คัดลอกลิงก์เเล้ว

{BLEACH} One Day and Love Part.Renji x Ichigo

โดย DJWang

เพราะว่าถูกเพื่อนๆท้ามาว่าให้ไปขอใครสักคนในโรงเรียนที่เป็นผู้ชายมาเป็นแฟนกันในครึ่งวัน หากทำสำเร็จตนเองก็จะชนะในศึกรบครั้งนี้ ทว่ามันกลับไปง่ายขนาดนั้นน่ะสิ!ก็คนที่ตนดันไปขอให้เป็นแฟนน่ะดันเป็นเด็กเนิร์ดที่โคตรจะจืดจางสุดๆแต่ไม่เป็นไรยังไงก็ได้ขอแค่ให้มีค

ยอดวิวรวม

680

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


680

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


36
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 มี.ค. 59 / 20:33 น.
นิยาย {BLEACH} One Day and Love Part.Renji x Ichigo {BLEACH} One Day and Love Part.Renji x Ichigo | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เพราะว่าถูกเพื่อนๆท้ามาว่าให้ไปขอใครสักคนในโรงเรียนที่เป็นผู้ชายมาเป็นแฟนกันในครึ่งวัน หากทำสำเร็จตนเองก็จะชนะในศึกรบครั้งนี้ ทว่ามันกลับไปง่ายขนาดนั้นน่ะสิ!ก็คนที่ตนดันไปขอให้เป็นแฟนน่ะดันเป็นเด็กเนิร์ดที่โคตรจะจืดจางสุดๆแต่ไม่เป็นไรยังไงก็ได้ขอแค่ให้มีคนมาเป็นแฟนกับเขาแค่ครึ่งวันก็พอแต่ถึงอย่างนั้นเจ้าเด็กเนิร์ดนั่นน่ะต้องเป็นของเขาคเดียวเท่านั้น!!
Renji:ขอโทษนะนี่ช่วยมาเป็นแฟนกันหน่อยสักครึ่งวันได้ป่ะ
Ichigo:ว่าไงนะ!ผมงั้นเหรอบ้าไปแล้ว!!
Renji:ไม่บ้าหรอกรีบๆมาเถอะน่านายน่ะเหมาะที่สุดแล้วจบ
Ichigo:จะบ้ารึไงบอกว่าไม่ก็ไม่สิ!!

เรื่องราวความรักแบบมึนๆในครึ่งวันจะเป็นเช่นไรโปรดติดตามได้ใน!
{BLEACH} One Day and Love Part.Renji x Ichigo

กฏก่อนอ่าน
-อ่านแล้วเม้นหน่อยนะคะเป็นกำลังใจให้ไรท์
-อ่านแล้วถ้าไม่เม้นก็อย่างน้อยกดแอดแฟนก็ได้T^T
-แล้วถ้าอ่านแล้วไม่เม้นกับไม่แอดแฟนโหวตให้ก็ดีT^T
-ห้ามก็อปปี้นะมันแต่งยากT_T
แค่นี้แหล่ะคะช่วยกันหน่อยน้าาาาT_T

ฝากเพจด้วยนะจ๊ะ

O W E N TM.
  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 มี.ค. 59 / 20:33


เวลา 12.00 AM.
        "นี่ๆเร็นจิคุงนายยังไม่มีแฟนอีกงั้นเหรอ เท่าที่สังเกตุดูแล้วก็มีแต่สาวมารุมเต็มเลยนี่นาแล้วทำไมถึงยังไม่มีอีกล่ะ"เสียงของเพื่อนชายในห้องเอ่ยถามร่างสูงของชายหนุ่มหน้านิ่งที่มีจุดเด่นก็คือผมสีแดงเพลิงสง่ายาวเลยแผ่นหลังกว้างไป ที่หน้าผากมีรอยสักลายประหลานสีดำและรามไปทั่วตัว แม้จะดูหน้ากลัวสำหรับพวกเพศเดียวกันแต่พวกผู้หญิงก็ให้ความสนใจเขาไม่น้อยเพราะความหล่อและนิสัยส่วนตัวของเขานั่นเอง

