GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 17 : FRIEND LOVE| 15 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    12 ส.ค. 60

15
ขอโอกาสสำหรับคนเลวๆอย่างกูอีกสักครั้ง กูสัญญาว่ากูจะไม่ทำให้มึงเสียใจอีกเป็นอันขาด






 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          แจ็คสันขับมอเตอร์ไซค์มาจนถึงแม่น้ำฮัน เขาถอดหมวกกันน็อคออกก่อนวางมันลงบนรถดวงตากลมทอดมองภาพตรงหน้าเรียบๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่ตนต้องการเจอเลยแม้แต่น้อย ครั้นหัวใจบางก็กระตุกอย่างแรงพร้อมกับภาพในหัวที่คิดไปถึงเรื่องไร้สาระต่างๆนาๆ

          ขาสั้นๆเริ่มที่จะก้าวออกวิ่งตามหาจินยองใบหน้าที่แสดงถึงความกังวลของคนตัวเล็กฉายชัดขึ้น อยู่ไหน!’ คำๆนี้ผุดขึ้นมาในหัวไม่รู้จบ

          ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่แจ็คสันรู้ว่าแม่น้ำแห่งนี้มันกว้างและยาวมากแค่ไหนแต่เขาไม่สามารถที่จะหยุดวิ่งหาตัวจินยองได้เลยแม้แต่น้อย

เวลา 13:00 .

          แจ็คสันยังคงวิ่งอย่างไม่ละความพยายามเพราะต้องการที่จะเจอกับจินยอง แต่ยิ่งหาก็ดูเหมือนจะยิ่งไม่เจออาการของอีกฝ่ายจะเป็นเช่นไร ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างเป็นห่วง….เขาเป็นห่วงไอ้บ้านั่นไอ้สารเลวที่ข่มขืนเขาโดยที่เขาไม่เต็มใจ

          แต่จะให้ทำยังไงได้ก็ในเมื่อไอ้นั่นมันก็เพื่อน! แถมจินยองยังเป็นหนึ่งในบรรดาสามีของแจ็คสันอีกด้วย

          บางทีสิ่งที่ยองแจบอกมันก็น่าเก็บมาคิดเหมือนกัน…..

           ‘ไอ้จินยองน่ะมันรักมึงนะ แต่มันแค่แสดงความรักต่อมึงออกมาผิดวิธีเท่านั้นเอง

           ‘เชื่อกูเถอะแจ็คสัน ให้โอกาสมันอีกสักครั้งเถอะ

           ‘คนเราถ้าได้โอกาสเป็นครั้งที่สามกูคิดว่า….มันน่าจะเข็ดและจำแล้วล่ะ

          แจ็คสันจะลองดูเขาจะลองให้โอกาสจินยองอีกสักครั้งดู เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนตัวเองให้เขายังไงแต่ตอนนี้สิ่งหนึ่งที่แจ็คสันต้องการมากที่สุด คือการเจอหน้ากับไอ้คนที่เขากำลังจะให้โอกาสมันแก้ไขตัวเอง….

เวลา 18:00 .

          สองขาเล็กหยุดนิ่งดวงหน้าที่เปียกไปด้วยเหงื่อจ้องมองร่างตรงหน้าด้วยแววตาประกายความหวัง

          จินยองกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาแผ่นหลังกว้างกับวิวสายธารและแสงไฟทำให้ภาพที่แจ็คสันเหมือนกับในภาพวาดของจิตรกรชื่อดังคนหนึ่งไม่มีผิด ชื่อภาพคือ เทพบุตรตกสวรรค์

          แจ็คสันเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายเงียบๆก่อนหยุดแล้วยกแขนทั้งสองข้างเท้ากับรั้วราวเหล็กเอาไว้แล้วมองวิวตรงหน้านิ่งๆ

          แจ็คสัน?”จินยองหันมามองหน้าคนตัวเล็กทั้งน้ำตา แจ็คสันหันไปหาอีกฝ่ายเขากำมือแน่น

          มึงมาได้ยังไงรู้ได้ยังไงว่ากูอยู่ที่นี่?”จินยองถามต่อจ้องมองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะบ่อน้ำตาแตกอีกรอบหนึ่ง เขาไม่คิดว่าแจ็คสันจะมาหาเขาจริงๆ

          วิ่งหามึงไงแจ็คสันตอบน้ำเสียงยังดูเหนื่อยๆอยู่เล็กน้อย

          วะวิ่ง!?....ทำแบบนั้นเพื่ออะไรมึงไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้ ในเมื่อกูมันเลวซะขนาดนั้นไม่มีค่าพอที่จะให้มึงมามัวสนใจหรอก ฮึก!....กะ….กู….!!!”เสียงจินยองถูกกลืนลงหายไปในลำคอพร้อมกับร่างของตนที่ถูกแจ็คสันกระชากดึงเข้าไปโอบกอดเอาไว้แน่น

          หัวของจินยองถูกกดลงบนอกคนตัวเล็กแจ็คสันกำชับกอดแน่นดวงตาเขาปิดลงพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลล้นออกมา

          อุตส่าห์กลั้นเอาไว้แล้วเชียวแต่มันคงจะหยุดไว้ถึงแค่ตรงนี้แหล่ะ เขาไม่สามารถกลั้นมันได้อีกต่อไปแล้วความอ่อนแอในจิตใจที่ถูกสร้างขึ้นจากการกระทำของจินยอง แจ็คสันไม่สามารถห้ามมันไม่ให้ไม่ออกมาไม่ได้แล้ว

