☏ Cafe Marvel ☕ Short Fiction Stony ft. AllTony ♨

ตอนที่ 4 : [Vision x Tony] - You still have me I had who? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ก.ค. 60

(c)                Chess theme

Note:ต่อจากเรื่องI hate you I love youใครยังไม่อ่านจิ้มที่ชื่อเรื่องเลยจ๊ะ และก็ขอให้สนุกกับการอ่านด้วยน้าาาอิอิ ปล.มาม่าอีกแล้วตูกร๊ากๆจะโดดรีดเดอร์ฆ่าตายมั้ยวะเนี้ย- -" ออกแนวใสๆไม่มาม่าแน่จ๊ะรับประกันได้(แน่ใจ)คิกๆ


          “คุณจะนั่งตรงนั้นอีกนานสักเท่าไหร่กันโทนี่…”เสียงทุ่มเป็นเอกลักษณ์เอ่ยถาม วิชั่นจ้องมองโทนี่ที่นั่งซึมอยู่ในซอกตึกซอกหนึ่งเขายืนถือร่มกันฝนให้อีกฝ่าย โทนี่ไม่ตอบอะไรทั้งนั้นคนตัวเล็กยังคงอยู่ในความคิดของตน นั่นทำให้วิชั่นตัดสินในโยนร่มทิ้งและอุ้มอีกฝ่ายขึ้นโดยไม่ทันให้ตั้งตัว จากนั้นก็หยิบร่มขึ้นมาถือไว้ดั่งเดิม

          “เฮ้!ทำอะไรของนายปล่อยฉันลงนะวิชั่น!!”โทนี่แผดเสียงร้องเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็อุ้มเขาขึ้น ร่างสูงไม่ตอบอะไรเขาเดินพาร่างเล็กในอ้อมแขนไปตามซอกซอยที่เขาเดินมา

          โทนี่จะรู้อะไรมั้ยว่าตั้งแต่ที่เจ้าตัวออกจากตึกสตาร์คทาวเวอร์มาได้นานพอควรวิชั่นก็เริ่มกระวนกระวายไม่เป็นอันทำอะไร ใจหนึ่งก็อยากจะไปหาเวนด้าเพื่อนสนิทของเขาแต่อีกใจก็อยากออกไปตามหาคนตัวเล็ก ใช่วิชั่นเลือกที่จะตามหาโทนี่แทนที่จะไปหาเวนด้าในยามปกติ แต่สิ่งที่เขาพบเมื่อเห็นโทนี่ก็คือ ชายร่างยักษ์นามสตีฟกับเป้าหมายของเขากำลังจูบกันอยู่ วิชั่นรู้สึกเจ็บแปลกๆที่อกซ้าย ก้อนเนื้อที่เต้นไม่เป็นจังหวะและดูเหมือนมันจะเต้นช้าลง เขาไม่สามารถวิเคราะห์หาสาเหตุอะไรได้จากสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขา และมันยิ่งเจ็บไปกว่านั้นก็คือตอนที่คนตัวเล็กไล่สตีฟไปแล้วกลับมานั่งร้องไห้ซะเอง วิชั่นอยากวิ่งเข้าไปกอดปลอบอีกฝ่ายใจแทบขาด ทว่าเขากลับปล่อยให้โทนี่ร้องให้สมใจเสียก่อนแล้วค่อยพาอีกฝ่ายกลับไปรักษาใจที่บ้านเอา

          “อย่าดิ้นสิครับผมไม่สามารถประครองคุณได้ทั้งๆที่อีกมือหนึ่งก็ยังถือร่มอยู่นะโทนี่วิชั่นพูดขึ้นเขายังคงเดินหน้าต่อไปอย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆเมื่อก้มหน้าลงมองดูก็พบว่าโทนี่ได้หลับไปแล้วภายใต้อ้อมแขนของเขา วิชั่นกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู ฝนที่ตกชะเมื่อครู่นี้หยุดลงเขาทิ้งร่มอย่างไม่ใยดีและเปลี่ยนมาเป็นอุ้มโทนี่ด้วยแขนทั้งสองข้างแทน จากนั้นร่างของเขาและโทนี่ก็ลอยขึ้นเหนือพื้นและค่อยๆลอยตามแรงลมไปอย่างช้าๆในขณะที่ดวงตาสีเทาของวิชั่นก็ยังคงจดจ้องแต่กับใบหน้าของคนตัวเล็กไม่หยุด เขาไม่สามารถล่ะสายตาจากดวงหน้าของคนในอ้อมแขนได้เลยแม้แต่น้อย วิชั่นรู้สึกว่าตนเองนั้นโดนโทนี่ใช้เวทย์มนต์อะไรบางอย่างสะกดเข้าเสียแล้วสิแต่โทนี่เป็นพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเองนะจะไปมีพลังเหนือธรรมชาติแบบนั้นได้อย่างไรกัน 

          ความคิดในหัวตีกันกระเจิงไปหมดจนวิชั่นต้องสะบัดหน้าไล่ความคิดของตนออกไป เขาจ้องมองไปที่ใบหน้างามของโทนี่ และไม่นานทั้งสองก็มาถึงที่ตึกสตาร์คทาวเวอร์ตึกที่มีเพียงแค่เขากับคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่อยู่อาศัยร่วมกันมาเป็นเวลารวมได้2เดือนกว่าๆ แต่ถึงอย่างนั้นโทนี่กับเขาก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากเพราะส่วนใหญ่แล้วอีกฝ่ายมักจะเก็บตัวและทำหน้าเศร้านึกถึงวันเก่าๆกับเพื่อนเก่าและคนรักเก่าอย่าง สตีฟ โรเจอร์

          วิชั่นอุ้มโทนี่ไปที่ห้องนอนส่วนตัวของอีกฝ่าย เขาบรรจงวางร่างสันทัดลงบนเตียงนุ่มแผ่วเบาเพราะไม่อยากทำให้โทนี่ต้องตื่น เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผมสีน้ำตาอมดำของโทนี่เบาๆรอยยิ้มอบอุ่นประดับลงบนใบหน้านิ่ง วิชั่นดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปกปิดจนถึงบริเวณหน้าอกเขาเบาแอร์ลงและล้มตัวลงนอนข้างๆกับโทนี่