         "ก็ไม่มีใครเข้าตาฉันสักคนนี่นา จะให้ไปมีได้ยังไงกันล่ะ"เขาตอบกลับเสียงราบเรียบพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่างในชั้นเรียนดวงตาสีเพลิงเช่นเดียวกับสีผมจับจ้องมองไปยังร่างของใครบางคนที่เขามักจะเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นชอบมาอ่านหนังสือทุกๆวันหลังทานอาหารเสร็จในตอนพักกลางวัน ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตนจะต้องคอยมองร่างนั้นตลอดด้วย

         "เอ๋ ~ แล้วสเปคของนายเป็นยังไงงั้นเหรอเร็นจิคุง"คำถามของเพื่อนชายอีกคนทำให้เร็นจิหันไปมอง เขาจับที่คางของตนพร้อมกับใช้ความคิด นั่นสินะสเปคของเขาเป็นคนยังไงกันนะ....

         "ก็คงจะเป็นคนที่ง่ายๆเป็นกันเองเวลาคุยด้วยเเล้วก็สบายใจอ่อนโยนขี้อายเล็กน้อยแล้วก็น่ารักด้วย..ประมาณนี้แหล่ะ"เขาเอ่ยขึ้นทำให้เพื่อนๆที่รอฟังและสาวๆทุกคนในห้องเรียนต่างพากันหยิบสมุดขึ้นมาจดบันทึกในสิ่งที่เร็นจิได้พูดไปเมื่อสักครู่นี้ สาวๆในห้องหลายคนเองก็กรี๊ดและก็แอบหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อเร็นจิหันไปยิ้มให้กับพวกเธอ

         "แล้วลักษณ์ล่ะเป็นยังไง"เพื่อนอีกคนก็ถามขึ้นคราวนี้เร็นจิถึงกับคิดหนักครั้นไอ้สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ซะได้ เขาหยุดคิดและยิ้มออกมาเบาๆก่อนจะตอบคำถามของเพื่อนในกลุ่มตนไปด้วยใบหน้าที่ใครเห็นต่างก็ต้องละลายกลายเป็นผงไป

         "ผมยาวสีส้มหน้าก็จัดว่าสวยสวมแว่นและที่สำคัญ....เป็นผู้ชาย"ทุกคนต่างอึ้งกับคำช่วงท้ายที่เร็นจิได้กล่าวออกมา หญิงสาวหลายคนต่างคอตกเพราะหมดหวังส่วนผู้ชายหน้าหวานหลายๆคนก็ตาเป็นประกายขึ้นมาเหมือนกับมีหวังที่จะได้เคียงคู่กับร่างสูงสมชายนี่ เพื่อนๆของเร็นจิต่างหันหน้าเข้าหากันพร้อมกับซุบซิบสักพักจึงหันกลับมาดังเดิม

         "ถ้างั้นพวกเราขอท้าให้นายไปหาแฟนที่มีคุณสมบัติตรงตามที่นายได้กล่าวมาและคบกันครึ่งวันพร้อมกับถ่ายรูปเซอร์วิสมาด้วย....อ๋อ รูปคู่นะจ๊ะงั้นเริ่มปฏิบัติการได้!"คำท้าทายทำให้เร็นจิเริ่มวิตกเขาจะทำยังไงดีนะหรือว่าจะต้องไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าคนที่มักจะมาอ่านหนังสือที่ใต้ต้นไม้ตรงที่เขาชอบแอบมองเป็นประจำงั้นเหรอ....แบบนั้นก็ไม่เลวนะ หลังจากที่นั่งคิดหนักมานานเร็นจิก็ออกตัววิ่งจากห้องไปทันทีทางที่เขาตรงไปนั้นคือด้านล่างใต้อาคารเรียนที่ตรงด้านซ้ายเป็นสวนม้าหินอ่อน หากมองจากด้านบนแล้วจุดตรงนั้นจะทำให้เขาสามารถเห็นร่างของใครบางคนได้อย่างชัดเจนและในที่สุดชายหนุ่มก็มาถึงเป้าหมายของตนเองเสียที


สวนม้าหินอ่อน
         "นี่...ขอโทษนะนายช่วยมาเป็นแฟนของฉันสักครึ่งวันได้ป่ะนะ"เร็นจิไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปสะกิดและทักทายอีกฝ่ายด้วยคำพูดที่ชวนให้คนฟังแทบจะอึ้งและตกใจสุดๆ ร่างบางผมสีส้มสว่างยาวถึงกลางหลังเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพร้อมกับจ้องมองคนบ้าหน้าด้านที่เดินมาสะกิดเขาแล้วก็พูดจาชวนให้ขนลุกใส่ด้วยใบหน้าเหวอ...หมอนี่มันประสาทดีรึเปล่าเนี้ย?

