Caucus Race

ตอนที่ 28 : Chapter 17 ' The Last Game '

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 57

ถ้าหากว่าทุกอย่างมันกำลังจะจบลงจริงๆล่ะก็....

 

 

 

 

ชั้นมก็อยากบอกความจริงบางอย่างให้นายรู้ ความจริงที่ชั้นเก็บเอาไว้ตลอดมา...

 

 

 

 

จริงๆแล้วชั้นน่ะ.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร้อนระอุ......

 

 

 

 

เพลิงกัลป์กำลังเดือดพล่านลุกลามเผาไหม้ไปทั่วห้องกว้างอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต ราวกับว่ากำลังจะกลืนกินทั้งห้องด้วยความหิวกระหายไปในชั่วพริบตา เพียงเสี้ยววินาทีความร้อนสีแดงฉานก็แผดเผาทุกสิ่งตรงหน้าจนเป็นเถาธุลีโดยไม่เหลือสิ่งใดเอาไว้นอกจากเศษซากความตายและความสิ้นหวังเพียงเท่านั้น แต่ภายในนรกมรณะนั้นยังมีผู้เหลือรอดกำลังฟาดฟันกันอย่างบ้าระห่ำไม่ต่างจากเพลิงที่กำลังปะทุนั้นเท่าไหร

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมดำยาวเบียงตัวหลบคมดาบเล่มหนาที่ฟาดฟันลงมาไม่ยั้งพร้อมกระชับขวานฮัลเบิร์ตในมือตนแน่นก่อนจะสะบั้นมันเข้าใส่ร่างตรงหน้าอย่างรุนแรง!!!!

 

 

 

 

 

 

 

รวดเร็วและมั่นคง

 

 

 

 

 

 

เคร่ง!!!

 

 

 

 

 

 

เสียงเสียดสีของเหล็กจากอาวุธทั้งสองดังกึงก่องไปทั่วราวกับกำลังประกาศว่าสงครามนี้ต้องมีผู้เหลือรอดพียงแค่คนเดียวเท่านั้น!!! ชายหนุ่มผมดำลอบหอบแผ่วเบาโดยที่มือทั้งสองยังฟาดฟันอาวุธเล่มคมไปมาไม่หยุดยั้ง คนตรงหน้าเขาแกร่งมาก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาหวั่นเกรงแม้แต่น้อย!!!

 

 

 

 

 

 

ร่างของไอริสยื่นนิ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ทั้งสองคนสู้กันนัก เขาไม่เคยเห็นสงครามที่บ้าระห่ำขนาดนี้มาก่อน ไม่มีใครยอมใครแม้แต่น้อย ไม่มีการพักเหนื่อย เพียงแค่กระพริบตาทุกอย่างก็อาจจบสิ้นไปทันที!!!

 

 

 

 

 

 

 

สงครามนี้ต้องมีผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้น!!!

 

 

 

 

 

 

ตาข้างซ้ายของเด็กหนุ่มบอดสนิทเรียบร้อยแล้ว แค่จะขยับตาก็ทำให้รู้สึกเหมือนเยื้อบุตาจะฉีกขาดออกจากกันให้ได้ แน่นอนว่าแค่นี้ไม่ทำให้ร่างบางหมดความพยายามที่จะสู้ต่อ กลับกันไอริสอยากเข้าไปช่วยใจจะขาด แต่แอตลาสกลับกำชับให้เขาอยู่เฉยๆแทนซะงั้น แต่เด็กหนุ่มก็รู้ดี เพื่อนเขาเป็นแบบนี้แหละ ไม่ชอบให้ใครสอดเข้ามายุ่งเรื่องของตัวเอง ไม่ว่าเรื่องอะไรชายหนุ่มก็มักเก็บไว้คนเดียวเสมอ ซึ่งมีแบกรับเอาไว้...

 

 

 

 

 

 

 

ศักดิ์ศรี!!!!

