู่ไงก็เลยทำได้แค่กัดปากทำตาโตใส่อีกฝ่าย

          “อย่ามาปัญญาอ่อนไปทำงานไม่งั้นกูเรียกยองแจมาลากมึงไปแน่แจ็คสันเริ่มดุ

          “ก็ได้แต่พี่ต้องให้กำลังใจผมก่อนนะยูคยอมบอกพร้อมยื่นแก้มเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายแล้วหลับตาลง แจ็คสันมองท่าทางเจ้าตัวก่อนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นนิดๆ เหลือบมองไปยังลูกค้าท่านหนึ่งแล้วลุกเดินผ่านเด็กยักษ์ไปดึงแขนลูกค้าท่านนั้นมายืนใกล้ๆอีกฝ่ายแทน

          “ได้เดี๋ยวจะให้เต็มรักเลยครับแจ็คสันตอบก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างกับลูกค้าท่านนั้น สักพักแก้มของเด็กหนุ่มก็ถูกริมฝีปากสีชมพูบางกดจูบลงบนแก้มเต็มรัก

          ยูคยอมยกยิ้มพึงพอใจกับกำลังใจของอีกฝ่ายค่อยๆลืมตาขึ้นทีละน้อยเพื่อสำรวจใบหน้าของคนที่หอมแก้มตน แต่

          “เฮ้ย!”ยูคยอมตกใจทันทีเพราะคนที่หอมแก้มตนเมื่อครู่นี้ไม่ใช่แจ็คสันของเขาแต่เป็นคุณป้าแก่ๆท่านหนึ่งแทน แถมยังเป็นคนที่ยิ้มสวยลมออกปากทั้งปากอีกด้วย ฟันนี่แทบจะนับซี่ได้เลยนะครับป้า

          “ตั้งใจทำงานนะจ๊ะแจ็คสันขยิบตาให้ยูคยอมเล็กน้อยก่อนหัวเราะแล้วเดินพาคุณป้าแกกลับโต๊ะ ปล่อยให้ยูคยอมยืนทำหน้าเซ็งอยู่อย่างนั้นคนเดียวแทน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลา 20:00 .

          “ให้ไปส่งที่หอไหม?”ยองแจเอ่ยถามหลังจากช่วยกันปิดร้านเสร็จ

          “ไม่อ่ะไม่อยากไปแจ็คสันตอบพลางดูดน้ำปั่นที่ยูคยอมซื้อให้ก่อนกลับเงียบๆทำเป็นเมินไม่สนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูดอยู่ในตอนนี้

          “ไม่อยากไปหรือไม่อยากเจอกูกันแน่ไอ้เตี้ยเสียงทุ่มโหดๆกับใบหน้ายุ่งๆของเจบีทำให้แจ็คสันสะดุ้งเกือบทำแก้วน้ำในมือตก เขาหันไปมองยองแจก็พบว่าอีกฝ่ายเดินโบกมือเป็นสัญญาณว่าให้เขาไปเคลียร์กับเจบีเองเงียบๆ

          “…..”แจ็คสันทำมึนเตรียมเดินตามยองแจไปแต่ก็โดนเจบีจับรั้งกระชากไว้ไม่ให้ตามไป

          “มาคุยกันให้รู้เรื่องเจบีบอกเสียงต่ำบากแจ็คสันไปที่มอเตอร์ไซค์ของตัวเองแล้วยืนกอดอกมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้านิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรใดๆออกมาทั้งสิ้น

          พวกเขายืนอยู่อย่างนั้นอยู่นานจนยุงเริ่มชุมและบางตัวก็บินมากัดแจ็คสันทำให้เจ้าตัวต้องยกมือขึ้นตบไปตามตัว นั่นทำให้เจบีอารมณ์ฉุนขาดจับกระชากดึงแจ็คสันเข้ามาใกล้กับตนแล้วยกมือขึ้นบีบกรามอีกฝ่ายเล็กน้อย

          “จะพูดไหมว่ามึงเป็นอะไรเตี้ยเจบีพยายามสะกดอารมณ์โกรธไว้ มือก็บีบกรามอีกคนแน่นจนแจ็คสันชาปากไปหมด