         "ห๊ะ!ผมงั้นเหรอจะบ้ารึไงไม่มีทางหรอกครับ"เขาตอบกลับไปและก้มลงอ่านหนังสือต่อ ทว่าเร็นจินั้นไม่ล่ะความพยายามเขาเอื้อมมือไปดึงหนังสือออกจากมือของอีกฝ่ายพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเมื่อร่างบางทำเมินตน "ไม่บ้าหรอกรีบมาเถอะน่านายน่ะเหมาะที่สุดแล้วนะ"เขาบอกพร้อมกับยิ้มโชว์ฟันสีขาวสะอาดออกมาจนตาล่างและตาบนแนบชิดติดกัน

         "ก็บอกว่าไม่ยังไงล่ะครับ!ถ้าคุณยังไม่เลิกตื้อแล้วก็ยังไม่คืนหนังสือของผมมาล่ะก็อย่าหาว่าผมใจร้ายใส่นะ"ร่างบางขู่กลับไปแม้ในใจจะหวั่นๆกับคนตรงหน้าเล็กน้อยก็เถอะ! แต่อย่างน้อยเขาก็มีทักษะการเอาตัวรอดเหมือนกันนะเป็นถึงประธานชมรมคาราเต้แถมยังได้แชมป์หลายสมัยอีกด้วยถ้าเตือนแล้วไม่ฟังแบบนี้เขาเองก็ไม่เกรงใจที่จะต่อยเช่นกัน

         "ไม่!นี่ขอร้องล่ะช่วยฉันทีเถอะให้ไหว้ก็ได้อยากเอาอะไรก็เอาแค่เป็นแฟนกันเฉยๆนะขอร้องล่ะ"เร็นจิตอบปฏิเสธที่จะปล่อยอีกฝ่ายเขาก้มหัวขอร้องร่างบางต่อหน้าคนอื่นๆทำให้คนที่มีจิตใจงดงามและอ่อนโยนอย่างร่างตรงหน้าไม่สามารถปฏิเสธได้ "เฮ้อ!แค่เป็นแฟนครึ่งวันใช่ไหม...งั้นตกลงก็ได้ครับผมยอมนายแล้ว ทีนี้ก็คืนหนังสือผมมาสักที"เขาตอบตกลงพร้อมกับรับหนังสือคืนจากเร็นจิ ร่างบางนั่งลงและจดจ้องกับตัวอักษรดังเดิมโดยลืมไปว่าตอนนี้เขามีภาระอันหนักอึ้งอยู่

         "นี่ๆช่วยสนใจแฟนคนนี้หน่อยสิเอาแต่อ่านอยู่ได้ ไอ้หนังสือเล่มนั้นมันดีกว่าแฟนคนนี้ตรงไหน"เร็นจิเริ่มเรียกร้องความสนใจเมื่อถูกโดนเมินโดยปริยายซึ่งอีกฝ่ายก็ทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองและขยับกรอบเเว่นเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆกับอีกฝ่ายที่ชอบเรียกร้องความสนใจจากตน

         "แล้วนายชื่ออะไรล่ะ...ผมชื่อ คุโรซากิ อิจิโกะ อยู่ปี3ห้องA"อิจิโกะเริ่มจากการแนะนำตัวกันก่อนเพื่อที่จะได้เรียกชื่ออีกฝ่ายได้ถูก เขาสังเกตุเห็นหูกับหางงอกออกจากร่างสูงตรงหน้าและก็สั่นไปมาเล็กน้อย เร็นจิตาเป็นประกายในที่สุดคนใจจืดใจดำก็ให้ความสนใจกับเขาเสียที

