☏ Cafe Marvel ☕ Short Fiction Stony ft. AllTony ♨

ตอนที่ 17 : Do not like to drink my blood? [1] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60





          ในฤดูหนาวทีแสนน่าหวาดหวั่นร่างเล็กบอกบางของหนูน้อยผมสีน้ำตาเดินตามทางเพื่อออกเที่ยวเล่นตามปกติของตน เด็กน้อยเดินลัดไปตามทางที่มีป่าไม้เต็มไปหมดอย่างชำนาญ ดวงตากลมสีเฮเซลจดจ้องมองไปยังร่างปริศนาของใครบางคนที่นอนจมกองหิมะอยู่ เด็กน้อยสาวเท้าเดินเข้าไปหาใช้มือเล็กๆค่อยๆปัดเศษหิมะออกจากตัวของอีกฝ่ายแผ่วเบา


          ใบหน้าหล่อปรากฏต่อสายตาผมสีทองสว่างดั่งแสงไฟดวงตาสีฟ้าดุจดั่งน้ำทะเลปรือมองเขาเล็กน้อย ฟันอันแหลมคมทั้งสองข้างเผยออก ร่างนั้นนอนหอบหายใจอย่างหนักเมื่อไล่สายตาลงมองแล้วก็ต้องป้องปากด้วยความตกใจ ที่ท้องของชายหนุ่มมีเลือดไหลน่องออกมาเต็มไปหมดเด็กน้อนไม่รู้จะทำเช่นไรเขาพยายามช่วยลากร่างของชายหนุ่มให้กลับไปยังบ้านพักหลังเล็กๆของตน แต่มันไม่ง่ายเลยสักนิดเดียว


          "แข็งใจไว้อย่าพึ่งตายก่อนล่ะ...ได้ยินมั้ย!?"สิ่งสุดท้ายก่อนที่ชายหนุ่มปริศนาจะสลบไปคือใบหน้าของผู้มีพระคุณและน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใยของอีกฝ่ายที่เขาจะไม่มีวันลืมมันลงเด็ดขาด จากนั้นสติของเขาก็ค่อยๆวูบดับไป


          เด็กน้อยพาร่างของชายปริศนามารักษาอาการเจ็บที่ท้อง เขาจัดการทำแผลนำแอลกอร์ฮอลมาเช็ดฆ่าเชื้อทำความสะอาดจากนั้นก็ใส่ยารักษาแล้วนำผ้ามาพันแผลไว้รอบๆเอวของอีกฝ่าย ดวงตากลมจดจ้องมองไปยังใบหน้าซีดขาวเหมือนคนตายริมฝีปากบางอีกฝ่ายขาวซีดเป็นไก่ต้ม


          มือน้อยๆเอื้อมเเตะสัมผัสเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายแววตาสนุกซุกซนจ้องมองไปยังดวงตาที่ถูกปิดสนิท ริมฝีปากเล็กก้มลงทาบกับเปลือกตาของอีกฝ่าย สัมผัสนุ่มนิ่มเเสนอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความน่าหลงใหลทาบลงแผ่วเบา เด็กน้อยเผยยิ้มออกมาพรางก้มหน้ากระซิบข้างหูของชายที่เขาไม่รู้จัก


          "หายไวๆนะ..."ดวงตากลมสีเฮเซลปิดลงช้าๆพร้อมกับร่างน้อยๆที่โอบกอดรอบคอของชายที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้แน่นไม่ปล่อยเหมือนต้องการให้ความอบอุ่นแก่ชายคนนี้


          เปลือกตาบางเปิดขึ้นลมหายใจกลับมาเป็นปกติดั่งเดิม ดวงตาสีฟ้าครามเลื่อนมองใบหน้าของเด็กชายวัย10ขวบกว่าที่นอนหลับสนิทข้างกายเล็กน้อย เขาค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆเพราะไม่ต้องการให้เด็กน้อยที่หลับอยู่ตื่นขึ้น มือใหญ่สัมผัสลูบที่โครงหน้าหวานของเด็กชายก่อนจะค่อยๆยิ้มอบอุ่นออกมา