 

 

 

 

 

 

ดวงตาขวาสีฟ้าสดใสตวัดขึ้นมองการต่อสู้ตรงหน้าอีกครา ร่างของชายทั้งสองยังคงพุ่งเข้าใส่กันอย่างดุเดือดเช่นเดียวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหายกาตต่อสู้...

 

 

 

 

 

 

แอตลาสพุ่งเข้าเข้าถีบท้องของคลินตันอย่างจัง ร่างนั้นล้มลงไปกระทบเข้ากับสีพรม แต่เพียงชั่วพริบตาชายหนุ่มก็ดันตัวขึ้นหลบขวานที่พุ่งเข้าใส่ คลินตันกระหน่ำฟันดาบยุโรปสวนกลับพร้อมก้มต่ำสะบั้นสันดาบจามร่างอีกฝ่าย!!!

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมดำไม่ได้สนใจเลือดที่ไหลทะลักออกมา เขาเพียงกระชากดาบที่เสียบร่างตนเอาไว้พร้อมออกแรงดึงจนเจ้าอาวุธเซมาใกล้ ร่างสูงกระแทกหัวเข้าใส่คนตรหน้า มือที่รู้งานพุ่งเข้าซัดรัวไม่หยุดยั้ง จนพื้นพรมสีแดงฉานยิ่งเข้มขึ้นกว่าเก่า

 

 

 

 

 

 

ไฟที่ร้อนระอุไม่อาจทำให้ร่างที่เหนื่อยหอบล้มลงได้ คลินตัวถีบร่างของแอตลาสให้ออกห่างก่อนจะสะบัดดาบยาวอย่างคล่องแคล่ว ร่างนั้นจามดาบลงตรงหน้าแต่คนผมดำก็พลิกตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว เขาสไลด์ถีบขาร่างตรงหน้าพร้อมปล่อยหมัดออกไปอีก มือหนึ่งกระชากคออีกฝ่ายเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็คว้าหาขวานของตนมาจ้วงลงบนร่างของอีกฝ่าย!!!

 

 

 

 

 

เมื่อเห็นร่างนั้นนอนนิ่งก็แอบคิดสบายใจ แต่ทันได้กระทำสิ่งใด ร่างที่เหมือนจะตายก็ลุกพรวดขึ้นมากระชากขวานเล่มยาวออก!!! นัตย์สีน้ำเงินเข้มพลันวาวจโรชน์ตวัดสบตากับร่างแอตลาส ก่อนที่จะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับแผลบนตัวไม่ได้ทำให้เจ็บแม้แต่น้อย!!!!

 

 

 

 

 

ขวานที่แย่งชิงมาพุ่งเข้าเสียบร่างเจ้าของเพียงชั่วพริบตา ขาเรียวยาวฟาดเข้าท้องน้อยจนร่างสูงกระอักของเหลงสีแดงสดออกมา ร่างที่ถูกกระหน่ำพยายามยันตัวขึ้นมายืนอีกครั้ง แต่ก็ถูกคลินตันพุ่งเข้าเตะจนเซถลาไปไกล

 

 

 

 

ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนรางเพราะเลือดที่ไหลซึมลงมาปิดตาเอาไว้ แอตลาสยกมือขึ้นปาดเลือดสีเข้มออกจากตาตนพร้อมพุ่งเข้าปะทะกับร่างนั้นอีกครั้งราวกับสงครามไม่รู้จบ

 

 

 

 

 

ท่อนแขนแข็งแกร่งบีบรัดคอของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ร่างนั้นก็ไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยอาวุธในมือแม้แต่น้อย กลับกันยิ่งควงอาวุธในมือไปมาก่อนจะเสียบมันทะลุเรียวแขนของร่างที่รัดคอตนไว้ เรี้ยวแรงเริ่มไม่เหลือ แต่ชายหนุ่มผมดำก็รวบรวมแรงทั้งหมดกระชากอาวุธจากคนตรงหน้าทิ้งก่อนจะซัดหมัดใส่หน้าร่างนั้นจนลงไปนอนกับพื้น