          ชายหนุ่มอยากใช้เวลาอันน้อยนิดนี่ให้มีค่ามากที่สุด เวลาที่โทนี่หลับและไม่พูดถึงใครไม่นึกถึงใคร เขาเอื้อมมือทำท่าจะโอบกอดแต่ก็ต้องชะงักหยุดไว้กลางคันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเรื่องระหว่างเขากับโทนี่ไม่สามารถเป็นไปได้และไม่มีทางเป็นไปอย่างแน่นอน

          วิชั่นลุกขึ้นนั่งก่อนจะเดินออกจากห้องของโทนี่ไป เขาปิดไปเพื่อใก้คนตัวเล็กนอนสบายขึ้น จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โซฟา วิชั่นยกมือขึ้นลูบหน้าตนเขาสะบัดหัวไ่ความคิดที่จะนอนกับโทนี่ออกไป ในใจของเขามันรู้สึกเจ็บและไม่สามารถทำให้มันหายได้ วิชั่นไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมหรือว่าเขา...หลงรักโทนี่เข้าให้แล้ว?

          อาจจะเป็นความจริงก็ได้เพราะตลอดเวลาตั้งแต่เรื่องในวันนั้น วิชั่นก็คอยดูแลเอาใจใส่โทนี่ทุกอย่างเขามักจะได้ใกล้ชิดกับคนตัวเล็กเสมอในยามที่โทนี่เหงาหรือเศร้า วิชั่นจะคอยปลอบโลมและคอยกอดคนตัวเล็กในยามที่เคว้งคว้าง ความรู้สึกชอบมันอาจจะเริ่มจากตรงนั้นและนับวันๆมันก็ยิ่งแกร่งกล้ามากขึ้นเรื่อยๆจนไม่อาจจะหยุดรั้งมันได้

          "เรากำลังทำในสิ่งไม่ควรอยู่....เรามีข้อผิดพลาดในตัวเรา...อ๊ากกกก!"วิชั่นที่นั่งพูดกับตัวเองตาโตเมื่อเสียงร้องของโทนี่ดังลั่น เขาลุกขึ้นแลัรีบเดินไปดูคนตัวเล็กทันทีหัวใจของชายหนุ่มมันร้อนลนภาวะนาขอให้โทนี่เพียงแค่ฝันร้ายธรรมดาๆไม่ได้คิดจะทำร้ายตัวเอง

          วิชั่นเปิดประตูห้องเข้ามาก็แทบจะทรุด โทนี่นั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงที่มือเล็กกำเศษแก้วแน่นให้ความแหลมคมของมันจิกลงไปในเนื้อ เลือดสีแดงไหลอาบเต็มมือแม้จะเจ็บแต่โทนี่ก็ยังคงกำมันแน่นมากขึ้น วิธีระงับอารมณ์เศร้าของคนตัวเล็กนั้นช่างเจ็บปวดยิ่ง ใช่...มันคือการหยุดความเจ็บปวดโดยเอาความเจ็บปวดเข้าแลกแต่ผลที่ได้คือเจ็บกว่าเก่า แต่เจ้าตัวจะรู้มั้ยว่าคนด้านหลังนั่นเจ็บยิ่งกว่า...เจ็บที่เห็นคนที่ตนหลงรักทำร้ายตัวเองเพราะใครอีกคน

          "โทนี่หยุด...หยุดกำเศษแก้วนั่นสักทีมันบาดมือคุณลึกมากแล้วนะ...โทนี่!"วิชั่นพยายามที่จะไม่ใส่อารมณ์แต่สุดท้ายก็ไม่วายที่เขาจะตวาดร่างเล็กเสียงดังพอทำให้อีกฝ่ายตกใจได้ วิชั่นถอนหายใจก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้างๆมือสากที่ไม่ได้นุ่มอะไรมากนักของร่างสูงจับแกะมือที่กำแน่นของโทนี่ออก เขามองบาดเเผลที่ลึกฝั่งลงไปด้านในก่อนจะค่อยๆดึงเศษแก้วออกอย่างเชื่องช้าและเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้

          "ทำไมคุณถึงต้องทำร้ายตัวเองด้วย..."วิชั่นเก็บเศษแก้วในมือของโทนี่ออกจนหมดแล้วเงยหน้าถามอีกฝ่าย ดวงตาสีเฮเซลฉายแววหม่นหมองทั้งๆที่ก่อนจะออกไปนั้นมันยังมีความสดใสและซุกซนซ่อนอยู่เลยแท้ๆ เขาไม่อยากเห็นโทนี่ใช้แววตาแบบนั้นมองมาทางเขาเลยจริงๆ

          "นายก็น่าจะรู้นะวิชั่นว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้...ฉันเจ็บ..."โทนี่ยิ้มฝืนออกมา วิชั่นหรี่ตาลงเขาดึงตัวอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาเดินออกไปทิ้งเศษแก้วและกลับเข้ามาพร้อมกล้องปฐมพยาบาล 

          วิชั่นดึงมือเล็กเข้ามามองดูแววตาห่วงใยแบบปิดไม่มิดถูกส่งไปให้คนตัวเล็กตรงหน้า มือใหญ่หยิบจับผ้าชุมน้ำเปียกๆมาเช็ดรอยแผลบาดลึกของโทนี่ จากนั้นก็ตามด้วยการจุ่มสำลีลงบนแอลกอฮอร์และค่อยๆเช็ดฆ่าเชื้อโรคในแผล เสียงร้องโอ๊ยดังขึ้นเป็นระยะๆ หลังจากฆ่าเชื้อโรคด้วยแอลกอฮอร์แล้ววิชั่นก็ทาทิงเจอร์ลงแล้วจรอให้แผลแห้งจากนั้นก็ปิดท้ายด้วยพลาสเตอร์เป็นอันเสร็จ