          เขาเหลือบมองไปยังลำคอขาวเนียนชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก ริมฝีปากแห้งผากทำท่าจะก้มลงแตะกับลำคอของเด็กน้อยผู้น่าสงสาร เขาจับเข้าที่หน้าของตนสะบัดและส่ายไปมาเพื่อไล่ความคิดอัปยศที่เกิดขึ้นในหัวของตน ชายหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้นเต็มความสูงเพื่อหลบหนีจากผู้มีพระคุณทว่าเสียงเล็กกลับทักขึ้นเสียก่อน


          "ไม่คิดจะขอบคุณกันหน่อยเหรอ...อุตส่าห์ช่วยไว้แท้ๆเชียว"ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งทอดสายตากลมของตนจ้องไปยังแผ่นหลังของหนุ่มปริศนาที่ตนช่วยชีวิตเอาไว้ ชายผมทองสว่างค่อยๆหันมาสบตาเข้ากับใบหน้าหวานสวยของเด็กชาย เขาถึงกับตะลึงในความงามที่พระเจ้าช่างสร้างสรรค์ให้เด็กคนนี้ ริมฝีปากแดงสดดุจโลหิตอวบอิ่ม ใบหน้าหวานสวยราวกับภาพวาด ดวงตากลมโตงามเหมือนเพชรนิลจินดาที่หาได้ยากยิ่ง จมูกโด่งสวยเชิดรั้นเล็กน้อย เรือนร่างมีน้ำนวลน่าสัมผัส และน้ำเสียงชวนให้ชายหนุ่มหลงใหลนั่น ดวงใจของเขาถูกอีกฝ่ายช่วงชิงไปภายในพริบตา


          "ผมขอขอบคุณเธอมากที่ช่วยผมให้รอดชีวิตจากความหนาวและอาการบาดเจ็บ...ผมหวังว่าสักวันหากฟ้าเป็นใจเราคงจะได้พบกันอีกครับ"ชายหนุ่มยิ้มหวานออกมาพร้อมก้าวเท้าเดินออกจากบ้านของเด็กชายไป แต่ทว่า...


หมับ!


          "เดี๋ยว!.....ชื่อของฉัน...โทนี่ สตาร์ค...หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกที่ไหนสักแห่ง..."มือเล็กคว้าเข้าที่แขนเสื้อของอีกฝ่าย โทนี่แนะนำตัวด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหัวใจของคนถูกจับเต้นแรงไม่หยุดเหมือนกับว่ามันกำลังจะหลุดออกจากอกยังไงอย่างนั้น ความใสซื่อบริสุทธิ์นี่ยากยิ่งที่มนุษย์โลกจะมี อยากปกป้องไม่ให้เด็กคนนี้ต้องแปดเปื้อนเสียจริงแต่...มันก็คงเป็นได้เพียงความคิดของชายที่ไม่มีวันสมปรารถนาเพียงเท่านั้น


          ".......ครับที่ไหนสักแห่ง....ลาก่อนครับโทนี่..."ถ้อยคำที่ค่อยๆกลืนหายไปพร้อมกับฤดูหนาวเจือจางลงอย่างช้าๆ โทนี่จ้องมองเรือนร่างที่ค่อยๆสลายหายไปตรงหน้าตนด้วยความอาลัยดวงใจของเด็กน้อยกระตุกวูบเหมือนทำสิ่งที่สำคัญที่สุดหาย...และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาเกลียดฤดูหนาวเป็นที่สุด











 

เก้าปีต่อมา


          "โทนี่พวกแวมไพร์มันออกล่าอีกแล้ว!"เสียงทุ่มของเพื่อนชาวผิวสีเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่าทีลุกลี้ลุกลนไม่เป็นสุข ตามไปหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมากมายที่เกิดจากอาการหวาดกลัวสิ่งมีชีวิตที่ตนเรียกว่า แวมไพร์ แต่ดูเหมือนเพื่อนตัวเล็กของเขาจะไม่ค่อยหวั่นใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เสียเท่าไหร่...ก็แน่ล่ะโทนี่เคยเจอมาเยอะแล้วนี่เจ้าพวกนี้น่ะ


