GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 24 : FRIEND LOVE| 21 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ jackson got7

บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ารักหรือชอบไอ้หกหน่อกันแน่?’

 








 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          การเล่นบาสของแจ็คสันเป็นไปได้ยาก มีหลายครั้งที่คนตัวเล็กรู้สึกขัดๆที่ช่วงล่างของตนจนต้องหยุดวิ่งไป นั่นทำให้เจบีอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงและบอกให้จีมินหยุดการซ้อมไว้แต่เพียงเท่านั้นก่อนเพราะเขาคิดว่าแจ็คสันคงจะไม่ไหวแล้ว ซึ่งจีมินก็ยอมหยุดแต่โดยดีตามที่เจบีต้องการ

          “กลับก่อนเถอะไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนเจบีเดินไปพยุงร่างเล็กที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักให้ลุกขึ้นเตรียมกลับหอ

          “ไม่เอากูยังไหวอยู่จีมินมาซ้อมต่อเถอะอีกสองวันก็จะแข่งแล้วแจ็คสันดื้อพยายามผลักให้เจบีออกไปไกลๆ

          “อย่าดื้อได้ไหม!เจบีตะคอกเสียงดังใส่ท่ามกลางสายตาและใบหน้าเหวอของเซฮุนและจีมินที่มองอยู่ ชายหนุ่มรู้สึกโกรธที่แจ็คสันไม่ยอมฟังตนแถมยังผลักตัวเองออกจากเขาอีกด้วย แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาหงุดหงิดได้ยังไง

          “….ไม่ต้องมายุ่งกับกู!...”เหมือนว่ามันจะดุดันและรุนแรงเกินไปจึงทำให้แจ็คสันโกรธกลับเช่นเดียวกัน คนตัวเล็กผลักจนเจบีเซล้มก่อนเดินผ่านทุกคนออกจากสนามบาสไปเงียบๆด้วยใบหน้าเรียบนิ่งจนน่ากลัว เจบีได้แต่มองตามแผ่นหลังเล็กนั่นผ่านเหล่าฝูงชนพลางกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ

          ….แม่ง! เขาใส่อารมณ์กับมันอีกแล้ว….

          แจ็คสันไม่รู้ว่าตนเดินออกมาไกลจากคณะมากแค่ไหน แต่ที่รู้ๆคือเขาไม่ชอบใจที่เจบีดุเขากลางผู้คนมากมาย แจ็คสันอายเขาไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขาอ่อนแอและงี่เง่าภาพลักษณ์ผู้ชายแมนๆของเขาถูกทำลายเพราะเจบีคนเดียว

          ร่างขาวหย่อนก้นลงนั่งกับม้านั่งข้างทางถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายพลางมองตรงไปยังด้านหน้าเรียบๆ โทรศัพท์ดังติดต่อกันหลายครั้งหลังจากที่เดินหนีเจบีมา เขารู้แหล่ะว่ามันต้องโทรมาง้อเขาแต่ถ้าเกิดคุยกันตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้พวกเราสองคนทะเลาะกัน แจ็คสันต้องระงับอารมณ์ของตัวเองให้ได้เสียก่อน พอเขาหายหงุดหงิดแล้วค่อยกลับไปเคลียร์กับเจบีอีกที

          “ขอนั่งด้วยนะคะเสียงหวานพูดเป็นเชิงขออนุญาต แจ็คสันเหลือบตามองก็พบว่าเป็นยองจีที่ยิ้มและย่อตัวลงนั่งข้างๆกับตนเขาไม่ได้เห็นเธอใกล้ๆแบบนี้มานานแล้วนะใบหน้าแสนสวยนั่นก็ยังน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

          “ไม่ได้เจอกันตรงๆแบบนี้นานเลยเนอะแจ็คสันเป็นคนเปิดประเด็นพูดขึ้นพลางยิ้มออกมาเล็กน้อย

          “นั่นสินะคะ ตั้งแต่วันที่พี่แจ็คสันบอกว่ามาติวให้ยองจีไม่ได้เราสองคนก็ห่างหายและไม่ได้มาเจอกันอีกเลยยองจียิ้มหันไปมองหน้ารุ่นพี่ตัวขาวข้างกายตัวเอง ซึ่งแจ็คสันก็มองตัวเธออยู่แล้วตั้งแต่แรก มือหนาวางลงบนกลุ่มผมนุ่มออกแรงขยี้ด้วยความเอ็นดูนิดๆ

          พอได้มานั่งกับคนน่ารักข้างกายแบบนี้แล้วอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่นี้ก็หายไปเกือบหมด

          “มีอะไรหรือเปล่า?”