          "นั่งรอผมสักพักนะครับเดี๋ยวผมมาแล้วก็ห้าม...ห้ามทำให้ตัวเองเจ็บอีกเข้าใจมั้ยครับคุณโทนี่"วิชั่นหันมาสั่งโทนี่ คนตัวเล็กนั่งซึมอยู่ไม่รับรู้สิ่งใดๆทั้งสิ้น ร่างสูงจึงก้มลงหอมแก้มเพื่อเรียกสติและผลก็ออกมาน่าแปลกใจ โทนี่หน้าแดงเงยขึ้นมองเขาก่อนที่ปากเล็กๆนั่นจะก้นด่าคำหยาบคายในสมองออกมา

          "ไอ้บ้า!ทำบ้าอะไรของนายน่ะวิชั่น!!"โทนี่ถามใบหน้าของเขาแดงก่ำไปหมดทั่วหน้า วิชั่นไม่ตอบพร้อมกับเดินหน้านิ่งออกจากห้องไปทั้งที่ในใจของเขานั้นหัวเราะขำขันด้วยความเอ็นดูกับร่างเล็กเสียเหลือเกิน พอมาหยุดยืนอยู่หน้าตู้เก็บกล้องปฐมพยาบาลแล้ววิชั่นก็อดไม่ได้ถึงแก้มนุ่มๆของโทนี่ เขาเอง...ก็หน้าแดงออกมาด้วยเหมือนกัน

          วิชั่นกลับมาในห้องของโทนี่อีกรอบพร้อมกับขนมหวานและของว่างที่เขาเป็นคนจัดเตรียมเองกับมือ ดวงตากลมหันมามองด้วยความไม่ชอบใจใบหน้าบูดบึ้งบ่งบอกได้ว่าโทนี่ยังเคืองเรื่องเมื่อกี้ไม่หาย ใครมันจะหายกันเล่า!เล่นมาหอมแก้มตอนเผลอแบบนั้นมัน...ฮึ๋ย!มันน่านัก!!

          "จากที่ผมวิเคราะห์ดูแล้วผมคิดว่าคุณน่าจะโกรธเรื่องที่ผมหอมแก้มคุณอยู่ใช่มั้ยครับคุณโทนี่"วิชั่นถามหน้าตายนั่นทำให้โทนี่ถึงกับปาหมอนใส่อีกฝ่ายทันที แต่วิชั่นก็หลบมันได้อย่างสบายเขายิ้มและเดินไปวางของกินที่โต๊ะข้างหัวเตียง

          "ออกไปเลยไป..."โทนี่เอ่ยไล่อีกฝ่ายเขารู้สึกว่าวิชั่นชักจะเหมือนจาร์วิสขึ้นทุกทีซึ่งมันก็ดีอย่างเพราะว่าอย่างน้อยเขาก็จะได้...ไม่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวอย่างน้อยก็ยังมีคนอยู่เป็นเพื่อนเขาตั้งหนึ่งคน ถึงจะไม่ได้สนิทอะไรกันมากนักก็เถอะแต่มัน...ก็ทำให้โทนี่รู้สึกดี

          "ทานขนมที่ผมเตรียมามาให้สักหน่อยสิครับจะได้ไม่หิว...ผมรู้นะว่าคุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย"วิชั่นหยิบขนมรสหวานขึ้นมาจ่อปากโทนี่ อีกฝ่ายถอนหายใจพรางอ้าปากงับคำโตแล้วค่อยๆกลืนลงคอไปอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ขนมที่ยังคงชิ้นใหญ่อยู่ติดที่คอของคนตัวเล็ก และทำให้วิชั่นต้องรีบยื่นแก้วน้ำให้อีกฝ่ายดื่ม

          "แค่กๆ"โทนี่ไอคอกแค่ก วิชั่นทำเพียงลูบหลังให้อีกฝ่ายเบาๆเท่านั้น ให้ตายสิประชดกันจนได้เรื่อง

          "อิ่มแล้วไปไกลๆเลยไป"หลังจากที่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว โทนี่ก็เอ่ยปากไล่อย่างไม่ใยดีอีกรอบ คราวนี้วิชั่นก็ถึงกับลุกและทำท่าจะไปจริงๆ เขาแอบเห็นว่าโทนี่แสดงสีหน้าหมองออกมา ดวงตาเรียวหลับลงและลืมขึ้นอีกครั้งหนึ่ง วิชั่นเดินไปโอบกอดโทนี่จากด้านหลัง คนตัวเล็กสะดุ้งและทำท่าจะบ่นเขาทว่า...

          "ชู่ววว...ได้โปรดอย่าด่าหรือปฏิเสธผมเลยครับ ผมแค่ต้องการปลอบใจคุณเพียงเท่านั้นเอง"วิชั่นเอื้อมเอานิ้วชี้แตะที่กลีบปากของโทนี่ เสียงทุ่มบอกประสงค์ของตนให้อีกฝ่ายได้ทราบ จมูกโด่งฝั่งลงบนกลุ่มผมของโทนี่และดูดมกลิ่นยาสระหัวที่คนตัวเล็กใช้สระแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นเอาคางเกยไหล่

          โทนี่เงียบนิ่งราวกับรูปปั้น การรุนแรนของวิชั่นสร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างมาก โทนี่ไม่คิดว่าอีกฝ่าจะกล้าทำอะไรแบบนี้กับเขา มือเล็กเอื้อมแตะบริเวณแขนแกร่งที่โอบเขาอยู่ โทนี่ซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นที่แขนของวิชั่น เขาอยากพักผ่อนแต่ว่าพอหลับตาลงภาพต่างๆที่แสนเจ็บปวดก็ปรากฏขึ้น จนเขาไม่สามารถหลับได้

          "อย่าห่วงไปเลยครับโทนี่เชิญคุณหลับได้เลย...ในเวลานี้ที่ตึกสตาร์คทาวเวอร์ไม่มีใครนอกจากผมกับคุณ ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรคุณแน่ได้โปรดผักผ่อนเถอะครับ ผมสัญญาว่าผมจะปกป้องคุณจากสิ่งชั่วร้ายและฝันที่คอยทำหลอกหลอนคุณ คุณแค่คิดไว้เท่านั้นว่ามีเพียงผม...ฝันถึงผมเพียงคนเดียวก็พอโทนี่"วิชั่นปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน เสียงอบอุ่นและอ้อมกอดที่เฝ้าคิดถึงหวังว่าใครจะคนจะโอบกอดเขาทำให้โทนี่ค่อยๆผ่อนลมหายใจและหลับตาลงอีกครั้ง