          “กูไม่ได้เป็นไรแจ็คสันตอบเสียงแผ่วเริ่มตัวสั่นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายตนเหมือนกับคราวนั้นอีก วันที่เขาแอบหนีมันมาแล้วพายองจีแฟนเก่าตนไปกินไอติมในร้านเก่าที่ยูคยอมเคยทำงานอยู่ด้วย เขาจำได้วันนั้นแจ็คสันโคตรทรมาน

          “ไม่เป็นไรแล้วมึงหนีกูมาอยู่กับไอ้ยองแจทำไม?!”เจบีตะคอกเสียงใส่แจ็คสันดังลั่นหน้าร้านโดยไม่คิดอายคนที่เดินผ่านเลยแม้แต่น้อย จะให้เขาแคร์ใครอีกวะนอกจากไอ้คนตรงหน้านี่เนี้ย

          “….ก็แค่มาช่วยมันดูร้านเฉยๆ…”แจ็คสันตอบเสียงแผ่ว แล้วมันใช่เรื่องไหมที่มาโดยไม่บอกกู นี่ถ้าไอ้ยองแจมันไม่โทรไปบอกว่ามึงไปเดินแถวข้างทางแล้วมันขับรถไปเจอพอดีกูก็ไม่รู้หรอก ทำไมชอบทำตัวให้คนอื่นเขาเป็นห่วงตลอดเลยวะแจ็คสัน กูเหนื่อยนะเว้ยบางทีอ่ะ

          “เหนื่อยมึงก็หยุดดิฮึกมึงเหนื่อยที่จะตามใจกูมึงก็หยุดดิวะ! ทำไมอ่ะกูผิดเหรอวะที่กูเสียใจที่เราจะจบแล้วเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน กูผิดเหรอวะที่กูไม่อยากให้มึงต้องไปทำงานที่อื่นอ่ะ….กูผิดเหรอที่กูไม่อยากให้มึงหายไปไหนไกลๆจากกูอ่ะเจบีแจ็คสันกำเสื้อเจบีแน่นปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าอีกฝ่าย

          ….ไม่เคยกลั้นไว้ได้เลย….

          …..ไม่เคยเข้มแข็งได้เลยสักนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าอีกมัน

          ทำไมเขาถึงได้อ่อนแอเป็นผู้ชายบอกบางแบบนี้วะ! แม่งเอ้ย!!....

          “……”

          “กูรู้ว่ากูทำตัวงี่เง่าใส่มึง เออกูผิดเองแหล่ะที่เงียบใส่ถามอะไรก็ไม่ตอบ ก็ตอนนั้นกูกำลังกังวลอยู่นี่หว่ามึงจะให้กูทำไงวะเจบี จะให้กูทำยังไง!?”

          “มึงไม่ต้องทำไรทั้งนั้นแหล่ะ….”

          เจบีโอบกอดแจ็คสันแน่นเขามันโง่เองที่ไม่รู้ว่าแจ็คสันเป็นคนยังไง เจบียังศึกษาเกี่ยวกับตัวแจ็คสันไม่พอเขายังไม่รู้จักอีกฝ่ายดี มันคือความผิดพลาดของเขาเอง ถ้ารู้ว่าแจ็คสันคิดยังไงกับตนล่ะก็เจบีจะไม่ตะคอก ไม่ด่า ไม่ว่า แล้วก็ไม่ทำร้ายอีกฝ่ายเลย เขามันโง่เองแหล่ะที่ใช้อารมณ์แก้ปัญหาและทำให้เรื่องมันบานปลายแบบนี้ ถ้าตอนนั้นเขาไม่ใช้อารมณ์แจ็คสันก็คงไม่ร้องไห้แบบนี้

          “ขอโทษนะ คราวหลังกูจะทำตัวให้ดีกว่านี้เจบีกระซิบบอก

          “อืมแจ็คสันตอบรับในลำคอเสียงแผ่ว

          “กลับกันเถอะดึกแล้วเจบีพูด

          “อือแจ็คสันพยักหน้ารับจับมือกับอีกฝ่ายก่อนเดินพากันไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของเจบีที่อีกฝ่ายขับมาเพื่อตามหาตนกลับหอพัก….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2เดือนต่อมา

          2 เดือนผ่านไปอะไรๆก็เปลี่ยนไปหลายอย่าง วันนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนที่พวกแจ็คสันและเจบีจะเรียนจบจากมหาลัยของที่นี่เพราะพวกเขาอยู่ปีสุดท้ายของคณะนี้แล้ว แม้จะเป็นวันที่เศร้าที่จะต้องลาจากกับเพื่อนๆและอาจารย์รวมถึงหอพักที่อยู่มานานตั้งสามปีรวมปีนี้เข้าไปด้วยแล้วก็กลายเป็นสี่ปีนับว่าเป็นอะไรที่ผูกพันจนยากที่จะตัดขาด

          “เจบีมึงจะย้ายไปอยู่ไหนวะต่อจากนี้ แล้วมึงจะทำงานอะไรอ่ะ? แล้วกูจะได้เจอมึงอีกไหม?”