          ร่างสูงปล่อยให้น้ำตาของตนไหลอาบแก้มริมฝีปากบางอ้ากว้างพร้อมแผดเสียงร้องคำรามออกมาอย่างน่าเวทนา

          มือข้างที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลกำเสื้อคนตัวเล็กแน่นทั้งจมูกและตาแดงไปหมด มือข้างหนึ่งก็กอดเอวแจ็คสันไว้อย่างแน่นเช่นเดียวกัน จิ้งจอกที่แสนเจ้าเล่ห์กำลังหลั่งน้ำตาภายใต้ความอบอุ่นของหงส์ที่มันรัก

          ความอบอุ่นที่โหยหา ความเมตตาที่ต้องการ ความรักที่อยากได้ วันนี้มันได้ประจักและสัมผัสด้วยกายสื่อสารด้วยใจเองแล้ว

          ไม่ต้องคอยริษยาราชสีห์ ต้องคอยว่าร้ายให้กับแมงป่อง ลอบทำร้ายหมาป่า จิกกัดอสรพิษ หรือ ปรักปรำกระทิง

          สิ่งเดียวที่จิ้งจอกได้รับจากหงส์ในตอนนี้ทำให้มันสำนึกและอยากไถ่ผิดที่เคยกระทำไว้ให้หมดสิ้น อยากให้หงส์ปราบปลื้มในตัวของมันเหมือนกับเหล่าสรรพสัตว์ตัวอื่นๆบ้าง

          อยากจะเป็นหนึ่งในคนที่หงส์รักและไว้ใจ…..

          ต่อไปนี้ลืมอดีตและอยู่กับปัจจุบันทำให้มันดีที่สุดเข้าใจไหมจินยองแจ็คสันบอกพร้อมลูบหัวร่างสูงที่ร้องไห้ไม่หยุด

          จินยองทำเพียงแค่พยักหน้าตอบเท่านั้นเพราะตอนนี้เขาไม่สามารถตอบอะไรคนตัวขาวได้เลยแม้แต่น้อย อยากจะพูดใจแทบขาดแต่มันติดอยู่ตรงที่ว่าเขาร้องไห้อยู่นี่น่ะสิ

          ขอโอกาสให้กูสักครั้งนะ….กูจะไม่ทำให้มึงผิดหวังแน่นอนจินยองกล่าว

          รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหวานแจ็คสันหรี่ตามองคนที่ตนสวมกอดอยู่พลางลูบหัวอีกฝ่ายเล็กน้อย

          จินยองเหมือนเด็กเด็กที่ต้องการความดูแลเอาใจใส่และต้องการความรักจากผู้ใหญ่ เป็นเด็กที่บางทีอาจจะดื้อเงียบแต่ก็มีจิตใจที่อ่อนไหวกว่าคนอื่นๆ เด็กที่แจ็คสันเกลียดแต่ก็รู้สึกเอ็นดู….

          เวลาผ่านไปจินยองและแจ็คสันพากันเดินไปยังมอเตอร์ไซค์ของคนตัวเล็กที่ถูกจอดทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนเช้าจนถึงมืด

          ระหว่างที่เดินนั้นจินยองพบว่าระยะทางที่เขาอยู่กับรถของแจ็คสันมันไกลกันมากเป็นสามถึงสี่กิโล พอก้มลงมองสภาพเท้าของอีกฝ่ายแล้วก็อดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยปากถามไปด้วยความเป็นห่วง

          เท้านั่นไม่เจ็บหรือไง

          เจ็บแต่ก็พอทนได้อยู่

          เดี๋ยวไปบ้านกูนะกูจะดูให้ว่ามันบวมไหม                   

          มึงจะไม่ทำอะไรกูใช่ไหม?”

          “…..ฟังกูนะแจ็คสันตอนนี้กูไม่ใช่จินยองที่มึงรู้จักเหมือนครั้งนั้นอีกแล้ว กูคือจินยองคนใหม่คนของมึงแค่คนเดียว

          แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรือนจากคำพูดของจินยอง แจ็คสันยกมือขึ้นชกเข้าที่อกซ้ายอีกฝ่ายอย่างเบามือก่อนหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาแล้วยื่นให้จินยองที่ยืนอยู่ข้างๆกัน

          หมอหนุ่มรับไปสวมเอาไว้แต่ก่อนที่แจ็คสันจะได้ขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซค์อีกฝ่ายก็คว้าจับเข้าที่แขนของเจ้าตัวไว้เสียก่อนทำให้คนตัวเล็กหันไปมองด้วยใบหน้าสงสัยปนงุนงงนิดๆ

          อะไร?”แจ็คสันขมวดคิ้วถาม

          เดี๋ยวกูขับเองจินยองตอบ

          ขับได้?”คนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นสูงหนึ่งข้าง เพราะเขาไม่เคยเห็นจินยองขับมอเตอร์ไซค์มาก่อนเลย ปกติเห็นขับแต่รถยนต์อะไรเทือกนี้ มันเป็นเรื่องน่าแปลกสำหรับแจ็คสันเป็นอย่างมาก

          อือ….มึงเจ็บเท้าอยู่กูรู้แค่นั่งซ้อนท้ายแล้วกอดเอวกูก็พอจินยองยิ้มก่อนสวมหมวกกันน็อคแล้วขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์แทน เขาสตาร์ทมันแล้วช่วยออกแรงดึงแจ็คสันที่เจ็บเท้าอยู่ให้ขึ้นมานั่งอยู่ด้วยกัน

          รถกระตุกเล็กน้อยเพราะห่างหายจากการขับขี่มาเป็นเวลานานทำให้คนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังเผลอเอื้อมมือโอบกอดเอวอีกฝ่ายด้วยความเร็วตามสัญชาติญาณ

