GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 21 : FRIEND LOVE| 18 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 812
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    31 ส.ค. 60

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ทำไมต้องเขินกับอีแค่การจับหน้าผากด้วยวะ!? กูเป็นอะไร!!?’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “แจ็คสันเมื่อวานนี้มึงแสบมากเลยนะเจบีเดินไปกระชากคอเสื้อคนตัวเล็กที่นั่งหลบมุมอยู่ตรงต้นไม้หน้าคณะพลางลากคอเสื้อคนตัวเตี้ยออกมายืนประจันหน้ากับตน แจ็คสันยกยิ้มกวนประสาทใส่ก็อีกฝ่ายอยากโง่ให้เขาหลอกเองทำไมล่ะ ในเมื่อชวนไปด้วยกันแล้วเจ้าตัวไม่ยอมไปแจ็คสันก็ไปเองคนเดียวก็ได้

          “เออมึงรู้ไหมว่าไอ้เจบีแทบตายเกือบโดนหักคะแนนแล้วไหมล่ะเซฮุนโผล่มาจากด้านหลังเจบี เดินไปกอดคอแจ็คสันอย่างเนียนๆ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของร่างสูงอยู่ดีเจบีดึงมือที่เกาะกะอยู่ตามตัวแจ็คสันออกแล้วจัดการเหวี่ยงร่างไอ้ตัวน่ารำคาญจอมจุ้นนี่ออกไปให้ไกลๆทาง

          เซฮุนแทบล้มหงายหลังแต่ทว่าแผ่นหลังของเขากลับไปกระทบเข้ากับอะไรบางอย่างแข็งๆเข้าเสีย พอหันหลังกลับไปมองก็พบว่าจีมินกำลังยืนหน้านิ่งมองพวกตนอยู่ ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มพลางจับจ้องสายตาแพรวพราวไปยังร่างขาวที่หน้าซีดอยู่ตรงหน้าตนเขาคนนะไม่ใช่ผีเห็นทีไรหน้าซีดอย่างกับไก่ต้มทุกที

          “อรุณสวัสดิ์จีมินทักทายแจ็คสันโดยไม่คิดจะสนใจเซฮุนที่จ้องตนราวกับจะฆ่าฟันเลยสักนิด เหมือนอีกฝ่ายไม่อยู่ในสายตาของตัวเองยังไงอย่างนั้น

          “โว้ยนี่มึงเมินกูเหรอวะ!!”

           “อยู่ตรงนี้ด้วยเหรอมึงน่ะโทษทีพอดีมองไม่เห็น

          “ไอ้อ๊ากกกก!!!”

          “ไปกินข้าวกันเดี๋ยวกูเลี้ยง

          จีมินไม่สนใจเซฮุนที่แหกปากร้องเขาเดินผ่านเจบีไปจูงมือแจ็คสันพาอีกฝ่ายตรงไปยังโรงอาหารโดยไม่คิดจะสนใจเลยสักนิดว่าคนด้านหลังมันทั้งด่าและสาปแช่งอะไรตนไว้บ้าง ในสายตาของจีมินมีแค่แจ็คสันคนเดียวก็พอแล้วส่วนคนอื่นช่างหัวมันไม่ได้เป็นอะไรกันเพราะงั้นไม่ต้องไปสนใจอะไรมากหรอก

          เจบีถอนหายใจตบบ่าเซฮุนแผ่วเบาด้วยความเห็นใจก่อนเอามือพาดไว้ที่คออีกฝ่ายแล้วออกแรงกระชากให้เจ้าตัวเดินตามตนเพื่อตามพวกแจ็คสันไปยังโรงอาหารโดยตลอดทางนั้นก็มีเซฮุนคอยส่งสายตาอาฆาตใส่จีมินอยู่เสมอ

         เจบีคิดว่าบางทีจีมินอาจจะไม่ง่ายเหมือนคนอื่นๆ เขามีลางสัมผัสได้ว่าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาภายในกลุ่มเพื่อนแน่ๆ เรื่องนี้ต้องบอกจินยองกับยองแจให้รู้ซะแล้ว

          ….เพราะตอนนี้เมียของพวกเขากำลังจะถูกหมาคาบไปกิน!.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.ฮ่องกง เวลา 06:00 AM.

          ร่างสูงสมส่วนเกินร้อยเก้าสิบเซนติเมตรยืนหยุดอยู่ตรงหน้าประตูรั้วบ้านที่มีป้ายชื่อสีทองตัวใหญ่ๆติดไว้ว่า ‘WANG’ รอยยิ้มแปลกๆหลุดออกจากริมฝีปากชายหนุ่ม มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลหนึ่งในสี่แผ่นดินใหญ่ของแคนนาดาและขยายอำนาจมายังจีนค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในอย่างสง่างามสมกับเป็นผู้ที่มีอำนาจและศักดิ์ยศสูงสุดในบรรดาแก๊งมาเฟีย

          บอร์ดี้การ์ดภายในบ้านตระกูลหวังโค้งตัวให้เพื่อแสดงถึงความเคารพและความเกรงกลัวต่ออำนาจของอีกฝ่าย มาเฟียหนุ่มยกยิ้มอีกครั้งพลางตรงไปยังห้องรับแขกที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีเพื่อต้อนรับการมาของตน

         นับว่าเป็นสิ่งที่น่าประทับใจพอสมควรเกี่ยวกับการต้อนรับแต่มีสิ่งหนึ่งที่ชายหนุ่มติดใจก็คือเจ้าของบ้านหายไปไหน?