 

 

 

 

 

แอตลาสไม่รอให้เสียเวลา เขาพุ่งไปกระชากร่างคลินตันให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาแล้วกระหน่ำหมัดรัวไม่ยั้งใส่จนเลือดสีชาติแทบระเลงไปทั่วใบหน้าขาว

 

 

 

 

 

ไอริสยิงมัน!!!!!!!! ” ชายหนุ่มรัดร่างสูงเอาไว้แน่นพร้อมตะโกนเรียกเพื่อนตนทันที ไอริสที่ยืนนิ่งอยู่นานรีบตั้งสติกระชับปืนขึ้นมาตรงหน้าแล้วจึงปล่อยกระสูนเข้าใส่ร่างนั้นอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 

แต่เมื่อคลินตันพยายามดิ้นหลบพร้อมกระทุ้งศอกใส่ท้องน้อยของแอตลาส จนเขาปล่อยมือจากคลินตันไป กลับกันกระสูนของไอริสพุ่งเข้าใส่หน้าอกซ้ายของคนผมน้ำตาลอย่างพอดิบพอดี

 

 

 

 

ร่างสูงล้มพับลงกับพื้นพร้อมของเหลงสีแดงที่ไหลทะลักไม่หยุด ร่าของคลินตัวนอนนิ่งราวกับไม่มีลมหายใจ เมื่อเป็นแบบนั้นแอตลาสจริงค่อยๆลุกขึ้นมามองอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

กลางหัวใจ หมอนั้นคงตายแล้วล่ะ ” แอตลาสกุมท้องที่เต็มไปด้วยเลือดของตนแน่น เขาค่อยๆเดินกระเผลกตรงเข้ามาที่ไอริสพร้อมเอ่ยต่อ ถึงจะเบาใจขึ้นบ้างแต่ก็ยังมีอีกปัญหารออยู่ “ แบบนี้จะเอายังไงต่อ... ”

 

 

 

 

ท่ามกลางไฟที่ลุกลามยังมีเพลย์เยอร์ที่ยังเหลือรอดอยู่ และในการตัดสินใจนั้นมีคำว่า ครอบครัว เป็นเดิมพัน

 

 

 

 

 

 

ความดุเดือดของการต่อสู้เมื่อกี้หายไปฉับพลัน กลับกลายเป็นความเครียดที่ผุดขึ้นไม่รู้จบ....

 

 

 

 

 

 

เราต้องฆ่ากันจริงๆเหรอ? ” เด็กหนุ่มผมขาวเอ่ยเสียงเรียบพร้อมเงยหน้าขึ้นมองไปทั่วห้อง เพราะรู้ดีว่ากล้องกำลังจับภาพพวกเขาอยู่ แต่ในเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอจะเดาได้ง่ายๆว่าเพทายไม่มีทางยอมปล่อยพวกเขาไปแน่ๆ

 

 

 

 

 

ฆ่าชั้นเถอะ ”

 

 

 

 

 

หา? อะไรนะ แอตลาส นั้นมันบ้าไปแล้ว!!! ” ไอริสพลันตะโกนลั่น เขาไม่ทางยอมฆ่าเพื่อนตัวเองแน่ๆ

 

 

 

 

 

ชั้นรู้ แต่นั้นเป็นทางเดียวที่นายจะรอดนะ ” ร่างสูงรู้ดี

 

 

 

 

 

ไม่มีทาง แบบนั้นก็เข้าแผนยัยนั้นสิ ชั้นไม่ยอมแน่ๆ ”

 

 

 

 

 

ไอริสฟังนะ ชั้นน่ะเข้ามาเล่นเกมนี้เพราะหวังบางสิ่งบางอย่างไว้ และมันไม่มีทางเป็นจริงได้” ทำไมกันนะ เสียงนั้นเศร้าเหลือเกิน.... รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา

 

 

 

 

 

“ ….. ”

 

 

 

 

 