         "อาบาไร เร็นจิ....เรียกเร็นจังก็ได้นะอิจิจัง"อิจิโกะขมวดคิ้วกับชื่อแปลกๆที่อีกฝ่ายตั้งให้แต่เขาก้ไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะตอนนี้เขากำลังไขปริศนาตัวเลขในเรื่องนี้อยู่ ทว่าเขากลับต้องล่ะความสนใจเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างอุ่นๆที่แก้มของตนพอหันไปก็พบว่าเร็นจินั้นแอบหอมแก้มของเขาในตอนที่กำลังเผลอ

         "ทะ...ทำอะไรของนายเนี้ยเร็นจิ แบบนี้มันถึงเนื้อถึงตัวกันเลยนะ"อิจิโกะสะดุ้งและขยับถอยหนีใบหน้าขาวนวลแดงขึ้นเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ตัวต้นเหตุทำเพียงขำเบาๆกับท่าทางน่ารักนั่นมองๆดูแล้วอิจิโกะนี่ก็คลายแมวน้อยชะมัด เวลาตกใจกลัวก็น่ารักแถมตอนขู่ยังดูเหมือนว่าอีกฝ่ายแค่แสดงให้มันน่ารักเท่านั้น ไม่เห็นว่าจะน่ากลัวตรงไหนเลยสักนิด

         "ก็แฟนไม่สนใจนี่นาบอกแล้วนี่ว่าขอล่ะแค่ครึ่งวันทำตัวให้สมกับเป็นแฟนกันหน่อยสิ นายไม่เคยมีแฟนรึไงกันหืม?"เร็นจิบ่นพร้อมกับคำพูดที่แทงใจดำของอีกฝ่ายสุดๆ อิจิโกะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาปักตรงหัวใจของเขาใบหน้าสวยนิ่งไปชั่วขณะพร้อมกับคำพูดซ้ำๆของอีกฝ่ายที่วนไปมาในสมองของตน 'นายไม่เคยมีแฟนรึไงกัน'

         "มะ...ไม่เคยมีสักหน่อยแล้วก็ ไม่คิดจะอยากมีด้วย!!"เสียงใสตะโกนใส่ใบหน้าของชายหนุ่มเร็นจิอึ้งสวยขนาดนี้แต่ไม่มีใครมาสนใจขอเป็นแฟนเนี้ยนะ ให้อมพระสิบรูปมาพูดเขาก็ปักใจเชื่อไม่ลงหรอกคนในโรงเรียนนี้ไม่มีบางทีด้านนอกอาจจะมีก็ได้ไม่ใช่รึไงคิดจะล้อเล่นกันแบบนี้มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ

         "บ้ารึไงนายก็ออกจะหน้ารักถ้าไม่มีไอ้แว่นหนาๆนี่กับผมที่ชี้ฟูก็จัดได้ว่าสฮอตสุดๆไปเลยไม่ใช่รึไง หัดดูแลตัวเองบ้างสิมานี่ซิ"เร้นจิกล่าวพร้อมกับจดจ้องมองทั่วไปหน้าของแฟนตน ดูยังไงหมอนี่ก็น่ารักจะตายแค่เอาแว่นออกจัดผมให้เรียบร้อยแล้วก็ดูแลตัวเองอีกนิดหน่อยแค่นี้ก็มีคนมาสนใจกันเต็มไปหมดแล้ว เขากวักมือเรียกให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ๆตนทว่าอิจิโกะกลับไม่ทำตามเขาจึงถอนหายใจและดึงตัวของร่างบางเข้ามาใกล้ๆแทน

         "อ่ะ!ทำอะไรของนายเนี้ย เฮ้ยแว่นผมเอาคืนมานะเร็นจิถ้าไม่มีแว่นผมก็มองไม่เห็นน่ะสิแล้วนั่นอย่านะเดี๋ยวผมเสียทรงกันหมดพอดี"อิจิโกะร้องประท้วงพร้อมกับดิ้นดุ๊กดิ๊กในอ้อมแขนของร่างสูง เร็นจิจัดการถอดแว่นกรอบหนาของอิจิโกะออกไปพร้อมกับรวบผมแสนนุ่มลื่นของอีกฝ่ายมัดเอาไว้เข้าด้วยกัน เขายิ้มหลังจากตรวจดูจุดด้วยบนใบหน้าสวยเสร็จ...ก็ออกจะน่ารักนี่นา