          เจ้าของร่างมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลย่อตัวลงนั่งตรงกลางหัวโต๊ะ ข้างๆมีเมดและแม่บ้านต่างๆยืนเฝ้ามองตนนิ่งราวกับหุ่น สายตาที่ดุดันและคมยิ่งกว่าเหยี่ยวไล่มองตามร่างของแม่บ้านไปทีละคนๆอย่างเพลินตา

         สักพักนิ้วชี้ก็ชี้ไปยังเมดคนหนึ่งพร้อมกระดิกนิ้วเรียกให้เธอเดินมาหาตน บางทีการรอเจ้าของบ้านนานๆก็ทำให้แขกเบื่อได้เพราะอย่างนั้นต้องทำอะไรแก้เบื่อสักหน่อยจะได้ไม่เฉาตายก่อนเจอหน้าคนที่จัดงานต้อนรับตน

          “ชื่ออะไรเสียงทุ่มเอ่ยถามเมดสาวพลางไล่มือลูบโครงหน้าหวานนั่นด้วยความหลงใหลไม่สิไม่เชิงว่าหลงใหลหรอกมันเหมือนกับว่าเอ็นดูเสียมากกว่า

          “เหมยฟาง….กลับไปซะยังไม่ทันที่ปากเล็กจะตอบกลับเสียงขัดขึ้นอย่างเสียมารยาทก็ทำให้เมดสาวรีบเดินออกจากอ้อมแขนชายหนุ่มกลับไปยืนยังที่เดิมของตนทันที

         ใบหน้าหล่อมีแววความไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมามาก เขาก็แค่เล่นๆกับผู้หญิงคนเมื่อกี้เท่านั้นแหล่ะแต่มาขัดจังหวะกันแบบนี้แถมยังมาช้าอีกนี่มันจะเกินไปหน่อยไหม

          “ปล่อยให้แขกรอแบบนี้ได้ยังไงกายีชายหนุ่มกล่าวพลางเงยหน้ามองกายีที่เดินมานั่งตรงข้ามกับตน

          “พอดีติดธุระนิดหน่อยต้องขอโทษจริงๆที่ปล่อยให้แขกต่างเมืองอย่างนายรอนานอี๋ฟานกายีโค้งขอโทษตามมารยาทที่ควรกระทำ

         เขารู้ว่าอี๋ฟานแค่แกล้งเล่นแต่ในเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกน้องของคนใหญ่คนโตอย่างอี๋ฟานแล้วจะทำอะไรที่มันเสียมารยาทมากไปกว่านี้ไม่ได้ แค่มาช้านี่ก็ถือว่าใช้ไม่ได้แล้ว

          “กับต้วน อี๋เอินหรือไงกันดวงตาคมเหลือบมองไปยังด้านหลังที่มีร่างของมาร์คกำลังเดินมาอยู่ มาร์คสบตากับอี๋ฟานก่อนยิ้มทักทายแล้วเดินไปนั่งตรงกลางโต๊ะแทน

          “นิดหน่อยกายีตอบอย่างไม่ใส่ใจมุมปากตนมีเลือดไหลซิบอยู่เล็กน้อย ทำให้คิ้วของอี๋ฟานเลิกขึ้นชักอยากจะรู้แล้วสิว่าธุระของกายีกับมาร์คนั้นคืออะไรกันแน่ ถึงขึ้นต้องตกเลือดยางออกกันเลยอย่างนั้นเหรอแล้วทำไมถึงมีแค่กายีคนเดียวล่ะที่เลือดออก ทำไมมาร์คถึงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลยล่ะ?

          “หึที่จริงก็อยากจะถามหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกนายสองคนแต่ไม่ดีกว่าเอาเป็นว่าเรามาคุยเรื่องสำคัญของเรากันก่อนดีกว่าไหมหวัง กายี

          “เรื่องอะไร?”

          “เจียเอ่อร์

          “ล้มเลิกซะฉันไม่มีอะไรที่จะต้องคุยกับนาย

          ยังพูดไม่ทันจบกายีก็ตบโต๊ะเสียงดังลั่นพร้อมจ้องหน้าอี๋ฟานตาเหลือกใส่อย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าจากที่เคยเรียบนิ่งและดูสุขุมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยโทสะและความโกรธเหมือนกับแม็กม่าในภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิดเต็มที่เมื่อเจ้าตัวหมดขีดจำกัดความอดทนในตัวเอง

         อี๋ฟานก็ไม่ได้รู้สึกกลัวมันสักเท่าไหร่ก็แค่อาการโกรธของพี่ชายที่หวงน้องเป็นพิเศษคนหนึ่งเท่านั้น

          “คิดว่าเสียงนายแค่เสียงเดียวจะหยุดฉันได้อย่างนั้นเหรอ เชื่อเถอะยังไงซะน้องชายของนายสุดท้ายก็ต้องตกมาอยู่ในกำมือของฉันอยู่ดีกายี

         อี๋ฟานกล่าว มาร์คที่คอยนั่งดูเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่แรกเมื่อครู่นี้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเล็กน้อย ตกไปอยู่ในกำมืออย่างนั้นเหรอ?....แจ็คสันเนี้ยนะ?

          “รู้จักกับเจียอย่างนั้นเหรอมาร์คเอ่ยปากถามขึ้นท่ามกลางความเงียบของทั้งสอง

          “ก็ไม่เชิงแต่แค่เคยเห็นหน้า อีกอย่างฉันเองก็ไม่ได้ชอบอะไรมากมายหรอกเด็กนั่นอี๋ฟานตอบตามความจริง

          “เหรอ แล้วที่บอกว่าตกไปอยู่ในกำมือของนายมันหมายความว่ายังไงกันมาร์คยังคงถามต่อน้ำเสียงเริ่มกดต่ำทำให้บรรยากาศภายในบ้านดูเครียดเข้าไปหนักกว่าเก่า

         อี๋ฟานเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้งจ้องมองหน้านิ่งซึ่งมาร์คเองก็จ้องกลับอย่างไม่นึกเกรงกลัวเช่นเดียวกัน เขาเองก็ใหญ่ไม่แพ้อีกฝ่ายหรอกนะบางทีอาจจะใหญ่กว่าด้วยซ้ำไป