          "ฉันไม่สนหรอกอยากล่าก็ล่าไปสิมันไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย มันจะฆ่าใครก็เรื่องของพวกมันอย่ามาฆ่าฉันก็พอ"เขาตอบกลับเสียงราบเรียบขณะทำการทดลองอะไรบางอย่างอยู่ คอเสื้อของโทนี่ถูกกระชากเข้าไปใกล้กับเพื่อนชาวผิวสีคนสนิทของตน


          "นายจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนไปถึงไหน!พวกเราทุกคนต้องการนาย...นายเป็นคนเดียวเท่านั้นที่กำจัดมันได้โทนี่!! ได้โปรดช่วยพวกเราทีได้มั้ยถือว่านี่คือคำขอจากเพื่อนสนิทของนายก็แล้วกันนะโทนี่"โรดี้เอ่ยเสียงแผ่วเบาเขาใช้สายตาของตนอ้อนวอนให้ฮันเตอร์เพียงคนเดียวของหมู่บ้านยอมช่วยกำจัดพวกแวมไพร์ให้สิ้นซากเสียที


          "......เฮ้อออ...เงินทั้งหมดจะต้องถูกส่งมาที่บ้านของฉันทันทีที่ฉันกำจัดพวกมันหมดนะ..."เพียงเท่านั้นเพื่อนชายชาวผิวสีก็กระโดดโลดเต้นยิ้มดีใจยกใหญ่ที่โทนี่ยอมใจอ่อนช่วยตนและทุกคนในหมู่บ้าน เขาพยักหน้ารับอย่างดีเงินทั้งหมดคือค่าตอบแทนที่โทนี่ขอและมันจะสมปรารถนาก็ต่อเมื่อเจ้าตัวกำจัดแวมไพร์ที่มีในหมู่บ้านหมดสิ้น


          "นายออกไปก่อนฉันขอเตรียมตัวสักแปป"โทนี่ควักมือไล่ให้โรดี้ออกจากห้องของตนไป เขาเดินไปหยิบเสื้อโค้ดคลุมตัวมาสวมใส่หยิบกระบอกปืนบรรจุกระสุนน้ำมนต์มาสองกระบอก ดวงตากลมโตไร้วี่แววของความสดใสใบหน้านิ่งเรียบเย็นชาจ้องมองไปยังมือของตนที่เย็นเฉียบ เขามองผ่านกระจกที่ด้านนอกนั้นเต็มไปด้วยหิมะสีขาวสะอาด ฤดูหนาวที่แสนน่าเกลียดชัง...ฤดูที่ทำให้เขาพบกับชายคนนั้นและพรากชายคนนั้นจากเขาไปเพียงแค่ไม่กี่อึดใจ


          "เมื่อไหร่นะ...เมื่อไหร่เราสองคนจะได้เจอกันอีก"โทนี่เพ้อเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่าง เขาเฝ้ารอ...รอว่าสักวันจะได้เจอกับผู้ชายคนนั้นอีก แต่มันคงเป็นไปได้ยากยิ่งจนแล้วจนเล่าโทนี่ก็ไม่เคยเลยที่จะพบชายคนนั้นในหมู่บ้านของเขา บางครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าชายคนนี้ได้ตายไปแล้วหลังจากที่บอกลากับเขา....และมันน่าเศร้าใจอย่างมากถ้าความเป็นจริงผู้ชายผมทองสว่างเหมือนแสงไฟยามราตรีนั่นตาย


          โทนี่เดินออกจากบ้านด้วยเสื้อผ้าที่มิดชิด เสื่อคลุมสีดำช่วยให้เขาพรางตัวกับความมืดได้เป็นอย่างดีดวงตาสีน้ำตาลสวยเล็ดลอดจากผ้าปิดจมูกจ้องมองทางด้านหน้าที่เปรี่ยวและไร้ซื่งผู้คน พายุหิมะกำลังมา....สาเหตุหลักที่ไม่ค่อยมีใครออกจากบ้านอาจจะรวมถึงมันด้วยก็ได้ แต่ก็ไม่เท่ากับพวกแวมไพร์ที่ออกล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดไม่รู้จักเหนื่อยพวกนั้นหรอก


พรึ่บ!