          “แจ็คสันคือพวกเราแค่ย้ายออกจากหอไม่ได้ย้ายไปอยู่คนละประเทศมึงจะกังวลห่าไรครับ?”

          “ก็กูกลัววาพวกเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันครบหกคนนี่หว่า

          “มึงคิดว่ากูกล้าหนีมึงไปอยู่ที่อื่นเหรอมึงคิดผิดแล้ววะเตี้ย กูอ่ะหนีไปไหนจากมึงไม่ได้หรอกเว้ยเพราะหัวใจของกูอยู่กับมึง

          เจบียกยิ้มจิ้มนิ้วชี้มาที่อกซ้ายของแจ็คสันก่อนที่ใบหน้าขาวนวลของคนตัวเล็กจะแดงซ่านขึ้นพร้อมกับมือขาวอวบที่ทุบเข้าเต็มๆกลางอกชายหนุ่ม เจบีร้องด้วยความจุกเล็กน้อยก่อนขยับตัวถอยออกมาจากมือของ(ช้าง)แจ็คสัน มีเมียมีหนักต้องทำใจโดนเมียทุบต้องไม่ตาย

          “พูดบ้าอะไรของมึงวะ! ไม่คุยด้วยแม่งแล้วสัสหงุดหงิด!!”แจ็คสันโวยวายเดินหนีเจบีเลี่ยงไปเก็บของในห้องของตนพร้อมแก้มที่แดงเป็นลูกเชอร์รี่ไม่หาย ใครมันจะไม่หน้าแดงกันก็อีกฝ่ายเล่นพูดจาหวานใส่ขนาดนั้นถึงจะเก่งยังไงมันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างนั่นแหล่ะ นี่แจ็คสันเป็นคนนะไม่ใช่รูปปั้นที่จะได้ตีหน้านิ่งทำหน้าอยู่หน้าเดียวได้ตลอด

          “ก็กูพูดความจริงนี่หว่าเจบีพูดไล่ตามหลัง แต่แจ็คสันไม่ได้สนใจก้มหน้าเก็บของใส่กระเป๋าต่อ

          “ขนลุกสัสคำพูดมึงอ่ะแจ็คสันโต้กลับ

          “ขนลุกหรือเขินกันแน่จ๊ะเตี้ย~ ถึงพี่จะเสี่ยวแต่พี่ก็ทำให้เธอเสียวได้นะจะ-…อุ๊ปส์!”เจบีพูดหยอกด้วยใบหน้าทะเล้น แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยคหมอนใบโตก็ลอยออกจากห้องแจ็คสันปาไปโดนเต็มๆใบหน้าเพื่อนจอมกวนทันที

          “หุบปากโว้ย!” แจ็คสันสั่งก่อนเก็บของกระชากเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าตัวเองเสียงดังปึ่งปังด้วยความหงุดหงิดปนไม่พอใจที่อีกฝ่ายพูดล้อเล่นกับตนแบบนั้นก็บอกว่าเขินจะอะไรหนักหนาวะ!?

Rrrr Rrrr

          “ฮัลโหลใครวะ?”

          [“แจ็คนี่นยองเองนะครับ”]

          “นยองเหรอมีไรอ่ะ?”

          [“พรุ่งนี้แจ็ครับปริญญาใช่ไหมครับ?”]

          “อือ ทำไมมีไรเหรอ?”

          [“เปล่าครับไม่มีอะไรครับ นยองแค่จะบอกว่านยองคงไปดูแจ็ครับปริญญาไม่ได้นะนยองติดผ่าตัดใหญ่พอดี แจ็คไม่โกรธนยองใช่ไหมครับ?”]

