Caucus Race

ตอนที่ 9 : No.7 Crow Feristear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ส.ค. 56

Crow Feristear

NO. 7

Rumpelstiltskin

 

 

            ชายหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งอย่างโหดร้ายตั้งแต่ยังเด็ก เขาสูญเสียความทรงจำทั้งหมดไป  คราวถูกคนรับใช้ของตระกูลซีเดธาร์เก็บมาเลี้ยง  เขาจึงต้องใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดโดยการรับใช้ตระกูลซีเดธาร์ เขาทำงานเป็นพ่อบ้านให้แก่คุณหนูของเขา เมริส เอวา ซีเดธาร์

 

            เขาคอยจงรักภักดีและรับใช้ตระกูลซีเดธาร์อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเสมอมา แม้ว่าเขาจะไม่มีความทรงจำในอดีตก็ตาม แต่คุณหนูเมริสได้ให้สัญญากับเขาไว้ว่าจะช่วยเขาให้ได้ความทรงจำกลับคืนมาให้ได้

 

            เส้นผมสีเงินตัดกับดวงสีโกเมนสดทำให้ชายหนุ่มยิ่งดูลึกลับเข้าไปใหญ่ ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใคร สนใจเพียงแต่เจ้านายของตนเพียงคนเดียว ชายหนุ่มไม่ได้คิดมากอะไรกับชีวิตแบบนี้นัก เขาขอเพียงได้รับใช้เจ้านายของเขาไปจนวันตาย ไหนจะความทรงจำที่รอวันเวลาหวนกลับคืนมา

 

            เขาเพียงแต่ตั้งตารอมัน แม้ว่าจริงๆแล้วอาจจะไม่ได้ความทรงจำนั้นกลับมาก็ตามที...

 

 

 

            ในห้องมืดสนิทไร้แสงใดจะเล็ดรอดเข้ามาได้  ใจกลางห้องมีเก้าอี้ตั้งตระหง่าน มันมีไว้สำหรับพันธนาการร่างของผู้เล่นทุกคน หากแต่เพียงเก้าอี้นั้นว่างเปล่า เหลือเพียงโซ่เหล็กเส้นหนาที่ขาดสะบั้นกองอยู่บนพื้นห้อง

 

            ร่างที่เคยถูกพันธนาการไว้สะบัดตัวเล็กน้อยเชิงคลายกล้ามเนื้อหลังจากที่เขาสลบไปในท่านั่งราว 6-7 ชม. ได้แล้ว  ชายหนุ่มเอื้อมขึ้นปัดฝุ่นบนเสื้อสูทสไตล์พ่อบ้านที่เต็มไปด้วยคราบดินและเศษฝุ่นออก

 

            ดวงตาสีโกเมนเหลือบมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าพลางเดินเข้าไปใกล้ มือเรียวยาวคว้าลูกบิดประตูไว้ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เปิดมัน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเสียก่อน ชายหนุ่มสบตากับผู้มาเยือนด้วยใบหน้านิ่งเรียบต่างกับบุคคลปริศนาที่ทำหน้าตกใจไม่น้อยที่เจอเขายืนอยู่หน้าประตูแบบนี้

 

            “ นะ นาย ” ผู้มาเยือนมองหน้าเขาค้างๆพลางเหลือบไปมองเศษโซ่ที่กองอยู่ด้านหลังเขานิด มันทำให้ชายหนุ่มผมน้ำเงินเข้มถอยหลังไปก้าวทันที

 

            “ ….. ” คราวยังคงไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องการกระทำของอีกฝ่ายนิ่งๆ  ใครๆก็กลัวเขาสินะ เขามักได้รับการปฏิบัติกลับแบบนี้เสมอ ราวกับเขาไม่ใช่มนุษย์...

 

            “ นาย... ” เสียงของผู้มาเยือนเงียบไปเล็กน้อย คราวชินชากับเรื่องพวกนี้แล้ว ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจกับเรื่องพวกนี้ เขาต้องรีบกลับไปมาคุณหนูเมริสแล้ว

 

            “ ถอยไป ผมต้องกลับไปที่คฤหาสน์ ” ชายหนุ่มพยายามก้าวเท้ายาวๆผ่านบุคคลตรงหน้าไปแต่ก็ถูกมือของอีกฝ่ายรั้งไว้ ชายหนุ่มหันขวับไปมองดวงตาสีม่วงเข้มของอีกฝ่าย คนตรงหน้าต้องกำลังกลัวเขาอยู่แน่ๆ ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายที่เงียบไปนาน แต่แล้ว Alaxia ก็โพล่งขึ้นเสียงดังพร้อมตาที่เป็นประกาย

 

            “ สุดยอด *o* ” ชายหนุ่มมองคราวอย่างตื่นเต้น

 

            เอ๊ะ? คนตรงหน้าไม่ได้กลัวเขาจนตัวสั่นหรอกเหรอ?