         "ก็สวยดีออกทำแบบนี้ไปสักอาทิตย์หนึ่งคงมีคนมารุมชอบไม่น้อย ฉันคงเห็นนายเป็นดาวเด่นแน่หลังจากเราจบกันในวันนี้ไปแล้ว"เสียงทุ่มกล่าวทำให้ใบหน้าของคนที่โดนจับตัวไว้อยู่แดงระเรือนขึ้น อิจิโกะหัวใจเต้นแรงผิดปกติเขาใช้มือกุมอกซ้ายของตนเอาไว้ทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายด้วยกันล่ะ...แต่กับคนอื่นไม่เห็นจะเป็นแล้วทำไมเขาถึงได้ใจเต้นกับเร็นจิแค่คนเดียวกัน

         "จะบ้าเหรอไม่มีทางหรอกคนหน้าตาจืดจางแบบผมเนี้ยนะสวย คงมีแต่นายนั่นแหล่ะที่ตาบอดมองเห็นว่าผมสวยน่ะ"อิจิโกะผุ้ไม่ยอมรับความจริงยังคงพูดต่อไป เร็นจิจับใบหน้าของอีกคนให้เงยขึ้นมามองตนดวงตาคมดุจเหี่ยวจ้องลึกลงไปที่นัยต์ตาสีเปลือกไม้ที่สั่นเล็กน้อยของอิจิโกะพร้อมกับค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้กับอีกฝ่ายเรื่อยๆ แม้อิจิโกะจะมองเห็นได้ไม่ค่อยชัดแต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของเร็นจิแทบจะชิดติดกับเขาอยู่แล้ว

         "นั่นสินะ...ฉันคงจะเป็นคนตาบอดอย่างที่นายว่าจริงๆงั้นแหล่ะ แต่ว่านะอิจิจัง...ฉันดีใจนะที่ตาบอดมองว่านายน่ารักเพียงคนเดียวน่ะ"สัมผัสอันนุ่มนวลเกิดขึ้นหลังจากที่เร็นจิได้พูดจบ ริมฝีปากของทั้งสองประกบกันลิ้นนุ่มสอดเข้าไปด้านในโพรงปากเล้กที่เผยออกมาเล็กน้อย อิจิโกะตาโตและหรี่ตาลงเมื่อตนเคลิ้มกับสัมผัสอันอ่อนโยนของร่างสูงเขาตอบรับอีกฝ่ายด้วยการจูบตอบและมันสร้างความดีใจให้กับชายหนุ่มอย่างมาก เพราะเขาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าร่างบางจะจูบตอบตนกลับ

         "อื้อ!"น่าเสียดายที่จูบได้ไม่นานร่างบางก็ทุบอกประท้วงว่าอาการหายใจกำลังจะหมดลงหากไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ เร็นจิค่อยๆล่ะปากออกจากคนตัวเล็กอ่อยอิ่งเขากัดเบาๆเล็กน้อยที่ปากอิ่มและแผละออกไป เมื่อได้โอกาสอิจิโกะก็หายใจสูดเอาอากาศเข้าปอดเต็มที่ใบหน้าสวยแดงก่ำเล็กน้อย มันเป็นภาพที่น่ารักและน่าเอ็นดูจนกระทั่งเขาเผลอตัวเอื้อมมือไปลูบเบาๆทีศรีษะของร่างบาง

         "ขอโทษนะเพราะนายน่ารักฉันเลยเผลอทำแบบนั้นไปน่ะ...ไม่โกรธนะ"เร็นจิบอกเขาอ้อนอีกฝ่ายด้วยการจิ้มเบาๆที่แก้มนุ่มนั้นและดึงมันให้ยืดออกมา อิจิโกะมองค้อนร่างสูงแขนเรียวเอื้อมหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านและทำเมินเร็นจิเพื่อเป็นการลงโทษที่ทำเช่นนี้กับเขาในขณะที่ไม่เต็มใจ สักพักมือใหญ่ที่เคยกวนก็หยุดลงอิจิโกะขมงดคิ้วสงสัยเล็กน้อยและในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมอีกคนถึงได้หยุดมันลง