          “…..ทะทำไมจะต้องโกรธด้วย นยองไม่ได้ทำไรผิดสักหน่อยนี่

          [“นั่นสินะครับ งั้นแค่นี้นะครับนยองรักแจ็คนะครับ”]

          “อืม ตั้งใจทำงานนะนยอง

          [“ครับ”]

          จินยองกดวางสายไปพร้อมๆกับใบหน้าของแจ็คสันที่ดูหมองลงเล็กน้อย เจบีเห็นแบบนั้นแล้วก็ทำได้แค่ส่ายหน้าเดินไปโอบไหล่เจ้าตัวไว้ก่อนลากแจ็คสันกลับไปนั่งที่โซฟากลางห้องแล้วเดินไปเปิดประตูให้ใครบางคนหลังจากได้ยินเสียงเคาะอยู่ด้านนอกมาเนิ่นนาน

          “ยองแจ?”แจ็คสันเลิกคิ้วขึ้นเมื่อพบกับยองแจที่เดินถือถุงของกินเต็มไม้เต็มมือเข้ามาในห้องตน

          “เลี้ยงไปหยิบจานมาจะได้กินยองแจพูดบอกพร้อมสั่งให้แจ็คสันไปหยิบจานในครัวมาเพื่อแกะของกินเทใส่จาน

          แจ็คสันพยักหน้าเดินไปหยิบแต่โดยดีโดยไม่พูดปฏิเสธอะไรใดๆอีกฝ่ายกลับไป พอหยิบมาวางไว้เสร็จพวกเขาก็จัดการแกะของกินต่างๆใส่ถุงทันที วันนี้ยองแจซื้อทั้งอาหารทะเล พิซซ่า และอื่นๆอีกมากมายมาเลี้ยงพวกเขาก่อนรับปริญญาวันพรุ่งนี้ด้วย

          “พรุ่งนี้ก็จะจบแล้วนิต่อไปจะไปทำงานอ่ะไรล่ะ?”ยองแจถาม

          “ว่าจะกลับไปเยี่ยมกากาสักปีหนึ่งแล้วค่อยกลับมาหางานทำต่อที่เกาหลีอ่ะแจ็คสันบอก เพราะเขาสัญญาไว้ว่าถ้าจบแล้วเขาจะกลับไปเยี่ยมกายีที่ฮ่องกงสักปีแล้วค่อยกลับมาหางานทำที่นี่ใหม่

          “กูว่าจะไปเปิดร้านซ่อมรถอะไรแบบนี้ทางบ้านกูเขาก็ทำกิจการนี้ด้วยไงก็เลยอยากจะสานฝันพวกพ่อกับแม่ให้มันสำเร็จสักทีท่านจะได้สบายใจเจบีบอกขณะยกกระป๋องเบียร์ขึ้นซด

          “เหรอไม่มีใครคิดจะมาช่วยกูดูแลร้านกาแฟหน่อยเลยรึไง?”ยองแจตอบก่อนแกล้งถามทั้งคู่ออกไปด้วยความสงสัย

          “ร้านมึงลูกน้องเยอะจะตายมึงก็ดูแลเองดิวะ กูก็มีความฝันกับงานที่อยากทำเหมือนกันนะเว้ยแจ็คสันบอกตักสปาเก็ตตี้ใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย

          “มึงไม่จำเป็นต้องทำงานก็ได้ไหมแจ็คสัน….มีผัวอย่างพวกกูแค่นี้ก็เลี้ยงมึงได้ไปจนแก่แล้วเว้ยเจบีบอก

          “…..พวกมึงไม่คิดที่จะมีลูกบ้างหรือไง?...”แจ็คสันวางช้อนลงกับจานแล้วเงยหน้าขึ้นถาม จู่ก็เปลี่ยนมาเป็นเรื่องซีเรียสแบบนี้สองหน่อที่นั่งอยู่แทบตามอีกฝ่ายไม่ทันเลยทีเดียว

          “ลูกเหรอ? เรื่องแบบนั้นผู้ชายทุกคนเขาก็คิดที่จะมีกันอยู่แล้วเว้ยเจบีกล่าว

          “อืมยองแจพูดเสริมอีกเพื่อนตาตี่ข้างๆ

          “แล้วทำไมถึงยังปักหลักอยู่กับผู้ชายอย่างกูวะ คนอย่างกูมันมีอะไรดีไม่ทราบ?”แจ็คสันเลิกคิ้วถาม ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าตนมีอะไรดีไอ้พวกนี้มันถึงได้รักนักรักหนา ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้สวย อ่อนหวาน และน่ารักแต่อย่างใด แล้วพวกมันหลงอะไรในตัวเขากันวะ?

