Caucus Race

ตอนที่ 7 : No.5 Cloud Atlas

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ส.ค. 56

Cloud Atlas

NO. 5

Cheshire Cat

 

            ชายหนุ่มผู้ที่มีชะตาชีวิตต้องแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้   เขาเกิดมาในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง และถูกทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยจากบุคคลที่เรียกว่า 'แม่' ที่มีสายเลือดเดียวกับเขา

 

            ชายหนุ่มถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่ยังเล็กจึงต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาตลอด ไม่ว่าจะต้องอดทนแค่ไหนเขาก็ทนอยู่อย่างทุกข์ทรมานไปกับชีวิตอันไร้ค่า  ชายหนุ่มไม่เคยให้ความสำคัญกับสิ่งใด เหมือนแม่ของเขา แม้แต่ลูกตัวเองยังทิ้งได้ลงคอ แล้วคนที่ถูกทิ้งอย่างเขาจะไปเข้าใจความรักได้อย่างไร?

 

            ดวงตาสีฟ้าครามที่เปล่งประกายจรัสราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนทำให้ชายหนุ่มมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ รวมทั้งใบหน้าหล่อเหลาที่ตัดกับผมสีกำสนิทได้อย่างลงตัวและนิสัยอันเจ้าเล่ห์ที่ทำให้เขามีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้  ชายหนุ่มต้องใช้ชีวิตแสแสร้งในโลกที่หลอกลวงนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันนะ?

 

            เขาเกิดมาเพื่ออะไรกัน?

 

            เขาอยู่ไปเพื่ออะไรกัน?

 

            ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลย ชีวิตอันไร้ค่าได้ผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย ชายหนุ่มคิดเพียงแต่จะใช้ชีวิตให้ผ่านไปวันๆ ปิดกั้นตัวเองจากผู้อื่น ไม่ไว้ใจใคร เขาไม่มีทางหมอบความรู้ดีๆให้ใครได้หรอก ชายหนุ่มคิดแบบนั้น

 

            จนกระทั่งเขาได้พบกับดวงอาทิตย์ของเขา ดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นและอ่อนโยนที่ละลายใจแข็งกระด้างหยาบชาให้มีความรู้เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้เขารู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่าความรัก

 

            ' จูปิเตอร์ ' ชายหนุ่มที่อบอุ่นราวกับแสงตะวันที่สาดส่องมาให้เขาเสมอ คนที่คอยอยู่ข้างเขา ดูแลเขา และใช้ชีวิตกับเขาเรื่อยมา  จนถึงวันนี้เขาได้รู้แล้ว สิ่งสำคัญเพียงหนึ่งเดียวของเขา จะต้องรักษามันเอาไว้ให้ได้ นั้นเป็นความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของหนุ่ม

 

            เขาหลงรักจูปิเตอร์อยู่ข้างเดียว ชายหนุ่มไม่กล้าที่จะสารภาพออกไปเพียงเพราะกลัวว่าความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองจะเปลี่ยนไป  เขาอยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ แม้ไม่ได้บอกไปก็ไม่เป็นไร...

 

            แต่แล้วโชคชะตาก็ได้เล่นตลกอีกครั้ง เมื่อบุคคลที่เรียกได้ว่าเป็นจุดยืนในชีวิตของเขาได้จากไป  อุบัติเหตุครั้งนั้นได้พรากจูปิเตอร์ไปจากเขาโดยไม่มีวันหวนคืนกลับมา ชีวิตของเขาจบลงแล้ว ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

 

            ...อยากตาย

 

            ชายหนุ่มได้แต่คิดทบทวนเรื่องของจูปิเตอร์กลับไปมา เขายังไม่ได้บอกความรู้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายฟังด้วยซ้ำไป ได้โปรดพระเจ้าอย่าได้เล่นตลกกับเขาเลย มันทรมานเกินไปแล้ว...

 

            ชายหนุ่มได้แต่ภาวนาอย่างไร้หนทาง ไม่ว่าด้วยวิธีไหนเขาต้องนำชายคนรักของตนกลับมาให้ได้ ไม่ว่าต้องทำอะไร หรือต้องให้ไปฆ่าใครเขาก็ยอม

 

 

            ดวงตาสีครามเหม่อมองของเหลวสีใสในแก้วไวน์ของตนพลางยกขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วถอนหายใจอย่างแผ่วเบา มือเรียวยาวของแอตลาสล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาเผยให้เห็นรูปหน้าจอที่ถูกตั้งไว้  คนในรูปคือเขาและจูปิเตอร์ เมื่อเทียบกันแล้วพวกเขาราวกับพระอาทิตย์กับพระจันทร์ จูปิเตอร์ทั้งอ่อนโยนเล็กอบอุ่น ตัดกับเขาที่ทั้งเจ้าเล่ห์และเย็นชา ไร้อารมณ์ จนหลายคนสงสัยว่าทั้งคู่เข้ากันได้ยังไง แต่ก็เพราะความแตกต่างนี้ทำให้เขาหลงใหลในดวงอาทิตย์เหลือเกิน

 

            กลับมาหาฉันเถอะ....จูปิเตอร์

 

            แอตลาสลูบหน้าจอโทรศัพท์เบาๆ เขาเหม่อมองรอยยิ้มสดใสของคนในรูป มันอดทำให้เขาคิดถึงเจ้าตัวไม่ได้จริงๆ ดวงตาสีครามหลับตาทบทวนเรื่องราวต่างๆในอดีตของเขากับจูปิเตอร์ ในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของแอตลาส  ชายหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆพร้อมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงเมื่อได้ยินเสียงคนก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้อง ไม่นานนักประตูบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของผู้มาเยือน

 

            “ อ่า จริงๆแล้ว ห้องนายไม่ต้องแวะก็ได้มั้ง ” Alaxia เอ่ยเสียงเรียบพลางเสยผมสีน้ำเงินเข้มที่ปกใบหน้าหล่อขึ้นพลางสบตากับแอตลาส ชายหนุ่มยิ้มให้ผู้มาเยือนนิดพลางตอบเสียงร่าเริงกลับ

 

            “ ผมก็ว่างั้น คุณไปห้องอื่นเถอะ เหลืออีก 2 คนสินะ ” เขาเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าต้องเผชิญกับเกมแบบไหน ผู้เล่นคนอื่นคงยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองหรอก

 

            ถือเป็นโชคดีของเขามั้ยนะ? แอตลาสอดคิดไม่ได้

 

            “ อ่า งั้นฉันไปดีกว่า เดี๋ยวนายเปลี่ยนเสื้อแล้วรีบตามไปที่ Tea Time Garden เลยนะ ” ชายหนุ่มผู้มาเยือนพูดจบก็รีบสาวเท้าออกจากห้องโดยปล่อยให้แอตลาสยืนยิ้มอยู่คนเดียวไม่พูดอะไร

ชายหนุ่มกรีดยิ้มบางๆบนหน้าพลางหัวเราะกับตัวเอง

 

            “ อ่า เกมจะเริ่มแล้วสินะ อยากให้เริ่มไวๆจัง ” แอตลาสก้าวไปที่ประตูบานใหญ่แล้วผลักมันออก ชายหนุ่มก้าวออกไปอย่างมุ่นมั่นพร้อมทิ้งความเศร้าสร้อย สิ้นหวังไว้ด้านหลังโดยที่ไม่คิดจะหันกลับไปมองมันอีกเลย.....

 

 

 

รอก่อนนะ จูปิเตอร์ ฉันจะต้องพานายกลับมาให้ได้ ”












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

41 ความคิดเห็น