ชั้นก็กะไว้แล้วว่ามันคงจบแบบนี้ แต่ เฮ้! มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหรหรอกน่า ” แอตลาสหัวเราะเบาๆ นัตย์ตาสีครามพลันเหลือบคู่สนทนา

 

 

 

 

 

“ ….. ”

 

 

 

 

 

นี่ไอริส ถ้าชั้นกำลังจะตายจริงๆ ขอเล่าอะไรบางอย่างได้มั้ย ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเศร้า “บางอย่างที่ชั้นไม่เคยบอกใครมาก่อนเลย”

 

 

 

 

 

 

 

ได้สิ แน่นอน.... ” ไอริสรีบตอบด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกำลังกระซิบ

 

 

 

 

 

 

อืม ขอบคุณ คือ..... ” ร่างสูงเงียบไปซักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาราวกับกำลังผ่อนคลายกับตนแล้วจึงเอ่ยขึ้น “ ชั้นเคยมีคนๆนึงอยู่ข้างกาย..... ไอริสนายเคยรักใครซักคนแบบจริงจังบ้างมั้ย แบบยอมตายเพื่อเขาได้น่ะ” แอตลาสเอ่ยเสียงเรียบ มือเรียวยาวยังกุมแผลเอาไว้แน่น แม้ถาพตรงหน้าจะเริ่มเลือนรางแต่เขาก็จะพูดต่อ

 

 

 

 

“ ….. ”

 

 

 

 

 

ชั้นถูกทิ้งตั้งแต่เด็ก กำพร้าไร้พ่อแม่ ถูกทิ้งไว้ในกองขยะโดยที่ไม่มีใครต้องการ... ชั้นโตมาด้วยขนมปังที่คนขายขนมปังคอยเอามาให้บ่อยๆ ฮะๆๆ ป้าคนนั้นใจดีมากเลยล่ะ” ชายหนุ่มฉีกยิ้มเหมือนกำลังโหยหาอดีตที่ผ่านมา

 

 

 

 

 

 

........”

 

 

 

 

 

 

เธอชอบให้ชั้นไปช่วยทำความสะอาดบ้าง ปั้นขนมปังบ้างเพื่อแลกกับอาหาร แต่เพราะท่านมีลูกเยอะเลยไม่สามารถรับเลี้ยงชั้นได้ ชั้นเฝ้าเก็บเงินวันละนิดวันหน่อยเพื่อฝันว่าซักวันจะได้ไปเรียนหนังสือกับคนอื่นเค้าบ้าง แต่การได้รับความรู้จากสิ่งต่างๆในชีวิตมันก็ไม่ได้แย่อะไรเลย กลับกันบางครั้งชั้นคิดว่าชั้นได้รับความรู้เยอะกว่าเด็กที่เอาแต่เรียนอยู่ในห้องแคบๆที่มีกระดานไวท์บอร์ดตัวเดียวซะอีก ตลอดมาชั้นใช้ชีวิตอยู่อย่างไร้ความหมาย ใช้ทุกวิถีทางเพื่อเอาตัวรอดให้ได้” เมื่อเห็นไอริสตั้งใจฟังชายหนุ่มจึงพูดต่อไป ราวกับอยากปลดปล่อยเรื่องที่เก็บงำไว้ในใจตลอดให้ออกมา

 

 

 

 

 

 

.......”

 

 

 

 

 

 

ไม่ว่าจะเรื่องชั่วแบบไหนชั้นก็เคยทำมาหมด ชั้นไม่เคยสนใจว่าใครจะเป็นยังไง ในเมื่อก็ไม่เคยมีใครรักชั้น และแม้แต่ชั้นยังไม่รักตัวเองเลย คิดมาเสมอเลยล่ะว่าชั้นเกิดมาทำไม? ” ชายหนุ่มเพียงหัวเราะแผ่วเบา “ แต่แล้ววันหนึ่ง ชั้นก็ได้เจอกับ ' จูปีเตอร์' ผู้ชายคนหนึ่งที่มาฉุดชั้นขึ้นจากความมืด เขาเหมือนกับแสงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นกับชั้น จูปีเตอร์ประคองชั้นขึ้นมาจากชีวิตที่เลวร้ายนั้น”

