GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 15 : FRIEND LOVE| 13 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    1 ส.ค. 60

13

“stereomood | do not edit ”

โอกาสถ้าลองได้ยอมให้ครั้งหนึ่งแล้วทำผิดอีกมันก็คงจะไม่ครั้งที่สองสำหรับคนที่ไม่รู้จักจำแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “เฮ้ยนั่นมันของกูที่ตักให้ไอ้แจ็คสันนะเว้ยไม่ทราบว่าพี่มึงจะเอาไปแดกเองทำไมไม่ทราบวะครับ!?”เจบีโผล่พูดขึ้นพร้อมกับมองกายีที่หยิบเนื้อเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ้ยโดยไม่สนว่าไอ้เด็กไฝสองเม็ดตาตี๋นี่มันจะโวยวายใส่อะไรยังไงเลยสักนิด ซ้ำยังเมินหันไปหยิบเครื่องเคียงอย่างผักและกระเทียมขึ้นมาเคี้ยวอย่างสบายใจอีกด้วย

          “กูพี่น้องเจียทำไมกูจะกินไม่ได้หรือมึงจะเอาห๊ะไอ้ตี๋!”กายีกล่าวพร้อมถกแขนเสื้อเตรียมตัวลุกขึ้นต่อยกับเจบีที่ตั้งท่าพร้อมอยู่แล้วเหมือนกัน ยองแจ มาร์ค และแบมแบมได้แต่ห้ามคนเลือดร้อนทั้งสองเอาไว้

          บางทีก็อยากให้มันซัดกันสักหมัดนะจะได้จบๆกันไปเอาแต่เถียงกันแบบนี้มีหวังไม่จบกันพอดี แต่ก็เกรงใจต่อสายตาของคุณเมียที่มองแรงมายังพวกเขาอยู่เช่นเดียวกัน

          “ไม่ได้โว้ย!กูตั้งใจย่างให้แจ็คสันไม่ใช่มึงไอ้คุณพี่เจบีร้องตะคอกบอกกายีพร้อมกับทำท่าจะข้ามฝั่งไปบีบคอคนเมาที่นั่งหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ จะไม่ให้กายีเมาได้ยังไงก็ในเมื่อเขาโดนมาร์คมันมอมซะหลายแก้วปกติก็ไม่ค่อยกินหรอกไอ้ของพวกนี้เนี้ยแต่ไม่รู้วันนี้คึกอะไรถึงได้ดื่มไปเยอะพอสมควรเลย

          “เมาแล้วแม่งเป็นแบบนี้ทุกทีเฮ้อมาร์คบ่นพร้อมผลักให้ร่างของกายีล้มลงนอน มือหนาหยิบโทรศัพท์กดโทรออกไปหาใครบางคนก่อนรอให้ปลายสายรับ

          เหลือบตามองร่างเพื่อนของตนที่ใบหน้าเริ่มแดงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก่อนถอนหายใจแล้วเซหน้าหนีไปอีกทางแทนเพื่อยั้งใจไม่ให้ทำอะไรคุกคามแฝดพี่ของแจ็คสันเห็นมันถึกเหมือนควายแบบนั้นพอเอาเข้าจริงแล้วเซ็กซี่ฉิบหาย

          [“ฮัลโหลครับ”]เสียงนุ่มเอ่ยตอบรับอย่างมีมารยาท

          “มารับไปได้แล้วมั้ง….เห็นนั่งจ้องมาตั้งสิบชั่วโมงแล้วนะมาร์คพูดเรียบๆพลางเงยหน้ามองตรงไปยังโซนLที่มีชายคนหนึ่งนั่งถือโทรศัพท์ไว้ในมืออยู่

          [“ไม่ต้องบอกก็จะไปอยู่แล้วล่ะครับ ขืนปล่อยให้อยู่นานกว่านี้มีหวังผมได้คลั่งตายกันพอดี”]เสียงนั่นกล่าวพร้อมกับร่างที่ค่อยๆลุกขึ้นเต็มความสูงก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้กับกลุ่มของมาร์ค

          ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่เขาโทรไปหานั้นคือใคร…..

          …..เหว่ยเทาน่ะสิจะใครอีกล่ะ

          แจ็คสันหรี่ตามองเหว่ยเทาที่หยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา ชายหนุ่มจ้องมองแจ็คสันเล็กน้อยก่อนยิ้มโค้งตัวให้ตามมารยาท ซึ่งแจ็คสันเองก็ยิ้มกลับอย่างเป็นมิตรเช่นเดียวกัน

          ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบหน้าผู้ชายคนนี้หรอกนะ….จากที่ประเมินดูแล้วเหว่ยเทาก็เป็นคนดีมีการศึกษาสูง สุภาพแถมจีบพี่เขาเป็นเวลานานนับหลายปีอีกด้วย แรกๆก็ขัดขวางหรอกแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวจริงจังแบบนี้แล้วเขาก็ไม่อยากจะขัดหรอกนะ

          ….บางทีความลับระหว่างแฝดก็ควรจะถูกปล่อยวางได้แล้วกากาอาจจะเจอคนที่ดีกว่าแจ็คสันก็ได้ใครจะรู้เชื่อตอนนี้ไง….