          ในหัวของคนตัวเล็กปรากฏภาพของวิชั่นขึ้น น้ำเสียง สัมผัสทางกาย และความอบอุ่น กับรอยยิ้มละไมนั่นทำให้เขาไม่สามารถนึกถึงสิ่งใดได้อีก จังหวะหายใจกลับมาเป็นปกติชีพจรคงที่ดั่งเดิมหน้าอกของคนตัวเล็กกระเพื่อมขึ้นลงบ่งบอกว่าโทนี่ สตาร์คได้หลับไปแล้วเรียบร้อย

          วิชั่นโอบคนตัวเล็กแน่นเขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงบริเวณเอวของโทนี่ ดวงตาสีเทามองใบหน้ายามหลับแล้วยิ้มคราวนี้โทนี่จะฝันถึงใครกันนะ วิชั่นหวังเหลือเกินหวังว่าอีกฝ่ายจะฝันถึงเขาอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าไร้ความแจ่มใสปรากฏขึ้น โทนี่กำลังมีความสุขจากภาพมายาในนิทรา บรรยากาศช่างเป็นใจเสียเหลือเกิน และดูเหมือนนี่ก็จะได้เวลาเข้านอนของเขาแล้วเหมือนกัน

          ดวงตาเรียวสีเทาค่อยๆหลับลงพร้อมกับอ้อมกอดหนาที่กระชำแน่น มือเล็กของโทนี่เลื่อนจับกับแขนของเขาวิชั่นยิ้ม ราตรีในคืนนี้จะอยู่ในความทรงจำตลอดไป คืนแสนสุขที่มีเขากับโทนี่กำลังนอนกอดกันแน่นไม่ปล่อยลมหายใจและกลิ่นไอความหวานหอมคละคลุ้งทั่วบริเวณรอบเตียง มีเพียงร่างสองร่างที่นอนกอดกันแน่นใบหน้าของแต่ละฝ่ายนั้นเปื้อนยิ้มต่างคนต่างฝันถึงกัน ช่างเป็นคืนที่ดีอะไรอย่างนี้....


           เช้าวันใหม่มาถึงโทนี่ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมบิดกายไปมาเพื่อไล่ความง่วง เพราะเมื่อคืนนี้เขาฝันถึงแต่ใบหน้าของวิชั่นทำให้หลับได้อย่างเต็มตาและไม่มีอาการสะดุ้งตื่นกลางคันแบบที่เคยๆเป็นมา สงสัยต้องเอาวิชั่นมานอนด้วยทุกคืนเสียแล้วสิแบบนี้ เขากวาดสายตามองหาร่างของคนที่เขาฝันถึงทว่ากลับไม่พบ โทนี่ขมวดคิ้วเป็นปมแน่นด้วยความสงสัยวิชั่นอยู่ไหน?

          เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องนอนเพื่อตามหาวิชั่น เสียงดังโครมครามเรียกความสนใจจากคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี เขาก้าวเท้าตรงไปที่ครัวและพบว่าวิชั่นกำลังทำอาหารเช้ารอเขาอยู่ อีกฝ่ายสวมเสื้อตัวเดิมเพิ่มเติมคือผ้ากันเปื้อนสีหวานแหววที่ไม่เข้ากับใบหน้านิ่งเรียบเอาเสียเลย แต่มันก็ดูน่ารักดีในสายตาของโทนี่ล่ะนะ

          "อรุณสวัสดิ์ยามเช้าครับโทนี่...รับกาแฟหน่อยมั้ยครับ?หรือว่าจะเป็นนมอุ่นๆดีคุณจะได้สูงขึ้นมาบ้าง?"วิชั่นหันมาทักทายโทนี่ด้วยคำพูดชวนทะเลาะเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมองตนจากด้านหลัง เขาหันไปยิ้มทักทายพร้อมถามถึงเครื่อมดื่มยามเช้าของโทนี่ อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธเจ้าตัวยังหัวฟูหน้าตาไม่ล้างแถมยังไม่ได้แปรฟันเลย ต่อให้กาแฟอร่อยแค่ไหนแต่เขาก็ดื่มมันพร้อมกับขี้ฟันไม่ลงหรอก เพราะงั้นจนกว่าเขาจะอาบน้ำอย่าหวังว่าโทนี่จะแตะอะไรเลย

           "อยากอาบน้ำก่อนหรือเปล่าครับ...ผมเตรียมน้ำอุ่นๆเอาไว้ให้แล้วเชิญตามสบายเลย คาดว่าอีกสัก30นาทีอาหารเช้าสำหรับเราสองคนคงจะเสร็จ"วิชั่นเหมือนจะรู้ใจโทนี่ร่างเล็กพยัคหน้าและเดินไปที่ห้องน้ำที่อีกฝ่ายจัดเตรียมเครื่องของสำหรับอาบน้ำให้เขาไว้เป็นที่เรียบร้อย

          เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกปลดออก ผิวกายสีขาวนวลเนื่องจากไม่ค่อยจะได้ออกแดดเผยส่องประกายออกมา ภายในห้องน้ำถูกจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำไว้เป็นอย่างดี ผ้าขนหนูสีขาวถูกแขวนไว้ที่ราวแขวนผ้า ยาสีฟันที่เจ้าตัวมักจะใช้เป็นประจำถูกวางไว้บนอ่างล้างหน้าคู่กันกับแก้วน้ำเจ้าประจำ ถัดมาคืออ่างอาบน้ำที่มีเป็ดน้อยลอยอยู่สองถึงสามตัว โทนี่เบ้ปากเขาไม่ใช่เด็กเสียหน่อยนะทำแบบนี้เหมือนรู้สึกว่าตนเองเป็นคุณหนูที่มีคุณพ่อบ้านคอยจัดเตรียมให้ทุกอย่างเสียจริง เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนก็อยู่ใกล้ๆกับผ้าขนหนู

