☏ Cafe Marvel ☕ Short Fiction Stony ft. AllTony ♨

ตอนที่ 38 : Do not like to drink my blood? [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 เม.ย. 61


          โทนี่อึ้งทำอะไรไม่ถูกเขาโดนอีกฝ่ายสวมกอดอยู่อย่างนั้นท่ามกลางหิมะที่แสนหนาวเหน็บ ใบหน้าหล่อฝังลงกับซอกคอของเขามือใหญ่รัดเข้าที่เอวบางของเขาแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหนี โทนี่ดูกลัวเล็กน้อยอีกทั้งร่างกายยังสั่นเทาเพราะลมหนาวที่พัดผ่านร่างกายของเขาอีกด้วย สักพักร่างของสตีฟก็ผละออกจากตัวเขาแต่ยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากเอวของโทนี่

           "ผมคิดถึงคุณจัง....เมื่อวานนี้ผมก็พึ่งจะไปหาคุณมาแต่ก็ไม่เจอ ผมนึกว่า...จะเสียคุณไปซะแล้วอีก"แวมไพร์หนุ่มกล่าวหรางหรี่ตามองพื้นอย่างเศร้าเสียใจ โทนี่จ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะประครองใบหน้าหล่อขึ้นมา ใช้สายตากลมโตที่สวยกว่าหญิงสาวบางคนช้อนมองร่างสูงก่อนจะกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายเสียงเเผ่วเบา "ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว...."

          สตีฟถึงกับยิ้มกว้างในคำพูดของร่างสันทัดทันที เขาก้มหน้าชนกับหน้าผากของคนตัวเล็กแผ่วเบา โทนี่ยกยิ้มจนตาหยี่ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่ได้พูดออกมาออกมามาก เสียงของเหล่าชาวบ้านก็ดังขึ้นทั่วเมืองและฝีเท้านับสิบที่กำลังเดินมายังทางที่พวกเขาสองคนกำลังยืนกอดกันอยู่

พรึ่บ!

          "กอดผมเอาไว้นะครับ..."สตีฟใช้เวลาอันรวดเร็วในการจับโทนี่ขึ้นอุ้ม เสียงทุ่มแฝงไปด้วยความอ่อนโยนบอกแก่ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของตน โทนี่พยักหน้าให้กับสตีฟพร้อมยกมือขึ้นโอบรัดลำคอแกร่งแน่นตามที่อีกฝ่ายบอก เมื่อเห็นว่าโทนี่กอดคอตนแน่นแล้วร่างสูงก็ไม่รอช้าใช้เท้าเหยียบ ปีนป่ายตามกำแพงขึ้นไปบังด้านบนของหลังคาบ้านและรีบวิ่งหนีให้ไกลจากผู้คนได้มากที่สุดเท่าที่ตนจะทำได้

          โทนี่จ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งของคนที่กำลังอุ้มตนพาหนี่เหล่าคนในเมืองอย่างหลงใหล ในตอนเด็กโทนี่คิดว่าความรู้สึกของเขามันคือความชื้นชอบและอยากได้หมอนี่มาเป็นเพื่อน...แต่พอโตมาเขากลับพบว่าความรู้สึกที่มีให้แก่ชายปริศนาคนนี้มันไม่ใช่ความอยากเป็นเพื่อน แต่มันมากกว่านั้น....