          รอยยิ้มอ่อนปรากฏบนใบหน้าหมอหนุ่มจินยองค่อยๆขับตรงไปยังบ้านของตนอย่างช้าๆและนุ่มนวลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเน้นปลอดภัยและคนซ้อนท้ายรู้สึกไว้ใจ

          มึงกูหิววะแวะกินไรหน่อยดิแจ็คสันสะกิดไหล่จินยองบอกขณะที่มือนั้นก็ยังคงกอดเอวเจ้าตัวไว้อยู่

          งั้นไปร้านป้าตรงหน้าปากซอยทางเข้าบ้านกูก็แล้วกันตอนนี้ยังเปิดอยู่หรอกจินยองตอบก่อนขับเลี้ยวไปยังปากซอยทางเข้าบ้านของตน

          อยากกินเนื้อย่างแจ็คสันพูดลอยๆ

          ได้ข่าวว่ามึงพึ่งกินไปเมื่อวานนี้จินยองบอกพร้อมเอี้ยวมามองใบหน้าคนตัวเล็กกว่า อีกฝ่ายหน้ายับเป็นที่เรียบร้อยมันมักจะเป็นเช่นนี้เสมอเวลาที่เจ้าตัวมาพอใจหรือถูกขัดใจอะไร เป็นการแสดงออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวซึ่งมันก็น่ารักมากๆในสายตาของจินยอง

          ก็กูอยากกินมึงจะทำไมแจ็คสันเริ่มพูดเสียงห้วนใส่ถ้าอยู่ตรงหน้าเขาเชื่อเถอะว่าเจ้าตัวจะต้องบึนปากใส่เป็นแน่

          ก็เปล่าแค่พูดเฉยๆอยากกินก็จะพาไปแต่มึงต้องกินผักด้วยนะไม่ใช่กินแต่หมูสามชั้นอย่างเดียวจินยองพูดดักทางแจ็คสันไว้ก่อนขับไปจอดยังร้านของคุณป้าท่านหนึ่งที่ตนมาฝากท้องไว้บ่อยๆเวลากลับจากทำงานตอนดึกๆ

          ป้าแกก็ยิ้มทักทายก่อนเหลือบมองแจ็คสันด้วยความสงสัยนิดๆ เหมือนจินยองจะรับรู้ได้ถึงสายตาของแกจึงได้ยิ้มแล้วดึงร่างเล็กเข้ามาโอบเอาไว้แน่น

          นี่เพื่อนผมครับชื่อ แจ็คสัน เป็นคนฮ่องกงแต่ย้ายมาเกาหลีได้ 3 ปีแล้ว มันอาจจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่แต่มันก็น่ารักนะครับป้าจินยองพูดอธิบายเพื่อให้คุณป้ากระจ่างในข้อสงสัย

          แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างผิดแปลกไปจึงทำให้คนตัวเล็กเลือกที่จะบิดตรงเอวของเจ้าตัวเล็กน้อยแต่ก็เจ็บพอสมควร

          แหมนึกว่าจะเป็นแฟนกันซะอีกนะคะคุณหมอปาร์ค แจ็คสันใช่ไหมลูกน่ารักจังนะเราเปลี่ยนจากเพื่อนมาเป็นแฟนคุณหมอปาร์คเขาก็ไม่เลวนะจ๊ะหมอเขาเป็นคนใจดีจะตายฮิฮิ

          รอยยิ้มของป้าแก่ๆที่ดูจะเจ้าเล่ห์ไม่สมวัยทำเอาแจ็คสันสั่นผวาด้วยความกลัวนิดๆ รู้สึกขนลุกหน่อยๆที่ถูกคุณป้ามองด้วยสายตาสื่อความหมายแบบนั้นเขาจึงต้องเพ่งสายตาดุๆไปยังไอ้ตัวปัญหาที่ยิ้มหน้าระรื่นจนตีนกาขึ้นเต็มรอบตา

          ป้าอย่าไปเชื่อมันไอ้นี่มันโม้ผมนี่พูดภาษาเกาหลีเก่งกว่ามันอีก แล้วก็ผมกับมันเป็นแค่เพื่อนกันครับอย่าคิดไปไกลนะป้า! อ๋อ!!จริงด้วยมันไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่ป้าคิดนะมันอ่ะ----”

          ยังไม่ทันที่จะได้แฉพฤติกรรมของจินยองมือหนาก็เอื้อมปิดปากคนพูดมากแล้วลากร่างเตี้ยไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ทันที ทำให้ป้าเจ้าของร้านได้แต่มองตามหลังเด็กหนุ่มทั้งสองยิ้มๆ

          ใบหน้าสวยปนหล่อออกน่ารักนิดๆบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ แจ็คสันกอดอกจ้องจินยองตาไม่กระพริบในขณะที่คนถูกจ้องนั้นได้แต่ยิ้มละมุนกับใบหน้าน่ารักนั่น….

          การแกล้งอีกฝ่ายแบบนี้ก็เป็นความรู้สึกหนึ่งที่จินยองอยากมีเช่นเดียวหัน เวลาโกรธเจ้าตัวดูน่ารักดีเขาชอบ

          หน้าบึ้งทำไมเป็นไรโกรธเหรอ

          เปล่า

          แสดงว่าใช่ทำไมงอนที่กูไม่ให้พูดอย่างนั้นเหรอ?”

          ไม่

          อยากกินอะไรก็สั่งนะเดี๋ยวเลี้ยง

          จริงปะ!!”