          โทนี่หย่อนกายลงในอ่างเขาเอื้อมมือบีบสบู่ถูตามตัวเริ่มจะหัวไหล่ลามไปที่แขนและข้อมือจากนั้นก็วนกลับมาถูที่แขนอีกข้างเช่นกัน แผ่นหลังเล็กพิงอิงกับขอบอ่าง เขาลูบมือไล่ถูตามลำคอเลื่อนต่ำลงมาที่หน้าท้องและใต้สะดือจากนั้นก็ยกขาเรียวขาวโผล่พ้นพื้นน้ำขึ้นมาวางไว้บนปลายขอบอ่างอาบน้ำ โทนี่ไล่ลูบตั้งแต่น่องขาลามไปที่ขาอ่อนแล้วปิดท้ายด้วยฝ่าเท้า จากนั้นก็จัดการทำความสะอาดของลับของตนตามลำดับ

          กลิ่นหอมของสบู่อาบน้ำที่วิชั่นเตรียมให้นั้นเป็นที่ถูกใจเขาอย่างมาก โทนี่ปิดเปลือกตาลงเพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศที่น้อยนักจะได้สัมผัสมัน เสียงเพลงบรรเลงคลาสสิคดังขึ้นแผ่วเบาเขาโยกหัวไปตามจังหวะเพลงเหล่านั้น วิชั่นคงจะเปิดมันแน่ ก็ในตึกนี้มีเพียงเขากับคนตัวสูงเท่านั้นนี่นา

          สมองของคนตัวเล็กรู้สึกโล่งอกและผ่อนคลาย เขาอยากหลับเสียเหลือเกินความรู้สึกสบายเหมือนตัวเองลอยได้แบบนี้มันยากจริงๆที่จะเกิดขึ้น  ถามว่าตอนอยู่กับสตีฟนั้นเขาเคยสบายตัวอย่างนี้มั้ย...บอกเลยว่า ไม่ สตีฟก็แค่ดูแลเอาใจใส่แต่ไม่ได้ละเอียดอ่อนแบบวิชั่นที่ทำกับเขา หมอนั่นก็แค่พูดอ่อนโยนใส่เขาพร้อมกับการกระทำที่ดูจะอบอุ่น แต่มันก็แค่ความรู้สึกจอมปลอมที่สตีฟมอบให้เท่านั้น ต่างกับวิชั่นที่ดูจะแข็งกระด่างไปบ้างแต่ว่าก็อบอุ่นเพียบพร้อมไปด้วยความละเอียดอ่อนและใส่ใจ

            โทนี่เริ่มจะตัวเปื่อยเข้าไปทุกที เขาลุกจากอ้างน้ำและเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาเช็ดตามตัวที่เปียกน้ำ ดวงตากลมเหลือบไปเห็นแปรงสีฟันที่ถูกวางไว้อยู่ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย โทนี่เดินไปหยุดอยู่ที่อ่างล้างหน้ามือเรียวหยิบแปรงสีฟันที่ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อยขึ้นมาแปรงทำความสะอาดตามซอกฟัน ปิดท้ายด้วยการยกแก้วน้ำเจ้าประจำขึ้นบ้วนและหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาเช็ดน้ำตามปากออก 

           ร่างสันทันซ่อนรูปเดินไปที่ราวแขวนเสื้อผ้า เขาหยิบชุดที่วิชั่นเตรียมไว้ให้มาใส่ มันเป็นเพียงเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขายาวแบบเนื้อผ้าบางไม่อึดอัด น้ำหอมกลิ่นที่เขาโปรดปรานวางอยู่ข้างๆ โทนี่ไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมาฉีดตามตัว เขาสำรวจตรวจดูว่ามีส่วนไหนที่ยังไม่เรียบร้อยบ้าง เมื่อดูแบบลวกๆแล้วไม่พบอะไรผิดปกติร่างสันทัดก็เดินออกจากห้องน้ำตรงไปยังห้องครัวที่มีร่างสูงกำลังยืนจัดโต๊ะอาหารรอเขาอยู่

          โทนี่เดิมอ้อมไปด้านหลังของอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าวิชั่นไม่ทันได้สังเกตุเขาเพราะมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการทำซุปยามเช้าที่เป็นเมนูสุดท้ายปิดท้ายอาหารรอบเช้า 

          "นี่นายยังทำไม่เสร็จอีกเหรอ...ฮ่าฮ่าฮ่าตกใจอะไรของนายวิชั่นคิกๆ"โทนี่เล่นโผล่ไปทางด้านหลังแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำให้วิชั่นที่ถือทัพพีอยู่เกือบยกฟาดเข้าที่เป้าหน้าคนเล่นพิเรนท์เข้าเสียแล้ว โทนี่ที่เส้นตื้นแถมเห็นในหน้าเหวอตลกๆของคนตัวสูงแล้วก็กลั้นขำไม่ไหว เขาระเบิดหัวเราะออกมาลูกใหญ่ถ้าทำได้ป่านนี้โทนี่คงลงไปนอนกลิ้งขดตัวขำกับพื้นแล้วล่ะ

          "เล่นอะไรของคุณกันโทนี่ ถ้าผมพลั้งมือใช้ทัพพีฟาดใส่หน้าของคุณขึ้นมาจะว่ายังไง ให้ตายสิคุณนี่มันเด็กจริงๆโทนี่"วิชั่นบ่น ซึ่งมันโคตรจะทำให้โทนี่รำคาญเลยนี่บอกทีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่แม่เขาน่ะเถียงก็ไม่ได้ด้วยก็นะคนตัวสูงเล่นบ่นเขาจนไม่เปิดจังหวะให้เถียงเลยน่ะสิ

          "เป็นแม่ฉันรึไงถึงได้บ่นเอาๆน่ะเหอะ!เล่นแค่นี้ก็ไม่ได้พวกไม่มีอารมณ์ขัน"ใบหน้านวลแสดงอาการงอนออกมาอย่างไม่ปกปิด วิชั่นถอนหายใจพรวดเดียวแล้วหันไปสนใจซุปต่อและแกล้งทำเมินเหมือนโทนี่เป็นอากาศไปสักพัก ร่างสันทัดทำเพียงยืนกอดยกเชิดหน้าขึ้นข้างๆเท่านั้น ดูเหมือนจะจริงจังกับการงอนออกหน้าออกตาเชียวนะ...วิชั่นคิด