          “ผมฝากพี่เหว่ยดูแลกากาด้วยนะ ถ้าแฝดพี่ของผมเป็นอะไรขึ้นมาพี่ต้องรับผิดชอบแจ็คสันบอก

          “พี่ไม่มีทางทำให้เธอผิดหวังแน่นอนเจียเอ่อร์ มั่นใจได้เลยเพราะพี่จะดูแลเขาอย่างดีเองเหว่ยเทายิ้มเจื่อนๆส่งให้แฝดน้องของกายี ถึงจะไม่ค่อยได้เจอหน้ากันแต่เหว่ยเทาก็รู้สึกกลัวอีกฝ่ายแปลกๆ เหมือนกับกายีตอนโมโหหรือกำลังกดดันคนอื่นอยู่เลยนี่สินะความน่ากลัวของแฝดน่ะ

          “ก็ดีไปเถอะพี่ชายผมคงอยากพักจะแย่แจ็คสันกล่าวบอก

          “ครับเหว่ยเทาตอบ

          “ห้องผมจะใช่ก็ได้นะพรุ่งนี้ผมมีเรียนบ่าย….ขอให้มีความสุขก็แล้วกันแจ็คสันยกยิ้มขึ้นเหมือนรู้ความคิดของเหว่ยเทา

          คนที่ถูกจ้องด้วยรอยยิ้มแปลกๆของแฝดน้องของว่าที่แฟนในอนาคตได้แต่เกาหัวเก้อๆก่อนจัดการแบกร่างกายีขึ้นหลังแล้วเดินพาออกจากร้านปิ้งย่างไป

          ถามว่าทำไมเหว่ยเทาถึงได้อยู่ที่โซลได้อย่างนั้นเหรอ?....

          เขาก็บินมาพร้อมๆกับกายีนี่แหล่ะแต่แค่มาช้ากว่าเจ้าตัวไปหนึ่งชั่วโมงก็เท่านั้นเอง ดีที่เจอมาร์คที่สนามบินก็เลยรู้ว่ากายีจะไปพักที่ไหนและก็โชคดีของเขาที่เลือกจะมานั่งทานเนื้อย่างร้านเดียวกับที่กายีนัดพวกมาร์คและคนอื่นๆ ทำให้ได้เห็นอีกฝ่ายในอีกมาดหนึ่งซึ่งเป็นมาดที่ดูจะมีความเป็นพี่ใหญ่มากในวงและมีความอบอุ่นประกอบด้วยนิดๆ

          เหว่ยเทาวางร่างกายีลงที่เบาะข้างคนขับจัดการสวมเข็มขัดให้เข้าที่เพื่อความปลอดภัย พอเห็นว่าเข้าที่แล้วเหว่ยเทาจึงอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อขับรถพากายีกลับไปนอนพักที่บ้าน

          ใช่บ้านที่เขาเช่าเอาไว้ที่โซลสดๆร้อนๆนี้เองแถมจ่ายเงินสดอีกด้วยอยู่ได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

          “ฮื้อออ….ร้อน…”เสียงพึมพำดังขึ้นจากด้านข้าง ดวงตาคมเหลือบมองกายีเล็กน้อยอีกฝ่ายบิดตัวไปมาพร้อมเริ่มใช้นิ้วปลดกระดุมเสื้อตนออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างสีน้ำผึ้งนวลแสนสวย มันจะดีกว่านี้ถ้าเกิดว่ากายีอยู่กับเหว่ยเทาที่บ้านสองต่อสองไม่ใช่ในรถที่ด้านนอกนั้นยังมีผู้คนเดินพุ่งพล่านอยู่

          “กายีครับทำแบบนี้ไม่ได้นะเดี๋ยวคนด้านนอกเขาก็เห็นหมดหรอกครับเหว่ยเทาบอกพร้อมกับติดกระดุมให้กายีกลับเข้าที่ดังเดิม ก่อนจะเริ่มสตาร์ทรถขับออกจากร้านเนื้อย่างไปอย่างช้าๆเพราะไม่ต้องการที่จะปลุกกายีให้ตื่นจากความฝันของเจ้าตัว

          เหว่ยเทาขับรถมาจอดยังบ้านพักหลังหนึ่งมันกว้างมากพอที่จะพักได้ประมาณสามถึงสี่คนแต่เหว่ยเทาเลือกที่จะพากยีมาพักที่นี่เพราะมันเงียบสงบและดูสบายกว่าที่อื่น

          แถมตัวบ้านยังอยู่ห่างจากตัวเมืองอีกด้วยเรียกว่าเข้าสู่ไร่สวนอย่างเต็มตัวเลยก็ว่าได้ และแน่นอนกว่าจะเข้าถึงตัวเมืองก็ต้องใช้เวลาประมาณสิบกว่าชั่วโมงที่มาเร็วก็เพราะเหว่ยเทาเหยียดสุดแรงหรอกแต่เขาก็ไม่ขับเร็วมากนะแค่พอเหมาะเท่านั้น

          ชายหนุ่มค่อยๆลุกออกจากรถแล้วเดินอ้อมไปอุ้มช้อนร่างของกายีขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว มันอาจดูแปลกที่ผู้ชายตัวใหญ่ๆสองคนมาอุ้มกันแบบนี้ในตอนกลางคืน แต่สำหรับเหว่ยเทาแล้วต่อให้กายีจะตัวใหญ่หรือหนักแค่ไหนเขาก็คิดว่าอีกฝ่ายน่ารักน่าทะนุถนอมมากกว่าน่ากลัวนะ

แกร๊ก!

          เสียงไขประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของเหว่ยเทาและกายีที่เดินเข้าไปยังด้านในบ้าน มือหนาเอื้อมกดเข้าที่ปุ่มไฟเพื่อเปิดมันให้ห้องสว่างขึ้นพอเห็นว่าอะไรเป็นอะไรเหว่ยเทาก็ไม่รอช้ารีบอุ้มร่างกายีเดินไปยังห้องนอนห้องหนึ่งที่ถูกจัดเตรียมทำความสะอาดไว้แล้วอย่างดีทันทีด้วยความเร็ว

          เหว่ยเทาจัดท่านอนให้กับกายีเพื่ออีกฝ่ายให้นอนสบายขึ้น เขาย่อตัวลงนั่งตรงปลายเท้าคนตัวเล็กกว่าก่อนเริ่มถอดถุงเท้าและเสื้อโค้ดตัวหนาออกทีละนิด

          มือใหญ่ดึงถุงเท้าสีดำออกอย่างไม่นึกรังเกียจก่อนม้วนพับมันเก็บไว้ด้วยกันจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบถังใบเล็กพร้อมผ้าสีขาวผืนเล็กจุ่มลงไปในน้ำก่อนบิดพอหมาดแล้วค่อยๆแตะแผ่วเบาที่ใบหน้าข้างแก้มสีแดงของอีกฝ่าย

          ดวงตาคมหรี่มองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนมือที่จับผ้าอยู่นั้นก็พรมเช็ดทั่วใบหน้าและลำคอ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆจากตัวกายีทำให้เขารู้สึกห้ามใจตัวเองไม่ไหว

          อยากจะทำอะไรต่ออะไรกับอีกฝ่ายแต่ก็ทำไม่ลงเพราะมีคำว่าให้เกียรติคั้นระหว่างกลางเอาไว้อยู่จึงทำได้แค่จ้องเท่านั้น

          “อื้ออออ….”เสียงครางดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่ปัดไปมาเหมือนกำลังควานหาอะไรบางอย่าง กายีหันหน้าเข้าหาตัวเหว่ยเทาก่อนละเมอกอดเข้าที่เอวของคนตัวสูงหมับแล้วขยับกายเข้าหาความอบอุ่นจากร่างกายของเขา

          เหว่ยเทาก้มหน้าลงมองมือหนาวางแหมะบริเวณเส้นผมของคนตัวเล็กพร้อมออกแรงลูบขึ้นลงเหมือนกำลังลูบขนแมว

          กายียิ่งขยับตัวเข้าหาเขามากขึ้นเรื่อยๆดังนั้นมันจึงทำให้เหว่ยเทาตัดสินใจที่จะย่อตัวลงนอนข้างๆเจ้าตัว มือข้างหนึ่งเอื้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุกร่างกายีเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหนาวจากความเย็นของเครื่องปรับอากาศ

          จะดีกว่านี้ถ้าการกระทำของกายีนั้นไม่ได้เกิดจากการละเมอแต่เป็นอาการที่เกิดจากความตั้งใจของเจ้าตัวแบบนั้นมันจะทำให้เหว่ยเทารู้สึกดีกว่านี้อีก….

          “หลับฝันดีนะครับกายีชายหนุ่มบอกก่อนหลับตาลงพร้อมโอบกอดร่างของกายีแน่นราวกับกลัวว่าตื่นมาอีกทีตอนเช้าเขาจะไม่ได้เจอกับเจ้าของร่างในอ้อมแขนอีก

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          แจ็คสันเดินออกไปนอกร้านเพื่อสูดบรรยากาศด้านนอกโดยที่เหล่าสหายอีกหกคนนั้นก็ยังคงนั่งอยู่ด้านใน

          ร่างเล็กวางมือลงบนรั้วเหล็กก่อนเงยหน้ามองขึ้นไปยังท้องฟ้าสีครามในคืนนี้ มันเต็มไปด้วยประกายแสงสว่างระยิบระยับแสนสวยจนคนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น นานแล้วที่ไม่ได้ออกมามองท้องฟ้าแบบนี้ล่าสุดก็ตอนที่เจบีพาไปนอนที่สวนสาธารณะตอนที่ยองแจกับพวกมาร์คมีเรื่องเข้าใจผิดกัน

          “ออกมาข้างนอกนานระวังเป็นหวัดนะเสียงหนึ่งดังขึ้น แจ็คสันเอียงใบหน้าหันไปมองเล็กน้อยก่อนกลับไปมองท้องฟ้าดังเดิมโดยไม่นึกจะสนใจอะไรอีกฝ่ายต่อ

          จินยองมองตามคนตัวเล็กพลางถอนหายใจเขาใช้ไม้ค้ำค่อยๆเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆกายคนตัวเล็ก จินยองวางไม้ค้ำไว้อีกฝั่งพร้อมเท้าแขนยืนในท่าเดียวกับแจ็คสันก่อนเหล่ตามองใบหน้าคนที่เล็กที่เรียบนิ่งไร้ซึ่งรอยยิ้มเหมือนที่เคยมีตอนอยู่ในร้านอาหารปิ้งย่าง

          “โกรธกูขนาดนั้นเลยเหรอวะจินยองเอ่ยถาม

          “….กูจะเข้าไปข้างใน…”แจ็คสันไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะบอกอีกฝ่ายแล้วทำท่าเดินเข้าไปด้านในแทน นั่นทำให้หมอหนุ่มถึงกับรีบคว้าเข้าที่ข้อมือของเจ้าตัวเอาไว้โดยเร็ว