          "หืม~ว่าไงจ๊ะคนสวยออกมาเดินทำอะไรดึกๆดื่นๆแบบนี้จ๊ะ"พวกปากนกปากกาเดินเข้ามาล้อมร่างของโทนี่เอาไว้ แขนของมันวางลงบนศีรษะของเขาเพื่อเป็นที่เท้าแขนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายก้มลงจ้องกับใบหน้าหวานฉ่ำของเด็กชายวัย19ปี มือใหญ่หยาบกร้านของมันเอื้อมจับปลายคางเขาเชิดรั้นขึ้นพรางหัวเราะยิ้มกับเพื่อนของพวกมันเสียงดังลั่น


          "พอดีว่ากำลังหาคนเลี้ยงข้าวอยู่น่ะ...พวกพี่ชายพอจะพาฉันไปเลี้ยงข้าวหน่อยได้มั้ยล่ะ"โทนี่ยกยิ้มหวานใจละลายส่งไปให้พวกหน้าหื่นทั้งสอง พวกมันหันมองหน้าจ้องตาหวานใส่กันก่อนจะยิ้มและหัวเราะเสียงโรคจิตออกมาดังลั่น


          "หึหึหึ ได้สิจ๊ะเด็กน้อยแต่ก่อนอื่น...มาให้พี่กัดคอหน่อยมา!!"โทนี่กระโดดถอยหนีอย่างชำนาญ มือเล็กหยิบมีดสั้นคู่ออกมาแนบไว้ข้างลำตัวดวงตมกลมสีเฮเซลสวยจ้องมองแวมไพร์สองตัวตรงหน้าตน ลิ้นสีสดแลบเลียริมฝีปากเพื่อคงความชุ่มชื่น


          "ขอโทษทีนะพอลืมไปว่าต้องรีบกลับบ้านน่ะน่าเสียดายไว้ค่อยเลี้ยงวันหน้าก็แล้วกันนะ"โทนี่พุ่งตัวเข้าใส่อย่างไม่คิดกลัว ร่างเล็กกระโดดลอยสูงเหนือพื้นตวัดปลายมีดอันแหลมคมตัดผ่านเฉียดเข้าที่แก้มอย่างจังทว่าก็ไม่สามารถล้มไอ้สัตว์ประหวาดสองตัวนี่ได้


          "เป็นเด็กเป็นเล็กริอาจเล่นของมีคมนะสาวน้อยไม่ดีๆ"หนึ่งในพวกมันเอ่ยขึ้นก่อนจะหายวับไปปรากฏตรงหน้าของโทนี่พร้อมง้างหมัดชกเข้าที่ท้องน้อยของร่างเล็กอย่างจังส่งผลให้ร่างของโทนี่กระเด็ดปลิวไปกระทบเข้ากับกำแพงบ้านเสียงดังลั่น


          เขารู้สึกจุกที่ท้องมือเล็กกุมบริเวณที่ถูกชกพรางเหลือบตามองร่างของแวมไพร์ทั้งสองตน มือข้างที่ว่างเอื้อมหยิบปืนบรรจุกระสุนน้ำมนต์ของหลวงพ่อมาเล็งเป้าเตรียมยิงกบาลหัวไอ้พวกบ้าสองตัว พวกมันใช้ความเร็วไวเข้าสู้เขาที่กำลังตั้งสมาธิยิงอยู่ ขึ้นชื่อว่าฮันเตอร์นั้นยอดเยี่ยมนิ้วเรียวกดเข้าที่ไกปืนจากนั้นก็ยิงเข้าที่กลางหน้าผากของแวมไพร์ทั้งสองอย่างแม่นยำ


ปัง!ปัง!