          "เธอโตขึ้นมาเลยนะ...โตมากจริงๆโทนี่"ชายหนุ่มกล่าวขณะวิ่งบนหลังคาบ้าน โทนี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

          "งั้นเหรอ?....ก็ตอนนี้อายุฉันประมาณ19กว่าๆแล้วล่ะ ถือว่าโตขึ้นมากใช่มั้ยล่ะพ่อแวมไพร์ตาฟ้า"โทนี่กล่าวเหมอืนคุยกับคนสนิทตามปกติ 

          "สตีฟ..."ชายหนุ่มพูดขึ้นแผ่วเบา

          "หือ นายว่าอะไรนะ?"โทนี่ถามขึ้นเพราะไม่ได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

          "สตีฟ โรเจอร์ส....คือชื่อของผม ไม่ใช่พ่อแวมไพร์ตาฟ้า..."สตีฟบอกกับโทนี่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม โทนี่พยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าซุกลงกับแผ่นอกของคนตัวใหญ่

           "ง่วงแล้วเหรอครับ?"สตีฟจ้องมองร่างเล็กที่ขดตัวในอ้อมแขนของตนด้วยความสงสัย "อื้อ...เหนื่อยแล้วอยากนอนราตรีสวัสดิ์"โทนี่ตอบกลับไปแผ่วเบาก่อนจะปิดเปลือกตาลง สตีฟทำเพียงแค่ก้มหน้าลงจูบที่หน้าผากของโทนี่และเปลี่ยนไปเป็นเงยหน้าจ้องมองทางวิ่งต่อ


เช้าวันต่อมา

          สตีฟพาโทนี่เข้ามาในป่าลึก...ป่าที่ปราศจากผู้คนและพวกแวมไพร์ มันคืออณาเขตของเขาที่สร้างขึ้นด้วยพลังทั้งหมดของสตีฟ มนุษย์ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ แวมไพร์ตนอื่นที่หลงเขามาเป็นต้องตายทุกราย ผู้ที่จะเข้ามาได้นั้นสตีฟจะต้องเป็นคนอณุญาติและเชิญเข้ามาเพียงเท่านั้น 

          ตอนนี้ร่างกำยำกำลังมองใบหน้าสวยของคนที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่เด็กด้วยความเอ็นดู อากาศหนาวๆทำให้ร่างเล็กที่มีเสื้อผ้าน้อยชิดขยับกายซุกเข้าหาความอบอุ่น สตีฟไม่รอช้าโอบกอดเอวบางและดึงร่างเล็กเข้ามาหาตนอย่างแผ่วเบาด้วยความรักใคร่และห่วงใย

          "อื้ออออ...."โทนี่ครางในลำคอแผ่วเบา ก่อนที่หัวของเขาจะชนเข้ากับคางของสตีฟเต็มๆ ร่างสันทัดลืมตาตื่นพรางเบะปากใส่เล็กน้อยเพราะความเจ็บ

          "เธอโอเคมั้ยนั่น...ฮ่าฮ่าฮ่า"สตีฟหัวเราะร่ากับความเซอร์ซ่าของโทนี่ และสิ่งตอบแทนที่เขาได้มานั่นก็คือหมัดเล็กๆพร้อมกับดวงตากลมที่มองค้อนเขาใหญ่

           "ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะไอ้แวมไพร์บ้า...ลุกได้แล้วมันอึดอัดนะเฟ้ย!"โทนี่หน้าแดงเพราะความอายและเขินที่ตนนอนกอดกับอีกฝ่าย ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่เขายังไม่เคยนอนกับใครแถมยังให้คนๆนั้นมากอดร่างตนเลยสักนิด หมอนี่มันโชคดีชะมัดที่ได้กอดเขาเหอะ!จงดีใจซะเจ้าแวมไพร์บ้า!!

          "ครับๆดีใจที่สุดเลยล่ะที่ได้กอดเจ้าสาวตัวเองแบบนี้น่ะ"สตีฟตอบยิ้มๆเมื่อพบว่าในใจของโทนี่แอบนินทาอะไรตนบ้าง คนถูกอ่านใจถึงกับหน้าแดงแปร๊ดลุงเต็มความสูงแล้วรีบวิ่งไปนอนห้องทันที ร่างสูงมองตามอย่างเอ็นดู....เอ๊ะ?เขาพูดอะไรผิดตรงไหนกันนะเกี่ยวกับเรื่องนี้