          “ทำไมวะ!....กูผิดอะไรหนักหนา ทำไมมีแค่กูที่มึงไม่ให้อภัยกูเลวขนาดนั้นเลยหรือไงวะแจ็คสัน….มึงให้อภัยกูไม่ได้เลยหรือไงวะกูก็แค่อยากจะให้มึงสนใจกูบ้างก็เท่านั้น

          จินยองเอ่ยถามน้ำเสียงนั้นสั่นเครือเหมือนกำลังจะร้องไห้ รอบขอบตาแดงก่ำพร้อมกับน้ำใสๆที่หน่วงตรงเบ้าตา ขนาดเขาเป็นแบบนี้แจ็คสันยังไม่อยากจะหันมามองเลย

          ต้องทำยังไง ต้องเรียกร้องความสนใจอีกสักเท่าไหร่เจ้าตัวถึงจะหันมาหาเขา ยิ้มให้เขาเหมือนกับคนอื่นบ้าง

          “อย่าพูดเหอะถ้ามึงไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้

          “ก็มันจริงนี่แจ็คสัน! ทำไมกูไม่เข้าใจมึงอยากได้อะไรต้องการให้กูทำยังไงมึงถึงจะหันมามองกู

          “มึงแน่ใจเหรอว่ามึงอยากรู้ว่ากูต้องการอะไรจากมึง

          “ใช่! บอกกูมาแจ็คสันอะไรก็ได้ขอแค่มึงพูดกับกูตรงๆกูให้มึงได้ทุกอย่าง

          “…..เลิกยุ่งกับกูสิ….มึงทำให้กูได้ไหมล่ะ

          “……….”

          “มึงก็ทำไม่ได้แล้วแบบนี้มึงจะพูดทำไมว่ามึงให้กูได้ทุกอย่างจินยอง

          “กลับเข้าไปข้างในเถอะกูขี้เกียจเสียเวลาคุยกับมึงแล้วแจ็คสันบอกพร้อมกับแกะมือของจินยองออกจากข้อมือตน

          ปล่อยให้อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่นอกร้านอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจที่จะเหลียวหลังหันไปมองเลยแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร กำลังร้องไห้หรือเสียใจอะไรอยู่หรือเปล่า

          จินยองมองตามแผ่นหลังนั่นดวงตาเลือนรางพร้อมกับความเวียนหัวที่คล้ายจะเป็นลม ขาที่เคยมีแรงก่อนหน้านี้ทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางหมอกควันสีเทาจินยองยังคงอยู่ในท่านั้นไม่ยอมขยับไปไหน

          ดวงตาเขากรอกไปมานึกถึงเรื่องต่างๆที่ตนเคยทำไว้กับคนตัวเล็กและผลที่ตามมาสดๆร้อนๆเมื่อครู่นี้

          …..เจ็บ….เขาจะพูดคำนี้ได้ไหมนะ? ในเมื่อคนที่ทำตัวเองก็คือเขาทั้งนั้น

          ……ทรมาน….น่าสมเพชสิ้นดี

          ….แตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ….นั่นคือสิ่งที่เขาทำกับแจ็คสันไงล่ะ

          ผลกรรมกำลังเล่นงานจินยองอย่างหนัก แม้แต่คำว่าให้อภัยยังไม่หลุดออกจากปากของคนที่ใจดีอย่างแจ็คสันเลย

          คำว่าเมตตาก็คงไม่ต้องพูดถึง ที่อีกฝ่ายยอมคุยด้วยก็เป็นเพราะสมเพชไม่ก็สงสารเท่านั้นเอง การเล่นบทเป็นตัวร้ายถึงมันจะสนุกแต่ผลที่ตามมานั้นกลับรุนแรงและเสี่ยงที่จะโดนเกลียดไปตลอดชีวิต

          ….แล้วนางเอกจะรู้บ้างไหม….

          ว่าที่ตัวร้ายมันร้ายก็เพราะว่ามันรักนางเอกสุดหัวใจต่างหาก….

          …..มันถึงได้แย่งชิงทุกอย่างของนางเอกไปจากพระเอกยังไงล่ะ……ตัวร้ายมันก็มีสิทธิ์รักของมันเหมือนกัน ไม่ใช่วันๆเอาแต่ร้ายไปอย่างเดียว….

          แจ็คสันเดินผ่านหน้ายองแจไปเรียบๆใบหน้านิ่งไม่พูดไม่จาเหมือนก่อนออกไปด้านนอก ชายหนุ่มจึงจับหมับเข้าที่แขนอีกฝ่ายแล้วลากให้แจ็คสันไปยังมุมอับสายตา

          ยองแจผลักให้แผ่นหลังคนตัวเล็กกระทบเข้ากับกำแพงจนเกิดเสียงพร้อมกระแทกเท้าแขนตนกั้นไม่ให้แจ็คสันหนีไว้ก่อนจ้องไปยังดวงตากลมที่มองตนอยู่แล้วแต่แรก

          “ไม่แรงไปหน่อยเหรอยองแจเอ่ยถามเสียงนิ่ง

          “สมควรแล้วเพราะมันกูถึงเป็นแบบนี้แจ็คสันหลบตายองแจไม่กล้าสบตรงๆเพราะกลัวกลัวสายตานิ่งๆเรียบๆนั่นของแมงป่องที่พร้อมจะฉีดพิษเข้าใส่ร่างของตน

