Caucus Race

ตอนที่ 4 : No.2 Mazano Honoka & Masano Kamara

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ส.ค. 56

Mazano Honoka & Masano Kamara

No. 2

Hansel and Gretel

 

 

 

            พี่น้องฝาแฝดแห่งตระกูลมาซาโนะผู้เครือใหญ่ที่บริหารประเทศ เส้นผมสีบลอนด์ชมพูนุ่มสลวยเป็นเอกลักษณ์เข้าตาดวงตาสีม่วงและแดงของทั้งสองอย่างไร้ที่ติ มองแล้วทั้งสองเหมือนเป็นเด็กที่เลี้ยงมาอย่างดีจนเรียกว่าสมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง

 

            แต่อาจเพราะภารกิจการทำงานของคุณพ่อคุณแม่ หรือแม่แต่เพราะฐานะตระกูลทำให้ทั้งสองไม่สามารถไปเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆได้   ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันมากกว่าคู่แฝดธรรมดาทั่วไป  ความรู้ที่ทั้งรักทั้งหวงแหนจนไม่สามารถมีสิ่งใดมาแทนได้กลายเป็นพันธนการเหมือนราวกับหนามแหลมที่เหนี่ยวรั้งทั้งสองเอาไว้ด้วยกัน ไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองขอแค่ได้อยู่ด้วย ไม่ว่าต้องเจอกับอะไร พวกเขาต้องผ่านมันไปได้แน่ๆ

 

             “ พี่ครับๆ ตื่นสิครับ อย่าเป็นอะไรไปนะ ” มือเรียวเล็กเขย่าร่างข้างกายของตนที่ยังนอนนิ่งไม่ขยับพลางเอ่ยเสียงหวานเรียกชื่อพี่ชายของตนไม่หยุด นัยน์ตาสีม่วงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ร่างที่นอนนิ่งยังคงไม่ขยับจนทำให้ร่างบางอกสั่นไหวอย่างหวาดกลัวไม่ได้ หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเนียนนุ่มอมชมพูที่มีคาบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า มือบางๆยกขึ้นปาดน้ำตาพลางก้มกอดร่างพี่ชายของตนพลางปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างช้าๆ

 

            “ ได้โปรด พี่อย่าจากผมไปเลยนะ ” เสียงใสๆสั่นเครือไปหมด เด็กหนุ่มเอื้อมมือเรียวเล็กไปลูบไปหน้าเนียนนุ่มที่มีแบบพิมพ์เดียวกันของพี่ชายตนเองอย่างทะนุถนอม ฝ่ามือเล็กเรื่อยไปคล่ำเส้นผมนุ่มสลวยสีบลอนด์ชมพูแบบเดียวของตนพลางปราดคาบเลือดออกจากใบหน้าอีกฝ่าย ใบหน้าเรียวเล็กซบลงบนแผงอกของพี่ชายตนอีกครั้ง

 

            เขานอนนิ่งไม่ยอมขยับจนรู้สึกได้ถึงเสียงชีพจรของอีกร่างที่ยังคงทำงานอยู่ ร่างบางเบิกตากว้างพร้อมลุกพรวดขึ้นมาเขย่าร่างนั้นอีกครั้งเพื่อความแน่ในว่าพี่ของเขายังไม่ตาย! ดวงตาที่ปิดสนิทของร่างที่นอนนิ่งค่อยๆเปิดออกอย่างๆช้าเผยให้เห็นถึงดวงตาสีแดงสดที่เหมือมองหน้าน้องชายของตนเองที่เต็มใบด้วยน้ำตาสีใส

 

            “ คะ...คามาระ ” เสียงแหบแห้งของคนที่พึ่งลืมตาเอ่ยเรียกน้องชายของตนอย่างเป็นห่วง เด็กหนุ่มยื่นมือไปโอบกอดร่างน้องชายของตนมากอดแน่น มือเรียวเล็กเลื่อนไปปราดน้ำตาให้ใบหน้าสวยพร้อมก้มจูบหยดน้ำตาของน้องชายแท้ๆอย่างละเมียดละไม

 

            “ นายไม่เป็นอะไรนะ ”

 

            “ ผมไม่เป็นไรครับ พี่อย่าตายนะ ห้ามทิ้งผมไว้คนเดียวนะ ” เสียงหวานเอ่ยอย่างออดอ้อนพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น ร่างบางซบหน้าลงบนอกของอีกฝ่าย บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบจนได้ยินเพียงเสียงชีพจรของทั้งสองเท่านั้น มีเพียงเสียงตอบรับอย่างแผ่วเบาที่ดังขึ้นอย่างอ่อนหวาน

 

            “ พี่จะอยู่กับนายตลอดไป พี่สัญญา ”

 

            แต่บรรยากาศเสนสุขก็ถูกหยุดชะงักเมื่อประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างแรงพร้อมแสงจ้าที่สาดตามมา ร่างสูงก้าวพรวดเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมเอ่ยทักตามเดิม

 