          พอเดินออกมาจากห้องนอนก็พบว่าร่างของโทนี่นั้นกำลังหยุดยืนจ้องมองอะไรสักอย่างอยู่ เขาเดินไปหาและยืนอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก ตรงหน้าของโทนี่เป็นกระต่ายตัวน้อยขนปุกปุย...นอกจากคนที่สตีฟจะอณุญาติให้เขามาแล้วก็มีเพียงแค่สัตว์ตัวน้อยบางชนิดเท่านั้นที่สามารถเข้าในเขตของเขาได้ยกตัวอย่างเช่นเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้เป็นต้น

          "อยากได้งั้นเหรอครับ"สตีฟกระซิบถามโทนี่ มือปลาหมึกเลื่อนไปจับที่สะโพกมนต์ของคนตัวเล็ก โทนี่ที่รู้สึกว่ามือของสตีฟนั้นชักจะเลือยเยอะไปแล้วเขาจึงจัดการกระทืบเท้าเข้าที่เท้าของอีกฝ่ายแรงๆหนึ่งที ทำให้สตีฟผละทั้งตัวและมือออกจากร่างของโทนี่ทันที ต่อให้เป็นหมอนี่ก็เถอะแต่เขาก็ไม่ยอมอ่อนให้มาแตะง่ายๆหรอกนะเว้ย!

          "เอออยากได้...ทำไมนายจะจับมันมาให้ฉันรึไง?"โทนี่ตอบเสียงห้วงพรางเงยหน้าถามสตีฟด้วยความสงสัย 

          "ไม่ว่าคุณภรรยาอยากได้อะไรเพียงแค่เอ่ยปากร้องขอ ผมก็จะหามาให้ทุกอย่าง....แค่กระต่ายตัวเดียวผมสามารถจับมันมาให้เธอได้อยู่แล้วโทนี่"สตีฟบอก

          "หึ!...อย่าดีแต่ปาก...ไปจับมาสิถ้านายทำได้ แน่นอนว่างานนี้ต้องมีรางวัล"โทนี่พูดท้าทายสตีฟ เขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะจับกระต่ายตรงหน้าได้

          "งั้นขอเป็นเสียงครางแผ่วเบาใต้ร่างของผมได้หรือเปล่าสำหรับรางวัลที่ว่า"สตีฟพูดทะลึงเล็กน้อยด้วยใบหน้ายิ้ม โทนี่ยกมือขึ้นฟาดเข้าที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายเข้าให้เต็มๆ

          "เยอะไปเฟ้ย!...แล้วเมื่อไหร่จะไปจับมาสักทีไม่ทราบ ไปเลยไป๊!"โทนี่หน้าแดงพรางชี้นิ้วไล่ให้สตีฟไปจับกระต่ายมาให้ตน ร่างสูงยกยิ้มก่อนจะหายตัวไปทันตา โทนี่พยายามมองตามแต่ก็ไม่สามารถทันความเร็วของสตีฟได้....อีกฝ่ายพิเศษกว่าแวมไพร์ตัวอื่นๆ ถ้าเป็นแวมไพร์โดยทั่วไปแล้วเขาสามารถเล็งเป้าใช้ปืนยิงหัวได้อย่างสบายๆ แต่สำหรับหมอนี่แล้ว....เขาตามไม่ทันจริงๆ

          "มองหาอะไรอยู่เหรอครับโทนี่?....ผมอยู่นี่"เสียงของสตีฟดังขึ้นจากด้านหลัง โทนี่หันไปก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนอุ้มลูกกระต่ายตัวน้อยที่เขาอยากได้มาเลี้ยงเอาไว้อยู่ในมือ โทนี่ตาวาวเป็นประกายจ้องมองมันราวกับเป็นของเล่นชิ้นใหม่ เขาตั้งท่าจะแย่งมันมาทว่าสตีฟกลับชูขึ้นสูงหลบไม่ได้โทนี่เอื้อมจับถึง

          "เฮ้ย!เอาลงมาฉันจะเล่นกับมัน!!"โทนี่เขย่งขาพยายามแย่งลูกกระต่ายตัวน้อยในมือของสตีฟ แต่ก็ไม่เป็นผลนอกจากจะไม่ได้ลูกกระต่ายแล้วเขายังเมื่อยขาฟรีอีกด้วย...จะสูงไปไหนกันฟ๊ะ!