          “มันก็รักของมันมันแค่แสดงอาการความรักออกมาไม่ถูกวิธีก็เท่านั้นยองแจอธิบายให้แจ็คสันเข้าใจถึงสิ่งที่จินยองทำลงไป

          ยังไงอีกฝ่ายก็เพื่อนต่อให้มันเลวแค่ไหนแต่สุดท้ายมันก็คือคนที่เขาเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่าเพื่อนอยู่ดี พอเห็นจินยองมันเจ็บใจแบบนั้นแล้วก็พาลให้ยองแจนึกสงสารและอยากช่วยให้มันหายเจ็บ

          โดยลืมไปเลยว่าสภาพของเขาที่เข้าไปนอนหยอดน้ำเกลือในโรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์ก่อนนั้นก็เป็นเพราะฝีมือของจินยองล้วนๆ

          “หึ แบบมันเขาเรียกว่าเรียกร้องความสนใจ ขาดความอบอุ่น พ่อไม่รัก แม่ไม่ห่วงมากกว่า ที่มันทำทั้งหมดมันไม่ได้รักกูมันก็แค่….”แจ็คสันขึ้นเสียงเถียงยองแจ แต่พอเงยหน้าสบกับนัยน์ตาคมแล้วเขาก็ต้องเงียบปากลงทันที

          “แค่อะไร?...”ยองแจถามเรียบๆ สังเกตได้ชัดเจนว่าคนตัวเล็กไหล่เริ่มสั่นแล้วตอนนี้ แจ็คสันก้มหน้าไม่ยอมตอบคำถาม ยองแจจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วดึงร่างนั่นเข้ามากอดเอาไว้แน่น

          ปากก็บอกไล่ให้เขาเลิกยุ่งกับตัวเองแต่สุดท้ายก็ดันมาตกม้าตายร้องไห้ลับหลังเขาอยู่ดี แล้วคนปลอบเจ้าตัวจะเป็นใครกันล่ะถ้าไม่ใช่ยองแจน่ะ

          ยองแจลูบที่หลังแจ็คสันขึ้นลงช้าๆในขณะนั้นมือขาวก็ยกขึ้นโอบรอบคอเขาเช่นเดียวกัน แจ็คสันซุกหน้าลงบนแผ่นอกกว้างของยองแจพร้อมปล่อยให้น้ำใสๆไหลอาบแก้ม

          …..อ่อนแอจนน่าเห็นใจ….

          ยองแจคิดพลางหรี่ตามองคนตัวเล็กที่ยังคงร้องสะอื้นเงียบๆไม่หยุด มันคงจะถึงเวลาที่เขาแสดงตนเป็นองค์รักษ์ปกป้องหงส์แล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นหงส์จะไม่มีวันหยุดร้องไห้อย่างแน่นอน

          “แจ็คสัน…”ยองแจพูดกระซิบเสียงแผ่วพร้อมๆกับมือที่เชยคางเจ้าตัวขึ้นแล้วประทับริมฝีปากตนบนปากแดงนั่นช้าๆ

          ชายหนุ่มจูบนาบเนิ่นไม่รุกล้ำรุนแรงแต่อย่างใดเป็นจูบที่อ่อนโยนและละมุนที่สุดเท่าที่แจ็คสันเคยเจอมันให้ความรู้สึกปลอดภัยมากกว่าคนก่อนๆ ต่างจากมาร์คที่มีรสชาติของความลุ่มหลง ต่างจากจินยองที่ผสมความเจ้าเล่ห์ ต่างจากเจบีที่ดิบเถื่อนและทารุณ เป็นจูบที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า

          มือหนาเลื่อนปลดเสื้อนอกคนตัวเล็กออกช้าๆ ยองแจดันร่างแจ็คสันเข้าไปในซอกๆหนึ่งที่ลับตาคนพอสมควร แค่แผ่นหลังของเขาก็บังคนนอกที่ไม่รู้จักได้หมดแล้ว

          แขนแกร่งยกขาอวบขึ้นสูงแผ่นหลังเล็กแนบกับกำแพงแน่นในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขานั้นก็ยังไม่แผละออกจากกัน

          “ยะยองแจแฮ่กๆปะไปที่อื่น…”แจ็คสันแผละริมฝีปากพูดบอกกับอีกฝ่าย ดวงตาเรียวเหลือบมองไปยังประตูหนึ่ง ชายหนุ่มติดสินใจอุ้มแจ็คสันไปยังห้องๆนั่นก่อนจัดการเปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนากันคนนอกเข้าแล้วเริ่มบทเพลงรักระหว่างคนกับร่างขาวต่อ

 

 

 

 

 

 

CUT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “ไอ้เจบีมึงเห็นยองแจกับเจียบ้างไหมมาร์คเอ่ยถามขณะหัวเสียอย่างแรงที่คนตัวเล็กนั้นไม่ยอมรับสายตน

          ยองแจก็หายหัวไปไหนก็ไม่รู้ส่วนจินยองนิ่งหน้านิ่งมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ขอบตามันก็แดงๆเหมือนพึ่งร้องไห้มาด้วยไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากไอ้สองตัวที่มันหายไปด้วยกันหรือเปล่า

          “ไม่เห็นวะเฮียไม่รู้ไอ้แจมันไปไหนสงสัยพาไอ้แจ็คสันไปส่งหอแล้วมั้งเจบีตอบพร้อมยกเบียร์ขึ้นดื่ม วันนี้ดื่มเพรียวๆเพราะพรุ่งนี้เขามีเรียนคาบบ่ายแต่คิดว่าถ้ากินเหล้าเข้าไปล่ะก็มีหวังตื่นไม่ทันไปเรียนแน่ๆ

          “เหรอวะ แต่ว่ากายีกลับกับพี่เหว่ยเทานะเว้ยแล้วเจียจะนอนกับใคร?”