          กระสุนสองนัดปักเข้าที่กลางหน้าผากของพวกมันอย่างจัง ร่างเล็กหอบหายใจหนักหน่วงเขาเหนื่อยกับการสู้กับเจ้าพวกบ้านี่อย่างมาก ไม่เพียงต้องใช้สมองคิดว่าพวกมันจะโจมตีด้วยวิธีเจ้าเล่ห์ใดๆเท่านั้นแต่ยังต้องคอยระวังไม่ให้พวกมันพรากเอาชีวิตของตนไปอีกต่างหาก


          "จัดหนักไปสองสินะ..."โทนี่พูดขึ้นพรางมองศพของแวมไพร์สองตัวที่นอนตายอยู่ตรงหน้าเขา ร่างเล็กถอนหายใจพรวดออกมาดวงตากลมโตไล่มองไปทั่วจนกระทั่งสะดุดเข้ากับผมสีทองของใครบางคนเข้า รูม่านตาเขาเบิกกว้างเสียงแหลมกรี๊ดของมาดามสาวร้องออกจากซอกตึกระบริเวณนั้น เขาไม่รอช้ารีบลุกขึ้นยืนวิ่งไปยังบริเวณที่ได้ยินเสียงร้องทันที 


          เมื่อมาถึงจุดเกิดเหตุโทนี่พบร่างของหญิงสาวกำลังถูกเจ้าของร่างปริศนาใช้ริมฝีปากฝั่งลงไปบนลำคอของหล่อนอยู่ กระสุนปืนยิงเฉียดบริเวณศีรษะของร่างนั้นไปหนึ่งนัดมันชะงักก่อนจะหันมามองเขาเล็กน้อย จากนั้นก็รีบลุกวิ่งหนีเขาอย่างเอาเป็นเอาตายทันที โทนี่เองก็วิ่งตามในระยะประชิดเช่นกัน


            ร่างเล็กไล่ล่าชายปริศนาตัวใหญ่กว่าตนสองเท่าอยู่นานมันดูชำนาญเส้นทางที่ใช้หลบหนีมาก ไม่ว่าจะเป็นบริเวณแถวซอกซอยหรือแม้แต่ตามบ้านช่อง เหมือนกับว่า...มันเคยมาที่แห่งนี้แล้วหลายหนอย่างนั้น แต่ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจของเขาไปได้มากกว่าใบหน้าใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทนั้นอีกแล้ว...อยากเห็นใบหน้าใต้ผ้าคลุมนั่นจริงๆว่ามันจะมีหน้าตาเป็นยังไง


          "หึ!จนตรอกแล้วสินะ....เอาล่ะยอมให้ฉันจับซะดีๆเจ้าแวมไพร์"โทนี่ยกยิ้มมุมปากขึ้นเมื่อพบว่าหนทางที่มันจะหนีรอดนั้นไม่มีอีกต่อไป ร่างเล็กยกมือขึ้นชี้ลำปืนจ่อไปยังด้านหน้า หากมันคิดโจมตีเขาก็จะยิงมันให้ตายต่อหน้านี่แหล่ะในระยะประชิดแบบนี้ไม่มีทางพลาดแน่นอน


          "............"ร่างปริศนาเงียบมันค่อยๆหันมาสบตาเผชิญหน้ากับร่างเล็ก ใบหน้าเปื้อนเลือดสีแดงสดจดจ้องร่างตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างด้วยความตกใจ โทนี่เองก็เช่นเดียวกันใบหน้าแบบนี้ไม่ผิดแน่...ชายคนนั้น!


          "นะ...นาย...อย่าบอกนะว่านาย...เหวอ!" ร่างเล็กที่ตกอยู่ในความตะลึงถูกอีกฝ่ายคว้าจับเข้าที่หัวไหล่แล้วดึงร่างเข้ามาสวมกอดแน่นไม่ปล่อย โทนี่ตาโตใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายมือที่เคยถือปืนอยู่บัดนี้ถูกปล่อยให้อาวุธที่ป้องกันกายหล่นสู่พื้นแล้วเรียบร้อย


          "ในที่สุด...ผมก็ได้เจอเธอสักที....เจ้าสาวของผม..."