          จริงกูไม่โกหกมึงหรอกครับที่รัก

          ที่รักพ่อง!สิไอ้สัส!!”

          ฮ่าๆๆ

          จินยองยิ้มแววตาเป็นประกายเหมือนเด็กของแจ็คสันปรากฏขึ้นเมื่อเขาเอาขนมมาล่อ คนตัวเล็กหยิบใบเมนูขึ้นมาเปิดอ่านไปเรื่อยๆขณะรอพนักงานในร้านมารับออเดอร์ที่โต๊ะ

          จินยองเองก็เปิดดูอาหารเพื่อสุขภาพสำหรับเจ้าตัวเช่นเดียวกัน เป็นภาพที่หาได้ยากยิ่งจินยองไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะมีวันนี้

          ไม่นานพนักงานก็มารับออเดอร์แจ็คสันคุยจ้อซะจนคุณป้าเจ้าของร้านที่มาเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าท่านอื่นหันมามองยิ้มๆ

          เพราะความที่ว่าเวลาหิวเจ้าตัวจะทำตัวเหมือนเด็กจึงเป็นที่น่าเอ็นดูแก่ผู้ใหญ่และคนอื่นๆทั่วไป ถึงจะคีพลุคตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว และดูเหมือนว่าป้าแกจะชอบเด็กพูดมากซะด้วย

          จินยองนั่งเท้าคางมองแจ็คสันที่เอาแต่มองไปรอบๆร้านเรื่อยๆด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แค่ได้เห็นอีกฝ่ายเขาก็ไม่ความสุขแล้ว ความสุขที่เกิดจากคนที่เรารักไม่มีอะไรจะดีไปกว่าสิ่งนี้อีกแล้วล่ะเขาคิดว่า

          มาแล้วจ๊ะเสียงแก่ของคุณป้าเจ้าของร้านดังขึ้นพร้อมกับจานอาหารต่างๆที่ถูกใส่รถเข็นมาวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าแจ็คสันและจินยอง เพียงแค่สามนาทีจากโต๊ะที่ว่างไร้ซึ่งน้ำเปล่ามีแต่ช้อนกับตะเกียบนั้นก็เต็มไปด้วยอาหารมากหน้าลายตาต่างๆ ทำให้คนสั่งเลือกไม่ถูกเลยว่าจะเริ่มกินอะไรก่อนเป็นอย่างแรกดี

          โว้วววว!! น่ากินโคตร!!”แจ็คสันอ้าปากกว้างมองอาหารตรงหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจ จนจินยองยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะนิดๆ เหมือนเด็กจริงๆนั่นแหล่ะคนตรงหน้าเขาน่ะ

          ทานเยอะๆนะลูกถ้างั้น เดี๋ยวป้าไปดูแลลูกค้าท่านอื่นก่อนนะคุณหมอคุณป้าบอกแจ็คสันพลางเอื้อมมือเหี่ยวๆของตนมาลูบเส้นผมแสนนุ่มของหนุ่มน้อยและแจกรอยยิ้มสุดสวยให้แจ็คสันไป ซึ่งเจ้าตัวเตี้ยเองก็ยิ้มกลับเช่นเดียวกัน

          ครับคุณป้าขอบคุณสำหรับอาหารอร่อยๆนะครับจินยองตอบกลับอย่างสุภาพก่อนโค้งหัวให้คุณป้าแกนิดๆแล้วหันมาสนใจคนตัวเล็กต่อ ดูเหมือนว่าตอนนี้แจ็คสันจะไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากอาหารตรงหน้า

          ชายหนุ่มหยิบตะเกียบคีบเอาเนื้อไก่ทอดราดผงชีสเข้าปากพลางเคี้ยวแก้มตุ้ยดวงตาบนและล่างแนบชิดติดกันจนเป็นเส้นตรงขีดเดียวเหมือนของเจบีตอนที่เจ้าตัวยิ้มไม่มีผิด

          จินยองตักผักใส่จานแจ็คสันบ้างเพราะเห็นว่าเจ้าตัวเอาแต่กินเนื้อไก่กับเนื้อหมูไม่หยุด แต่ก็ถูกเมินด้วยการเขี่ยทิ้งไว้ข้างๆจานแทนทำให้จินยองถอนหายใจต้องคีบผักขึ้นแล้วจ่อไปที่ปากของคนตรงข้าม

          แจ็คสันชะงักเล็กน้อยหรี่ตามองผักตรงหน้าตนก่อนเบะปากแล้วอ้างับผักเข้าไปไม่ทันไรเนื้อที่คีบอยู่ก็ถูกตามเข้าไปด้วยอีกหนึ่งชิ้น

          หมอหนุ่มยิ้มชอบใจที่อีกฝ่ายยอมทานผักของตนเขาเองก็เริ่มลงมือทานบ้างเหมือนกัน บรรยากาศภายในร้านเป็นที่ถูกใจของทั้งคู่มีบ้างที่พวกเขาคุยกันแต่ส่วนมากจะต่างคนต่างสนใจแต่อาหารเสียมากกว่า ก็อาหารร้านป้าเขาอร่อยนี่นา

          รบกวนด้วยนะครับเสียงแสนคุ้นหูดังขึ้นทำให้ทั้งแจ็คสันและจินยองต่างพากันหันไปให้ความสนใจกับคนที่เข้ามาใหม่ พอเห็นว่าเป็นใครทั้งคู่ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที เขาไม่คิดว่ามันจะมาอยู่นี่ด้วย!