          “ผมจะไปรู้เหรอไม่ใช่พ่อมันนี่

          “อ้าวไอ้ห่านี่มึงยอกย้อนกูเหรอไอ้เจบี!”

          “ทำมะเฮ้อออ ไม่รู้ล่ะผมกลับแล้วพรุ่งนี้มีเรียนฝากจ่ายด้วยนะเฮีย กลับก่อนนะเว้ยไอ้จิน ไอ้แบม ไอ้ยูค

          เจบียกนิ้วชี้ขึ้นอุดหูตัวเองพลางเดินออกจากร้านตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ของตนที่จอดเด่นหราอยู่หน้าร้าน เขาขึ้นคร่อมมันก่อนขับออกตรงไปยังบ้านยองแจอย่างรวดเร็ว

          ระหว่างทางก็แอบแวะซื้อของกินไปตุนเอาไว้เผื่อลุกตื่นขึ้นมาหิวกลางดึกแม้มันจะไม่มีทางเป็นไปได้เลยก็ตามที

          เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปที่ไลน์ของตัวเองชื่อที่เด่นหราอยู่ชื่อแรกเป็นชื่อไลน์ของคนน่ารักที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง

          จะได้นอนแล้วหรือยังหรือว่ายังนั่งดูหนังอยู่ที่หอกันแน่แต่ที่รู้ๆคือเขาโคตรจะคิดถึงมันเลย เจบียังจำได้ก่อนที่จะย้ายของไปนอนบ้านยองแจใบหน้าของแจ็คสันมันน่ารักมากเพียงไหน

          ไอ้ท่าเอียงคอแล้วหันมาถามว่าตัวเองน่ารักยังนี่มันโคตรน่าจับฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว ถ้าไม่ติดว่ามีเวลาไม่มากพอเขาคงจะลากอีกฝ่ายขึ้นห้องแล้วจัดการอีกฝ่ายสักสองสามรอบแล้ว

กริ่ง!

          เจบีจอดรถในสนามหญ้าหน้าบ้านยองแจก่อนเดินเอามือล้วงกระเป๋าถือหมวกกันน็อคไปกดกริ่งหน้าประตูบ้านอีกฝ่าย ไฟยังเปิดอยู่แสดงว่าอีกฝ่ายยังไม่นาน

          สักพักเสียงก๊อกแกร๊กก็ดังขึ้นพร้อมใบหน้าตายที่ยืนเด่นหราตรงหน้าเขา เจบียิ้มกวานส่งให้หนึ่งทีพลางเดินไปวางหมวกของตนกับโต๊ะแล้วเลี้ยวเข้าไปที่ครัวเพื่อเอาของกินที่ซื้อระหว่างทางไปวางและหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

          “กลับตอนไหนวะไม่เห็นบอกกันบ้างเลยเจบีเดินออกมาถามยองแจที่ห้องรับแขก เจ้าตัวย่อตัวลงนั่งกับโซฟาพลางบิดขี้เกียจกายไปมาด้วยท่าทีที่ดูจะมีความสุขแปลกๆ

          “เมื่อกี้ยองแจตอบก่อนกดเปิดทีวีดู เจบีขมวดคิ้วก่อนยักไหล่ไม่ใส่ใจอะไรกับคำพูดและท่าทีของอีกฝ่าย

          เขาเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนห้องหนึ่งซึ่งเจบีกับยองแจก็นอนด้วยกันแต่นอนคนละมุมเพราะห้องนี้มันกว้างมีเพียงสองเตียง

          และบางครั้งเจบีก็นอนที่โซฟาแทนที่จะมานอนกับยองแจเหตุผลก็เพราะเขารู้สึกสยองไม่เหมือนนอนกับแจ็คสันที่นอนแล้วมีแต่ความสุขได้แต่กำไร

          ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างขาวของใครบางคนที่นอนหลับสลบอยู่บนเตียง เจบีแทบแหกปากร้องลั่นบ้านด้วยความตกใจนึกว่าผี!ที่ไหนได้ก็ไอ้คนที่เขาบ่นคิดถึงมันในใจเมื่อครู่นี้นี่เอง แต่ประเด็นคือทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน

          มือข้างหนึ่งยกขึ้นตบป๊าบเข้าที่ใบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติและทำให้ตนแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

          “เชี้ยเจ็บฉิบหาย!”ตบเองก็ด่าตัวเองที่มือหนักเหมือนตีนช้างสรุปว่าไม่ได้ฝันหรือเอ๋อไปแต่นี่มันความจริง

          แจ็คสันตัวเป็นๆกำลังนอนอยู่บนเตียงของยองแจ! คุณพระนี่ถ้ามาร์ครู้ล่ะก็เป็นเรื่องแน่ยังไม่นับอาเฮียกายีที่ตอนนี้หายหัวไปไหนกับเฮียเหว่ยเทาแล้วก็ไม่รู้อีก

          ตายๆงานนี้ถ้ามันถูกตามล่าเหมือนกับคราวนี้เจบีไม่รับประกันนะว่าเขาจะไปช่วยมันเหมือนครั้งก่อน เขายังอยากมีชีวิตอยู่ครบ 32 นะเว้ย!