TBC.

#กรี๊ดดด>W<เจ้าสาวOMG!!สตีฟสุดยอดแสดงว่าหลงรักตั้งแต่เด็กแล้วใช่ป่ะฮื่ออออสนองตัวเองสุดๆคะเรื่องนี้5555+ โทนี่เป็นผู้ชายนะคะไม่ใช่ผู้หญิงแต่...หน้าสวยขนาดนั้นคงไม่เป็นไรหรอกอิอิ เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปโปรดติดตามคะ!>W<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

713 ความคิดเห็น

  1. #666 --Seichan-- (@--Seichan--) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:05
    รักต้องห้ามชิมิ
    #666
    0
  2. #643 Six Boxes (@eternally_dack) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:21
    เจ้าสาวแสนไพร์ๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดด ชอบๆๆๆๆๆ
    #643
    0
  3. #137 ผู้อวยสตีฟกับโทนี่สุดหัวใจ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 08:46
    กรี๊ดดดดดดด อยากอ่านต่อแล้ววววว !! ><
    #137
    0
  4. #134 ~*P[O]R_[S]pecial_su[J]u_13*~ (@PJ_ru-ina) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 05:09
    ง่อวว แฟนตาซี ><! ดี๊ดี กับใจ !!
    เจอกันเพียงครั้ง แต่ตราตรึงในใจ หู้วววว มีความตะมุนตะไม ~
    แถม 9 ปีผ่านไปก็มาเจอกันอี๊กกก
    มีความดีงามจริงๆๆ มาต่อนะคะ #พลีส ~~
    #134
    0
  5. #133 NPanlutan (@saikimirror) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:25
    เกมนี่ใช่ของrinmaruมั้ยคะ แบบว่าเล่นอยู่เหมือนกัน 5555555555555

    เจ้าสาวอะไรคะสตีฟฟฟ อมกกก ที่ยังไม่เอาเขาตอนนั้นกลัวโดนข้อหาพรากผู้เยาว์หรือเปล่าเอ่ย แต่ใครจะกล้ามาจับล่ะคะ 5555
    #133
    0
  6. #132 HMzutto (@HMzutto) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:06
    เพียงแค่พบก็จบเป็นเจ้าสาววววววววววส ฮริ้ววววว~?~?
    #132
    0
  7. #131 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:46
    โตพอจะเป็นเจ้าสาวแล้ว อ๊ายยย
    ประจวบเหมาะพอดี
    #131
    0
  8. #130 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:38
    รอให้โตก่อนจะกลับมากินใช้มัยเนีย
    #130
    0
  9. #129 HUNTER-LAW1 (@HUNTER-LAW1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:57
    เรื่องนี้โครตหักมุม
    #129
    0
  10. #128 ไอโนะ •_• (@punnaice06) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:15
    เจ้าสาวของผม....กรี๊ด~~~~~~~~ ฟินมากอะโทนี่โตเป็นสาวแล้ว!?
    #128
    0
  11. #127 Rannaree Rannaree (@rannaree) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 23:39
    โง้ยยย วอนท์แบบนี้มากค่ะ พ่อแวมไพร์สตีฟ ฟีลทไวไลท์มาแว้ว ก่อนที่โทนี่จะจับสตีฟได้ คงโดนจับกดดูดเลือดไปแล้วเรียบร้อย555 รอนะคะๆ
    #127
    1
    • #127-1 Killer Lady_Yoshikefey (@kuroyaki) (จากตอนที่ 17)
      14 สิงหาคม 2559 / 00:09
      อเครคร้าาาาอิอิคิดถึงจังไม่ค่อยเห็นหน้าตัวเองเลย=w=งุ้ยๆเค้ารอนิยายอัพอยู่น่อ(แอบทวงแบบเนียนๆ)
      #127-1
  12. #115 ผู้อวยสตีฟกับโทนี่สุดหัวใจ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 11:43
    กรีดร้องงงงงงง 5555555 ชอบมากๆเลยค่าาาา

    >/////<
    #115
    1