          จนเวลาผ่านเลยไปในที่สุดอาหารเช้าก็เสร็จ ทั้งสองเดินมานั่งโต๊ะกินข้าวร่วมพร้อมกันโดยที่โนี่นั่งตรงข้ามกับวิชั่นและยังคงงอนอยู่ไม่หาย มันสร้างความลำบากใจให้ชายหนุ่มเสียเหลือเกินเอากับเขาสิ ไอ้บนจะทำร้ายก็ทำร้าย ไอ้บทจะเศร้าก็เศร้าซะจนหน้าใจหาย พอมาบทงอนก็งอนได้งอนดีแถมยังดูเหมือนจะชอบเล่นบทนี้ด้วยอีกต่างหากนี่คือโทนี่ สตาร์คคนเศร้าเหงาหงอยใช่มั้ย?ทำไมวิชั่นถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งมองดูเด็กงอนอยู่อย่างนั้นล่ะ??

          "โทนี่คุณไม่ใช่เด็กๆแล้วนะครับเลิกงอนผมสักทีได้มั้ย?"วิชั่นชักจะเซ็งกับอีกฝ่ายแล้วสิ โทนี่หันหนีคราวนี้คนตัวเล็กไม่แม้แต่จะมองแถมยังดื้อดึงไม่ยอมทานข้าวเช้าอีกด้วย เหอะ!นี่งอนไม่ง้อก็แล้วไป!!

          วิชั่นถอนหายใจยาวในรอบปีรู้สึกว่าอายุไขของเขามันจะน้อยลงเรื่อยๆ เด็กน้อยในร่างคนแก่ยังคงงอนต่อไปร่างสูงคิดว่าในเมื่อบอกดีๆโทนี่ไม่ฟัง งั้นเขาต้องบอกด้วยกำลังวะแล้วสิ คิดแบบนั้นแล้ววิชั่นก็จับดึงไหล่ทั้งสองข้างของโทนี่ให้หันตรงมาประจัญหน้ากับตน จากนั้นก็จัดการประกบปากคนตัวเล็กด้วยความเร็วโดยไม่ทันได้ให้โทนี่ได้ขัดขืนใดๆ

          วิชั่นไม่ได้ถล่ำลึกไปไกลถึงขั้นสอดลิ้นตวาดเกี่ยวพันเหมือนกับคู่รัก เขาเพียงแค่ดูดกลีบปากของโทนี่เบาๆเท่านั้น รสหวานเหมือนน้ำตาลเคลือบแอปเปิ้ลทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถล่ะออกจากเจ้าของปากหวานนี่ไปได้ โทนี่ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักตัววิชั่นออกและยกมือขึ้นเช็ดบริเวณที่ถูกอีกฝ่ายจูบออกแรงๆ

          "นายทำแบบนี้ทำไม!"โทนี่ถามเสียงแข็งพร้อมกับมองวิชั่นด้วยแววตาก้าวกร้าว เขาดูไม่เป็นมิตรสุดๆในตอนนี้ซึ่งต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง วิชั่นลืมไป...คนที่จูบโทนี่ได้โดยที่อีกฝ่ายไม่รังเกรียจคือ สตีฟ ไม่ใช่ เขา หึแน่นอนเขากับชายคนนั้นมันคนล่ะชั้นอยู่แล้ว วิชั่นพึ่งเกิดมาได้แค่2วันกับอีก2เดือนเองนี่จะไปสู้พ่อกัปตันอเมริกาอะไรนั่นได้ เป็นได้เพียงเพื่อนแก้เหงา อยู่กับโทนี่ได้ฐานะเพื่อน โทนี่มีเขาที่คอยดูแล...แล้วเขาล่ะมีใครมาดูแลบ้าง? เขามีใคร?

          "ขอโทษครับผมลืมไปว่าคุณรังเกรียจผม...ถ้าเกิดว่ามันสกปรกเดี๋ยวผมจะไปเตรียมน้ำยาล้างปากให้คุณเองรอสักครู่นะครับ..."วิชั่นตอบเสียงแผ่วแววตาเจ็บปวดฉายชัด เขากำลังจะลุกออกจากเก้าอี้ไปทว่ามือของโทนี่กลับฉุดรั้งเข้าที่แขนของวิชั่นเฉย ร่างสูงหันกลับมามองด้วยความสงสัยเป็นเชิงว่าอะไรอีก?

          "เจ้าบ้า...นายคิดว่าฉันรังเกรียจนายรึไงกันวิชั่น"โทนี่ถาม วิชั่นยกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัยปนไม่เข้าใจในตัวของร่างเล็กหน่อยๆ หมายความว่ายังไงกันไอ้คำถามแบบนี้ ทำไมหัวใจของเขามันชวนเต้นแรงและเลือดในกายสูบฉีดเร็วกว่าเดิมล่ะ แล้วทำไมเขาถึงอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มบางๆออกมากัน

          "แล้วไม่ใช่หรือยังไงครับ?"วิชั่นถาม โทนี่ส่ายหน้าไปมากับความไร้เดียงสาใครกันแน่ที่เด็กดูๆแล้ววิชั่นน่ะเด็กกว่าเขาเยอะ ทั้งหน้าตาประสบการณ์และการเรียนรู้ทางจิตใจและอารมณ์ 

          "มาคิดๆดูแล้วการที่นายอยู่ใกล้ชิดกับฉันคอยดูแลเอาใจใส่และบางทีก็บ่นฉันเหมือนตัวเองเป็นแม่คนที่สองแบบนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนพวกเราเป็นแฟนกันดีนะ อาจจะจริงอย่างที่นายว่าการยึดติดกับอดีตเป็นอะไรที่เจ็บปวดคนเราต้องยึดในปัจจุบันและสานฝันไปกลายเป็นอนาตค วิชั่นนายอาจจะไม่คิดอะไรเกินเลยกับฉันไปเกินกว่าคำว่าเพื่อน แต่ว่าสำหรับฉันแล้วนายเป็นผู้ชายอีกคนที่กลับมาละลายใจที่แข็งเป็นน้ำแข็งของฉันออก ดูดซับเอาความทุกข์ทั้งหมดไปและเติมเต็มความอ้างว้างด้วยความสุข...วิชั่นฉันชอบนายแล้วนายล่ะ...ชอบฉันหรือเปล่า?"

