GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 22 : FRIEND LOVE| 19 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 ก.ย. 60

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

คนจริงเขาไม่นินทากันลับหลังหรอก อยากรู้อะไรก็มาถามกันตัวต่อตัวเลยสิวะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





 

 

 

          “เจบีมึงอย่างทำตัวเป็นเด็กสาวได้ปะกูไม่เข้าใจว่าทำไมมึงถึงต้องหึงกูขนาดนี้วะน้องเขาเป็นผู้หญิงนะเว้ย!”แจ็คสันเอ่ยถามพลางเดินตามหลังเจบีที่เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จาทำตัวงี่เง่าใส่ตนเหมือนเด็กน้อย

          “ก็กูไม่ชอบ เลิกกับน้องเขาเถอะวะหรือว่ามึงจะต้องให้กูหมดความอดทนกับพฤติกรรมของมึงแจ็คสัน มึงมีพวกกูนี่ไม่พอเหรอวะมึงต้องการอะไรอีก อยากไดอะไรบอกพวกกูสิพวกกูไม่มีดีตรงไหนอะไรที่พวกกูสู้น้องเขาไม่ได้วะ!?”เจบีเอ่ยถามอย่างฉุนเฉียว แววตาแข็งกร้าวยามจ้องมองไปยังแจ็คสันที่หยุดยืนอยู่ด้านหลังตน

          “ทำไมต้องขึ้นเสียงกับกูด้วยวะ กูทำอะไรผิดก็กูยังตัดใจไม่ได้มึงน่าจะให้เวลากูหน่อย อีกอย่างคนนี้ก็คิดว่ากูจริงจังกับน้องเขามาก มันเป็นเรื่องธรรมดาไหมที่กูจะต้องทำใจก่อนบอกเลิกน้องเขา ถ้ามึงเอาแต่อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผลแบบนี้กูว่าเราคงไปไม่รอดวะขอร้องเถอะมึงควรฟังกูบ้างไม่ใช่เอาแต่อารมณ์อยู่ฝ่ายเดียวคนตัวเล็กกล่าว ที่แจ็คสันพูดมันก็มีส่วนถูกเหมือนกัน เจบีพึ่งมารู้ว่าตนเผลอตะคอกใส่คนตัวเล็กไป

          “….ขอโทษกูผิดเองนั่นแหล่ะที่เอาแต่ใจพอมาฟังเหตุผลที่แจ็คสันยังคงติดต่อกับยองจีแล้วก็ทำให้เจบีสำนึกกำหมัดแน่นไม่ปล่อย เผลอพูดทำร้ายจิตใจคนตัวเล็กไปอีกแล้วสินะเขาเนี้ย

          “รู้ตัวก็ดีนับวันมึงนี่จะทำตัวเป็นผู้หญิงเมนส์ไม่มาเข้าทุกทีนะแจ็คสันบอกพลางมองหน้าเจบีที่บูดบึ้งเล็กน้อยอย่างขำๆ ไม่ให้ขำได้ไงก็เหนียงมันออกจนจะทักลักซะขนาดนั้นแล้วนี่ คนบ้าอะไรน่าเกลียดฉิบหายเขาตาต่ำเอามันทำสามีได้ยังไงวะโคตรโชคร้ายบอกเลย

          “อย่าเยอะ…”เจบีดุเมื่อแจ็คสันเอื้อมมือมาบีบเหนียงตนเล่น

          “ไอ้อ้วน กลับห้องกันป่านี้จีมันกับเซฮุนได้ลูกแฝดแล้วมั้งแจ็คสันเดินนำเจบีกลับห้องโดยที่อีกคนนั้นก็เดินตามกลับอย่างว่าง่าย ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบเขินตอนที่คนตัวเล็กเอื้อมมือมาจับเหนียง

          นี่เขาอ้วนจนเหนียงออกแล้วเหรอ!? เจบีก้มเลิกเสื้อขึ้นมองหน้าท้องของตนพลางจับๆบีบๆเพื่อความแน่ใจว่าท้องของตนในตอนนี้ยังมีซิคแพคอยู่ไม่ใช่ไขมันที่สะสมจนเกิดเป็นพุงพุ้ยเหมือนอาแปะข้างบ้าง

          พอลองจับดูแล้วตนไม่อ้วนเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เงยหน้าขึ้นอีกทีแจ็คสันก็เดินจากไปไกลเสียแล้ว เป็นเหตุให้เจบีต้องเดินจ้ำเท้าก้าวตามหลังอีกฝ่ายให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้ไปเดินใกล้ๆกับแจ็คสัน

          เจบีและแจ็คสันกลับมาที่ห้องอีกครั้งซึ่งอีกแค่ไม่กี่นาทีอาจารย์ประจำคาบก็จะเข้ามาสอนพวกเขาแล้ว ถ้าขืนมาช้ากว่านี้มีหวังทั้งเจบีและแจ็คสันได้โดนทำโทษแถมโดนหักคะแนนด้านพฤติกรรมคนละ 10 คะแนนแน่ เป็นโชคดีของพวกเขาจริงๆที่รีบเดินมาเข้าห้องเร็วไม่อย่างนั้น แจ็คสันโดนกายีบ่นหูชาแน่

          “อ้าวพวกมึงมาแล้วเหรอ โชคเข้าข้างฉิบหายมาช้ากว่านี้อีกนิดพวกมึงโดนอาจารย์ป้าแกหักคะแนนแน่เซฮุนทักเจบีกับแจ็คสันขึ้นขณะเงยหน้าเหลือบมองไปยังจีมินเล็กน้อย ไม่ทำไมต้องมองแต่สายตาเขามันเหลือบไปเองนะเซฮุนไม่ได้ต้องการที่จะมองอีกฝ่ายจริงๆเสียหน่อย

          “แล้วมึงเห็นว่ากูเดินออกไปซื้อข้าวกินหรือไงล่ะไอ้ชานมเจบีพูดประชดพลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่ประจำของตน ตามด้วยแจ็คสันที่นั่งข้างๆเจบีอีกคน

          “มึงทำงานอาจารย์ป้าเสร็จยัง?”

          “เสร็จแล้วทำไม

          “ลอกหน่อยกูยังไม่ทำ

          “มัวแต่ไปอยู่กับไอ้จินยองเอ้ากูทำไว้ให้แล้วไม่ต้องลอกไม่ต้องเขียนแค่อ่านและก็เตรียมตัวพรีเซ็นต์ก็พอ

          “เฮ้ย! ขอบใจเว้ย!!”