          “วันนี้ที่บ้านหนูคุณพ่อไม่ว่างพี่แจ็คสันไปอยู่เป็นเพื่อนหนูได้ไหมคะ?”

          “………”

          แจ็คสันเงียบไปชั่วขณะ จับจ้องไปยังดวงตากลมที่มีแววประกายอะไรบางอย่างซ้อนเร้นอยู่พลางยกยิ้มมุมปากขึ้น ไหนๆเจ้าตัวก็เรียกร้องให้เขาไปอยู่เป็นเพื่อนแบบนี้แล้วแจ็คสันคงปฏิเสธน้ำใจของแฟนเด็กตรงหน้านี่ไม่ลง

          “นะคะพี่แจ็คสันยองจีกลัวค่ะถึงปากจะบอกว่ากลัวแต่สีหน้าของเธอนั้นไม่ได้แสดงออกมาอย่างที่พูดเลยสักนิด ก็ในเมื่ออ้อนกันขนาดนี้แล้วแจ็คสันก็คงจะมีแต่ต้องตามน้ำเธอไปเท่านั้น

          “เอาสิไปตอนนี้เลยก็ได้เพราะพี่เลิกพอดีชายหนุ่มยิ้มจนตาหยีหอมแก้มเนียนที่ขึ้นสีชมพูระเรือนอยู่ด้วยความเอ็นดู ลุกขึ้นจูงมือเด็กสาวออกจากสถานที่ๆตนนั่งอยู่เพื่อตรงไปยังบ้านของเธอ เขาคิดว่าคืนนี้คงจะไม่ได้กลับไปหาเจบีและเจบีก็คงไม่รู้ว่าเขากำลังไปไหน ไปกับใคร เหอะ!....ปล่อยให้มันห่วงจนอกแตกตายไปเลยไอ้คนบ้าแบบนั้นแจ็คสันไม่สนใจหรอก

          แจ็คสันและยองจีมาถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อย ผู้ใหญ่ไม่อยู่อย่างที่เธอพูดไว้ไม่มีผิดเด็กสาวที่ใสซื่อในสายตาแจ็คสันเดินไปเปิดประตูเงียบๆในขณะที่เขานั้นได้แต่ถือประเป๋าของเธอไว้พลางมองไปรอบๆบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้ว่าเขาจะมารับมาส่งเธอทุกวัน(ช่วงก่อนโดนพวกสัตว์หกตัวมันกด)แต่แจ็คสันก็ไม่เคยเหยียบเท้าเข้าไปด้านในเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้าบ้านยองจี

          “ตามสบายเลยนะคะพี่แจ็คสันยองจียิ้มบอกเธอเดินเอากระเป๋าในมือแจ็คสันไปเก็บไว้ในห้องของตัวเองพลางเดินหายไปในครัวหยิบน้ำเย็นและขนมเค้กมาบริการชายหนุ่มเพื่อทำหน้าที่ของเจ้าบ้านที่ดีต้อนรับแขกคนสำคัญของตัวเอง

          “บ้านน่ารักดีนะพี่ชอบสไตล์การตกแต่งแบบนี้จังแจ็คสันเอ่ยชม การตกแต่งบ้านของครอบครัวยองแจมีความน่ารักและเรียบง่ายพอสมควร พื้นที่ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างมีระเบียบในบ้านมีกลิ่นสมุนไพรหอมอ่อนๆทำให้เวลาสูดลมหายใจเข้าปอดทำให้รู้สึกเบาสบายและรู้สึกโล่งแถวจมูก

          “ชอบก็ย้ายมาอยู่กับยองจีสิคะเด็กสาวพูดขึ้น แต่นั่นกลับทำให้แจ็คสันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยตั้งแต่เจอหน้ากันมาไม่มีครั้งไหนเลยที่คำพูดของเธอจะไม่ส่อแนวและกำกวมแบบนี้ มันเหมือนกับว่าเธอกำลังพยายามที่จะอ่อยเขาอยู่ยังไงอย่างนั้น ซึ่งมันผิดแปลกจากนิสัยที่แท้จริงของเธอเกินไป