          คำถามของโทนี่มันชวนให้วิชั่นอยากยิ้มและร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเสียจริง เขาเผลอดึงคนตัวเล็กมากอดแน่นอีกครั้ง คราวนี้โทนี่ไม่ทุบตี ขัดขืน หรือปฏิเสธอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย ร่างบางยอมให้เขากอดแต่โดยดี

          "รู้มั้ยว่าผมกังวลมาโดยตลอดว่าผมจะไม่สามารถห้ามใจรักคุณทั้งๆที่ผมก็หลงคุณเข้าเต็มๆ มันเจ็บเวลาที่คุณพูดถึงแต่เรื่องของคนรักเก่า ผมเจ็บเวลาที่คุณร้องสติแตกและทำร้ายตัวเอง ผมรู้สึกเศร้าใจไปพร้อมกับคุณ ผมอาจจะไม่ใช่จาร์วิสคนสนิทของคุณ แต่ผมก็พยายามจะเข้าไปทำลายกำแพงอีกชั้นที่คุณสร้างขึ้นเพื่อปลอบประโลมคุณ ผมคิดว่าคุณจะโกรธและเกลียดผมแล้วซะอีก มันน่าดีใจมากเลยนะโทนี่ที่ความคิดของคุณตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง...โทนี่ผมชอบคุณ..ไม่สิ...โทนี่ผมรักคุณ"

          วิชั่นกอดโทนี่แน่นพร้อมระบายคำพูดในใจออกมา มือเล็กยกขึ้นลูบเบาๆที่หัวของคนตัวสูง สัมผัสเปียกเเฉะที่บริเวณไหล่ทำให้คนตัวเล็กรู้ได้เลยทันทีว่าวิชั่นกำลังร้องไห้ น้ำตาของลูกผู้ชายจืดชืดคนหนึ่งที่ร้องออกมาด้วยความดีใจเพราะเขามีความเห็นตรงกันกับอีกฝ่ายมันหาชมได้ยาก วิชั่นผละออกจากตัวเขาและจ้องมาที่ดวงตากลมโตสีเฮเซลนิ่ง

          "ได้โปรดโทนี่...คบกับผมเถอะนะครับ ผมสัญญาว่าผมจะรักและดูแลคุณตลอดไป ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจและเปิดแผลซ้ำรอยเดิมเหมือนในอดีตของคุณกิน ขอเพียงแค่คุณไว้ใจผมก็พอผมไม่ขอให้คุณเชื่อในคำพูดของผมเต็ม100เปอร์เซ็น ผมทุกสิ่งที่ผมพูดออกมาผมจริงจังกับมันเพราะว่าผม...รักคุณโทนี่"

          วิชั่นพูดจริงจังอีกฝ่ายค่อยๆย่อตัวลงนั่งในท่าคุกเข่าเหมือนเจ้าบ่าวขอเจ้าสาวแต่งงาน เขาดึงมือของโทนี่ขึ้นมาจุมพิตหลังจากพูดจบ ใบหน้านวลขึ้นสีแดงระเรือนด้วยความเขินอาย โทนี่สะบัดมือออกก่อนหันหลังหนีวิชั่นเขาเดินหนีคนตัวสูงพร้อมกับหัวใจดวงน้อยๆที่เริ่มจะมีชีวิตชีวาขึ้นมา

          ผิดมั้ยถ้าเขาจะเลิกรักสตีฟแล้วหันมาสนใจคนใกล้ตัวอย่างวิชั่น ผิดมั้ยถ้าเขาจะยินดีกับคำพูดของอีกฝ่าย ผิดมั้ยถ้าโทนี่จะหลงใหลกับท่าทางของวิชั่นที่ทำกับเขาเหมือนหญิงสาวแสนบริสุทธิ์ ทั้งที่โทนี่นั้นก็ผ่านเรื่องราวอะไรต่อมิอะไรมามากมาย และผิดมั้ยที่โทนี่...จะใจเต้นยามสบตากับวิชั่น

.

.

.

.

สตีฟ

.

.

.

.

ฉันน่ะ....

.

.

.

.

ฉัน....

.

.

.

.

"ฉันเองก็รักนายวิชั่นเจ้าเด็กแก่แดด"

.

.

.

.

ฉันน่ะนะสตีฟ....

.

.

.

.

บางทีอาจจะลืมนายได้บ้างแล้วก็ได้นะ.....แต่ยังไงนายก็จะยังอยู่ในใจของฉันเสมอแม้ว่าฉันจะรักวิชั่นก็ตาม...รักเหมือนกันนะสตีฟแล้วก็วิชั่นด้วย....



แถมท้ายเล็กน้อย

          "สตีฟ?หยุดทำไมงั้นเหรอรีบๆเดินต่อเร็วเข้า"บัคกี้หันไปถามเพื่อนตนเองเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็หยุดเดินเสียอย่างนั้น ตอนนี้สตีฟและเขารวมถึงนักโทษหนีคดีคนอื่นๆกำลังอยูาที่กลางทะเลทรายซะฮาร่าที่ประเทศอียิปต์เพื่อมาหาที่พักอาศัยในประเทศนี้จากพวกตำรวจ

          "หื้ม?อ๋อเปล่าไม่มีอะไรหรอกเดินต่อเถอะ"สตีฟสะดุ้งกับเสียงเรียกของเพื่อนรักเขาเงยหน้ายิ้มให้กับเพื่อนทุกคนที่มองเขาด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่