          “หึ!นายจะอยากรู้ไปทำไมต้วน อี๋เอินเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับนายหรอกแต่มันเกี่ยวกับฉันและกายีต่างหากอี๋ฟานบอกดวงตาเหลือบมองไปยังร่างของกายีเล็กน้อยพลางหัวเราะเสียงทุ่มในลำคอแผ่วเบา

          “เกี่ยวสิเพราะเจียเป็นเด็กในปกครองของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของเขาก็ด้วยอี๋ฟานจ้องมาร์คด้วยแววตาไม่ชอบใจยิ่งได้ยินประโยคเมื่อครู่นี้จากอีกฝ่ายก็ยิ่งทำให้หัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้มีอิทธิพลในประเทศแคนนาดารู้สึกอยากจะดวลปืนกับมาร์คสักสองสามนัดเสียจริง

          “พอไม่ว่าใครก็ไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับเจียเอ่อร์ได้ถ้าฉันไม่อนุญาต!!แม้แต่นายอี๋ฟานกายีชี้หน้าอี๋ฟานสลับกับมาร์คที่นั่งนิ่งอยู่ แววตามองกลับอย่างไม่นึกเกรงกลัวแต่มันกลับทำให้กายีชะงักไปเล็กน้อย

         เป็นแววตาที่เรียบนิ่งสงบราวกับราชสีห์ที่กำลังควบคุมอารมณ์ความโกรธของตนเอาไว้ในใจอยู่ ซึ่งปกติมาร์คไม่เคยทำตัวแบบนี้ให้เขาเห็นเลยแจ็คสันคงจะเป็นเด็กที่มาร์คเอ็นดูและรักเหมือนน้องชายอีกคนมากจริงๆ

         เหอะกายีนายมันก็แค่ลูกนกที่พึ่งหัดบินจะมาสู่อะไรกับพญาอินทรีย์อย่างฉันได้ ขอเตือนเมื่อไหร่ที่เจียเอ่อร์เรียนจบเขาจะต้องตกอยู่ในกำมือของฉันทันทีโดยไม่มีข้อแม้อี๋ฟานพูดเยาะเย้ยร่างสูงลุกขึ้นก่อนเดินออกจากโต๊ะไปโดยไม่สนว่าตนจะเสียมารยาทกับกายีหรือมาร์คหรือไม่ก็ตาม

         กายีมองตามหลังอี๋ฟาน สิ่งหนึ่งที่เขาเกลียดหมอนั่นคือการเอาแต่ใจและนิสัยเถื่อนๆโหดๆของเจ้าตัวที่เขารับไม่ได้ที่สุด ถ้าแจ็คสันน้องชายเขาต้องไปตกอยู่ในกำมืออีกฝ่ายกายีขอปลอมตัวเป็นแจ็คสันแทนดีกว่าเขาไม่มีทางยอมให้น้องชายเขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับวิถีชีวิตของมาเฟียแน่ ถ้ามันจำเป็นจริงๆกายีของยอมเป็นแทนแจ็คสันเอง

         รู้ไหมถ้านายไม่คอยมองมาทางฉัน บางทีกระสุนอาจจะไปปักคาอยู่ที่หัวของอี๋ฟานก็ได้มาร์คพูดขึ้นหลังจากที่อี๋ฟานเดินจากออกไปจนพ้นตาตนแล้ว

         เขาหยิบเอาปืนพกสั้นวางไว้บนโต๊ะรับประทานอาหารพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ซึมไหลอยู่ตามนิ้วมือ มาร์คเกร็งแค่ไหนที่ต้องบังคับใจตัวเองไม่ให้เป่าหัวอี๋ฟานจนเป็นรูไปเสียก่อน

         ใจเย็นน่าอี๋เอินยังดีที่เจียเอ่อร์ไม่อยู่ที่นี่ไม่อย่างนั้นอี๋ฟานคงจะได้ตัวน้องชายฉันไปแล้วกายีกล่าว

         ลองมันเอาไปดูสิพ่อจะเป่าให้ร่วงเลยมาร์คกัดฟันพูดด้วยความแค้นใจ เขาไม่มีทางปล่อยให้อี๋ฟานเอาตัวแจ็คสันไปได้แน่นอนต่อให้ต้องฆ่าอีกฝ่ายให้ตายก็ตาม

         พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? ทำเหมือนกับว่านายเป็นห่วงน้องฉันมากๆเลยอย่างนั้นแหล่ะใบหน้าคมหันไปมองเพื่อนตนด้วยความสงสัย

         กายีจ้องไปยังนัยน์ตาเรียวของมาร์คเพื่อค้นหาคำตอบจากปากอีกฝ่าย มาร์คเกือบจะหลบตาของกายีแล้วถ้าเขาไม่มีสติรีบปั้นหน้าให้ดูนิ่งๆเหมือนเดิมทันเสียก่อนล่ะก็

         ฉันก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว เจียเป็นเด็กในปกครองของฉันฉันรักของฉันเหมือนน้องเหมือนหลานนี่ หรือนายไม่เป็นกันล่ะกายี?”ยังดีที่สกิลในการแถของมาร์คยังใช้งานได้ผลอยู่ไม่อย่างนั้นกายีคงจะไม่มองเขาด้วยสายตาที่อ่อนลงจากเดิม

         แอบขอบคุณความมีไหวพริบของตนเสียเหลือเกินดีที่เขาใช้มันให้เกิดประโยชน์ได้ทันไม่อย่างนั้นเขาคงโดนจับไปขังคุกใต้ดินแล้วโดนกายีซ้อมจนตายไปนานแล้ว

         แน่นอนเจียเอ่อร์เป็นน้องชายของฉันน้องชายที่ฉันรักมากที่สุด

         ใช่ไหมล่ะใครๆก็รักและเอ็นดูน้องชายนายทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ไอ้เจบีที่มันชอบกัดกับนายเป็นประจำ

         ไอ้ตี๋นั่นอ่ะนะเหอะ!”