          ความเงียบของแจ็คสันทำให้ยองจีรู้สึกกลัวนิดๆ ยามที่ดวงตากลมนั่นมองมายังตนมันทำเอาร่างเล็กสั่นผวา แจ็คสันไม่ได้พูดอะไรแต่ร่างกายตัวเขากลับขยับเคลื่อนเข้าไปใกล้กับยองจีช้าๆ ยกมือขึ้นกั้นระหว่างช่องว่างข้างลำตัวเธอไว้ไม่ให้หนีออกไปไหนได้แล้วจ้องลึกไปยังนัยน์ตากลมที่ไม่แพ้กับตนเพื่อหาคำตอบ

          สายตาที่แจ็คสันมองไปมันเซ็กซี่และขยี้ใจพอที่จะทำให้ผู้หญิงบางคนเป็นลมเพราะมันได้ ถึงขนาดที่ว่ายองจีต้องยกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองกรี๊ดกับการกระทำตรงหน้า

          เพราะตั้งแต่เป็นแฟนกันมาเธอยังไม่เคยใกล้อะไรกับแจ็คสันขนาดนี้มาก่อน ไหนจะสายตาที่อีกฝ่ายใช้มองเธออีกถ้าความอดทนเธอไม่สูงยองจีมีสิทธิ์ละลายกลายเป็นไอน้ำได้ เพราะสายตาของแจ็คสันมันร้อนแรงอย่าบอกใครบางทีเจ้าตัวอาจใช้สายตานี่ละลายได้แม้แต่ความหนาวเย็นของขั้วโลกใต้

          “ทำไมถึงพูดอะไรแปลกๆแบบนั้นออกมาตั้งแต่ที่เราเจอหน้ากันแล้วเธอต้องการอะไรจากพี่กันแน่ยองจี?”เสียงแหบทุ่มกระซิบถาม ดวงตายังไม่ละจากตากลมใสของหญิงสาวไปแม้แต่วินาทีเดียว

          “….อะเอ่อ…”ยองจีตะกุกตะกักไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก่อนดี ในตอนนี้แม้แต่คำพูดเธอยังเอามาเรียงปะติดปะต่อกันไม่ได้เลย เพราะสายตาของแจ็คสันที่จับจ้องมาหาเธอตรงๆเลยแท้ๆ

          “เธอต้องการให้พี่ทำเรื่องแบบนั้นกับเธออย่างนั้นเหรอถึงได้ชวนพี่มาบ้านแบบนี้?....หรือว่าเธอแค้เหงาเพราะเราไม่ได้เจอกันนานกันแน่แจ็คสันยังคงถามต่อแต่สายตาของเขานั้นกลับเลื่อนไล่มองไปมาตามร่างกายของเธอช้าๆ ตั้งแต่บนลงล่างและไล่ขึ้นมาตั้งแต่ขาขาวที่โผล่พ้นกระโปรงยาวเลยเข่านิดๆของเธอมายังหน้าอกนูนและกลับมาหยุดอยู่ที่ตากลมใสดังเดิม

          “….ยะยองจี…”เธอเบนสายตาหนีไม่กล้าสบตรงๆเพราะรู้สึกใจเต้นแรงกับการกระทำของอีกฝ่าย เชื่อแล้วว่าแจ็คสันเป็นผู้ชายที่เซ็กซี่พอมาเจอกับตัวแบบนี้เธอเลยพาลให้ทำอะไรไม่ถูกไปด้วยเลย

          “หืม?”คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูงหาคำตอบจากประโยคคำพูดที่ฟังไม่กระจ่างของหญิงสาวนิดๆ

          “ยองจีอยากลองดูสักครั้งค่ะแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเกี่ยวกับเรื่องอย่างว่าของชายหญิงที่แฟนคนอื่นๆเขาทำกันเธอหลับตากลั้นใจพูดมือกำแน่นพร้อมกับร่างที่สั่นเทาเนื่องจากความกดดันหลายๆอย่าง ทว่าสัมผัสอบอุ่นที่แก้มกลับทำให้เธอต้องลืมตาขึ้นมามองอีกฝ่าย

          ใครจะรู้ว่าระหว่างที่ใบหน้าคมหล่อออกไปทางน่ารักของแจ็คสันที่กำลังเคลื่อนเข้ามานั้นมันเหมือนกับว่าอีกคนหลุดออกมาจากการ์ตูนในเทพนิยายบางเรื่องไม่มีผิด เสี้ยววินาทีริมฝีปากนุ่มหยุ่นนั่นก็ประกบเข้ากับปากเธออย่างจัง แจ็คสันไม่ได้เร่งรุกล้ำเข้าไปมากเขาทำเพียงแค่ดูดเนื้อสีชมพูขาวนั่นแผ่วเบา