          “มึงอ่ะไม่มีอะไรดีหรอกยองแจบอก นั่นทำเอาแจ็คสันถึงกับคิ้วกระตุกทันที….สาบานว่ามันไม่ได้แอบหลอกด่าเขา

          “แล้วทำมะ-…”

          “แต่พวกกูก็ยังรักแบบไม่มีเงื่อนไขอยู่ดีนั่นแหล่ะ ถึงจะไม่มีดีอะไรในตัวเลยก็ตามความรักของพวกกูไม่ได้วัดจากตัวมึงมีเสน่ห์อะไรตรงไหนหรอกนะ ขอแค่มึงเป็นมึงแค่นั้นก็พอแล้วยองแจยิ้มหลังพูดจบ แก้มเขาแดงเล็กน้อยเพราะเขินกับประโยคของตัวเองที่พูดออกมาเมื่อกี้นี้ และก็คงมีสภาพไม่ต่างจากแจ็คสันด้วยเช่นกัน

          “พูดบ้าอะไรของพวกมึงกันวะแม่งกูไปนอนละเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นสายเอาพูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปในห้องนอนของตนทันทีโดยปล่อยทิ้งให้ยองแจอยู่กับเจบีเพียงแค่สองคนแทน

วันต่อมา

          งานวันรับปริญญาถูกจัดขึ้นอย่างอลังการ เหล่าบัณฑิตหน้าใหม่ต่างพากันยกยิ้มดีใจให้กับความสำเร็จครั้งนี้ของพวกตน แจ็คสันและเจบีมีพวกรุ่นน้องที่รู้จักเดินมามอบดอกไม้ให้ไม่ขาดสาย โดยเฉพาะแจ็คสันที่มีทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวน่ารักๆเดินมามอบให้ตลอดงาน แต่สิ่งหนึ่งที่คนตัวเล็กกำลังรออย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้นไม่ใช่เหล่ารุ่นน้องหรือใครทั้งนั้นแต่เป็น….

          “เฮีย~~”เสียงแบมแบมดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงผอมที่วิ่งเข้ามากระโดดกอดว่าที่แฟนของตัวเองเต็มรัก ในมือของแบมแบมมีช่อดอกไม้ช่อใหญ่ถือติดมาด้วย นั่นทำให้แจ็คสันยกยิ้มหัวเราะและแปลกใจเล็กน้อยที่ไอ้เด็กนี่มันมางานรับปริญญาของเขาได้วันนี้มันไม่ได้ไปเรียนรึไงกัน?

          “พี่แจ็คสันยินดีด้วยนะครับยูคยอมเดินยิ้มไปกระชากคอเสื้อแบมแบมออกแล้วแทรกตัวยื่นดอกไม้ให้แจ็คสันแทนก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวเองที่ทำท่าจะตีกับตนอีกครั้ง

          “เลิกกัดกันได้แล้วไอ้หมาบ้าสองตัวนี่นิแจ็คสันยกมือขึ้นโขกหัวไอ้เด็กสองตัวที่เล่นไม่รู้จักกาลเทศะด้วยความหงุดหงิดนิดๆ

          “ยินดีด้วยนะครับเจีย เดี๋ยวจบงานนี้เฮียพาไปฉลองที่รีสอร์ทที่แคนนาดาดีไหม? หรือจะไปปารีส?”มาร์คเดินมามอบดอกกุหลาบขาวให้กับคนตัวเล็กพร้อมเอ่ยถามสถานที่จัดงานเลี้ยงจบการศึกษาของคนตัวเล็กกับเจ้าตัวเรียบๆ

          “ไม่เอาอ่ะเฮียผมไม่อยากจัดอ่ะมันยุ่งยาก แค่กินบุฟเฟ่ต์แค่นี้ก็พอแล้วแจ็คสันบอกมาร์คยิ้มๆ ไม่อยากให้จัดงานใหญ่มากเพราะมันสิ้นเปลืองเกินไป อีกอย่างแค่บุฟเฟ่ต์ธรรมดาๆก็มีค่าเกินพอแล้วล่ะ แจ็คสันไม่ต้องการอะไรที่มันเยอะไปมากกว่านี้แล้ว แค่ได้อยู่พร้อมหน้ากับทุกคนเขาก็มีความสุขมากแล้ว