          ตลอดคาบพวกแจ็คสันและเจบีต่างจดช็อตโน้ตกันจนมือหยิกเพราะอาจารย์ป้าแกวันนี้ดูจะพูดเยอะเป็นพิเศษแถมยังสั่งงานเยอะมากอีกด้วย

          ขืนไม่จดไว้มีหวังลืมหมดกันพอดียิ่งเจบีนั้นไม่ใช่พวกที่มีความจำดีอยู่แล้วดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดของพวกเขาก็คือจดโน้ตแล้วค่อยเอามาดูทีหลังว่าอันไหนสำคัญอันไหนต้องทำก่อน ไม่อย่างนั้นงานคงไม่คืบหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “พวกมึงกินข้าวเว้ย!”เซฮุนเดินไปตบหลังเจบีกับแจ็คสันพร้อมเขย่าให้คนตัวขาวลุกขึ้นไปกินข้าว

          “โอ้ยอะไรของมึงเนี้ยไอ้เซฮุน บอกดีๆก็ได้ไม่ต้องมาเขย่าตัวพวกกูได้ปะวะมึนหัวหมดแล้วเนี้ยแจ็คสันบ่นพึมพำไม่พอใจที่เซฮุนเขย่าตัวตน เขาไม่ได้หวงตัวอะไรหรอกแต่คือเมื่อกี้พึ่งจะได้พักจดงานแล้วก็ยังเรียบเรียงบทเรียนสำหรับคาบเช้าไม่เสร็จเลย ยิ่งอีกฝ่ายมาเขย่าตัวแบบนี้ความรู้ที่ได้รับไปเมื่อสามสิบนาทีก่อนหน้านี้ก็ปลิวหายไปหมด

          “อะไรวะกูอุตส่าห์เรียกไปกินข้าวมึงนี่อ้าวไอ้ตี๋มึงจะนอนไปถึงไหนสัสตื่น!!”เซฮุนบุ้ยปากพลางหันไปเขย่าไหล่เจบีที่ทำท่าจะหลับเพราะเสียงบ่นของอาจารย์ป้าเมื่อครู่นี้เป็นเหมือนกับทำนองเพลงคลาสสิกแสนไพรเราะที่ฟังแล้วเคลิบเคลิ้มซะจนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกง่วงและอยากนอน

          “อ๊ากกกก!”เจบีสะดุ้งกลิ้งตกเก้าอี้เพราะเสียงปลุกและแรงเขย่าของเซฮุน สภาพไม่ต่างจากโดนคนถีบมาหมาดๆเลยสักนิดเดียว เสียงแต่ว่าไม่มีรอยเท้าประทับกลางอกก็เท่านั้นเอง

          “อะไรของมึงวะไอ้เซฮุน! คนจะหลับจะนอนเจบียกมือขึ้นเกาหัวมองค้อนใส่เซฮุนอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ

          “พวกมึงแม่งเป็นเหี้ยไรกันเนี้ยปลุกนิดปลุกหน่อยทำมาเป็นบ่นใส่กูนะสัส เออ!กูไม่ปลุกมึงก็ได้ฮึ!”และแล้วชายโอก็เริ่มเกิดอาการงอนตุ๊ดแตกเป็นสาวน้อยวัยใส(ที่ไม่ใสแต่ขุ่น)ใส่พวกแจ็คสัน

          “แค่นี้ก็งอนกากวะจีมินพูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน แต่อย่างว่านั่นแหล่ะเขามันแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ

          “มึงเงียบปากสักสามชั่วโมงก็ไม่มีใครคิดว่ามึงเป็นใบ้หรอกนะจีมัน!”เซฮุนว่าด้วยใบหน้ายุ่ง ฝ่ายคนโดนว่านั้นก็ได้แต่หัวเราะอย่างขบขันเหมือนชอบใจที่อีกฝ่ายต่อว่าตนเสียเต็มประดา

          “เรื่องของมึงสิก็กูอยากจะพูด เป็นเมียหรอกถึงได้มาสั่งให้กูหุบปากเนี้ย?”จีมินล้วงกระเป๋ากางเกงยืนจ้องหน้าเซฮุนพลางเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างกวนๆ ท่าทางแบบนั้นมันโคตรกวนอวัยวะเบื้องล่างเขาเลย ถ้าหมดความอดทนเมื่อไหร่นี่มีถีบนะขอบอก!

          “เมียแม่มึงสิ!”

          “แม่เมียพ่อแต่มึงเมียกู

          “กูไม่ใช่เมียมึงไอ้สัส!!”

          “อยากเป็นไหมล่ะเดี๋ยวกูจัดให้

          “ไอ้*วย!!!”

          ใบหน้าเซฮุนแดงก่ำเพราะถูกจีมินแกล้งหยอก เจบีกับแจ็คสันแทบจะกลายเป็นอากาศเมื่อทั้งสองคนเถียงกัน ไม่รู้ทำไมแต่เขาเห็นบรรยากาศรอบตัวสองคนนี้มันกลายเป็นสีชมพูฟรุ้งฟริ้งน่ารักยังไงชอบกล นี่ถ้าไม่ได้อยู่ในโรงเรียนเจบีคิดว่าพวกมันคงจะมีซัมติงกันไปนานแล้ว

          “พอๆพวกมึงสรุปจะแดกข้าวหรือจะแดกกันเองแจ็คสันเป็นคนห้ามทัพจับจีมินและเซฮุนแยกออกจากกัน

          “มันสิกินตีนเซฮุนชี้หน้าจีมินพลางแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่าย

          “กูจะกินมึงไม่ว่าเปล่าทั้งแววตาและลิ้นนี่แลบออกมาเตรียมพร้อมกินเซฮุนเต็มที่ แต่ที่จีมินแสดงออกมานั้นมันก็แค่การแสดงเท่านั้นแหล่ะ

          “…..ไปๆกินข้าวจะได้ขึ้นมาเรียน นี่มันจะหมดคาบพักแล้วเนี้ยมัวแต่ทะเลาะกันอยู่นั่นแหล่ะพวกมึงนี่เจบีช่วยแจ็คสันห้ามทั้งคู่อีกแรง ส่วนหนึ่งก็เพราะตนเริ่มหิวขึ้นมาแล้วเช่นเดียวกันดังนั้นเขาจึงอยากไปกินข้าวมากกว่ามานั่งพวกจีมินกับเซฮุนเถียงกันในห้องเรียน

          สุดท้ายทั้งสี่ก็มานั่งทานข้าวพร้อมหน้ากันที่โรงอาหาร แต่ที่น่าสงสัยคือไม่รู้ว่าทำไมทุกคนในโรงอาหารถึงมองมาที่กลุ่มของพวกเขาด้วย แถมยังกระซิบกันเสียงซอกแซกน่ารำคาญอีก ไม่เข้าใจว่าไม่เคยเห็นหน้าตาดีมานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันหรือไงถึงได้มองตาแถบจะหลุดออกจากเบ้าแบบนั้น

ปัง!