         เออไอ้ตาตี๋กวนประสาทจอมโวยวายนั่นแหล่ะ

         ฉันควรสงสารเจียเอ่อร์ที่ไหมที่มีมันเอ็นดูน่ะ

         นิดหน่อยก็ดีนะ เพราะมันค่อนข้างบ้าพอสมควรเลยล่ะตอนอยู่กับน้องนาย

         มาร์คไม่ได้เผาเจบีหรอกนะแต่ว่าเขาแค่พูดความจริงให้กายีฟังเฉยๆ ยิ่งพอเห็นเพื่อนตัวเองทำหน้าหงึกเหมือนยักษ์แล้วก็ยิ่งสะใจอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงจนหมดปากแต่ก็กลัวว่าแจ็คสันเห็นแล้วจะกลัวเอาจึงได้ทำเพียงแค่ยิ้มน้อยๆสไตล์ชายพิกุลทองเพียงเท่านั้น มีสามีฟันหลอน่ากลัวกว่าสามีหน้าเป็นแผลอีกนะ

         แล้วนี่นายจะกลับเกาหลีวันไหน?”กายีเอ่ยถามเพราะวันนี้เขานัดอีกฝ่ายมาคุยงานที่ฮ่องกงด้วย ไม่พ้นเรื่องยาและยังได้เจอคู่ปรับตัวฉกาจอย่างอี๋ฟานอีก มาร์คเองก็มีงานให้จัดการเยอะเหมือนกันแต่กายีก็ดีใจที่เพื่อนเขามันยังอุตส่าห์เจียดเวลามาหาเขาโดยไม่บ่นเหมือนคนอื่นๆได้

         วันนี้แหล่ะ ว่าจะกลับไปดูพวกลูกน้องมันหน่อยวันก่อนไม่รู้ทะเลาะอะไรกันบ้านแทบแตกมาร์คยังจำได้ตอนก่อนที่จะมาฮ่องกงไอ้พวกลูกน้องของเขาไม่รู้มันทะเลาะเรื่องอะไรกันตีกันแทบตายแถมยังมีท่าทีว่าจะชักปืนออกมายิงกันเสียด้วย ดีที่มาร์คกลับมาทันไม่อย่างนั้นในบ้านของเขาคงจะมีคนตายกันสักศพสองศพไปแล้ว

         งั้นก็เดินทางปลอดภัยก็แล้วกันนะ

         โอเค

         มาร์คลากายีก่อนเดินออกจากบ้านเจ้าตัวไป แต่ก่อนกลับเขามีเรื่องบางอย่างที่จะต้องรู้ให้ได้เกี่ยวกับชายที่ชื่อ อู๋ อี๋ฟาน คนนั้น มาร์คอยากรู้ว่าหมอนั่นเป็นใครมาจากไหนมีอิทธิพลต่อคนในตระกูลหวังมากแค่ไหน และ….เกี่ยวข้องอะไรกับแจ็คสันกันแน่ ทำไมมันถึงอยากได้ตัวแจ็คสันขนาดนั้น มาร์คจะต้องไปสืบให้รู้ให้ได้ว่าทำไม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มหาลัย JY’PARK

         มึงว่าไหมอาจารย์แม่งกั๊กข้อมูลไอ้สัสเจบีพูดหลังจากที่เจ้าตัวได้ออกไปถามไถ่เกี่ยวกับวิชาคณิตศาสตร์ในข้อที่ตนไม่เข้าใจกับครูประจำวิชา

         ซึ่งแม่งก็เสือกไม่เข้าใจมันแทบจะทุกข้อเลย ก็ไม่แปลกที่อาจารย์เขาจะเลือกอธิบายเพียงแค่ข้อที่ยากๆให้มันฟังส่วนข้อง่ายๆค่อยให้มันไปหาวิธีทำเอาเอง แน่นอนมันก็ไม่แพ้มาลอกเขาอยู่ดีนั่นแหล่ะ

         มึงเรียนไม่เข้าใจเองต่างหากไอ้เจบีอย่าโทษจารย์ได้ปะแจ็คสันโผล่พูดขึ้นหลังจากที่ช็อตโน้ตเฉพาะสูตรและเนื้อหาเล็กๆน้อยๆแต่สำคัญไว้ในสมุดเล่มเล็กที่พกพาสะดวกเรียบง่าย

         แว่นทรงกลมขอบหนาสีดำถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับดวงตาใสหางตาตกเหมือนลูกหมามองไปยังเจบีที่ทำหน้าเบะปากไม่พอใจอาจารย์อยู่ก่อนยกมือขึ้นโบกหัวเพื่อนตัวเองไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้

         ….แหมไอ้สัสตอนมึงเล่นเกมที่เขาพึ่งปล่อยมาใหม่นี่ทำไมแสนรู้จัง…..

         ควายสั้นๆได้ใจความจากจีมินและเซฮุนที่ยืนประกบข้างแจ็คสันทั้งสองคน

         ไอ้พ่อคนฉลาด!”เถียงกลับไปโดยไม่มีความเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียวซึ่งมันเรียกเสียงหัวเราะจากแจ็คสันได้เป็นอย่างดี ร่างขาวถึงกับระเบิดเสียงลั่นห้องหลังจบคำด่าของเจบี เขาไม่ได้เส้นตื้นไปใช่ไหม?