 

 

 

 

 

“ …... ”

 

 

 

 

 

 

จูปีเตอร์เป็นคนที่เข็มแข็งมาก เขาย้ายออกมาจากบ้านเพียงลำพังเพื่อจะทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง เขาชอบวาดรูป ใช่...มันสวยมาก พวกเราเปิดร้านแกลอรี่เล็กๆ รับทำงานทั่วไป แต่อาจเพราะความสามารถและพรสวรรค์ของเขา ทำให้ร้านเราได้รับความนิยมมากๆ ถึงชั้นจะได้ช่วยทำแค่บางอย่าง แต่มันก็สนุกมากเลยล่ะ”

 

 

 

 

 

 

“ …... ” รอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าของชายหนุ่มเป็นของจริง เขามีความสุขเหลือเกินในช่วงเวลานั้น ทั้งร้านที่เต็มไปด้วยภาพวาด สีสัน เสียงเพลง เสียงหัวเราะ มากมายจนรู้สึกอบอุ่นใจ..

 

 

 

 

 

 

 

เขาดูแลชั้นให้รู้จักใช้ชีวิตในทางที่ถูกต้อง ทำให้ชั้นรู้จักถึงความสุข ให้รู้จักเสียงหัวเราะ และแน่นอน ทำให้ชั้นรู้จักความรัก ”

 

 

 

 

 

 

“ …... ” ทั้งสองยังคงยืนนิ่งโดยไปสนใจไฟที่ปะทุล้อมรอบตัวตนเอาไว้

 

 

 

 

 

 

พวกเราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดมา จนบางครั้งชั้นรู้สึกว่ามันเหมือนเป็นแค่ความฝันที่ชั้นไม่อยากให้มันจบลง ชั้นอาจให้ความสำคัญกับตัวเองมากไป แอบมีความหวังว่าจูปีเตอร์อาจรักชั้นมากเกินกว่าเพื่อนบ้าง จนวันหนึ่งเพราะอุบัติเหตุนั้น! จูปีเตอร์ถึง.... ” ประโยคนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เศร้าสร้อย และอาลัย...

 

 

 

 

 

“ ….. ”

 

 

 

 

 

 

คนขับอ้างว่าตัวเองเมา ทั้งๆทีจริงๆแล้วหมอนั้นเป็นคนจากร้าน GJ ( Gallery's Jame )ที่เป็นศัตรูของธุรกิจเราแท้ๆ ถึงตำรวจจะจับหมอนั้นเข้าคุก แต่มันก็ไร้ความหมาย.... สุดท้ายจูปีเตอร์ก็... เขาก็ไม่มีทางกลับมา”

 

 

 

 

 

 

......”

 

 

 

 

 

ชั้นมันโง่เองที่ไม่เคยบอกความรู้นั้นออกไปเพราะกลัวว่าเขาจะเกลียดชั้น เพราะแบบนั้นถึงไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของกัน ชั้นมัน.... สุดท้ายชั้นก็คงเป็นแค่เศษเสี้ยวดวงดาวที่ดวงอาทิตย์แทบจะส่องแสงมาไม่ถึงเท่านั้น”

 

 

 

 

 

 

ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ” ไม่ทันที่ร่างสูงจะได้ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลอาบไปทั่วใบหน้าหล่อ เสียงของร่างที่เงียบไปนานก็เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมมือเรียวเล็กที่เอือมมาแตะไหล่ร่างตรงหน้าเอาไว้

 

 

 

 

 

“ …..... ”

 

 

 

 

 

ถ้าเป็นแบบนั้นเขาต้องรักนายมากแน่ๆ เพราะพวกนายอยู่ด้วยกันก็มีความสุขมากเลยนี่น่า เอ่อ คือ ชั้นก็ไม่ได้มีสิทธิพูดอะไรมากหรอก แต่ความรู้สึกรักใครซักคนน่ะชั้นเข้าใจมันดีเลยล่ะ...”