          “มองอะไรหนักหนาวะ มีไรข้องใจก็พูดสิอย่านินทา!!”เป็นแจ็คสันที่ทนต่อสายตาของทุกคนไม่ไหว ทุบโต๊ะไม่จนแทบบุบแถมลุกขึ้นชี้หน้าพวกที่กำลังพูดกระซิบนินทาลับหลังพวกตนอยู่

          “เฮ้ยใจเย็นมึงเจบีจับที่ปลายเสื้อคนตัวเล็กเป็นการปราม ไม่ใช่ว่าชอบหรอกที่ถูกนินทาแบบนี้ แต่มันไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ที่จะมามีเรื่องทะเลาะวิวาทกันในโรงอาหาร สถานที่ๆซึ่งรวมพวกหัวไม้และหัวเรียนไว้ด้วยกันแบบนี้ ขืนตีกันจริงๆพวกเขานี่แหล่ะที่จะถูกเรียกเข้าปกครอง

          “เย็นเหี้ยไรกระซิบกระซาบกันอยู่ได้ คนจริงก็มาคุยกันตรงๆสิวะ มาถามตรงๆได้เลยกูไม่กัดหรอกแต่อย่ามาทำกันแบบนี้กูไม่ชอบแจ็คสันยิ่งเดือดขึ้นเรื่อยๆเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆแล้วไม่เห็นจะมีใครสักคนกล้าเข้ามาคุยกับเขาตรงๆ แจ็คสันเป็นคนที่เฟลนลี่เข้ากับคนง่าย ถามอะไรเขาก็ตอบหมดนั่นแหล่ะแต่อย่ามาพูดหลับหลังนินทากันเขาไม่ชอบ!

          “นั่นแหล่ะกูถึงบอกให้มึงใจเย็น มาๆกินข้าวเจบีฉุดกระชากแขนให้แจ็คสันนั่งกินข้าวดังเดิม ในใจก็ทำเป็นไม่สนไอ้พวกที่มันนินทารอบๆตัวแต่ถ้ามันมากเกินไปเขาก็ฉุนขาดเหมือนแจ็คสันเช่นกัน

          สรุปว่ามื้อเที่ยงของวันนี้ดูท่าจะไม่ค่อยอร่อยเสียเท่าไหร่ไม่ใช่เพราะฝีมือแม่ค้าร้านประจำแกห่วยขึ้นหรอกนะแต่เป็นเพราะว่าตลอดการกินของพวกเขานั้นมันมีแต่พวกขี้เสือกขี้นินทาคอยจับจ้องและพูดกระซิบกันตลอดเวลาเลยพาลให้อาหารของวันนี้ไร้รสชาติไปหมดจนต้องกินเหลือเททิ้งลงถังขยะ

          พวกเขาสี่คนเริ่มเรียนต่อในคาบบ่าย วันนี้มีเรียนทั้งวันเพราะอีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะถึงช่วงกิจกรรมกีฬาสีมหาลัยแล้วดังนั้นอาจารย์จึงพากันเร่งสอนเพราะนักเรียนจะได้มีเวลาทำกิจกรรมกันได้อย่างเต็มที่ และสอนให้ทันก่อนสอบด้วยดังนั้นช่วงนี้พวกเขาจึงค่อยข้างที่จะเรียนหนักหน่อย

16:00 PM.

          “จีมินเจอกันที่สนามบาสนะมึงเดี๋ยวกูไปรอแจ็คสันบอกพร้อมสะพายกระเป๋าเดินออกจากห้องไปก่อนหน้าจีมินที่ก้มหน้าเก็บของใส่กระเป๋าอยู่

          ไม่ถึงสิบนาทีขาสั้นๆก็พาร่างอวบของตนมาหยุดยืนอยู่ในสนามบาสเก็ตบอลขนาดใหญ่ ด้านในมีพวกนักกีฬาของมหาลัยกำลังซ้อมกันอยู่อย่างดุเดือด แจ็คสันวางกระเป๋าก้มหยิบเสื้อกล้ามขึ้นมาพร้อมกับกางเกงขาสันนักบอลที่แอบยืมของเจบีติดมือมาด้วยถือไว้เต็มมือทั้งสองข้าง

          “ไปไหน?”เจบีเอ่ยถาม

          “เปลี่ยนชุดรอตรงนี้แหล่ะแจ็คสันตอบทำท่าจะเดินไปยังห้องน้ำใกล้ๆ

          “กูไปด้วยเจบีจับแขนขาวไว้พร้อมลุกขึ้นเดินตามคนตัวเล็ก

          “ไปทำไมไม่ต้อง! กูแค่จะไปเปลี่ยนเสื้อแจ็คสันร้องห้ามปฏิเสธไม่ให้เจบีตามตนไปแต่มีรึที่อีกฝ่ายจะยอม นอกจากมันจะไม่ฟังแล้วยังเถียงหัวชนฝาว่าจะไปให้ได้อีกด้วย

          “กูจะไป! หรือมึงอยากโดนไอ้พวกเหี้ยนั่นแอบมอง มึงแม่งยิ่งขาวๆอยู่ไม่รู้เว้ยแต่กูหวง!!เจบีบอกพร้อมกับลากแขนคนตัวเล็กตรงไปยังห้องน้ำเพื่อให้แจ็คสันได้เปลี่ยนชุด โดยที่ตลอดทางนั้นคนตัวเล็กก็หน้าแดงด้วยความเขินกับปะโยคพูดของเจบีเมื่อครู่คือมันดังไปปะวะเขาก็เขินเป็นเหมือนกันนะเว้ย!