          ไอ้คุณชายเซฮุน?/อ้าวคุณนายหวัง?!”แจ็คสันเรียกฉายาของอีกฝ่ายในขณะที่คนถูกเรียนนั้นก็เรียกฉายาของแจ็คสันคืนเช่นเดียวกัน มีเพียงแค่จินยองเท่านั้นที่ไม่เข้าใจว่าทั้งสองคนเป็นอะไรกัน เขาก็พอจะรู้มาบ้างว่าแจ็คสันมีผู้ชายมาจีบเยอะที่มหาลัยและไอ้หมอนี่อาจจะเป็นหนึ่งในนั้นด้วย

          มึงมาทำอะไรที่นี่วะแจ็คสันถามในขณะที่เซฮุนนั้นก็เดินหน้าบานมายังคนตัวเล็ก

          ก็บ้านกูอยู่แถวนี้แล้วจะให้กูไปที่ไหนอีกล่ะครับยังคงตอบกวนตีนตามสไตล์เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เรียกน้ำหนักจากฝ่ามือสู่ศีรษะของคนกวนได้เป็นอย่างดี

เพี๊ยะ!

          กวนตีนนะไอ้สัสแจ็คสันตีไปที่แขนของเซฮุนพลางยกยิ้มหัวเราะนิดๆ ในขณะที่จินยองนั้นได้แต่มองสลับคนสองคนไปมา ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขาไม่ชอบหน้าเซฮุนขึ้นมาแปลกๆแม้ว่าจะพึ่งเจอหน้ากันครั้งแรกก็ตาม

          แหมก็กวนแค่มึงคนเดียวนั่นแหล่ะครับคุณนายหวัง….แล้วนี่มึงมากับใครอ่ะกูเห็นเขานั่งเงียบนานล่ะจะไม่แนะหน่อยเหรอวะคุณว่าที่แฟนในอนาคตเซฮุนพูดออกไปโดยไม่คิดแต่นั่นทำให้แจ็คสันชะงักและเงียบกริบทันที เขาเหลือบมองไปยังจินยองที่นั่งนิ่งอยู่ก่อนจะทำใจกล้าแนะนำอีกฝ่ายให้เซฮุนได้รู้จัก

          คะ…./ผมปาร์ค จินยองยินดีที่ได้รู้จักครับยังไม่ทันที่จะพูดจบจินยองก็ยิ้มแนะนำตัวและเอื้อมมือไปจับกับมือของเซฮุน แม้หน้าจะยิ้มแต่แรงในการบีบมือนั้นมีมหาศาลทำให้เด็กหนุ่มถึงกับหน้าบึ้งเลยทีเดียว

          อะเอ่อผมชื่อ โอ เซฮุนครับเซฮุนแนะนำตัวกลับเสียงสั่นเพราะมือของจินยองนั้นบีบแรงมากทำเอามือเขาเส้นเลือดเดินไม่ได้เลยทีเดียว และคาดว่าถ้าเจ้าตัวยังไม่ปล่อยออกมือเขาอาจจะหมดแรงจับก็ได้

          เซฮุนสินะผมจะบอกอะไรให้นะครับ

          อะไรครับ?”

          แจ็คสัน….”

          “…..?.....”

          เป็นของผม อย่ามายุ่งกับคนของผม…..ชัดเจนนะครับ

          จินยองยิ้มจนตาเป็นเส้นตรงก่อนลุกแล้วจับมือแจ็คสันออกแรงดึงให้เจ้าตัวเดินตามตนออกไปแล้วปล่อยให้เซฮุนนั่งหน้าเอ่ออยู่อย่างนั้นที่โต๊ะเดิมของตน

          แจ็คสันยืนรอจินยองจ่ายเงินที่รถมอเตอร์ไซค์ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรือนจากคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่าย ทั้งๆที่มันก็ไม่มีอะไรน่าเขินแท้ๆแต่ไม่รู้ทำไมพอจินยองบอกว่าตนเป็นของตัวเองแล้วเขาก็รู้สึกร้อนๆที่ใบหน้าขึ้นมาซะอย่างนั้น

          ดวงตากลมเหลือบมองไปยังร่างของคนที่กำลังจ่ายเงินของป้าร้านอาหารอยู่ก่อนหลุบกลับมามองเท้าของตัวเองเมื่ออีกฝ่ายหันกลับมาสบตากับตนพอดี

          คนตัวเล็กเกาแก้มแก้เขินก่อนหันไปมองทางอื่นแทนเพื่อเบี่ยงเบนสายตาจากร่างของจินยอง ดูเหมือนว่าอีกนานกว่าเจ้าตัวจะออกมาจากร้านของคุณป้าเห็นแบบนั้นแล้วเขาก็ไม่อยากจะขัดความสุขของอีกฝ่าย

          เพราะพ่อกับแม่เสียไปตั้งแต่เด็กจึงทำให้อีกฝ่ายคงจะเหงาน่าดูและคุณป้าเองก็น่าจะเป็นคนที่จินยองให้ความรักและเคารพด้วยล่ะมั้งจึงทำให้ดูสนิทสนมเหมือนเป็นญาติกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rrrr Rrrr

-IM JAEBUM-

          ฮัลโหล

          [“มึงอยู่ไหน นี่มันมืดแล้วนะเมื่อไหร่จะกลับ”]

          กูอยู่หน้าปากซอยเข้าบ้านไอ้จินยองมัน มึงมีอะไรหรือเปล่า

          [“ห๊ะ! มึงว่ายังไงนะอยู่หน้าบ้านไอ้จินยองอย่างนั้นเหรอ!? มันทำอะไรมึงหรือเปล่ามึงโอเคไหมกูจะได้ไปรับ”]

          ไม่ต้องๆ อะไรของมึงเนี้ยมันไม่ทำอะไรกูหรอกกูปลอดภัยดี

          [“มึงแน่ใจนะว่ามันจะไม่ทำอะไรมึงน่ะแจ็คสัน….”]