          หญิงสาวถูกจับแขนให้ทาบไปกับกำแพงร่างขาวสูงเริ่มรุกล้ำเข้าไปมากขึ้น ลิ้นสีแดงสดแลบเลียกลีบปากเหมือนจะขออนุญาตเข้าไปเชยชมความหมอหวานด้านในปากของอีกฝ่าย ยองจีหลับตาแน่นค่อยๆเปิดปากออกให้ชายหนุ่มได้ซุกไซ้เข้ามาสำรวจความหวานด้านในช้าๆ

          แจ็คสันเหลือบตามองใบหน้าหวาดหวั่นนั่นของแฟนตัวเอง จูบแสนเงอะงะที่ไม่ค่อยเป็นของเธอให้ความรู้สกเหมือนกำลังพรากความบริสุทธิ์สดใสของเด็กน้อยวัยสามขวบ เขาหลับตาเลือกที่จะเมินมันแล้วเกี่ยวพันส่งมอบความหวานหอมและรสจูบตนให้กับเธอช้าๆ ให้เด็กสาวค่อยๆซึมซับความรู้สึกดีๆที่ตนมอบให้ไปทีละนิด

          ยองจีไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ร่างของเธอถูกผลักให้ลงไปนอนกับโซฟา ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเธอกำลังรั้งท้ายทอยแจ็คสันมาโอบไว้แน่น ขย้ำเส้นผมแสนนุ่มนั่นเหมือนกำลังโหยหาอะไรบางอย่างที่มากกว่าการจูบ

          เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าสิ่งที่เธอต้องการนั้น มันแสนจะอันตรายต่อหญิงสาวมากเพียงใด

          แจ็คสันผละตัวออกเขาจ้องมองใบหน้าสวยที่ดวงตากลมนั่นเยิ้มเพราะรสจูบของตนใบหน้ายองจีดูเชิญชวนตนเป็นอย่างมากในเวลานี้ และดูเหมือนว่าเธอกำลังต้องการอะไรบางสิ่งที่มันมากกว่าจูบที่เขามอบให้ไปเมื่อครู่นั้นอีกด้วย ชายหนุ่มขึ้นคร่อมร่างหญิงสาวไว้ค่อยๆเลื่อนมือปลดประดุมเสื้อแขนยาวสีขาวของตนออกช้าๆ

          ลิ้นสีแดงสดแลบเลียยั่วสาวตรงหน้าเสื้อแขนยาวถูกปลดออกและโยนลงข้างกายเผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนและหน้าท้องแกร่งที่มีกล้ามเนื้อเรียงกันอยู่อย่างสวยงาม ผ้าพันคอถูกเหวี่ยงทิ้งไปอีกทางพร้อมกับร่างที่ค่อยๆโน้มลงมาใกล้กับคนตัวเล็กข้างใต้อีกครั้ง รอยคลี่มาร์กของยองแจไม่ได้ทำให้ยองจีตกใจแต่อย่างใดเพราะดวงตาของเธอในตอนนี้มันพร่ามัวเกินกว่าจะเห็นว่าตรงคอของแฟนหนุ่มตนนั้นมีสิ่งแปลกปลอมอะไรบางอย่างประดับไว้อยู่

          “เธอต้องการมันหรือเปล่ายองจี

          “….ยองจี…”

          “พี่จะถามเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่อะไรๆมันจะเกิดขึ้น ถ้าเธอตัดสินใจทีหลังว่าไม่ต้องการมันแล้วมาหยุดจังหวะของพี่แล้วล่ะก็พี่จะไม่ยอมเธอหรอกนะ

          “….พี่แจ็คสัน….”

          ดวงตากลมใสไหววูบกับคำพูดของชายหนุ่ม แจ็คสันมองก็รู้ว่าเธอกำลังกลัวและลังเลว่าจะตอบตกลงตนดีไหม ทั้งๆที่แต่ก่อนเขาคิดจะทำก็ทำเลยแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมพอมาถึงคราวนี้ความรู้สึกกับคู่นอนที่เป็นผู้หญิงกลับไม่ทำให้แจ็คสันมีอารมณ์ร่วมได้เหมือนคราวก่อนเลยสักนิด หรือเป็นเพราะว่ายองจียังใสซื่อเกินไปกันนะ?