          สิบนาทีกับการเปลี่ยนเสื้อผ้าที่แสนรันทดผ่านพ้นไป เจบียืนกระดิกเท้าอยู่หน้าประตูทางเข้าห้องน้ำสายตาเตรียมหาเรื่องพวกที่เดินมาทางนี้เต็มที่ ก็เมียเขามันเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หมาตัวไหนริอาจจะมาเข้าห้องน้ำที่นี่ก็ข้ามศพเจบีไปก่อนเถอะ บอกแล้วว่าหวงตัวแจ็คสันยิ่งๆขาวๆน่าทำรอยอยู่ ไม่อยากให้ใครเห็นนอกจากตนเพียงคนเดียว

          “เสร็จยังเตี้ย

          “แปปกูใส่กางเกงอยู่

          “เร็วๆจีมินมันรอมึงนานแล้ว

          “เออๆ เสร็จแล้วเนี้ย!”

          ประตูถูกเปิดออกเหมือนฉากในหนังจีนกำลังภายในไม่มีผิด นี่ถ้ามีหมอกควันอีกนิดเจบีคิดว่ามันใช่เลยนะเนี้ย! แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงที่ว่ามันเหมือนหนังจีนหรืออะไรก็ตามแต่ แต่มันอยู่ตรงที่เสื้อผ้าบนร่างของอีกฝ่ายต่างหากก็ถ้ามันจะเปิดมากขนาดนี้ล่ะก็นะแนะนำให้ถอดหมดเลยเถอะ!

          ตั้งแต่หัวจรดเท้าแจ็คสันดูตัวเล็กไปเลยถึงจะมีกล้ามที่ใหญ่อยู่บ้างบนร่างกายพอให้มองว่าเป็นชายหนุ่มก็ตามแต่ผิวขาวๆที่จับแล้วลื่นมือกับใบหน้าหวานๆติดน่ารักนั่นไม่ได้ทำให้ฮอร์โมนความหื่นในร่างกายเขามันทำงานลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำอาจจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเก่าก็ได้

          “ทำไมมันแทบจะเปิดหมดทั้งตัวแบบนี้วะเจบีเอ่ยถาม

          “ก็มันเป็นเสื้อกล้ามไหมมึง ไปๆจีมินรอนานแล้วเนี้ย!”แจ็คสันตอบพร้อมลากแขนเจบีให้เดินตามตนออกไปเพื่อเตรียมตัวซ้อมบาสกับจีมินที่รอตนอยู่ที่สนาม

          เมื่อไปถึงบอกได้คำเดียวเลยว่าสัญชาติญาณของความหวงก้างเจบีก็เริ่มทำงาน จากที่เป็นคนดีๆตอนนี้ได้กลายเป็นหมาไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย แยกเขี้ยวยิงฟันใส่ไอ้พวกหน้าตัวเมียที่มองเมียตนอยู่อย่างดุร้าย แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าคนตัวเล็กจะสนใจอะไรไอ้พวกนั้นแต่อย่างไรเสียที ดังนั้นเจบีคนนี้จะขอขู่พวกมันอยู่ห่างๆและกันเมียตัวเองออกอย่างห่วงๆก็แล้วกัน

          “มาแล้วเหรอช้าจังวะ

          “พอดีหมาแถวนี้มันหวงก้างตามไปเฝ้าถึงหน้าห้องน้ำก็เลยมาช้าหน่อย

          “เริ่มเลยไหม

          “เอาดิ

          พูดจบทั้งคู่ก็เริ่มฝึกซ้อมกันทันที เจบีกับเซฮุนย้ายไปนั่งบนอัฒจันทร์แทนนั่งชมการซ้อมของแจ็คสันและจีมินไปอย่างเพลิดเพลิน แจ็คสันแย่งลูกมาจากมือจีมินได้แต่ก็ไม่พ้นที่จะถูกอีกฝ่ายแย่งกลับคืนเขาสู่มือตนอยู่ดี ทั้งคู่วิ่งไล่กันไปมาพลัดกันรุกรับอย่างชำนาญ เรียกเสียงโหร้องจากเหล่ารุ่นน้องคนอื่นๆได้เป็นอย่างมาก ซึ่งเจบีก็ไม่รู้ว่าไอ้พวกนี้มันมากันตอนไหน รู้อีกที่ก็พากันมานั่งดูแจ็คสันกับจีมินซ้อมแข่งบาสกันเต็มสนามแล้ว

          “พี่แจ็คสันสู้ๆ!”เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น ยองจียืนถือป้ายเชียร์แจ็คสันอยู่ข้างเจบีถัดไปอีกสองที่นั่ง คนด้านล่างเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวเล็กน้อยพลางยิ้มหล่อโปรยเสน่ห์แล้วหันเหลือบมองเจบีก่อนยิ้มจากนั้นจึงตั้งใจซ้อมกับจีมินต่อ

          รอยยิ้มมุมปากเจบีผุดขึ้นยังไงซะยองจีก็ยังเด็กอยู่ดีนั่นแหล่ะจะมาสู้อะไรผู้ใหญ่อย่างเขาได้กัน แค่ดูจากสถานะในตอนนี้เจบีก็ชนะขาดแล้ว….แจ็คสันน่ะเป็นของเขา เป็นของพวกเจบีไม่ใช่ของยองจี!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          การฝึกซ้อมผ่านไปได้ด้วยดี แจ็คสันเดินออกจากสนามเพื่อตรงไปเปลี่ยนเสื้อและกลับบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้วมันค่อนข้างอันตรายถ้าเกิดกลับหอพักช้ากว่านี้ เด็กที่ชื่อยองจีมาหาเขาได้แค่ไม่กี่นาทีก็ต้องกลับบ้านเพราะพ่อมาลากตัวกลับไป ส่วนจีมินหลังจากซ้อมเสร็จก็เดินไปกระชากลากมือเซฮุนให้เดินตามตนออกไปจากสนามทันที

          “บีกลับกันกูเมื่อยอยากนอนแล้วแจ็คสันบอกพร้อมเดินออกมาในสภาพที่ดูดีกว่าเดิม กลิ่นตัวหอมด้วยสบู่และผมที่เปียกด้วยแชมพูสระผมที่พึ่งจะสระมาหมาดๆ