         "นี่....ง่วงเหรอ?นอนไหมล่ะไหนๆก็เป็นแฟนกันแล้วจะให้ยืมตักหนุนก็ได้นะ"คำพุดที่แสดงว่าอีกฝ่ายนั้นเริ่มเปิดใจยอมรับข้อตกลงระหว่างเขาได้เอ่ยออกมา ร่างบางยิ้มอ่อนโยนพร้อมตบเบาๆที่ตักของตนให้เร็นจิดูชายหนุ่มไม่รอช้าล้มตัวลงนอนอย่างเร็วไวเพราะกลัวว่าอิจิโกะจะเปลี่ยนใจไม่ให้เขายืมตักไว้หนุนหัว

         "ลูบหัวฉันหน่อยสินะอิจิจัง"เร็นจิกระตุกแขนเสื้อของอิจิโกะและอ้อนร่างบาง อิจิโกะถอนหายใจและเอื้อมมือมาลูบเบาๆที่หัวของเขาพร้อมกับอ่านหนังสือไปด้วย เร็นจิหลับตาลงช้าๆสายลมที่พัดโชยมาทำให้เขาสบายตัวอย่างบอกไม่ถูกความรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเช่นนี้เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัส เร็นจิเองก็รู้ว่าอิจิโกะก็รู้สึกไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่เขาว่า...บางทีการที่คบกับร่างบางไปนานๆก็ดีเหมือนกันนะ


กริ๊ง!!!
         "อ่ะ!เสียงอ๊อดดังแล้วเหรอเนี้ย...เร็นจิตื่นเร็วเดี๋ยวเข้าเรียนคาบต่อไปสายนะ"เสียงอ๊อดดังเป็นการบ่งบอกว่าตอนนี้ถึงเวลาเรียนแล้ว อิจิโกะที่อ่านหนังสือเล่มหนาจบพอดีตกใจสะดุ้งนิดๆแต่ก็ไม่แรงมากเขาก้มหน้าปลุกให้เร้นจิตื่นจากฝันแสนหวาน มือเรียวเขย่าร่างหนาเบาๆทว่าอีกฝ่ายนั้นไม่มีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิดทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาหน่อยๆ

         "นี่ถ้านายไม่ตื่นฉันจะไปแล้วนะเร็นจิ....โอเคงั้นไปนะ เฮ้ย!!"อิจิโกะกำลังจะก้าวเท้าลุกขึ้นแต่กลับต้องมานั่งเหมือนเดิมเมื่อมือของเร็นจินั้นคว้าเข้าที่เอวของเขาและออกแรงดึงเบาๆ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งกอดร่างเบาเอาไว้พร้อมกับชิงหอมแก้มนุ่มเบาๆเขาหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาก่อนจะกดไปที่กล้องถ่ายรูป อิจิโกะงงกับการกระทำแต่พออีกฝ่ายเอ่ยปากว่าให้เขามองกล้องและยิ้มร่างบางก็ทำตามอย่างว่าง่ายจากนั้นทั้งคู่ก็แผละออกจากกัน

         "ขอบคุณนะที่ช่วยน่ะ...การเป็นแฟนของเราทั้งคู่จบลงแล้วนะ ต่อจากนี้ไปนายจะได้อยู่อย่างสงบสักทีงั้นไปก่อนนะ"เร็นจิพูดตัดบทพร้อมกับเดินจากไป อิจิโกะตั้งใจว่าจะคว้าเข้าที่แขนของชายหนุ่มเอาไว้ทว่าอีกฝ่ายนั้นเดินเร็วและอยู่ไกลเกินไปทำให้เขาไม่อาจจะที่จะเอื้อมมือไปถึงได้ หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บๆเหมือนกับโดนเข็มทิ่มแทงการที่มาทำให้รักแล้วจากไปแบบนี้มันทำให้เขายากที่จะตัดใจ