          เออดิเชื่อใจกูเถอะ

          [“อืมดีแล้วล่ะ ถ้างั้นก็แค่นี้นะ”]

          เฮ้ยเดี๋ยวก่อน! ว่าแต่มึงอ่ะโทรมามีไรเปล่า?”

          [“….กูแค่จะบอกว่า….”]

          แจ็คสันไปกันเถอะ!”เสียงจินยองพูดแทรกพร้อมกับร่างสูงที่เดินยิ้มตรงมายังคนตัวเล็ก

          แค่นี้ก่อนนะมึงจินยองมันมาแล้วแจ็คสันบอกกับเจบีก่อนกดวางสายไปโดยไม่ทันที่จะได้ฟังอีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย

          เขาขึ้นนั่งซ้อนท้ายจินยองก่อนที่อีกฝ่ายจะขับมอเตอร์ไซค์ออกจากร้านอาหารของคุณป้าแสนใจดีไป

          จินยองจอดมอเตอร์ไซค์ไว้หน้าบ้านของตนเขาเดินไปเปิดประตูพร้อมเปิดไฟภายในบ้านโดยมีแจ็คสันเดินตามหลังมาติดๆ

          คนตัวเล็กมองสิ่งของภายในอย่างคิดถึงนานแล้วที่ไม่ได้มาบ้านหลังนี้ของอีกฝ่ายตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั้น โซฟาตัวเดียวยังคงอยู่แม้แต่กรอบรูปและของบนโต๊ะตั้งโชว์ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

          แจ็คสันเดินผ่านเข้าไปในห้องครัวอุปกรณ์ต่างๆวางเป็นระเบียบเหมือนเดิมไม่มีขยับ แก้วน้ำคู่สองแก้วก็ยังคงอยู่อย่างนั้นไม่หายไปไหน

          เขาเดินออกมาด้านนอกเพื่อที่จะไปนั่งรอจินยองที่โซฟาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายหิ้วกล่องปฐมพยาบาลมาพอดี จินยองมองแจ็คสันทั้งคู่สบตากันก่อนที่แจ็คสันจะเป็นฝ่ายเดินไปนั่งที่โซฟาเพื่อให้จินยองทำแผลให้

          ฝ่ามืออุ่นหยิบจับเท้าแจ็คสันขึ้นมาในขณะที่ร่างของตัวเองนั้นก็นั่งข้างล่าง จินยองเอี้ยวตับดึงถังน้ำกับผ้าเปียกที่เตรียมไว้มาวางข้างๆตนก่อนจะถอดถุงเท้าแจ็คสันออกให้

          เขาพบว่าเท้าของคนตัวเล็กนั้นพองแดงและบางจุดมีเลือดไหลออกมาด้วยเล็กน้อย คุณหมอหนุ่มเริ่มทำการรักษาอาการเจ็บเท้าของแฟนตนทันที

          แจ็คสันซี๊ดปากด้วยความแสบเมื่อผ้าเปียกที่จินยองเตรียมมาถูกกับแผลตน อีกฝ่ายเหลือบตามองเขาเล็กน้อยก่อนก้มหน้าทำแผลต่อให้เงียบๆ เขาคิดว่าอีกฝ่ายดูดีมากเวลาทำอะไรแบบนี้มันทำให้จินยองดูหล่อมากเลย

          ใบหน้านิ่งๆกับการมีสมาธิในการสนใจอะไรบางอย่างของอีกฝ่ายทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์ขึ้นมาทันตา ไม่แปลกใจที่เหล่าพยาบาลและคนไข้จะหลงหมอปาร์คคนนี้

          เจ็บหน่อยนะจินยองบอกเขาหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมาก่อนแตะแผ่วเบาที่แผลของแจ็คสัน

          อ่ะ! เบาๆหน่อยสิกูเจ็บนะแจ็คสันสะดุ้งเมื่อจินยองเผลอทำแรงไป มือเล็กตีที่ไหล่ของอีกฝ่ายพร้อมกัดปากข่มความเจ็บเอาไว้ในใจ

          โทษทีคราวนี้ไม่เจ็บแน่นอนจินยองยิ้มอ่อนมาให้ แจ็คสันมองรอยยิ้มนั้นตาค้างระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังให้ความสนใจอยู่กับรอยยิ้มของตน จินยองก็จัดปากแปะพาสเตอร์แล้วเรียบร้อย รู้ตัวอีกทีเท้าของแจ็คสันก็ถูกจินยองนำมาวางไว้กับพื้นดังเดิมเสียแล้ว

          หมอหนุ่มลุกขึ้นนำเอากล่องปฐมพยาบาลและถังใส่น้ำไปเททิ้งระหว่างนั้นแจ็คสันก็เอื้อมหยิบรีโมทกดเปิดทีวีดูเล่นไปพลาง

          พอจินยองกลับมาอีกทีเจ้าตัวก็เตรียมนมและขนมหวานมาให้เขาด้วย จินยองวางของกินเล่นไว้ตรงหน้าแจ็คสันก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้างๆแล้วเพ่งสายตามองไปยังทีวีที่ฉายรายการดังอยู่

          ขอบคุณแจ็คสันพูดขึ้นเสียงแผ่ว

          ไม่เป็นไรจินยองตอบเรียบๆเขาเว้นระยะห่างระว่างคนตัวเล็กไว้เพื่อให้เจ้าตัวได้สบายใจว่าเขาไม่มีเจตนาที่จะล่วงเกินหรือทำร้ายแต่อย่างใด

          ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนนะที่นี่น่ะจู่ๆแจ็คสันก็พูดขึ้นมาอีก ใบหน้าคนตัวเล็กมองไปรอบๆก่อนยกยิ้มขึ้นแผ่วเบาที่ความทรงจำดีๆในวันเก่าๆยังคงมีหลงเหลือไว้อยู่ จินยองมองตามเขายิ้มอ่อนขึ้นทันทีที่ได้ยินแจ็คสันพูดเช่นนั้น

          งั้นเหรอ แน่นอนอยู่แล้วมันจะไปเปลี่ยนได้ยังไงก็ในเมื่อ….กูยังรักมึงอยู่จินยองบอกแจ็คสันดวงตาเรียวจ้องอีกฝ่ายนิ่งๆใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังจนแจ็คสันยังเผลอตกใจ

          อืมนั่นสินะ….จินยองแจ็คสันก้มหน้าลงมองกางเกงตนเอง ฝ่ามือกำแน่นพร้อมกับริมฝีปากที่เม้มเอาไว้นิดๆ

          หืม?”จินยองตอบขานชื่อตนเอง

          เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีไหม? เหมือนตอนแรกที่เราเจอกันแจ็คสันพูด

          ถึงไม่บอกก็อยากจะทำอยู่แล้วจินยองกล่าวยิ้มๆ สักพักร่างขาวๆก็ขยับเข้ามานั่งไกลๆแจ็คสันเอียงศีรษะพิงหัวกับไหล่ของจินยองเล็กน้อย ดวงตากลมปิดลงพร้อมกับคำพูดเจื้อยแจ้วที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากอีกฝ่าย  แม้ว่ามันอาจจะดูน่ารำคาญในสายตาของคนอื่นแต่จินยองก็ชอบที่จะฟังมัน

          ดีใจนะที่มึงกลับมาเป็นคนเดิมและสำนึกผิดที่ทำไว้กับกูได้ ตอนแรกกูคิดว่ากูจะตัดมึงออกไปแล้วแต่ว่านะต้องขอบคุณไอ้ยองแจที่มันให้ข้อคิดกับกูทำให้กูใจอ่อน มึงอย่าไปเกลียดมันเลยนะยองแจมันก็รักมึงและคนอื่นๆมากตอนที่มึงร้องไห้ก็มันนี่แหล่ะที่พูดกับกูทำให้กูใจอ่อน

          ตอนที่กูหน้ามืดคิดจะตัดขาดเพื่อนกับมึงก็มันอีกนั่นแหล่ะที่คอยบอกคอยเตือนกูว่าอย่างน้อยมึงก็เพื่อนกูมึงก็รักกูเหมือนกับคนอื่นๆ จินยองกูขอได้ไหมขอให้มึงกับมันและเจบีกลับไปเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิม เหมือนตอนก่อนจะเจอกูได้หรือเปล่า?”

          ถึงมึงไม่ขอกูก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอยู่แล้วแจ็คสัน กูเข้าใจแล้วว่าความหมายของคำว่าเพื่อนมันคืออะไรกูเข้าใจแล้วว่าการได้รับความรักและความหวังดีนั้นมันเป็นยังไง

          ประสบการณ์มันสอนกูบทเรียนจากการเจ็บปวดทำให้กูสำนึกว่ากูต้องทำยังไงต้องไปต่ออย่างไร กูรู้สึกขอบคุณพวกมึงมากกว่าที่ต่อให้กูจะเลวแค่ไหนแต่พวกมึงก็ยังรับได้โดยเฉพาะมึงแจ็คสัน

          กูรู้ว่าเรื่องที่กูทำมันไม่น่าให้อภัยกูรู้ว่ากูนิสัยเด็กชอบเอาแต่ใจใส่แต่มึงก็ยังทนกูได้ มึงไม่เคยด่าไม่เคยว่าอะไรกู ถึงจะเกลียดแต่มึงก็เกลียดกูไม่ลง กูดีใจนะที่ได้มึงเป็นเพื่อนและเป็นเมีย

          และยองแจกูดีใจที่มันคอยบอกมึงว่ากูยังรักมึงอยู่ กูดีใจที่มันไม่โกรธกูแม้ว่ากูจะว่าร้ายใส่ความอะไรต่างๆนาๆกับมัน กูดีใจที่ไอ้เจบีมันยังเห็นว่ากูเป็นเพื่อนถึงแม้ว่ากูจะกวนตีนมันมากก็ตาม

          กูดีใจที่เฮียมาร์คยังไม่ทิ้งกูยังเข้าข้างกูตลอดถึงแม้ว่ากูจะโกหกเขา กูดีใจที่ไอ้แบมมันยังให้ความเคารพกูอยู่ถึงแม้ว่ามันจะถูกกูหลอกตั้งหลายรอบ กูดีใจที่ยูคยอมมันยังมองว่ากูเป็นพี่มันถึงแม้ว่ากูจะไม่เคยมองว่ามันเป็นน้องเลยก็ตาม และกูดีใจ….ดีใจที่มีมึงแจ็คสัน มึงคือความสุขของกูและทุกคน กูดีใจจริงๆนะ

          พูดไปจินยองก็น้ำตาไหลไปใบหน้ายังคงยิ้มดวงตายังคงมีแววความสดใสเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ตาม ความรู้สึกในใจที่ถูกอัดอั้นมานานได้ถึงกาลปลดปล่อย ความรู้สึกดีๆที่คนในกลุ่มมอบให้จินยองนั้นหมอหนุ่มไม่เคยลืม