          หรือว่าจะเป็นเพราะใบหน้าของไอ้หกคนที่มันปรากฏอยู่ในหัวเขาตอนนี้กัน?...อ่า เขาชักลังเลขึ้นมาแล้วสิว่าตนควรจะทำเรื่องแบบนี้กับหญิงสาวดีไหม

          สักพักน้ำตาเม็ดโตก็หลั่งไหลอาบแก้มเนียน ยองจีลุกขึ้นนั่งร้องไห้ในขณะที่แจ็คสันนั้นก็ผละออกและขยับตัวเว้นช่องว่างระหว่างตัวเธอเอาไว้เล็กน้อย เขาไม่พูดอะไรนอกจากลูบหัวปลอบเธอแผ่วเบาและก็ต้องตกใจเมื่อยองจีโผล่เข้ากอดร่างเขาไว้แน่นพลางซกใบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งของตนเล็กน้อย

          “ฮึกฮื่อออยะยองจีทำไม่ได้ยองจีของโทษฮื่อออหญิงสาวกล่าวพร้อมกับร้องไห้เสียงดังลั่น แจ็คสันยิ้มเข้าใจในตัวเธอ ผู้หญิงถ้าเกิดตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ผิดขึ้นมาถือว่าจบเพราะผลกระทบมันไม่ได้เกิดขึ้นกับฝ่ายชาย แต่มันเกิดกับตัวเองเสียมากกว่าดังนั้นเขาจึงไม่โกรธอะไรที่ยองจีจะปฏิเสธเขาเพราะถ้ายองจีไม่พูดอาจจะเป็นแจ็คสันเองที่เอ่ยห้ามขึ้นมาแทน

          “ไม่ร้องนะครับคนดีโอ๋ๆแจ็คสันลูบหัวลูบหลังพูดปลอบยองจีหลายต่อหลายครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของตน

          ในขณะที่ที่แจ็คสันกำลังกอปลอบยองจีอยู่นั้นแรงฉุดหญิงสาวจากด้านหลังก็ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้น แต่ไม่ทันได้พูดหรือตกใจอะไรใบหน้าก็ถูกหมัดหนักชกเข้าเต็มๆที่มุมปากซ้าย แจ็คสันหันหน้าไปตามแรงชกในขณะที่ยองจีนั้นก็เบิกตากว้างมองคนมาใหม่ที่แสดงสีหน้าเกรี้ยวกราดไว้อย่างไม่ปกปิด

          “จองกุก!เธอเอ่ยชื่ออีกฝ่ายในขณะที่จองกุกนั้นเดินไปจับผมแจ็คสันให้เงยหน้าขึ้นและทำท่าจะชกอีกฝ่ายอีกรอบ ทว่ายองจีกลับวิ่งเข้ามาโอบกอดไว้ที่ด้านหลังได้ทันเสียก่อน

          “ปล่อยฉันยองจีฉันจะฆ่ามัน! มันจะข่มขืนเธอนะ!!”จองกุกสะบัดให้ยองจีหลุดจากร่างตนเขามองแจ็คสันที่ก้มหน้าเช็ดปากอย่างแค้นเคือง ใครใช้ให้มันมาทำแบบนี้กับคนของเขากัน!...ถ้าจองกุกไม่แอบตามยองจีมาเขาคงไม่รู้ว่ามีไอ้สารเลวที่เป็นถึงรุ่นพี่แสนดีในคณะมันกำลังจะข่มขืนเธอแบบนี้!!

          “ไม่ใช่! พี่แจ็คสันไม่ได้จะทำอะไรทั้งนั้นเรายอมพี่เขาเอง!!”สิ้นคำพูดของหญิงสาวจองกุกก็หน้าชาไปครึ่งหนึ่ง ร่างกายหยุดการกระทำไปชั่วขณะ เวลานั้นยองจีละจากร่างจองกุกแล้ววิ่งไปดูอาการของแจ็คสันที่ก้มหน้าเช็ดปากอยู่ด้วยความเป็นห่วง

          “เธอพูดอะไรของเธอน่ะยองจี…”เด็กหนุ่มเอ่ยถามด้วยความมึนงงพลางจ้องร่างสองร่างที่ประครองกันอยู่เรียบๆ