          “เคงั้นกลับกันเจบีบอกก่อนเดินตามหลังแจ็คสันออกจากสนามบาสไป ตลอดทางพวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันมากมายเพราะแจ็คสันบอกว่าเหนื่อยและอยากจะพักดังนั้นเจบีจึงไม่ชวนพูดแต่ตรงกลับหออย่างเดียวแต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เป็นใจเสียเท่าไหร่เพราะก่อนถึงหอพักของพวกเขานั้นดันมีหมามาขวางทางไว้เสียก่อน เจบีจึงหยุดเดินและเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ยืนวางท่าหน้าหมั่นไส้อยู่ตรงหน้าพวกตน

          “แจ็คพ่อมึงมาวะเจบีบอกแจ็คสันที่หยุดเดินตั้งแต่แรก

          “ไม่ใช่พ่อกูหรอก พ่อกูมารยาทดีกว่านี้เยอะคนตัวเล็กรับมุขพูดติดตลกโต้กลับกับเจบี

          “เออวะงั้นเรียกว่าอะไรดีหมาลอบกัด?เจบีจ้องมองกลุ่มคนนับสิบที่ยืนเรียงรายล้อมพวกตนอยู่ ที่ตรงนี้เป็นที่ลับตาคน วิศวะกรรมศาสตร์ที่เจบีกับแจ็คสันศึกษาอยู่ใช่ว่าจะไม่มีพวกหัวไม้หัวปืนเรียน พวกเขาเองก็มีศัตรูเยอะเช่นเดียวกันและส่วนใหญ่พวกแม่งก็ชอบลอบกัดเหมือนหมาไม่มีผิด จนบางครั้งแจ็คสันกับเจบีก็ได้รับบาดเจ็บเลือดตกยางแตกไปบ้างเป็นครั้งเป็นคราว

          “ไม่เจอกันนานนะพวกมึง ไอ้ตาตี๋กับไอ้ลูกคุณหนูวันนี้แหล่ะพวกมึงได้กินตีนพวกกูแทนข้าวแน่ไอ้คนที่ดูจะเป็นหัวหน้ากลุ่มหัวโจกพูดขึ้นพลางชี้ไม้หน้าสามที่พกติดตัวมาด้วยชี้มายังทางพวกตน เจบีถกแขนเสื้อหักนิ้วมือทั้งสอบยกแขนขึ้นตั้งการ์ดเตรียมพร้อมออกรบเต็มที่

          นานแล้วที่ไม่ได้บู๊ล้างผลาญอดีตหมาป่าในตำนานที่ถูกกล่าวขานกำลังจะกลับหวนคืนสู่เวทีอีกครั้ง

          “เล่นผิดคนแล้วพวกมึงอ่ะแจ็คสันพูดพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก จู่ๆเลือดในการมันก็เดือดพล่านขึ้นมาดื้อๆ สัญชาติญาณในใจมันร่ำร้องว่าให้เอาเลือดหัวไอ้พวกนี้ออกมาล้างเท้าสักสองสามคน

          “ใครอยากแดกตีนกูคนแรกเข้ามา!”เจบีจ้องมองเหล่าเด็กใหม่หัดเป็นนักเลงเรียบๆ พวกมันก็มีดีแต่พกไม้พกมีดเท่านั้นแหล่ะ คนจริงมันต้องมีเปล่าตัวเปล่ามีแต่หมัดกับตีนเท่านั้นที่เอามาประจันหน้ากัน พอเขาท้าเข้าจริงก็ไม่ยักจะเห็นว่ามีใครใจกล้าเข้ามาต่อยพวกเขาสักคน พอเหลือบมองไปยังหัวหน้ากลุ่มปรากฏว่าไอ้นั่นกลับไปหลบอยู่หลังสุดแล้วให้พวกลูกน้องหน้าโง่คอยเป็นโล่กันบังตน

          “พะ….พวกมึงลุยเลยสิวะ!”สิ้นเสียงสั่งของหัวหน้าจอมขลาดแล้ว เหล่าลูกน้องหน้าโง่ก็พากันวิ่งเข้ามารุมเจบีกับแจ็คสันทันที จำนวนคนของฝั่งนั้นคนตัวเล็กคำนวณแล้วก็ประมาณ 40 กว่าคน นี่มันยกพวกมาตั้งเยอะเพื่อจัดการพวกเขาแค่สองคนอย่างนั้นเหรอ?.....โคตรยอมใจในจำนวนเลยจริงๆ

ตุ๊บ! ผั๊วะ!

          เสียงกำปั้นปะทะไม้แต่คนที่ชนะกลับกลายเป็นคนที่ไม่มีอาวุธอะไรพกติดตัวเลยแม้แต่อย่างเดียว เจบีจัดการสอยหนึ่งในสี่สิบคนร่วงไปแล้วหนึ่งราย แม้มือจะแตกจนเลือดออกไหลเต็มมือแต่กระนั้นก็ไม่อาจหยุดหมาบ้าตัวนี้ได้ ชายหนุ่มพุ่งเข้าใส่กลุ่มเด็กนักเลงฝึกหัดอีกสิบคนพร้อมวาดลวดลายยกขาขึ้นถีบเข้าที่ยอดอกของเด็กด้านซ้ายแล้วเอี้ยวตัวหลบไม้ด้านขวา ย่อตัวลงก่อนเสยอีกคนจากด้านหน้าปิดท้ายด้วยกระโดดถีบเข้าที่ท้องน้อยจากด้านหลัง

          กลุ่มเด็กสิบคนนอนร้องโอดโอยกันเป็นแถวตอนนี้จำนวนของกลุ่มทางฝ่ายศัตรูลดลงไปเกือบครึ่ง ไอ้พวกที่ดูไก่อ่อนก็เอาแต่รุมเจบีอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนทางด้านของแจ็คสันนั้น….อย่าให้พูดเลย

          “อ๊ากกกก!!! เจ็บๆๆไอ้เหี้ย!!”เสียงหวีดร้องเหมือนควายโดนเชือดดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่มที่นั่งคุกเข่าแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาอย่างไม่ปกปิด แขนข้างหนึ่งถูกยกขึ้นสูงเหนือศีรษะในขณะที่มือนั้นก็ถูกคนตัวเล็กหักซะจนได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อน ใบหน้าแจ็คสันไม่มีแววเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่ริมฝีปากอวบสีแดงที่เผยยิ้มหวานออกมาให้ได้เห็น