          "รางวัลของผมล่ะครับ?"สตีฟเอ่ยถามพรางจ้องมองใบหน้าบึ้งตึงเหมือนเด็กๆของโทนี่ ร่างเล็กถอนหายใจออกมาแรงๆพรางกระดิกนิ้วชี้สั่งให้อีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "ก้มหน้าลงมาสิ"โทนี่บอก สตีฟยอมทำตามอย่างว่าง่าย

          ใบหน้าของโทนี่เคลื่อนเข้าไปใกล้กับริมฝีปากบางของสตีฟ สัมผัสนุ่มๆทาบลงแผ่วเบาที่ปากบางของร่างสูง โทนี่หลับตาข่มอารมณ์เขินและผละตัวออกอย่างรวดเร็วเมื่อมอบรางวัลให้ร่างสูงตรงหน้าเสร็จ สตีฟยกยิ้มหวานส่งไปให้และชิงหอมแก้มคนตัวเล็กไปหนึ่งทีอย่างรวดเร็ว

          "ส่งน้องต่ายมาสักทีสิฉันอยากเล่นกันมันแล้วนะ!"โทนี่พูดอย่างเอาแต่ใจริมฝีปากสีอวบอิ่มเบะเล็กน้อย มือทั้งสองข้างอ้าออกเตรียมรับกระต่ายน้อยจากมือของสตีฟมาอุ้มเล่น เห็นแบบนี้แล้วชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูและยอมมอบกระต่ายตัวน้อยให้ร่างสันทัดอุ้ม

          โทนี่รับกระต่ายจากมือของสตีฟพรางยกยิ้มร่าเป็นเด็กสิบขวบได้ของจากผู้ใหญ่ เขาอุ้มเล่นและใช้ใบหน้าคลอเคลียกับกระต่ายตัวน้อยที่ตนได้รับมากจากสตีฟอยู่นาน จนกระทั่งตอนนี้แวมไพร์หนุ่มได้กลายเป็นเพียงแค่อากาศไปแล้ว สตีฟถอนหายใจกับเด็กเห่อของเล่นชิ้นใหม่พรางโอบกอดโทนี่จากด้านหลังแล้วซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาว

          "อะไรของนายเนี้ยออกไปเลยนะ"โทนี่เอ่ยปากไล่สตีฟที่มาขัดจังหวะการเล่นของเขา

          "ผมเองก็อยากเล่นบ้างเหมือนกันนะ เธอสนใจมันมากกว่าผมเดี๋ยวก็งอนซะหรอก"สตีฟพูดอู้อี้ในลำคอเหมือนเด็กขี้น้อยใจ โทนี่เห็นอาการของคนตรงหน้าแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

          "เป็นผู้ใหญ่ขี้งอนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?...นายงุ้งงิ้งแบบนี้กับคนอื่นบ้างมั้ยเนี้ย?"