          “ไม่ได้ยินเหรอ!...ก็เราบอกว่าเรายอมให้พี่เขาทำเองไง!!”หญิงสาวตะคอกใส่ด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว ที่หางตาเธอมีเม็ดน้ำใสคลอหน่วงอยู่

          “ทำไมเธอถึงทำแบบนี้! เธอทำไปเพื่ออะไร!?....เธอเป็นเมียฉันแล้วนะเธอจะไปยอมให้มันทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้!!!”จองกุกกล่าวชี้นิ้วไปยังแจ็คสันที่ยืนอึ้งอยู่ นี่เขาพลาดหรือว่าห่างหายจากยองจีไปนานกันถึงได้มารู้ว่าตอนนี้แฟนเด็กของตัวเองกลายเป็นเมียของไอ้เด็กหน้าตี๋นี่ไปแล้ว

          “มึงพูดอะไรของมึงนะไอ้หนูยองจีเป็นเมียมึงงั้นเหรอ?”

          “เออยองจีอ่ะเมียกู..กูกับยองจีเราได้กันแล้ว!”

          “จองกุก!!”

          “….จริงเหรอยองจี?”

          “พี่แจ็คสัน…”

          “พี่ถามว่ายองจีกับไอ้เด็กเวรนี่ได้กันจริงแล้วงั้นเหรอ?”

          แจ็คสันจ้องหน้าเด็กสาวที่ก้มหงุดท่าทางกำมือแน่นนั่นแสดงว่าสิ่งที่จองกุกพูดเป็นเรื่องจริง เขาถอนหายใจยกยิ้มให้กับความโง่เง่าของตัวเองที่เกือบจะได้กับเมียชาวบ้านนิดๆ ร่างขาวก้มเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ก่อนขยี้หัวยองจีเป็นครั้งสุดท้ายแล้วไปยืนประจันหน้ากับจองกุกที่จ้องตนอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่

          “ได้แล้วก็ดูแลให้ดีล่ะ กูจะเป็นฝ่ายหลีกทางให้ก็แล้วกันแจ็คสันฝืนยิ้มบอกกับจองกุกขณะเหลือบมองใบหน้าเศร้าหมองจากหญิงสาวที่ไล่มองตามร่างตน เขายิ้มเป็นครั้งสุดท้ายให้เธอแล้วเดินผ่านร่างจองกุกไปเงียบๆโดยไม่พูดอะไร

          “พี่แจ็คสัน!...มันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เข้าใจพี่แจ็คสันฟังยองจีก่อน!!”เสียงยองจีร้องตามหลังแจ็คสัน เธอพยายามที่จะวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มแต่ทว่าถูกจองกุกจับไว้ก่อน แจ็คสันไม่ได้เสียใจกับการรู้ว่ายองจีเป็นเมียของไอ้เด็กนั่นแล้วแต่อย่างใดไม่รู้สิหรือบางทีเขาอาจไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะเป็นของเขาอยู่แล้วตั้งแต่แรกก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          คนตัวเล็กกลับมาที่หออีกครั้งก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องตนพลางถอนหายใจออกมานิดๆเจอหน้าไอ้เจบีเขาจะพูดกับมันยังไงดีวะ? คิดแล้วก็ปวดหัวเอาเป็นว่าเจอกันตรงๆแล้วค่อยพูดขอโทษก็แล้วกัน ขาสั้นก้าวไปตามห้องเดินจนถึงริมสุดแล้วเคาะประตูแผ่วเบาด้วยความกลัวถ้าเกิดมันโมโหอาละวาทใส่ แจ็คสันจะไม่สงสัยเลยว่าเป็นเพราะอะไร เหอะๆเขาเตรียมตัวเตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว

แกร๊ก

          “มึงกูขอทะ-…”

          “มึงหายไปไหนมา รู้ไหมกูเป็นห่วงมึงมากแค่ไหนไอ้เตี้ย

          พอเปิดประตูมาเจอกันเจบีก็ดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดแน่นทันที หัวเล็กซุกอยู่ตรงไหล่กว้างทั้งน้ำเสียงและฝ่ามือใหญ่ที่กดให้หน้าเขาจมลงกับไหล่นั้นมันแสนอบอุ่นซะจนแจ็คสันอดไม่ได้ที่จะยิ้มและกอดตอบอีกฝ่ายกลับไปแผ่วเบาพอมาเจออีกคนทำแบบนี้กลับแล้วจู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเองซะอย่างนั้น

          เจบีรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นเขากดจมูกตัวเองลงกับเส้นผมนุ่มสูดดมกลิ่นหอมจากผมแจ็คสันแล้วกอดคนตัวเล็กแน่น เจบีจะไม่ถามว่าอีกคนร้องไห้ทำไมให้มันเรื่องเยอะแต่เขาจะกอดเจ้าตัวอยู่อย่างนั้นจนกว่าแจ็คสันจะหยุดร้อง

          ผ่านไปสักพักน้ำตาก็แห้งคนกอดก็เริ่มผ่อนแรงออกเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายหยุดร้องแล้ว เจบีจ้องหน้าแจ็คสันเอื้อมมือเช็ดที่หางตาเจ้าที่ยังคงมีเม็ดน้ำตาเกาะติดอยู่ตรงขนตางอนยาวของอีกฝ่าย เจบีกำลังจะเลื่อนเอามือลงแต่ทว่าแจ็คสันกลับจับมือนั่นมาทาบกับหน้าตัวเองอีกครั้ง เอียงศีรษะปรับองศาแล้วหลับตาลงช้าๆพร้อมยิ้มนิดๆ

          “ขอโทษนะที่เอาแต่ใจขอบใจนะที่เป็นห่วง จะไม่ทำอีกแล้วอย่างโกรธเลยนะแจ็คสันพูดบอกแผ่วเบา เจบียกยิ้มขึ้นแค่ได้ยินคนตัวเล็กพูดแบบนี้เขาก็หายโกรธแล้ว เอวบางถูกดึงเข้าไปโอบไว้แน่นคางมนถูกเชยขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากของร่างสูงจะทาบลงที่เปลือกตาที่ถูกปิดอยู่ของคนตัวเล็กแผ่วเบา

          “ก็ทำตัวน่ารักแบบนี้แล้วใครจะไปโกรธลงวะขอโทษที่ตะคอกแต่ทำไปเพราะเป็นห่วงสัญญาว่าคราวหลังจะไม่ทำอีก

          “อืม เข้าห้องกันอากาศเริ่มหนาวแล้ว

          “นั่นดิมาๆกูซื้อกับข้าวรอมึงเต็มเลยชีสก็มี

          หลังจากที่กอดกันอยู่นานสุดท้ายแจ็คสันก็เขินหน้าแดงรีบดันร่างเจบีเข้าไปในห้องเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็นพวกเขาสองคนกอดกัน เจบีเองก็เปลี่ยนเรื่องพูดถึงอาการเย็นสำหรับวันนี้ที่ตนออกไปหาซื้อไว้รอคนตัวเล็กกลับมาโดยที่แจ็คสันนั้นไม่ได้ฟังตนสักเท่าไหร่เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับชีสแผ่นของเจบีแทน

Rrrr Rrrr

-Mark call  you-

          “ฮัลโหลสวัสดีครับเฮียต้วน?”

          [“เจียพรุ่งนี้เลิกกี่โมง”]

          “น่าจะบ่ายๆนะมีอะไรหรือเปล่า?”

          [“เดี๋ยวเฮียแวะไปหานะพอดีมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย”]

          “โอเคครับเฮีย

          [“แค่นี้นะเฮียทำงานก่อนรักเจียนะครับ”]

          แจ็คสันกดวางสายเหลือบมองเจบีที่นั่งจ้องหน้าตนอยู่ เขาเลิกคิ้วทอดสายตามองไปยังโทรศัพท์ตัวเองแกล้งเมินสายตาอยากรู้อยากเห็นนั่นของอีกฝ่ายก่อนก้มหน้าตักข้าวเข้าปาก แต่ยังไม่ทันจะได้กินดีๆมือของเจบีก็เอื้อมมาจับหยุดชะงักตนไว้ได้ทันเสียก่อน

          “อะไร?”แจ็คสันเอ่ยถาม

          “ใครโทรมาเฮียต้วนเหรอ?”เจบีถามใบหน้าจริงจังซะจนแจ็คสันอยากขำ

          “เออดิบอกว่าพรุ่งนี้เลิกแล้วจะมาหามีธุระอะไรนี่แหล่ะแจ็คสันตอบพร้อมเล่าให้เจบีฟังพอได้ใจความ

          “อ่อ…”ชายหนุ่มร้องตอบรับในลำคอก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ แต่นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้แจ็คสันหลุดหัวเราะออกมา