         “…แจ็คสันเย็นนี้เจอกันที่สนามบาสด้วยห้ามโดดจีมินพูดขึ้นหลังจากเงียบเป่าสากมานาน นับวันๆยิ่งจะคิดว่ามันชักจะเหมือนยองแจไปทุกที

         เงียบเหมือนกันเป๊ะแต่นิสัยนี่แตกต่างกันโคตรๆ ถ้ายองแจเป็นเทวดาไอ้นี่ก็นรกส่งมาเกิดแล้วล่ะโหดเถื่อนหื่น! นิยามนี้แจ็คสันขอยกให้กับจีมินเลยส่วนกวนตีนนั้นเซฮุนน่าจะพูดเองซะมากกว่า

         เออกูไปอยู่แล้วว่าแต่เซฮุนมึงจะไปด้วยปะเย็นนี้

         ก็ได้นะกูจะไปปกป้องมึงจากมันเอง

         ปัญญาอ่อน

         ไอ้เหี้ยจีมิน!!!”

         หึ

         เซฮุนและจีมินเริ่มเปิดศึกกันอีกครั้งหลังจากห่างหายกันไปประมาณสองถึงสามนาที เมื่อกี้นี้ได้ข่าวว่าพวกมันก็พึ่งจะตีกันไปนี่เอาอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ?

         ถ้าทะเลาะกันมากๆเดี๋ยวแจ็คสันหมั่นไส้จับแม่งขังไว้ในห้องด้วยกันซะเลยดีไหมให้มันตีกันตายไปข้างหนึ่งเลยไอ้พวกบ้า

         โอ้ย!!พวกมึงขอร้องอย่าจีบกันตอนนี้ได้ไหมคำพูดของเจบีช่างแทงใจดำพวกจีมินและเซฮุนเสียเหลือเกิน

นอกจากจะได้คำด่าจากเซฮุนแล้วยังจะได้ตีนจากจีมินไปอีกหนึ่งข้างอีกด้วยแน่นอนว่าแจ็คสันนั้นก็มีหน้าที่ขำและมองเจบีถูกถีบอย่างน่าสงสารอยู่เพียงคำเดียว

         “ไอ้บ้าเจบีจีบบ้านป้ามึงสิครับ!”เซฮุนด่าพร้อมยกมือขึ้นชกเข้าที่แขนเจบีแรงประมาณปานกลาง ใบหน้าหงึกงอไม่พอใจกับคำพูดของเจบีเป็นอย่างมากคนอย่างเขาเนี้ยนะจีบกับไอ้บ้าจีมินนี่น่ะ

         แค่คิดก็สยองวะจีมินพูดขึ้นแผ่วเบา

         ฮ่าๆพวกมึงนี่ตลกวะแจ็คสันหัวเราะกรามแทบค้าง ทุกวันนี้สีสันเกิดจากคู่จีมินและเซฮุนและตัวชงอย่างเจบี ถ้าไม่มีพวกมันเขาคงจะไม่ได้ตลกแบบนี้

Rrrr Rrrr

         แจ็คสันปลีกตัวจากพวกเจบีเดินไปยังหน้าต่างเพื่อกดรับสายคนสำคัญคนหนึ่งของตนที่โทรมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มความคิดถึงเพราะไม่ได้เจอหน้ากันนาน

         มือเรียวจิ้มกดตรงภาพสัญลักษณ์สีเขียวรูปโทรศัพท์เพื่อกดรับสายก่อนนำโทรศัพท์ยกขึ้นแนบข้างใบหูพร้อมรอฟังเสียงคนในสายพูด

         [“ฮะฮัลโหลนี่ใช่พี่แจ็คสันหรือเปล่าคะ?”]เสียงหวานน่ารักสดใสแบบที่แจ็คสันชอบพูดถามด้วยความลังเลใจนิดๆเพราะไม่ได้โทรมาหาเจ้าตัวนาน

         ตั้งแต่มีเรื่องที่เจบีและจินยองแบ่งเป็นสองฝ่ายวันนั้นแจ็คสันกับยองจีก็ไม่เคยได้คุยหรือเจอกันอีกเลย เขาดีใจมากๆที่เธอยังจำเบอร์ตัวเองและโทรมาหาตนได้

         ใช่สิครับตัวเล็กคิดว่าใครกันล่ะหืมน้ำเสียงจากที่เคยหยาบโลนถูกปรับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดใจ ทำให้เซฮุนเบะปากมองบนใส่ตามด้วยจีมินที่มองด้วยความสงสัยอยู่ด้านหลัง ส่วนเจบีได้แต่ยืนนิ่งมองคนตัวเล็กคุยกระนุงกระนิงกับแฟนเด็กของเจ้าตัวเงียบๆ

         [“พี่แจ็คสันอ่าวันนี้ตอนเย็นพี่ว่างไหมคะหนูอยากชวนพี่ไปเที่ยวด้วยจังเราไม่ได้เจอกันนานเลยหนูคิดถึง”]แจ็คสันหัวเราะกับเสียงอ้อนเหมือนแมวน้อยของยองจี ยัยเด็กบ้ากล้าดียังไงมาทำให้เขาใจเต้นได้แบบนี้อย่าให้อยู่ต่อหน้านะเดี๋ยวแจ็คสันจะจับฟัดให้จมเขี้ยวเลยมันน่านัก

         พี่คงไม่ว่างเพราะว่าพี่มีซ้อมบาส งานกีฬาสีพี่ลงแข่งน่ะขอโทษนะตัวเล็กแจ็คสันกล่าวขอโทษจากใจ เขาอยากจะเจอยองจีแทบใจจะขาดแต่ติดตรงที่ว่าวันนี้จีมินมันดันบังคับให้เขาไปซ้อมบาสตอนเย็นด้วยน่ะสิจึงไปหาเด็กน้อยของตนไม่ได้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษจีมินนั่นแหล่ะที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาไปเที่ยวน่ะ

         [“ไม่เป็นอะไรค่ะใช่สนามบาสที่คณะเราหรือเปล่าคะ?”]ยองจีบอกก่อนถามด้วยความสงสัย

         ครับทำไมเหรอ?”แจ็คสันตอบก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

         [“เดี๋ยวหนูไปดูพี่ซ้อมดีกว่าหนูยังไม่เคยเห็นพี่แข่งบาสเลยสักครั้งคิกๆพี่แจ็คสันต้องหล่อมากแน่ๆ”]ยิ่งเด็กสาวชมแก้มแจ็คสันก็ยิ่งแดง

         ริมฝีปากและใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินจากการเอ่ยชมของยองจี แจ็คสันแทบจะตัวแตกเป็นเชอร์รี่อยู่แล้วหล่ออย่างนั้นเหรอ?....เจ้าตัวเล็กของเขาก็ช่างคิดจริงๆให้ตายสิ

         ครับแฟนยองจีหล่ออยู่แล้ว ตั้งใจเรียนนะครับตอนเย็นเจอกันแจ็คสันกล่าวบอกแฟนสาวตัวเล็กในสายเสียงอบอุ่นเหมือนพี่ชายคุยกับน้องสาว

         เสียงหัวเราะร่าดังออกมาให้ได้ยินแผ่วเบาแจ็คสันคิดภาพตามแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำตอบกลับไป ตอนนี้ยองจีจะต้องอ้าปากกว้างๆหัวเราะจนเห็นลิ้นไก่อยู่แน่ๆ ถึงมันจะน่าเกลียดในสายตาคนอื่นแต่แจ็คสันคิดว่ามันเป็นธรรมชาติดีในสายตาของเขา

         [“ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะพี่แจ็คสัน…”]พูดแล้วก็กดวางสายไป แจ็คสันทำเพียงแค่มองจอภาพของยองจีพลางหันกลับไปมองซึ่งสายตาเขาก็สบเข้ากับตาของเจบีพอดี

         ร่างกายแข็งทื่อไปหมดการกระทำทุกอย่างเหมือนถูกหยุดไว้แต่เพียงแค่นั้น แจ็คสันสบตาตรงๆกับเจบีไม่มีแววว่าจะหลบหนีไปไหน จู่ๆก็รู้สึกสงสารอีกฝ่ายขึ้นมาทันใจไม่รู้ทำไมแต่อกซ้ายเขามันเจ็บแปล๊บขึ้นมาแปลกๆ

         ใบหน้าที่แสดงให้เห็นถึงความเศร้าหมองและดูจะน้อยใจของเจบีมันน่าสงสารอย่างประหลาดใจ ทั้งๆที่เมื่อก่อนนั้นเขาก็ไม่เคยจะเป็นอย่างนี้เลยแม้จะถูกมองด้วยแววตาเศร้าสร้อยเพียงใดก็ตาม

         นั่นแฟนมึงเหรอวะจีมินเอ่ยถามซึ่งมันช่วยเรียกสติของแจ็คสันกลับออกจากเจบีได้เป็นอย่างดี

         อะอืม ชื่อ ยองจี อยู่ปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์แจ็คสันตอบเสียงขัดขาดไม่เงยหน้าสบตากับใครทั้งนั้น

         “คบกันมานานแล้วเหรอ?”จีมินยังคงถามต่อเพราะตนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

ปึก!

         มึงจะถามไรหนักหนาวะน่ารำคาญไอ้สัส!!”เสียงตบโต๊ะดังขึ้นพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของเจบี ชายหนุ่มเดินออกจากห้องเรียนไปท่ามกลางความเงียบของคนในกลุ่ม แจ็คสันมองตามแผ่นหลังนั่นพลางก้มหน้าหลบด้วยความรู้สึกผิดในใจเล็กๆ เขาทำให้มันโกรธขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

         เป็นเหี้ยไรของมันเฮ้ยแจ็คสันมึงเป็นไรปะหน้าซีดๆนะ?”เซฮุนมองตามพลางบ่นออกมาแผ่วเบา เขาตามอารมณ์มันไม่ทันจริงๆเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

         อย่าจับจีมินเอื้อมมือมากระชากมือเซฮุนให้ห่างจากหน้าแจ็คสันพร้อมออกแรงบีบแขนขาวๆเหมือนน้ำนมนั่นเล็กน้อยแต่ก็เกิดรอยแดงสร้างรอยประทับบนแขนอีกฝ่ายได้เช่นเดียวกัน

         อะไรของมึงวะ! ปล่อยกูเจ็บไอ้สัสจีมิน

         มึงก็ขยับออกไปก่อนดิ

         กูแค่เป็นห่วงอยากจะลองทาบมือดูว่ามันป่วยหรือเปล่าแค่นั้นมึงอะไรหนักหนาวะ

         กูไม่ให้จับ อยากจับก็มาจับที่กูอย่าไปยุ่งกับแจ็คสัน

         มือเซฮุนถูกจีมินนำมาทาบบนหน้าผากตน ใบหน้าเซฮุนแดงขึ้นมาเล็กน้อยไม่รู้ทำไมจู่ๆก็ใจเต้นขึ้นมากะทันหันซะอย่างนั้น เรื่องแบบนี้มันน่าจะเกิดขึ้นกับแจ็คสันสิไม่ใช่ไอ้หน้านิ่งเป็นตูดหมานี่ โคตรเกลียดมันเลย!!

         ปะปล่อยมือกูนะเว้ย! ไม่งั้นกูชกหน้ามึงแหกแน่ไอ้จีมินเซฮุนขู่มือยกขึ้นกำหมัดเตรียมจะชกหน้าจีมินอย่างที่พูด แต่หมัดของเซฮุนมันสั่นไปหมดแทบทั้งตัวมันไม่แข้งแรงเหมือนหมัดของแจ็คสันเลยสักนิด

         ทำให้จีมินรู้ว่าเซฮุนนั้นอ่อนแอกว่าแจ็คสันด้วยซ้ำไปในบางครั้ง อ่อนแอจนน่าทะนุถนอม…?