          “บ่นว่าง่วงพอมาถึงก็หลับเป็นตายเลยยองแจพูดขึ้นจากด้านหลัง ชายหนุ่มอยู่ในท่ายืนกอดอกทอดสายตามองผ่านร่างเจบีไปยังคนตัวขาวที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงของตน

          “มะมึงคิดไงพามันมานอนที่นี่เนี้ยไอ้บ้าเจบีถามเสียงสั่นไม่ใช่ว่าไม่ดีใจนะที่แจ็คสันมาอยู่ด้วยกันแต่เขากลัวว่าพวกพี่ๆมันจะออกตามหาแล้วฆ่าหั่นศพพวกตนซะมากกว่าน่ะสิ!

          “คิดงั้นแหล่ะ เอาเถอะอย่าโวยวายเสียงดังมากล่ะเดี๋ยวมันตื่นกูไปดูหนังต่อละยองแจพูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนเตือนเจบีไม่ให้โวยวายเสียงดังจนเดินไปเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะได้นอนพักไม่เพียงพอ ยิ่งเสียแรงไปกับกิจกรรมรักของเขาอยู่ด้วยเดี๋ยวก็ไม่มีแรงตื่นไปมหาลัยกันพอดี

          “เดี๋ยว!”เจบีเรียกยองแจไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินจากตนไปซะก่อน

          “อะไร?”ยองแจหันมาหาพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

          “…..มึงได้กับมันแล้วเหรอ?”คำถามของเจบีเรียกรอยยิ้มมุมปากยองแจ ชายหนุ่มแสดงหน้ากวนบาทาใส่อีกฝ่ายก่อนหันกลับไปตกกลับเพื่อนตนยิ้มๆ

          “แล้วถ้ากูบอกว่าใช่มึงจะทำไมถึงกับเดือดทันทีเมื่ออีกฝ่ายพูดแบบนั้น ความรู้สึกหึงหวงพุ่งพล่านในร่างกายตั้งแต่เส้นเลือดฝอยลามไปถึงเอ็นกล้ามเนื้อต่างๆ

          ก็รู้ว่าแจ็คสันเป็นของทุกคนแต่กับยองแจดูเหมือนอีกฝ่ายจะไว้ใจจนน่าหมั่นไส้บางครั้งเพื่อนสนิทก็ต้องมีบ้างที่ทะเลาะกันเพื่อแย่งของอันเดียวกันที่พวกตนชอบ

          “มึงนี่มัน!....ไสหัวไปเลยก่อนที่กูจะต่อยหน้ามึงไอ้สัสกวนตีนดีนัก

          “หึ

          “หึห่าอะไรล่ะจะไปดีๆหรือจะกินตีนกูครับ

          “หมาหวงก้างเอ้ย

          ….จุก!.... เจบีแม่งโคตรจุกเลยคำนี้ใครหวงก้างไม่มี!เขาก็แค่ไม่ชอบที่มันได้ใจแจ็คสันไปฝ่ายเดียวเท่านั้นเอง ยองแจมันมั่วแล้วมันต่างหากล่ะที่หวงก้างแถมพาลอีกด้วย ใช่!แม่งพาลใส่คนอื่นเขาไปทั่วเหอะ

          พอร่างยองแจเดินหายไปลับตาแล้วเจบีก็จับจ้องไปยังร่างอวบขาวที่นอนอยู่บนเตียงทันที เขาเดินย่องเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายจนถึงขอบเตียงยืนมองใบหน้าสวยยามหลับนั่นก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู

          ตอนหลับก็น่ารักน่าหยิกพอตื่นทีก็ปากหมาแถมเถื่อนอีกต่างหาก แต่มุมนี้แหล่ะที่เป็นเสน่ห์ของมันล่ะ

          “ฝันดีนะมึงอย่าลืมฝันถึงกูด้วยล่ะ จุ๊บ!”มือหนาวางลงบนหน้าผากมนก่อนก้มหน้าหอมด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วดึงผ้าห่มขึ้นจนอยู่ในระดับอกของเจ้าตัว

          เจบีเดินออกจากห้องไปพร้อมปิดประตูแผ่วเบาปล่อยให้เจ้าหญิงของเขาได้นอนอย่างสงบภายใต้ผ้าห่มอุ่นๆและเตียงนุ่มๆ คืนนี้เจบีกับยองแจคงจะหลับฝันดีตลอดคืนแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

          ในที่สุดเขาก็กินกัน!!!โอ้ยจะตายกับความละมุนของยองแจทำไมดูพระเอกจังในบรรดาสามีทั้งหกคงจะมีแต่ยองแจนี่แหล่ะที่ละมุนสุด อะไรจะดีกับแจ็คขนาดนั้นคะแถมดีกับคนอื่นๆอีกด้วยโอ้ยทำไมไรท์ไม่เจอแบบนี้สักคนนะ ว่าด้วยเรื่องของพี่จินยองพี่เขาน่าสงสารนะบอกตรงแจ็คคือแบบใจแข็งมากเป็นเราถ้าเห็นจินยองร้องแบบนั้นป่านี้ใจอ่อนไปนานแล้ว แสดงว่าน้องต้องโกรธจริงแต่สุดท้ายคือน้องก็ไปร้องไห้กับยองแจอยู่ดี สู้ต่อไปนะคะพี่จินยองพี่กลับตัวตอนนี้ก็ยังไม่สายค่ะ! และสุดท้ายคู่เหว่ยกามานิดเดียวแต่ก็ฟิน(หรือเปล่า)คู่นี้เขาเหมาะกันนะกากาเลิกยึดติดกับเจียแล้วไปสนใจพี่เหว่ยอย่างจริงจังเถอะไรท์ขอร้องพี่เขารักหนูมากเลยนะ กับเจียแค่พี่น้องก็พอแล้วแบบเทคแคร์กันฟินๆไม่ต้องรักเกินกว่านั้นหรอกลูก ถ้าหนูรู้ว่าน้องเริ่มมีใจให้หกสหายแล้วหนูจะร้อง ตอนต่อไปจะเป็นยังไงต้องติดตามนะคะ ชอบเรื่องนี้กรักเรื่องนี้อย่าลืมเม้น แชร์ หรือโหวตเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะ พูดคุยกันได้ที่ #อสแฟนหก ขอบคุณที่รับชมค่ะ>W<