            “ ไง! โฮโนกะคุง คามาระคุง ” ผู้มาเยือนฉีกยิ้มกว้าง แล้วโบกมือให้ทั้งสองที่มองเขาตาไม่กระพริบ บุคคลปริศนานั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้วฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

 

            “ นายเป็นใคร??? ที่นี่ที่ไหน??? แล้วนายจับพี่กับชั้นมาทำไม ” ไม่ทันที่ร่างสูงจะพูดอะไรต่อ คามาระก็รีบรัวคำถามใส่จนผู้มาเยือนได้แต่ทำหน้านิ่งกับมา  ร่างบางไม่ได้สนใจการกระทำของคนตรงหน้า เขาเครียดจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ถ้าพี่เขาเป็นอะไรไปล่ะก็ เขาสาบานเลย เขาจะฆ่าไอ้หน้าหล่อที่นั่งเก้าอี้อยู่นี่แน่ๆ

 

            “ โว้วๆ อย่ารัวแบบนั้นสิ ฟังชั้นให้ดีๆก่อน ”

 

            “ แกพูดอะไรของแก ” โฮโนกะที่เงียบไปนานก้าวขึ้นมาโอบก้อมน้องชายอย่างปกป้องพลางถามคนตรงหน้าอย่างเย็นชา แต่คนร่างสูงไปแต่มองทั้งสองด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม จนในที่สุดเขาก็เอ่ยด้วยเสียงเรียบ

 

            “ งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Caucus race No. 2 ”

 

 

 

 

Q-A

(คำถามสำหรับผู้เล่น)

 

 

 

 

A : พวกนายรู้จัก caucus race มั้ย?

 

Honoka : ไม่ และไม่อยากรู้ด้วย =_=

 

Kamara : พี่ครับ อย่าไปสนใจหมอนี่เลย

 

A : อ่า...เด็กสมัยนี้(พึมพำเอาเถอะ ไม่ว่าพวกนายจะอยากรู้หรือไม่ ชั้นก็ต้องบอกให้พวกนายรู้อยู่ดี  caucus race คือเกมไร้จุดจบ ไร้ทางออก ถ้าพวกนายอยากจะรอดก็ต้องชนะให้ได้ ถ้าไม่ชนะก็ตาย มีแค่นั้นแหละ

 

Kamara : ทำไมเราต้องทำแบบนั้นด้วย ผมกับพี่ชายไม่ทำตามที่แกบอกหรอก

 

A : อ่อ หรือนายจะยืนรอดูพี่ชายของตัวเองตายก็ได้นะ

 

Kamara : …..

 

A : ชั้นรู้ว่านายไม่อยากหรอก จริงมั้ย?

 

 

 

 

A : เป็นเพราะพวกนายถูกส่งตัวมาพร้อมกันสองคน เพราะฉะนั้นพวกนั้นต้องเลือกว่าจะใครเป็นคนเล่นเกมนี้

 

Kamara : ผมลงเอง ผมไม่ยอมให้พี่ชายตายเด็ดขาด!

 

Honoka : ไม่ได้นะ คามาระ พี่จะลงเอง!

 

Kamara : ไม่นะ ผมลงเอง

 

Honoka : ไม่! นายฟังพี่นะ นายคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพี่และพี่จะไม่มีวันยอมให้นายตาย

 

Kamara : พี่ครับ...

 

A : อะแฮ่มๆ คือ ชั้นพึ่งได้รับข้อความจากผู้สร้างเกม เขาฝากมาบอกว่า พวกนายได้สิทธิพิเศษในการลงเล่นได้ทั้งสองคน

 

Kamara : จริงเหรอฮะ * o *

 

A : แต่มีข้อแม้นะ พวกนายต้องห้ามให้ใครรู้ว่าพวกนายลงทั้งคู่

 

Honoka : หมายความว่า ต้องทำยังไงก็ได้ห้ามให้คนอื่นรู้ว่าชั้นกับคามาระเป็นผู้เล่น สรุปง่ายๆ พวกเราต้องคอยสลับตัวกัน

 

A : ถูกต้อง

 

Honoka : ถ้าถูกจับได้พวกเราจะเป็นยังไง?

 

A : Game over พวกนายต้องตาย พยายามเข้าล่ะเด็กน้อย

 

 

 

A: ต่อไปนี้พวกนายต้องใช้ชื่อพิเศษที่ถูกเตรียมไว้

 

Honoka & kamara : ????

 

A : Hansel and Gretel จำชื่อนี้เอาไว้ให้ดีล่ะ

 

 

A : พวกนายมีอะไรจะถามมั้ย???

 

Honoka & kamara :  ไม่!!!

 

A : งั้นก็ได้เวลาเริ่มเกมแล้วล่ะ พร้อมจะไปหาผู้เล่นคนอื่นรึยัง  Hansel & Gretel!!

 

Honoka : ของมันแน่อยู่แล้ว รีบๆไปเถอะ

 

Kamara : ไปกันเถอะครับ พี่!! ><

 

 

 

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

41 ความคิดเห็น