         หึ ไก่อ่อนจีมินกล่าวก่อนปล่อยมือเซฮุนให้เป็นอิสระ

         ไอ้บ้า!”ด่าไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้พร้อมก้มลงปิดหน้าที่แดงของตนเพื่อไม่ให้จีมินเห็น

         บ้าเอ้ย!...บ้าเอ้ย!! ไอ้บ้าจีมิน ไอ้บ้า!! ทำไมเขาจะต้องไปเขินกับอีแค่มันเอามือเขาไปแตะหน้าผากตัวเองด้วย ดวงตาคมที่ปิดลงพร้อมกับริมฝีปากบางอวบนั่นทำไมมองดูแล้วมันถึงดูดีเข้ากันอย่างน่าประหลาดใจกันนะ?

         เซฮุนไม่ได้คิดกับมันในเรื่องอะไรแบบนี้นะเว้ย!แต่เขาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้มองมันว่าหล่อไปชั่วขณะหนึ่งได้กัน มันต้องเป็นเพราะความผิดปกติในสมองของเขาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเซฮุนคงไม่มองมันแบบนั้นหรอก

         พวกมึงกูไปตามเจบีมันแปปนะอย่าตีกันตายก่อนล่ะอุ้ย! หรือต้องบอกว่าอย่าจีบกันจนท้องก่อนล่ะอิอิหลังจากดูไอ้สองหน่อนี่มันด่ากันไปมาอยู่นานแจ็คสันก็ตัดสินใจออกไปเดินตามหาเจบีทันที

         คาบถัดไปเป็นคาบว่างเขาสามารถทำอะไรก็ได้ภายในคาบนั้น แน่นอนว่าแจ็คสันเลือกที่จะเดินตามหาเจบีเพื่อง้ออีกฝ่าย….

         ….แม่งมีผัวนี่ก็เหมือนกับมีเด็กสามขวบเลยวุ้ยกู!......

         เหลือเพียงเซฮุนและจีมินแค่สองคนที่อยู่ด้วยกัน เซฮุนเลือกที่จะเป็นฝ่ายแผละตัวแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนเพื่ออ่านหนังสือทบทวนบทเรียน

         เห็นกรานๆแบบนั้นเขาก็ตั้งใจเรียนเหมือนกันนะไม่งั้นคงไม่สอบได้ A ทุกวิชาหรอก แต่ก็เก่งไม่เท่าแจ็คสันรายนั้นติดท็อปอันดับต้นๆของมหาลัยเลยด้วย หนทางของเซฮุนยังอีกยาวไหล

         “เนิร์ดฉิบหายเสียงมารดังขึ้นพร้อมกับร่างของจีมินที่ลากเก้าอี้ตนมานั่งเท้าคางตรงหน้าเซฮุน

         เรื่องกูของไหม? ไปนั่งที่มึงดิมานั่งทำห่าไรตรงนี้สัสเซฮุนด่าก่อนไล่ให้จีมินกลับไปนั่งที่ของตนด้วยความรำคาญ แม่งนั่งจ้องอยู่แบบนี้แล้วกูจะอ่านหนังสือรู้เรื่องไหม!?

         ความสุขจะอ่านก็อ่านกูไม่กวนหรอกแค่มองเฉยๆจีมินตอบแบบกวนๆหน้านิ่งใส่ แต่มันยั่วอารมณ์โมโหของเซฮุนได้ค่อนข้างมากพอตัว แม่งถ้าทนไม่ไหวขึ้นมานะมึงเรื่องแน่ไอ้หน้าปลาไหลเผือก

         แค่มองก็กวนไอ้สัสไปเลยกูไม่มีสมาธิ

         เรื่องมาก

         ไม่ได้เรื่องมากโว้ย!”

         เสียงดังวะ

         แล้วมึงจะทำไมห๊ะ! มึงจะทำไม!!?”

         เดี๋ยวจับจูบแม่ง

         เงียบสิครับรอพ่องตัดริบบิ้นเหรอ!? เพียงแค่คำพูดคำเดียวก็สามารถสยบเซฮุนได้คนตัวขาวถึงกับหุบปากก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างรวดเร็วทันที ไอ้ท่าทางเหมือนจิ๊กโก๋พร้อมต่อยคนเมื่อกี้นี้มันหายไปไหนหมดแล้วล่ะ

         แค่จีมินพูดแบบนั้นออกไปเซฮุนก็ถึงกลับกลายเป็นเด็กเรียนแทบจะทันที

         รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าจีมิน พอเจ้าตัวอยู่เงียบๆทำตัวสงบเสงี่ยมแล้วก็ดูดีไปอีกแบบมันก็ไม่ถึงกับน่ารักอะไรมากเหมือนแจ็คสันแต่พอมองนานๆแล้วก็เพลินตาดีเหมือนกัน

         จีมินมีนิสัยชอบมองของน่ารักๆยิ่งตัวไหนที่มันน่ารักมากๆเขาก็จะยิ่งมองนานเป็นพิเศษบางครั้งก็เคยมองตุ๊กตาตัวหนึ่งมาแล้ว 3 ชั่วโมงเต็มก็มี ก็มันเพลินดีนี่เขาเลยอดใจไม่ไหวนั่งมองแม่งแบบนั้นไปเลย 3 ชั่วโมง

         ยิ้มเหี้ยไรของมึงขนลุกฉิบหายเงียบได้ไม่ถึงนาทีปากหมาๆนั่นก็พูดขึ้นควานหาตีนอีกรอบ จีมินหุบยิ้มทันทีที่ถูกเซฮุนทักแล้วเปลี่ยนมาเป็นสบตากับอีกฝ่ายแทน

         มีความสุขไงถามอะไรโง่ๆจีมินตอบเสียงราบเรียบขณะมองใบหน้าเซฮุนไปด้วย อีกฝ่ายขมวดคิ้วสงสัยความสุขบ้าอะไรของมันเห็นเมื่อกี้จู่ๆก็มองหน้าเขาแล้วก็ยิ้มออกมาถ้ามันไม่บ้าก็น่าจะกินยาไม่เขย่าขวดแล้วล่ะ