          “ดีใจนะที่มึงจบการศึกษาได้น่ะ นี่ของขวัญเล็กๆน้อยๆจากกูยองแจยื่นดอกไม้พร้อมกล่องอะไรบางอย่างให้กับแจ็คสัน คนตัวเล็กรับมาถือไว้พรางเขย่ากล่องด้วยความสงสัยว่ายองแจจะให้อะไรกับตนกัน

          “ไว้ค่อยเปิดทีหลังก็แล้วกันแจ็คสันพูดกับตัวเองก่อนยิ้มนิดๆ

          “มาถ่ายรูปไว้สักหน่อยไหม?”เจบีถาม

          “ก็ดีเหมือนกันเอาเป็นรูปหมู่เซ็ทหนึ่งแล้วก็รูปแยกแล้วกันแต่ละคนจะได้เอาไปอัดกรอบใส่ตั้งโชว์ในบ้านได้ไงมาร์คแบ่งจัดแจงทุกคนเสร็จก็เดินไปโอบไหล่คนตัวเล็กไว้เพื่อประเดิมถ่ายเป็นคนแรก

          เจบียกกล้องขึ้นถ่ายพี่ใหญ่ของกลุ่มกับคนรักของตนทันที เมื่อถ่ายเสร็จก็เป็นแบมแบมที่วิ่งเข้าไปแซงหน้ายองแจกับยูคยอม จากนั้นก็ตามด้วยพ่อหน้านิ่งพูดน้อยแต่อบอุ่นอย่างยองแจ เสร็จแล้วก็เด็กยักษ์ยูคยอมที่ทำท่าวางมือไว้บนหัวคนตัวเตี้ยกว่าแล้วยกยิ้มเย้ยใส่อีกฝ่าย ปิดท้ายด้วยเจบีที่ยองแจเป็นคนถ่ายให้และรูปรวมหนึ่งรูปที่มาร์คบอก

          พวกเขาตกลงกันว่าจะไปกินบุฟเฟ่ต์เนื้อย่างกันที่ร้านประจำร้านหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆกับมหาลัยของแจ็คสันกับเจบี มาร์คอาสาเป็นคนขับรถพาทุกคนไปเองโดยเขาเป็นคนโทรไปขอเช่นรถตู้มาไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ เรื่องจ่ายเงินขอให้บอกมาร์คพร้อมจ่ายเสมอถ้าเพื่อความสุขของแจ็คสัน

          ในขณะที่ทุกคนกำลังเล่นกันในรถนั้นเอง บางสิ่งบางอย่างก็ทำให้มาร์คต้องหยุดรถและทุกคนที่อยู่ภายในก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แจ็คสันขมวดคิ้วเปิดประตูลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่ามาร์คจะขับรถชนคนกัน?

          แต่ทว่า

          “นยองเสียงแหบปนหวานนิดๆเอ่ยขึ้นมาแผ่วเบา ท่ามกลางนักศึกษาและรุ่นน้องนับหมื่น ร่างของหมอหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่กำลังยืนหอบอยู่นั้นทำให้เขารู้สึกตะลึงเล็กน้อย

          “แฮ่ก….ขอโทษแฮ่กที่มาช้านะ…”จินยองบอก

          “…..”แจ็คสันเงียบ

          “ยินดีด้วยนะกับการจบการศึกษาครั้งนี้แล้วก็….ได้โปรดรับมันไว้ด้วยนะจินยองค่อยๆย่อตัวลงคุกเข่า หยิบเอากล่องเล็กๆกล่องหนึ่งขึ้นมาแล้วเปิดฝากล่องเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบสิ่งที่อยู่ด้านในออกมาโชว์เห็นแจ็คสันได้เห็นมัน คนตัวเล็กตาโตด้วยความตกใจ สิ่งที่จินยองหยิบขึ้นมานั้นเป็นแหวนเพชรวงหนึ่งที่ดูแล้วท่าจะหลานแสนพอควร

          …อย่าบอกนะว่าที่มาช้านี่ก็เพราะว่า….