          “ฮ่าฮ่าฮ่า มึงแม่งจี้วะเจบีแค่นี้ก็หึงทำตัวอย่างกับเป็นเมียกูสลับตำแหน่งได้นะถ้าต้องการเดี๋ยวกูยกอีกห้าคนให้แจ็คสันพูดติดตลกกับเพื่อนตรงหน้า เจบีส่ายหัวไปมาไม่อยากได้สักเท่าไหร่ไอ้ห้าหน่อเพราะรู้นิสัยมันดีเขาคงได้กัดลิ้นตายถ้าได้พวกมันมาเป็นแฟนยิ่งกับไอ้พวกน้องเล็กนะยิ่งแล้วใหญ่

          “กดกูให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดเถอะคำพูดเรียบๆช่วยตอกใบหน้าแจ็คสันให้ชาไปได้เกือบครึ่ง ชายหนุ่มเบะปากอย่างไม่ชอบใจนิดๆ

          “ไม่คุยด้วยแม่งละใบหน้ามู่ทู่เหมือนแมวไม่ได้กินปลาทูของแจ็คสันทำให้เจบีอมยิ้มนิดๆ

          เวลาแจ็คสันงอนหรือไม่พอใจใส่เขายิ่งมันทำแบบนี้ก็ยิ่งทำให้น่าเอ็นเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวจะรู้บ้างไหมว่าตัวเองกำลังทำให้หัวใจของคนชิคคนนี้เต้นแรงอย่างเสียงเพลงในผับให้ตายเถอะแรงกระแทกความน่ารักมันแรงเกินกว่าเจบีจะทนไหวจริงๆจุดนี้ขอบอกเลยว่าถ้าไม่ใช่เขาป่านี้มันโดนจับปล้ำไปนานแล้ว

 

 

 

 

 

TALK

          ยองจีทำไมเป็นผู้หญิงแบบนี้ล่ะเนี้ยเกือบไปแล้วไหมดีนะแจ็คถามย้ำก่อนว่ายอมจริงๆหรือเปล่าไม่งั้นเธอไปเลยนะ แต่ครั้งแรกของยองจีเสร็จจองกุก!? กรี๊ดดดด ใครหน่อถามหาจองกุกกับไรท์เก๊ายังจำได้อยู่เด้อหึหึ เขินความอบอุ่นที่เจบีมอบให้จังการจูบซับน้ำตาเป็นอะไรที่มันดี แล้วแจ็คคืออะไรเอาแก้มไปทาบมือพี่เขาแบบนั้นทำไม?555+ หวังว่าจะชอบน้าตอนต่อไปจะเป็นยังไงต้องติดตามแล้วพี่มาร์คมีธุระอะไรจะคุยกับแจ็คกันนะอยากรู้ต้องรออ่านต่อค่ะ

          ปล.เบื่อนิยายเราไหมเอ่ย? อย่าเบื่อเลยนะถ้ามันไม่สนุกเก๊าขอโทษด้วยช่วงนี้อัพถี่เกิน555+

#อสแฟนหก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #239 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:57
    ละมุนมากแม่เอ้ยยยยย ชอบบีสันมากกกกก เจบีคนอบอุ่นแงงงง สู้ๆนะคะไรท์เตอร์เรารออ่านอยู่น้า
    #239
    0
  2. #238 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:37
    เขินแจ็คสันแทนเจบีอะ เอาจริงๆ ถ้าโดนอ้อนแบบนี้บ้างคงอยากฟัดทั้งวันอะ ฮืออออออออออออ // เราไม่เบื่อไรท์นะ จริงๆคือรออ่านทุกวันอะ
    #238
    0
  3. #237 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 08:19
    ยองจีนี่คืออะร้ายยยยย วุ้ย แต่ดีละไท่อยู่ทำให้พี่แจ็คสับสนอีกทว่าแต่เฮีนต้สนมีไรเนี่ยย
    #237
    0
  4. #236 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 05:50
    เอ้ายองจีจู่ๆทำไมทำแบบนี้ แต่ก็ดีมันช่วยให้แจ็คสันตัดสินใจง่ายขึ้น ขอบคุณนะคะ5555555555555
    #236
    0
  5. #235 wizard001234 (@magician_001234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:13
    ชอบให้อัพถี่คะ! #รอตลอด#รอคู่เซฮุนพี่จีมด้วยแง้ #หนูจกุกเป็นหลัวยอนจี!?หรือมีเบื้องลึกคะ?55 เห็นนางจะอธิบาย
    #235
    0