ปล.CUTหาได้ที่ทวิตของไรท์ หน้าทวิตจะมีลิ้งแปะไว้อยู่ใครที่ไม่รู้ว่าทวิตของไรท์คืออันไหนไปที่หน้าแรกแล้วจิ้มไอค่อนภาพทวิตเลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #343 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:57
    ยองแจคืออ่อนโยนสุดๆ ฝากดูแลลูกเราด้วยนะคะ พี่บีคนขี้หวง พาลเองแท้ๆเลยยังจะไปว่าเขา ตัวเองได้น้องกี่รอบแล้วคะ แหมๆ สงสารหมอเพิ่มอีกแล้ว อุแง
    #343
    0
  2. #177 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 08:44
    ยองแจละมุนมากกกก ทะนุถนอมน้องดีๆนะลูก
    #177
    0
  3. #176 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 08:40
    มาถึงตอนนี้ก็สงสารพี่จินยองนะ แต่พี่ก็ทำตัวพี่เองทั้งนั้น พี่แสดงความรักผิดวิธีไปอะ พี่ต้องใจเย็นๆค่อยๆพูด ค่อยอธิบายนะ นี่เชื่อว่ายังไงน้องก็ต้องใจอ่อนเข้าสักวันแหละ ส่วนยองแจน้านอ้ากกกกกก เขิงมากกกกกก นี่ชอบตอนน้องไม่กล้าสบตาอะ ฮือเอาน้องอยู่หมัดเลยอะ ยองแจจะเห็นน้องในมุมที่คนอื่นไม่เห็นอะ พ่อพระเอกของฉัน ปล.กากาตื่นมาบ้านแตกแน่นอน555555555555555555555555555
    #176
    0
  4. #175 Mint (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 07:10
    ชอบบอทพี่เจบี แกร่เอ๋ยยยยย อยากได้เขา แต่ถ้าถามว่าทีใคร หนีไม่พ้นทีมยองแจ ชอบมากกกกกกกก กรี๊ดดดด ละมุนเวอร์ ส่วนพี่จินยอง สมควรแล้ว พี่เลวจริงๆแหละ แต่ไม่เป็นไรนะ น้องจะเสนอตัวเองเป็นของพี่แทนน้องแจ็คสัน กรี๊ดดดดดดก
    #175
    0
  5. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 02:27
    ไม่รู้จะยกบทพระเอกแสนดีให้เจบีหรือยองแจกันแน่เลยฮืออออ ดีไปหมด เทคแคร์ดูแลดีอะไรแบบนี้กันนะคะ อิจฉาเนี่ย อยากได้บ้าง เห้อออ พี่หมอ สู้นะพี่ ทำตัวให้ดีขึ้นได้แล้ว ร้ายก็รักน่ะ น้องทนไม่ไหวหรอกนะพี่ ลดความร้ายลงมาบ้าง น้องจะได้เห็นมุมน่ารักของพี่แล้วรักพี่ขึ้นมาบ้างไง พี่อย่าซึมเกินไปนะ สู้ๆนะพี่
    #174
    0
  6. วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 23:10
    ทำไมคุณยองแจถึงดีแบบนี้คะ ดีเกินไป ดีจนอยากยกแจ็คสันให้ไปครอบครองคนเดียว
    ตอนพี่จินยองร้องไห้อีนี่คือใจอ่อนไปแล้ว ก็อย่างที่ยองแจว่าแหล่ะว่าพี่เขาก็รักน้อง แต่แสดงออกผิดวิธีไปหน่อย ตอนนางร้องไห้อินี่คือใจอ่อนไปแล้ว ขอให้ยัยหนูยกโทษให้ไวๆ
    #173
    0
  7. #172 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:49
    โอ๊ยยยยสมยอมหรอคะน้องเจีย
    #172
    0
  8. #171 Xqpxss (@Xqpxss) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:43
    ยองแจกะพี่เจบีทำไมละมุนจังคะ
    #171
    0
  9. #170 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 20:40
    ยองแจละมุนละไมเวอร์ 55555 ถ้าเราเป็นบรรดาสามีน้องเจียนะ บอกเลยแอบกลัวน้องเจียรักยองแจสุด 55555 อยู่กับยองแจทีไรมันน่ารักมากจริงๆ // สงสารจินยองนะ แต่ชอบที่น้องเจียใจเเข็งนะ ไม่ยอมง่ายๆ เราว่าที่จินยองทำก็สมควรโกรธอะ แต่ยังไงก็สู้ๆนะจินยอง
    #170
    0