          "ไม่ครับ....เฉพาะกับเธอคนเดียว"

          "ไอ้บ้า!...หิวอ่ะไปทำอะไรให้กินหน่อยสินะๆสตีฟนะ"

          โทนี่อ้อนสตีฟพรางใช้หัวของตนเองถูไถไปมาตามลำแขนของอีกฝ่าย สตีฟจองมองคนที่อารมณ์แปรปรวนก่อนจะจับเข้าที่คางของโทนี่ เชยขึ้นมาเล็กน้อยและประทับจูบลงที่ปากอิ่มแผ่วเบาโดยไร้ซึ่งการรุกล้ำใดๆทั้งสิ้น เหมือนกับตอนที่โทนี่มอบรางวัลให้กับตนเมื่อครู่นี้

          "ตามคำร้องขอเลยครับเจ้าสาวของผม"สตีฟพูดหลังจากจูบเสร็จ เขาเดินกลับเข้าไปในบ้านทันที โทนี่มองตามแผ่นหลังของคนตัวใหญ่พรางยกมือข้างที่ว่างขึ้นกุมหัวใจของตนที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าแดงซ่านเล็กน้อย...ให้ตายเถอะเขาตกหลุมรักแวมไพร์ตนนี้อย่างโงหัวไม่ขึ้นแล้วสิ...


TBC.
#จำกันได้มั้ย...จำกันได้รึเปล่า555+ เรื่องนี้ดองนานมากมายได้เวลาสานต่อให้มันจบๆกันแล้วคะ ละมุมสตีฟแวมไพร์แม้จะอยู่บนเรื่อของบัคกี้โทนี่ก็ตามที....งื้อออ เห็นอ้อนโทนี่แบบนี้แล้วชักหวั่นไหวโอ้ยยยยยหัวใจจิวายตาย เอาเป็นว่ารอตอนต่อไปคะ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

713 ความคิดเห็น

  1. #667 --Seichan-- (@--Seichan--) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:10
    โรแมนติก😂😂
    #667
    0
  2. #621 Tanyaporn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 15:06
    ตอนที่3หายไปไหน;w;

    //หรือเราตาถั่ว;w;



    The best จริงๆ

    (เขียนถูกปะวะ 😂)
    #621
    0
  3. #323 ผู้อวยสตีฟกับโทนี่สุดหัวใจ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 21:42
    ชอบเรื่องนี้ ._.
    #323
    1
    • #323-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 38)
      9 ตุลาคม 2559 / 15:13
      คร้าาาาเดี๋ยวไรท์จะเร่งแต่งให้น้าาาา
      #323-1
  4. #316 SalesHug (@SalesHug) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 10:00
    ละมุมละมัยมากเลย ชอบอะหวาน ตอนนี้เจอแต่ฟิคปู่โดนเท ขอบคุณนะคะ ที่แต่งแนวนี้ออกมาให้อ่าน ดีงามมมม ????
    #316
    0
  5. #313 Miew Sirikanya (@miew09-snape) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 21:52
    ทั้งละมุน ทั้งฟิน โอ๊ยๆๆ น่ารักเเบบนี้เป็นใครกจะทนไหว จับป๋ากด ท่ดๆมือลั่น 555
    #313
    1
    • #313-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 38)
      8 ตุลาคม 2559 / 04:22
      =,.=เราต้องทนคะๆสตีฟเราเป็นคนดีย์-------
      จริงๆนะคะ//เหล่มองมือสตีฟที่เนียนกอดเอวโทนี่....อืมเป็นคนดี
      #313-1
  6. #312 ไอโนะ •_• (@punnaice06) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 18:50
    มีความฟิน มีความเขิน อา~เด็กน้อยแสนน่ารักในป่าใหญ่ที่อุ้มกระต่ายน้อยไว้ในอ้อมแขน ฉากนิยายรักโรแมนติกชัดๆ(แต่เรื่องไหนไม่รู้หรอก)
    #312
    1
    • #312-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 38)
      8 ตุลาคม 2559 / 04:25
      เดี๋ยวๆรีดคะอย่าพึ่ีงคิดไปไกลฮ่าฮ่าฮ่า
      #312-1
  7. #311 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 16:06
    มีความฟิน
    #311
    1
    • #311-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 38)
      8 ตุลาคม 2559 / 04:27
      ฟินแบบหื่นๆเหมือนไร์ใชีมั้ยคะ?//โดนตบ
      #311-1