          ที่ผ่านมาเขาเลือกที่จะเมินและมองทุกคนว่าเป็นศัตรูไปหมด แม้แต่ยูคยอมที่เข้าข้างเขาก็มองว่ามันคือคู่แข่งทางความรักเคยคิดอยากจะกำจัดมันออกไปให้ไกลๆ

          แต่พอมาวันนี้จินยองรู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่ไม่จัดการกับยูคยอมเพราะอีกฝ่ายนั้นมีความรักและเคารพเขามากกว่าที่คิด

          ช่วงที่ลำบากเดินไม่ได้ก็มีแต่ยูคยอมนี่แหล่ะที่คอยแวะมาเยี่ยมและมาช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ แม้ว่าพักหลังมานี้มันจะไม่ค่อยแวะมาหาก็ตาม

          ยองแจก็เหมือนกันแต่ก่อนเขาเคยอิจฉาที่อีกฝ่ายได้รับความสนใจจากแจ็คสันมากกว่า เคยทำให้มันเจ็บตัวจนถึงปางตายมาหลายครั้งแต่มันก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกว่าเกลียดเขาเลยสักครั้ง และอีกอย่างยองแจก็ช่วยพูดให้จินยองดูดีมากขึ้นในสายตาของแจ็คสันทุกๆครั้งที่เขาถูกคนตัวเล็กเกลียดอีกด้วย

          เจบีรายนี้คงจะเป็นคนที่จินยองอยากขอโทษมากที่สุดเพราะเรื่องเมื่อตอนนั้นอีกฝ่ายทำได้แค่ยืนดูเขาอย่างน่าสงสาร ร่างกายไม่ขยับไปไหนเพราะฝีมือของจินยองเขาอยากขอโทษที่แย่งความสนใจจากแจ็คสันไป ทำให้เจ้าตัวเจ็บปวดอยู่ภายในใจเพียงคนเดียว

          จินยองอยากกลับไปเป็นเพื่อนรักของทั้งสองเหมือนเดิม อยากจะมีวันเวลาที่ได้หัวเราะและเที่ยวด้วยกันเหมือนกับแต่ก่อน

          …..อยากจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนกับครั้งนั้น……

          กูเองก็ดีใจที่มีมึงเหมือนกันจินยอง

          …..อยากจะเป็นคนรักที่ดีของร่างตรงหน้านี้ด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

          ตอนล่าสุดมาแล้วงื้ออออออพี่จินตอนนี้คือละมุนดีงานดีช่วงแรกๆออกจะหน่วงแต่ตอนหลังใกล้จบตอนนี่หน่วงมากกว่า แนะนำว่าฟังเพลงประกอบตามแล้วจะได้อินเนอร์มากกว่านี้ค่ะ สงสารเจบีแต่ตอนหน้าพี่เขาจะได้มีบทแล้วใครที่ไม่ค่อยจะออกไรท์จะพยายามใส่บทเข้าไปให้นะคะ ขออนุญาตถามรีดนีสนุงนะรีดทุกคนกำลังรอคนไหนออกอยู่บ้างค่ะอิอิบอกให้ไรท์รู้หน่อยน้า แล้วก็สำหรับวันนี้สุขสันต์วันแม่นะคะทุกคนอย่าลืมบอกรักแม่ก่อนที่จะสายเกินไปนะคะ^^ #อสแฟนหก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #345 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 23:14
    อุแง น้ำตาจะไหล ทำให้ได้อย่างที่พูดนะคะหมอ ถ้ากลับตัวกลับใจได้เราก็พร้อมจะให้อภัยและยกน้องให้เสมอ อิอิ พี่บีอย่าเพิ่งน้อยใจไปไกลนะคะ
    #345
    0
  2. #195 Xqpxss (@Xqpxss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 11:09
    เย้ๆๆๆคืนดีกันแล้ว ส่งสารพี่แจบอมงะ โทรมาต้องมีไยแน่เบย
    #195
    0
  3. #194 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 00:49
    กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนนี่ยังไงอะ นุเคยคบกันแอบๆหรอคะ ฮือปมเรื่องนี้เยอะเหลือเกินค่ะพี่บัวลอย
    #194
    0
  4. #193 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 23:53
    พี่บีน่าสงสารง่ะ
    #193
    0
  5. #192 wizard001234 (@magician_001234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 18:28
    //// งื้อออละมุนอ่าาาา
    #192
    0
  6. #191 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 18:07
    ดีกันก็ดีแล้ว กลับไปหาเจบีมั้ย สงสารพี่เขาออก
    #191
    0
  7. #190 Mr.ASJ (@150344) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 16:46
    เขาดีกันแล้ว เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ววว. ดีใจจจ
    #190
    0
  8. #189 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 13:36
    จินยองงงงงงงงงอ่าาาาา กลับมาเหมือนเดิมสักทีนะ แล้วก็อย่ากลับไปทำตัวแบบเดิมอีกรู้เปล่า เอ็นดูเด็กน้อย555555 // อยากเห็นตอนอยู่รวมกันอะ ชอบความวุ่นวาย ถ้าบอกว่าอยากเห็นกับเซฮุนนี่จะโดนตบไหม 555555
    #189
    0
  9. #188 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 13:32
    งื้ออออออ พิจินคลลามูนนนนนนน คิดได้ก็ดีแล้วนะคะเรสเชียร์ทุกคนเท่ากันเลยเนอะ เราจะทีมลูก ทีมอจากให้ลูกบู๊แรงๆ กับคนอื่นที่ไม่ใช่สามีนะ5555555
    #188
    0