         ความสุขห่าอะไรของมึงวะ?”เซฮุนถามต่อ นั่นทำให้จีมินส่ายหน้าให้กับความอยากรู้ไม่เข้าเรื่องของเซฮุนชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นดันหน้าผากอีกฝ่ายแผ่วเบาแต่ก็เจ็บมากสำหรับเซฮุน มือมืออย่างกับช้างหนักโคตรดันมาทีนี่เหมือนหินดันมาเลยหัวเขาแทบจะหลุดแน่ะเมื่อกี้นี้

         ก็….”จีมินเว้นช่วงให้ลุ้นเล่นๆ

         ก็อะไร?”เซฮุนถามด้วยความอยากรู้ มันจะเว้นไว้หาหอยนางรมหรือไงวะ!

         ก็….เพราะว่ายังคงเล่นไม่เลิก

         เพราะอะไรล่ะโว้ย!!”เซฮุนเริ่มจะโวยวายเพราะยังไม่รู้ในสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดสักที เขาอยากจะตบหัวมันจริงๆไอ้ใบหน้ากวนประสาทนั่นถ้าไม่ติดว่ามันค่อนข้างดูดีนิดหน่อยนี่เขาตบไปนานแล้วนะ!

         ก็เพราะว่ากูมีความสุขที่ได้มองของน่ารักๆไงวะจีมินยอมตอบโดยไรซึ่งการกลั่นแกล้งให้ลุ้นหรือเล่นใดๆกับเซฮุน

         ของไหนน่ารักวะ? ไม่เห็นมีเลยเซฮุนส่ายหน้าไปมามองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่ารักเลยสักนิด หรือมันกำลังมองอีช้างที่กำลังถ่างขานั่งอยู่เป็นโต๊ะเตรียมเต้นฮาเลย์ลูย่าห์อยู่อย่างนั้นเหรอ?

         แล้วเมื่อกี้กูมองใครล่ะ?”จีมินถามเซฮุนกลับ

         ก็มอง….เฮ้ย!”พอนั่งนึกดีๆแล้วเซฮุนจึงเข้าใจว่ามันกำลังมองใคร ไอ้เหี้ย! นั่นมันมองกูอยู่นี่!!! ฉิบหายแล้วทำไมรู้สึกร้อนๆที่หน้าไม่ใช่ว่า…..

         เข้าใจนะไอ้ชานมไข่มุกกูอ่ะมองมึงไม่ได้มองใครที่ไหนหรอกมันว่าก่อนจะยิ้มหัวเราะอย่าขำขันแล้วลุกเดินกลับไปนั่งที่ๆเดิมของตนโดยปล่อยให้เซฮุนนั่งเขินหน้าแดงอยู่คนเดียวที่โต๊ะตัวเดิมของตน

         “=/////=* olo”

         …..แม่ง!….ยกนี้โอ เซฮุนแพ้ราบคาบเลยครับ!!.....ปาร์ค จีมิน กูเกลียดมึงไอ้สัส!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

          คิดถึงจังทุกคนกลับมาแล้วพบกับเรื่องที่ชวนหน้าปวดหัวมากกว่าเดิมนั่นคือมีตัวละครใหม่เพิ่มมากอีกคนคืออู๋ อี๋ฟาน หรือ พี่คริสของเรานั่นเองอิอิ ก็เห็นว่าเดือนหน้าน้องจะต้องแข่งบาสกับพวกพี่เขานี่นาก็เลยอดไม่ได้ที่จะชิป บอกแล้วว่าแจ็คสันกินกับอะไรก็อร่อยค่ะ555+ ส่วนน้องเซฮุนกับจีมินนี่คืออะไรจีบกันเหรอ555+เขินแทบเซฮุนเลยโถ้ลูกทำไมถึงได้เด๋อแบบนี้ล่ะคะ แล้วแจ็คจะง้อเจบีได้มั้ยนะอย่าลืมติดตามตอนต่อไปกันนะ^^ #อสแฟนหก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #351 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:35
    มินฮุนน่ารักกกกก55555 พี่คริสมาทำไมคะ มาดีหรือมาร้าย จะทำอะไรลูกเรา ฝากพี่มาร์คดูแลด้วยนะคะ น้องไม่ปลอดภัยแล้ว ตอนน้องคุยกับแฟนสาวน่ารักดีค่ะแต่เราเชียร์กับอีกหกหนุ่มมากกว่า อิอิ
    #351
    0
  2. #219 wizard001234 (@magician_001234) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 19:45
    //// โง้ววววชอบพี่จีมเมะ แถมน้องฮุนเคะอีกกกกกก~ ----( ชักอยากเห็นยัยหนูกุกมาโพล่บ้าง555)
    #219
    0
  3. #218 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 06:49
    ให้เจบีงอนหนักๆไปเลย ถ้านี่เป็นเจบีนี่ก็เจ็บเหมือนกันอะ ต่อหน้าฉันเธอทำแบบนั้นได้ยังไง555555555 โกรธหนักๆไปเลยเจบีอ่า
    #218
    0
  4. #217 bks_hopeful (@bks_hopeful) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 00:33
    ปาร์ค จีมิน โอ เซฮุน พวกยูจะต้องได้กันแน่ๆ อย่างชอบคู่นี้เลยโอ๊ยยยยยยย อ่านไปเขินไป ฟินมากก จีมินเมะด้วย โคตรรักเลย///ไรท์รีบมาต่อนะ
    #217
    0
  5. #216 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 00:32
    เจียเจียโซฮอทมาก ทางฮ่องกงพี่มาร์คก็จัดการ ทางเกาหลีก็มีเจบี แต่ทำไมชอบหาเรื่องให้หลัวงอนหละลูกกกกก
    #216
    0