         "เพียงเวลาสั้นๆแบบนี้แต่ผมกลับ...หลงรักนายซะได้เร็นจิ"เสียงแผ่วเอ่ยขึ้นอิจิโกะเองก้เริ่มออกตัวเดินขึ้นชั้นเรียนของตนเช่นกันทว่าเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดในช่วงพักกลางวันเขาก็ยังไม่คิดที่จะลืมมันเลยสักนิด แม้จะทำใจให้ลืมยังไงก็ทำไม่ได้เพราะงั้นเขาควรเก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่มีความสุขที่สุดในชีวิตก็แล้วกัน....
.
.
.
.
.
.
1สัปดาห์ต่อมา
         "เฮ้อออ~ เร็นจิฉันว่านายมันไร้หัวใจสุดๆเลยว่ะ ทำให้เขารักแล้วก็ตัดขาดจากเขาเองถามจริงไม่รู้สึกเจ็บบ้างเลยรึไงกันหืม?"เพื่อนชายคนเดิมถอนหายใจขึ้นเขาล่ะเบื่อหน่ายกับไอ้เพื่อนบ้านี่จริงๆ หลังจากที่หนี่งสัปดาห์ก่อนที่พวกเขาท้าให้เร็นจิไปหาแฟนที่มีคุณสมบัติครบตรงตามสเปคทุกอย่างแล้ว พอกริ๊งพักกลางวันดังขึ้นเจ้าตัวก็กลับมาพร้อมรูปถ่ายของตนกับใครบางคนที่มีใบหน้าสวยและน่าหลงไหลสุดๆกำลังยิ้มอย่างมีความสุขด้วยกันอยู่ ทำให้เขาอดที่จะเสียดายคนดีๆแบบนั้นไปไม่ได้

         "นายบอกว่ามันเป็นเกมไม่ใช่รึไงกันล่ะ"เร็นจิหันมาถามในขณะที่กำลังจ้องมองอิจิโกะตามเคย เขาและอิจิโกะตัดขาดจากกันแล้วพอเจอหน้ากันทีไรพวกเขาทั้งคู่ก็ทำเป็นว่าต่างคนต่างมองกันว่าเป็นอากาศและทำเมินไม่สนใจทว่าใจจริงแล้วพวกเขานั้นอยากจะคุยกันมากขนาดไหน แต่ก็คุยกันไม่ได้เพราะตัดขาดจากกันแล้วดังนั้นการแอบมองจึงเป็นสิ่งเดียวที่จะพอยาใจของทั้งคู่ได้

         "ไม่ได้บอกอย่างนั้นซะหน่อยนายบ้ารึเปล่าเนี้ย ไปเลยเร็นจิรีบๆไปขอเขาเป็นแฟนจริงๆจังๆซะทีก่อนที่จะโดนงาบไปเร็วเข้าให้เวลาถึงกริ๊งก่อนเข้าเรียนในคาบต่อไปนะ"คำพูดของเพื่อนชยทำให้เร็นจิหันมามองด้วยแววตาดีใจ เขารีบลุกขึ้นและวิ่งลงจากห้องเรียนสุดชีวิต ในที่สุดเขาก็ได้ขอสักที...ได้โอกาสขอคืนดีกลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิมสักที!


สวนม้าหินอ่อน
         "นะ...นายเร็นจิ!"อิจิโกะร้องเสียงดังด้วยความตกใจเมื่อคนที่หอบแฮ่กๆตรงหน้าของเขาคือคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่ ตลอดหนี่งสัปดาห์ที่ผ่านมาอิจิโกะนั้นคิดถึงใบหน้าของเร็นจิมาตลอด และมันทรมาณเมื่อเจอหน้ากันแต่ไม่ที่จะพูดคุยกันได้เขาตั้งใจว่าวันนี้จะตัดใจจากชายคนนี้แต่ว่าอีกฝ่ายกลับปรากฏตัวขึ้นเสียดื้อๆซะงั้นทำให้เขาใจเต้นแรงและลืมที่จะตัดใจจากอีกฝ่ายไป

         "ชะ...ช่วยมาเป็นแฟนฉัน...ไปตลอดชีวิตเลยได้รึเปล่า...อิจิโกะ"คำขอของเร้นจิได้ถูกเปล่งออกจากลำคอของชายหนุ่ม ร่างบางใบหน้าแดงเขารู้ความหมายดีว่าอีกฝ่ายนั้นหมายความว่ายังไง อิจิโกะปิดหนังสือเล่มหน้าลงก่อนจะลุกขึ้นยืนให้เท่ากับอีกฝ่ายเร็นจิมองการกระทำของร่างบางด้วยความสงสัยว่าร่างตรงหน้าต้องการจะทำอะไร

         "อื้ม!...ตกลงผมจะเป็นแฟนของนายไปตลอดชีวิตเลยครับเร็นจิ"และคำตอบนั้นก็ทำให้เขาพุ่งเข้าไปกอดอิจิโกะอย่างไม่ลังเลใบหน้าหล่อซุกกับซอกคอขาวที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาเตะจมูก เร็นจิน้ำตาไหลออกมาเขาดีใจอย่างบอกไม่ถูกดีใจขนาดที่ว่าได้เงินมาเป็นสิบล้านดีใจจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ดีใจสุดๆไปเลยล่ะ!