 

            “ ….. ”

 

            “ ยอดไปเลย ไอ้คนอื่นมีแต่นั่งเอ๋อบนเก้าอี้กัน มีนายคนแรกนี่แหละที่พังมันออกมาได้ สุดยอด ต้องแบบนี้สิ เพลย์เยอร์คนสุดท้ายของเรา โหย! คนอื่นนะ อะไรก็ไม่รู้ ทั้งใบ้ เงียบ อะไรเนี่ย โดยเฉพาะไอ้ห้องเมื่อกี้นะทำเอาฉันเกือบบ้าตายเลยแหละ” มือเรียวยาวของ Alaxia โอบไหล่ของอีกฝ่ายราวกับสนิทสนมกับมานาน ชายหนุ่มฉีกยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่คราวยังได้แต่ทำหน้างงๆกับการกระทำของอีกฝ่าย

 

            “ เอาล่ะๆ รีบเข้าเรื่องดีกว่า เดี๋ยวชั้นต้องรีบไปเช็คความเรียบร้อยของ ' Tea Time Garden' แล้ว ” ชายหนุ่มว่าเสียงเรียบพร้อมตบไหล่คราวเบาๆ

 

            “เข้าเรื่องดีกว่า ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Caucus race นะ คราว เฟอร์ริสเทีย ”

 

 

 

 

 

 

 

Q&A

(คำถามสำหรับผู้เล่น)

 

 

 

 

 

 

Alaxia : นายรู้จัก caucus race มั้ย?

 

Crow :  ไม่ ผมต้องรีบกลับไปหาคุณหนูเมริส เพราะงั้น....

 

Alaxia : ถ้านายอยากกลับไปหาคุณหนูของนาย นายก็รู้จักมันไว้ซะ มันคือเกมที่นายต้องเล่น ฉันรู้นายอยากออกไปจากที่นี่จะแย่แล้วใช่มั้ยล่ะ? งั้นก็ชนะให้ได้สิ แล้วนายจะได้ออกไป

 

Crow : …...

 

Alaxia : กลับไปหาคุณหนูของนายไงล่ะ

 

 

 

Alaxia : นายมีสิ่งที่ต้องการมั้ย?

 

Crow : คุณรู้ไปแล้วจะได้อะไรเล่า

 

Alaxia : ถ้านายชนะเกมนี้ได้ นายจะขอได้ทุกอย่าง ทุกอย่างที่นายต้องการ ไม่ว่าอะไรก็ตาม

 

Crow : ความทรงจำ

 

Alaxia : ?

 

Crow :  ถ้าผมชนะ ผมจะขอความทรงจำคืนได้มั้ย?

 

Alaxia : แน่นอนสิ ทุกอย่างที่นายต้องการเลย นายจะได้มัน เมื่อนายชนะใน Caucus race

    

 

 

Alaxia : ในเกมนายจะได้ชื่อพิเศษที่นายต้องใช้มันนะ

 

Crow : ?

 

Alaxia : Rumpelstiltskin

 

Crow : ทำไมผมต้องได้ชื่อไอ้ตัวกระล่อนที่ชอบหลอกคนอื่นเหมือนในนิทานที่เคยอ่านให้คุณหนูเมริสฟังตอนเด็กด้วยล่ะ =_=

 

Alaxia : เอ่อๆ ฉันก็ไม่รู้วะ ทำใจ คนสร้างเกมเขาตั้งมาเงี้ย ทนๆไปเหอะนะ =_=

 

 

Alaxia : เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว มาเริ่มเกมกันเถอะ นายพร้อมที่จะเจอผู้เล่นคนอื่นๆรึยัง?

 

Crow : อ่าฮะ

 

Alaxia : งั้นไปกันเถอะ ได้เวลาเริ่มเกมแล้ว!!













41 ความคิดเห็น