          มันคงจะน่ามองกว่านี้ถ้าไม่ติดว่าใต้ยิ้มแสนงดงามนั่นแฝงไปด้วยพิษร้ายจากเจ้าตัว

          “เอ้าเป็นนักเลงแค่นี้ก็ต้องทนได้สิวะ จะดัดให้ไม่กล้ามาทำสันดานแบบนี้กับรุ่นพี่อีกเลยคอยดูแจ็คสันกล่าวพร้อมกับออกแรงดัดมือเด็กหนุ่มให้มากกว่าเดิม คนอื่นๆก็พากันหน้าซีดไม่กล้าเข้ามายุ่งกับเขาสักคน แต่เมื่อเห็นว่าเหยื่อคนแรกของตนมันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วก็ต้องปล่อยมือออกแล้วหันไปหาเหยื่อรายใหม่แทน

          “มะมึงอย่าเข้ามานะไอ้สัสกูฟาดแน่!”แจ็คสันมองเด็กที่ยืนถือไม้หน้าอยู่ตรงหน้าเรียบๆพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ดูยังไงมันก็เหมือนเด็กเรียนหัดใส่ชุดนักเลงนั่นแหล่ะวะ เขาจะออมมือให้ก็ได้อยากได้แผลเป็นที่ละลึกนักเดี๋ยวแจ็คสันจัดให้เอง จะเอาให้จำไปจนวันตายเลยล่ะว่าครั้งหนึ่งมันเคยตีกับเขามาแล้วหนหนึ่ง

          “เด็กเอ้ยพูดจบก็พุ่งชกเข้าที่ท้องตามด้วยฉวยหยิบไม้หนาในมือเด็กนั่นขึ้นมาฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรงโดยไร้ความปราณีใดๆทั้งสิ้น….จากแผลเท่าที่ดูแล้วถ้าเย็บก็น่าจะประมาณ 20 – 30 เข็มนั่นแหล่ะ ได้แผลสมใจก็คราวนี้แหล่ะไอ้เด็กน้อยเอ๋ย

ปัก! ตุบ! ผลัก!

          “โอ้ย! มึงถีบผิดคนแล้วกูเจบีไอ้สั้น!!”เจบีบ่นหลังจากที่ถูกแจ็คสันถีบเข้าให้เต็มๆเข้าที่หลัง ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะมันมือไปหน่อยเลยทำให้ต่อยไม่เลือกถีบไม่ยั้งทำให้เผลอมาโดนตนด้วย(เขาจะพยายามคิดว่ามันไม่ได้ตั้งใจถีบก็แล้วกัน)

          “อ้าวโทษหน้ามึงมันอ้อนตีนอ่ะแจ็คสันหันไปมองเจบีพลางยกยิ้มหัวเราะกลบเกลื่อน ใจจริงคือแค่คันเท้าอยากเตะคนก็เท่านั้นไอ้เด็กพวกนี้ไม่มีใครใจกล้าเข้ามาสู้ประชันหน้าเขาเลยสักคน เขาอยากเจอประเภทที่วิ่งเข้าใส่จะเป็นหรือตายก็สู้ไม่หวั่นอะไรแบบนี้มากกว่า ให้มาเตะกระสอบทรายเล่นแบบนี้ไม่สนุกเอาซะเลย

          “ไอ้สัสมึงจงใจใช่ไหมวะ!”เจบีหันไปโวยก่อนหลบแล้วต่อยหมัดขวาเข้าที่แก้มไอ้พวกลอบกัดจากด้านหลังจนมันล้มลงไปนอนตาเหลือกอยู่บนพื้น

          “ไม่รู้สิแล้วแต่มึงจะคิดฮ่าๆแจ็คสันกระโดดตีลังกาหลบฝ่าเท้าเจบีที่หมายจะพุ่งเข้ามาถีบตนยิ้มๆ ยืนหัวเราะชอบใจกับใบหน้าอีกฝ่ายพลางเหลือบมองไปยังแขนเจ้าตัวที่เต็มไปด้วยแผลและเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด เห็นแล้วก็พาลให้หงุดหงิดขึ้นมาแปลกๆ….ใครแม่งเป็นคนทำมันวะ

          “อั่ก!”ช่วงที่กำลังหันไปทะเลาะกับแจ็คสันเจบีก็ถูกลอบกัดโดยเด็กจากด้านหลัง ชายหนุ่มถูกถีบเข้าให้เต็มๆตามด้วยตีนนับสิบที่เข้ามารุมกระทืบจนเจบีจุกไปทั้งตัว ยกแขนขึ้นตั้งการ์ดกันไม่ให้พวกมันเตะเข้าที่เบ้าหน้าของตนเอาไว้ แต่ตามตัวนั้นสาหัสพอตัว ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ร้องให้พวกมันได้ยินสักแอะ

          “ตายคาตีนพวกกูเถอะไอ้สัส!”เสียงของพวกกระจอกดังพร้อมกับใบหน้าที่เหยียดหยามเสียเต็มประดา เจบีถีบเข้าที่ท้องของใครสักคนได้หนึ่งคน แต่ก็ถูกมันกระทืบกลับที่ท้องน้อยของตนเช่นเดียวกัน แจ็คสันทนมองภาพเหล่านั้นไม่ไหวอีกต่อไปยำตีนคนอื่นยำได้แต่อย่ามายำตีนเพื่อนกู!

บรื๋นนนนนน!! ตู๊มมมม!!

          มอเตอร์ไซค์คันโตปรากฏขับข้ามร่างเจบีลอยไปกระแทกเข้ากับกลุ่มคนอีกประมาณยี่สิบคนที่ยืนหน้าโง่รวมตัวกันอยู่ ร่างของคนสองคนก้าวเท้าลงจากมอเตอร์ไซค์ คนหนึ่งถือกระเป๋ายาวสำหรับเก็บอะไรบางอย่าง ส่วนอีกคนนั้นก็หิ้วถุงอะไรติดมือมาด้วยเช่นเดียวกัน

          “ไหนใครทำอะไรพี่กูเสียงทุ่มแตกๆพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังรุมกระทืบเจบีอยู่คนเดียว

          “พวกมึงแม่งหมาหมู่ฉิบหาย พี่แจ็คสันไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”ร่างสูงอีกคนกล่าวพลางเดินไปหาคนตัวเล็กที่โกรธจนเส้นเลือดตามมือปูดขึ้นเต็มไปหมด

          “ไอ้แบมเอาไม้กูมาไหม

          “เอามาดิพี่โซ่ด้วยปะไอ้ยูคมันหยิบติดมือมาด้วยเหมือนกัน

          “กูเอาโซ่ไม้ให้ไอ้เจบีมันใช้ไป

          “เคพี่ ยูคยอมตามนั้นนะเว้ย!”