          บัคกี้พยัคหน้าให้และเดินำนต่อโดยไม่หันมามองสตีฟอีกเลย กัปตันอเมริกามองไปยังทางด้านหลังที่ตนเดินมา เขายกมุมปากระบายยิ้มอบอุ่นเล็กน้อยไม่ผิดจริงๆเสียงก้องที่ดังในหัวของเขาเมื่อกี้นี้ มันเป็นเสียงของโทนี่ไม่ผิดแน่ เขาจำมันได้เสียงของคนรักที่เขารักสุดหัวใจน่ะ

          "ผมเองก็รักคุณเหมือนกันครับโทนี่....ขอให้มีความสุขกับรักครั้งใหม่นะครับ แล้วก็ถ้าทางนั้นทำคุณเสียใจแบบผมเมื่อไหร่ วันนั้นผมจะกลับไปทวงคุณคืนผมขอสัญญาจากใจจริงเลยครับ...โทนี่"สตีฟพูดเพียงคนเดียวก่อนจะยกเอาผ้าสีดำขึ้นมาปิดใบหน้าพร้อมกับสวมแว่นตาสีดำสนิท

          ทุกคนมองว่าเขามันใจเสาะถอนใจง่ายไปแต่ที่จริงแล้วมันไม่ใช่ เขาต้องการให้โทนี่ตัดเขาให้ขาดและเริ่มรักใหม่กับคนที่พร้อมจะดูแลอีกฝ่ายได้ และเมื่อคนๆนั้นทำให้โทนี่ต้องเดินตามทางเดิมเจ็บช้ำน้ำใจแบบเขาเมื่อไหร่ล่ะก็ถึงเวลานั้น...สตีฟจะกลับไปทวงคนของเขาคืนและไม่มีวันปล่อยมือไปให้กาคาบไปกินง่ายๆแบบนี้อีกเป็นอันขาด สัญญาจากใจ จากสตีฟ...โรเจอร์



END.

#กรี๊ดดดด แอบมีแบบ3pอร๊ายยยวิชั่นนางน่ารักและละมุนชอบตอนสารภาพความในใจ ให้อารมณ์เหมือนผู้ชายที่รักเราสุดหัวใจแล้วโดนเราเมินดี(?)แล้วก็ตอนท้าบแอบมีเวอร์วิสsteven x tonyเล็กน้อย คิกๆเอาล่ะจบไปได้ด้วยดีพรุ่งนี้จะลงเรื่องอะไรคู่ไหนค่อยว่ากันบ๊ายบายยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

713 ความคิดเห็น

  1. #636 Six Boxes (@eternally_dack) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:24
    ไม่เคยจิ้นคู่นี้เลย แต่ถ้าโทนี่มีความสุขทุกอย่างมันก็โอเคแล้วละ เราทนไม่ได้อีกแล้วถ้าโทนี่จะต้องจ่มกับความทุกข์จ่มกับสตีฟ สู้มีรักใหม่ที่พร้อมรักษาดูแลเราดีกว่า
    #636
    0
  2. #627 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 13:26
    ตอนแรกว่าจะเชียวิชั่นนะ แต่พอเจอแถมท้ายนี่อยากเปลี่ยนเป็นสามพีเหลือเกิน
    #627
    0
  3. #30 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 07:49
    ใจเสาะ ก็คือ ใจเสาะปู่ ไม่ต้องมาพูดให้ตัวเองดูดีหรอกนะ
    อ่า โทนี แฟนใหม่ อายุ น้อยมว๊ากก
    อาจจะดีกว่าของ แก่ๆเก่าๆใจเสาะๆ
    ก็ได้นะ หึหึ
    #30
    2
    • #30-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2559 / 11:44
      อุ๊บซ์!ท่าจะเกลียดปู่จริงนะคะเนี้ยอิอิมีเพื่อนแย้ววววว
      #30-1
    • #30-2 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2559 / 11:44
      อุ๊บซ์!ท่าจะเกลียดปู่จริงนะคะเนี้ยอิอิมีเพื่อนแย้ววววว
      #30-2
  4. #29 Miew Sirikanya (@miew09-snape) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 20:54
    ละมุนมาก วิชั่นเป็นผู้ชายอบอุ่น อยากจิเข้าไปกอด ตัดใจจากปู่นะป๋า ลองมองคนใกล้ตัวบ้าง วิชั่นรออยู่นะ เบบี้
    #29
    2
    • #29-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2559 / 11:44
      ช่ายยยย มองคนข้างกายเราดีกว่าป๋าอิอิ
      #29-1
    • #29-2 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2559 / 11:45
      มองคนใกล้ตัวเราดีกว่าเนอะรีดเดอร์ที่น่าฮักเปิ้ลเชียร์อยู่^^
      #29-2
  5. #28 hartner (@speler) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 18:41
    ละมุนตาม ตัดใจจากปู่เถอะ วิชชั่นเนี่ยอบอุ่นมาก
    #28
    1
    • #28-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2559 / 11:44
      นั่นสิตัดใจจากปู่ซะป๋าเห็นมั้ยว่ารัดเดอร์เขาเชียร์ให้เลิฟๆกับหนูน้อยวิชั่นอยู่>W<
      #28-1
  6. #27 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 11:22
    กริ๊ด ต้องแบบนี้
    ปล่อย-ปู่ใจเสาะไปก็ดี
    วิชั่นสิของจริง
    #27
    1
  7. #23 NPanlutan (@saikimirror) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 07:17
    งืออออ วิชั่นดูอบอุ่นมากโลย ปู่เป่ออะไรลืมไปหมดแล้ว ดูแลโทนี่ดีๆนะคะวิชั่น ._.
    -ที่เจ็บแปลบที่หัวใจเขาเรียกความรักนะคะ อะแนนน่ รักโทนี่เข้าแล้วอะดิ กิ้วๆ 55555555555555
    #23
    1
    • #23-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 4)
      17 กรกฎาคม 2559 / 22:24
      กิ้วๆเด็กน้อยอายุเล็กอย่าวิชั่นรู้จักความรักแล้วเป็นอะไรทีเลิฟๆมาก ส่วนตัวก็ชอบคู่วิชั่นโทนี่รองจาก สโทนี่ กับ จาร์นี่ เลยนะเนี้ย แห่มสนองตัวเองสุดๆ5555
      #23-1