         "ขอบใจนะ...ขอบใจนะอิจิโกะ ฉันรักนายนะ"เร็นจิกล่าวขอบคุณหลายต่อหลายรอบจนอิจิโกะต้องยกมือห้ามและปิดท้ายด้วยการบอกรักหน้าด้านๆแต่กระนั้นก็ทำให้ร่างบางหน้าแดงและตอบกลับมาเบาๆเช่นกัน "อื้อ...รักนายเหมือนกันเร็นจิ"และแล้วทั้งคู่ก็เป็นแฟนกันจนได้ แถมความรักของพวกเขาก็ยืดยาวไร้สิ่งกีดขวางเป็นความรักที่ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก...เหตุเกิดเพียงเพราะคำท้าทายแต่สุดท้ายก็จบด้วยรักของพวกเขาทั้งสองคน รักครึ่งวันคือจุดพลิกผันให้รักกลายเป็นรักที่ยาวนานที่สุดและจะรักตลอดไปแม้จะตายก็จะไม่มีวันเลิก'รักนายที่สุด คุโรซากิ อิจิโกะ'

END.
จบแล้วจร้าาาาแหมหวานแหววกันเหลือหลายฮ่าฮ่าฮ่าขอขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านกันน้าาาา>W<
O W E N TM.
  

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ DJWang จากทั้งหมด 29 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 07102005 (@07102005) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 13:57
    จบแบบลึกซึ้งมากเลยอ่าา~~ ชอบ
    #8
    0
  2. #7 AllYaoi..@* (@PopAllyaoi--) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 14:55
    น่ารักมากเลยค่ะ^^
    #7
    1
    • #7-1 kuroyaki (@kuroyaki) (จากตอนที่ 1)
      1 พฤษภาคม 2559 / 03:11
      คร้าาาาาา
      #7-1
  3. วันที่ 1 เมษายน 2559 / 02:13
    จะรอนะคะ! ฟินนนนน(>///<?)
    #6
    1
  4. วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 12:29
    แต่งได้น่ารัก น่าหยิก น่าหยอก  5555  เขิลลล
    #5
    1
    • 8 มีนาคม 2559 / 14:42
      ขอบใจจร้าาา แต่ก่อนเราชอบคู่นี้มากนะรองจากคู่ ชิโรอิจิ แล้วก็เบียอิจิ 5555+ คู่กัดคู่รัก
      #5-1
  5. วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 16:32
    โอ๊ยยย น่าย้ากกก ////q///) ♥♥
    อิจิน่ารัก น่ากัดมากค่ะ!!!! #หื่นกระหาย //ผิดมาก....

    ตอนแรกแบบทำไมเร็นจิใจร้าย ;;w;;)!!

    อ่านจนจบแล้วบิดบุยยย ////7//// อิจิน่ารักจริงๆ ♥
    #4
    1
    • 5 มีนาคม 2559 / 18:46
      นั่นสินะคะ5555+ อ่านเองเราก็บิดเหมือนกันคะ-//////-
      #4-1
  6. วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 13:37
    add fav. ไว้ก่อยย ///A/// เดี๋ยวมาอ่านนะคะ #บิดๆ ♥♥
    #3
    1
  7. วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 04:01
    โอ้ยยย ฟินสุดๆๆๆๆๆ (>////<) อิจิโกะน่าร้ากกกกกกก
    #2
    1
    • #2-1 kuroyaki (@kuroyaki) (จากตอนที่ 1)
      3 มีนาคม 2559 / 19:08
      ฮิฮิน่ารักมากมายแม่นบ่คะ
      #2-1
  8. วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 19:10
    น่าสนใจมากเลย     จะรออ่านน๊าาาา
    #1
    1