          “นยองมันเยอะไปรึเปล่า กูรับไว้ไม่ไหวหรอกแจ็คสันบอกทำหน้าปฏิเสธอีกฝ่าย แต่จินยองกลับเงยหน้าขึ้นมองอย่างจริงจัง เดินเข้าไปใกล้กับแจ็คสันแล้วจับมืออีกฝ่ายสวมแหวนใส่นิ้วนางข้างซ้ายของอีกคนอย่างถือวิสาสะ

          “นยองตั้งใจสั่งทำมันเพื่อแจ็คสันโดยเฉพาะเลยนะรับมันไปเถอะ แหวนวงนี้มีแค่วงเดียวในโลกนะครับจินยองบอกยิ้มจับมือแจ็คสันแน่น แจ็คสันมีท่าทีลังเลเล็กน้อยเขาเหลือบมองสิ่งที่อยู่ตรงนิ้วของตนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงๆ

          “พวกมึงนี่ชอบทำอะไรอลังการโอเวอร์ตลอดจริงๆเลยให้ตายเถอะแจ็คสันส่ายหน้าบ่นยิ้มๆ

          “ที่ทำทั้งหมดก็เพื่อแจ็คสันทั้งนั้นแหล่ะจินยองบอก

          ทั้งสองจ้องหน้ากันเงียบๆ ยิ้มให้กันก่อนจะถูกขัดจังหวะโดยใครบางคนที่ทนมองภาพหวานๆของพวกเขาทั้งคู่ไม่ไหว พวกมึงอ่ะจะจีบกันอีกนานหิวโว้ย!!”เจบีตะโกนถามจากในรถ นั่นทำให้จินยองกับแจ็คสันต้องรีบพากันขึ้นรถที่มาร์คจอดรอไว้ด้วยความเร็วเพราะกลัวว่าเพื่อนตาตี่ของตนมันจะฆ่าปาดคอเอา

          อย่างน้อยงานจบการศึกษารับปริญญาของแจ็คสันก็มีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้นล่ะนะเขาหวังว่าในอนาคตเส้นทางแห่งความรักของพวกเขาทั้งเจ็ดคนจะผ่านไปได้ด้วยดีและโรยไปด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่หวังเอาไว้จริงๆ

          ….แต่

          ชีวิตคนเราถ้ามีแค่ความสุขอย่างเดียวมันก็ออกจะไร้สีสันเกินไป เพราะอย่างนั้น…..นี่มันแค่ปฐมบทเริ่มต้นความรักของเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของเขาเพียงเท่านั้น จากนี้แหล่ะคงจะเป็นรสชาติจริงๆของความรักพวกเขาล่ะ….

 

 

 

 

End.  Season1

 

TALK

         จบภาคของสามหน่อไปแล้วคร้าบบบบ>W<ในที่สุดทั้งสี่คนก็รักกันแอบเขินเหมือนกันนะเนี้ยที่จินยองทำแบบนั้นกับแจ็คสันรู้สึกอิจฉาจริงๆ รักเจบีมากถึงจะโหดแต่ก็แคร์เมีย ยองแจก็ดีเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนแปลงพ่อพระของเรื่อง ซีซั่นต่อไปจะเป็นคู่ของเด็กแสบทั้งสองแล้วนะคะในตอนนี้ก็เอายูคยอมมาเรียกน้ำย่อยไปก่อนอิอิ ส่วนพาร์ทอดีตของทั้งสามคนเดี๋ยวไรท์เตอร์จะลงให้อ่านกันอีกทีนะคะ จะได้รู้ว่าอดีตของแจ็คสันเมื่อสามปีก่อนเป็นยังไงเกี่ยวกับพวกเจบี ยองแจ และหมอจินยองของเรา ทำไมปัจจุบันจินยองถึงโดนเกลียดอย่าลืมรอติดตามด้วยนะคะ ส่วนคู่จีมินกับเซฮุนไรท์มีตอนแยกให้อ่านค่ะใครชอบคู่นี้อย่าลืมติดตามนะ เรามาดูกันว่าทำไมคนโหดเด็ดขาดอย่างจีมินถึงได้หลงคนขี้โวยวายอย่างเซฮุนได้ ปล.ไรท์เตอร์มีภาพความน่ารักมาฝาก>W<(ตัดต่อเองกากขออภัยด้วยนะคะ)



(JINYOUNG x JACKSON)


(JOUNGJAE x JACKSON)


(JAEBUM x JACKSON)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #266 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:56
    รอเลยค่ะงานนี้
    #266
    0
  2. #265 Piengpor2 (@Piengpor2) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 19:34
    งื้อออออ เค้ารอภาคต่อไปน้าาาาาา
    เรื่องนี้ดีมากจริงง่ะ รักไรต์นะ555^?^
    #265
    0