          แบมแบมหันไปบอกกับยูคยอมที่ยืนข้างแจ็คสัน เพื่อนตัวสูงเขวี้ยงถุงที่ใส่โซ่มอเตอร์ไซค์ไปให้ไกลตาพลางยื่นอาวุธป้องกันตัวให้กับแจ็คสัน คนตัวเล็กรับมันมาถือไว้พันมือให้พอประมาณก่อนจะสะบัดเหวี่ยงโซ่กระทบพื้นไปมาเป็นการขู่ไอ้พวกไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่

          “พวกมึงถ้าไม่อยากหน้าแหกกูขอเตือนว่าให้ไปต่อยกันที่อื่น….ส่วนไอ้กลุ่มที่มันกระทืบเจบี ใครหนีมึงตาย!แจ็คสันกล่าวสายตาจับจ้องไปยังกลุ่มเด็กที่รุมเจบีอยู่ก่อนหน้านี้ สิ้นเสียงขู่ของเขาพวกมันแต่ละคนก็เริ่มวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันแทบจะทันที ถ้าคืนนี้ไม่ได้เอาเลือดพวกมันออกมาล้างตีนอย่ามาเรียกเขาว่าหวัง แจ็คสันเลย!

          โซ่เหล็กกระแทกกับพื้นเสียงดังลั่นครูดกับพื้นปูนจนคนฟังยังรู้สึกเสียวฟันไปจนถึงกระดูก แจ็คสันเหวี่ยงโซ่เข้าฟาดที่ท้องน้อยของผู้โชคร้ายรายที่หนึ่ง เขาจำได้ว่าไอ้นี่มันเป็นคนกระทืบตรงท้องของเจบี ฟาดเข้าที่ท้องมันสามรอบจนมันร้องออกมาด้วยความจุกและตามด้วยเท้าที่ถีบยัดเข้าที่จุดเดิมซ้ำอีกรอบจนมันล้มหงายหลังนอนตาเหลือกกับพื้น

          ทางด้านแบมแบมกับยูคยอมนั้นช่วยกันต่อยไอ้พวกลูกกระจอกที่หวังจะเข้ามาทำร้ายเจบีออกไปให้พ้นๆ เห็นทะเลาะกันกับอีกฝ่ายแบบนี้แต่พวกเขารักกันยิ่งกว่าสมาชิกในครอบครัวเสียอีก แบมแบมวาดท่าจระเข้ฟาดหางเข้าใส่ ศิลปะมวยไทยที่เรียนมาจากบ้านเกิดนั้นได้นำมางัดใช้กับคนของที่นี่จะไม่ศูนย์เปล่าเลย

          ยูคยอมอดีตนักกีฬาเทควันโดเองก็ไม่น้อยหน้าตีลังกาขึ้นเสยคางไอ้คนที่มันหวังจะเข้ามาลอบกัดแจ็คสันจากด้านหลังด้วยความโกรธเคือง….ทำร้ายเขาทำได้แต่อย่ามาแตะต้องเมียพวกเขาเด็ดขาด!

          “อ๊ากกกก! หนะหน้ากูหน้ากูเลือดออก!!...โอ้ย!!เจ็บ!!!”เสียงหนึ่งดังขึ้นทั้งยูคยอม แบมแบม และเจบีต่างหันไปให้ความสนใจเป็นจุดๆเดียว ท่ามกลางเด็กหนุ่มที่ยืนกุมหน้าตนที่มีเลือดไหลอยู่นั้นมีร่างขาวกำลังยืนยกมือขึ้นปาดเหงื่อออกจากใบหน้าอยู่ ตามตัวแจ็คสันมีเลือดเปรอะปะปรายเต็มไปหมดตั้งแต่ใบหน้าลามไปจนถึงหน้าท้องของเจ้าตัว

          “มึงเป็นหัวหน้ากลุ่มนี่อยากได้แผลนักก็กูเลยจัดให้ไงแจ็คสันพูดอย่างเลือดเย็น

          “มะไม่เอาแล้วกลัวแล้วอย่าทำอะไรผมเลยนะพี่ผมกลัวแล้วฮื่อออๆๆๆแม้แต่หัวหน้าแก๊งนักเลงยังต้องก้มขอร้องยกมือไหว้ให้กับแจ็คสัน คนตัวเล็กไม่แม้แต่จะปรายตามองสภาพน่าสมเพชนั่นของเด็กที่เขาพึ่งจะเอาโซ่ฟาดหน้ามันไปเมื่อกี้เลยสักนิดเดียว

          “กลัวอะไรทีตอนพวกมึงยกพวกมารุมตีนพวกกู กูยังไม่เห็นว่าจะกลัวพวกมึงเลยสักนิด พอโดนแบบนี้เข้าไปแล้วเกิดกลัวตายขึ้นมาหรือไง?”แจ็คสันถามพลางจ้องไปยังใบหน้าเลือดท่วมของเด็กหนุ่มเล็กน้อย เด็กนั่นร้องไห้และมือข้างหนุ่มกุมแผลที่หน้าของตนไว้อย่างปกปิดพลางย่อตัวลงกอดเข้าที่เท้าแจ็คสันเพื่อให้อีกฝ่ายอภัยให้กับความผิดของตน

          “พวกผมผิดไปแล้วพี่อย่าทำอะไรผมเลยนะพวกผมไม่ได้ตั้งใจพี่เด็กหนุ่มกล่าวน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม

          “ไม่ได้ตั้งใจของมึงเกือบกระทืบเพื่อนกูตายแล้วไหม? กูขอแค่ทีเดียวเท่านั้นถ้ามึงให้คือเรื่องนี้จบ แต่ถ้าไม่กูจะกระทืบไม่เลี้ยงเลยแต่ละคนแจ็คสันบอก เขาพูดจริงๆขอแค่ทีเดียวเท่านั้นแล้วจะไม่ทำอะไรพวกมันอีก แต่ถ้าไอ้เด็กนี่มันเห็นแก่ตัวไม่ยอมให้เขาแล้วล่ะก็ คนอื่นๆก็อย่าหวังว่ามันจะรอดจากตีนเขาเลย แจ็คสันไม่ปล่อยมันไว้แน่!

          “….ผมยอมก็ได้พี่แต่พี่ต้องสัญญานะว่าจะไม่ทำอะไรพวกผมอีกฮื่อๆๆเด็กขี้ขลาดยอมแจ็คสันแต่โดยดี รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นตามใบหน้าคนตัวเล็ก

          “กูสาบานแจ็คสันกล่าว

          “นี่คือโทษที่พวกมึงยกพวกมากระทืบพวกกูไอ้หนู!”สิ้นเสียงร่างเล็กโซ่เหล็กก็ฟาดเข้าที่หลังของเด็กหนุ่มเต็มแรงจนเด็กมันร้องอั่ก!ด้วยความจุกและสลบไปเพราะทนความเจ็บไม่ไหว

          แจ็คสันมองสภาพของแก๊งเด็กนักเลงฝึกหัดที่มีสภาพไม่ต่างจากศพที่มีชีวิต มองไปยังกลุ่มพวกแบมแบมกับยูคยอมแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เขวี้ยงโซ่ในมือทิ้งแล้วเดินตรงไปช่วยพยุงเจบีขึ้นช้าๆด้วยความเป็นห่วง

          “ไหวปะพี่ให้ผมช่วยไหม?”

          “ไม่เป็นไรกูแบกมันไปได้ ขอบใจพวกมึงมากที่มาช่วย

          “ไม่เป็นอะไรครับพี่ พวกผมต่างหากที่ต้องขอบใจที่พี่ยอมโทรหาพวกผมให้มาช่วยจัดการพวกมัน

          “เออ กลับดีๆก็แล้วกันนะพวกมึงอย่าไปมีเรื่องกับใครระหว่างทางเข้าล่ะ

          “โอ้ยยยย! บอกตัวเองเถอะพี่!!! ฮ่าๆพวกผมไปล่ะจะรีบกลับไปตีมอน

          “เออ!”

          แจ็คสันโบกมือไล่หลังพวกแบมแบมกับยูคยอมก่อนพยุงให้เจบีตรงไปยังหอพัก เดินขึ้นบันไดไม่กี่ขั้นก็ถึงห้องพักของพวกตนแล้ว ดีที่พวกเขาพักกันอยู่ชั้นสองดังนั้นจึงไม่เป็นอุปสรรคต่อการขึ้นลงเสียเท่าไหร่ พอถึงห้องแจ็คสันก็ตรงพาเจบีไปนั่งที่โซฟาทันทีก่อนจะเดินหายไปโทรศัพท์หาใครบางคนเพื่อมารักษาอาการบาดเจ็บของเพื่อนตาตี๋

          “ฮัลโหลจินยองอ่ามารักษาแผลเจบีให้หน่อยสิพอดีโดนพวกรุมมาอืมๆ แค่นี้แหล่ะจะรอที่หอนะถึงแล้วบอกแจ็คสันกดวางสายพลางเดินไปนั่งข้างเจบี ระหว่างรอจินยองเขาก็เอาผ้าชุบนี้มาประคบแผลให้เจบีพลางๆไปก่อนแล้วค่อยให้หมอหนุ่มฝีมือดีมารักษาอีกรอบ

          “เจ็บวะเจบีบอก

          “ทนหน่อยมึงเดี๋ยวไอ้จินมันก็มาแล้วแจ็คสันปลอบเพื่อนตน

          “อืมเจบีตอบรีบเสียงทุ่มในลำคอก่อนปิดเปลือกตาลงเพราะเริ่มเหนื่อยและง่วงเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

          ไม่ได้เจอกันนานเลยสำหรับเรื่องนี้ พรุ่งนี้ไรท์สอบเลยมาอัพให้ทุกคนหายคิดถึงอิอิ>W< บอกว่าบู๊แต่ไม่รู้ว่าที่แต่งออกมามันจะบู๊พอไหมเพราะว่าไรท์ไม่ค่อยถนัดแต่งแนวต่อสู้สักเท่าไหร่(แต่ก็ชอบนะ)555+ ชอบคู่มินฮุนจังเขาเถียงกันได้น่ารักมากพี่จีมินแบบแบดๆกับเซฮุนคนขี้โวยวายเมื่อไหร่เขาจะได้กันนะเหอะๆ ตอนหน้าพี่หมอมาหวังว่าเจบีคงจะไม่หึงพี่หมอจินตายก่อนได้รับการรักษานะคะ^^ แล้วเจอกันค่ะเป็นกำลังใจให้ไรท์สอบผ่านพรุ่งนี้ด้วยนะ #อสแฟนหก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #352 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:56
    น้องโหดมากค่ะ คุมแม่เริ่มกลัวหนูแล้ว 55555 แต่คนที่ไม่ดีมันมาหาเรื่องหนูก่อนก็สมควรโดนแล้วเนอะ พวกคนที่โรงอาหารนินทาอะไรกัน หรือว่ามีข่าวอะไรหลุด
    #352
    0
  2. วันที่ 22 กันยายน 2560 / 03:16
    หนูเล่นโซ่เลยหรอลู๊กกกกก โอยยย เสือสาวมั่กเลย 5555555
    #227
    0
  3. #226 Korragod (@Korragod) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 13:49
    ไรท์มาต่อเถอะค่ะสนุกมากเลยยย
    #226
    0
  4. #224 poohlyjom (@poohlyjom) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 17:45
    เท่ทุกคนเลยยยย;/////;
    #224
    0
  5. #223 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 09:31
    ง่อวววว ลูกเท่มั่ก
    #223
    0
  6. #222 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 08:54
    ชอบจังเลยนายเอกแบบนี้ อารมณ์แบบคนของข้าใครอย่าแตะ โง้ยยยยยยยชอบบบบบบบบ /ขอให้สอบผ่านน้าาา
    #222
    0
  7. #221 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 02:19
    มีความปกป้องไปอีกค่ะ 5555555 // สู้ๆนะคะ
    #221
    0
  8. #220 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 17:25
    ขอให้สอบผ่านน้าาาาาา
    ชอบมากเลยอะไรที่บู๊ๆแบบนี้ แจ็คยัลคงคอนเซ็ปส์โหดเ-้ยมเหมือนเดิม55555555 สงสารเจบีอาาาา หมอจินมารักษาดีๆน้าอย่ากัดกันจนพี่บีช้ำในเพิ่มนะคะ5555
    #220
    0