 

 

 

 

 

 

.......”

 

 

 

 

 

ถึงจะน่าอายบ้าง เจ็บปวดบ้าง แต่มันก็มีความสุขมากๆเลย เพราะฉะนั้นน่ะ! สำหรับจูปีเตอร์แล้วนายต้องเป็นคนสำคัญที่สุดแน่นอน เขาต้องไม่อยากให้นายมานั่งเจ็บปวดเพราะเขาแน่ๆ เพราะงั้นนายต้องห้ามโทษตัวเองเด็ดขาดเลยนะ” ร่างบางกระชับมือของเพื่อนตนไว้แน่น พร้อมเงยหน้าขึ้นสบตาแอตลาสเอาไว้

 

 

 

 

 

 

ไอริส.....”

 

 

 

 

 

เพราะงั้นนายน่ะ ไม่ใช่เศษดาวหรอก! ถ้าจูปีเตอร์คือดวงอาทิตย์ล่ะก็ นายต้องป็นดวงจันทร์แน่ๆ! คอยช่วยเหลือกัน เกื้อกลูกัน นั้นแหละคือพวกนาย”

 

 

 

 

 

ฮะๆๆๆ แปลกดีเนอะ” เมื่อคนตัวสูงที่เอาแต่ทำหน้าเศร้าหัวเราะขึ้นมา ไอริสก็ทำหน้างงๆราวกับไม่เข้าใจ

 

 

 

 

??? ”

 

 

 

 

รู้มั้ยหลังจากที่จูปีเตอร์ตาย ชั้นก็ตัดสินใจว่าจะไม่ไหวใจใครอีกเลย ตอนที่มาเล่มเกมนี้แรกๆ ชั้นก็คิดจะฆ่าพวกนายทุกคน แต่ตอนนี้มันกลับกัน.... พวกเราคือ ครอบครัว ”

 

 

 

 

 

อื้ม! ” เด็กหนุ่มผมขาวฉีกยิ้มสดใสขึ้นมาทันที แต่ก็เพียงเสี้ยววินาที....

 

 

 

 

 

!!!!!!! ”

 

 

 

 

 

 

ไวกว่าความคิด!!!!! ภาพรอยยิ้มตรงหน้าพลันหายไปเมื่อร่างของแอตลาสล้มลงกลับพื้นเพียงชั่วพริบตา พร้อมอีกร่างที่ไม่สมควรจะยืนอยู่ได้กีดยิ้มกว้าง

 

 

 

 

 

แอตลาส!!!! ” ไอริสร้องลั่น แต่ไม่ทันที่จะได้เข้าไปรับร่างของอีกฝ่ายเอาไว้ คลินก็พุ่งเข้ากระชากร่างบางพร้อมตวัดดาบพุ่งเข้าเสียบร่างของอีกฝ่าย!!! ชายหนุ่มผมน้ำตาลไม่รอเปล่า เขาดึงร่างอ่อนแรงที่กำปืนแน่นมาใกล้พร้อมดึงปืนออกจากมือของอีกฝ่ายแล้วโยนมันออกจากห้องโถงไป!!!

 

 

 

 

 

 

หึๆ ตกใจล่ะสิ แหมนี่ชั้นมาขัดฉากแห่งความสุขสินะ หึๆ” คลินกีดยิ้มกว้างพร้อมกระชากมือไอริสเข้ามาใกล้

ถามสิ ว่าชั้นรอดมาได้ยังไง”

 

 

 

 

..... ” ไอริสนิ่งเงียบพลางพยายามดิ้นออกจากการรัดกุมของร่างสูง แต่เขาก็ไม่มีแรงพอจะทำอะไรได้เลย

 

 

 

 

 

แก.... ” แอตลาสเอ่ยเรียกร่างนั้น ขณะที่พยายามลุกขึ้นมาแต่ก็ล้มลงไปอีกครั้ง

 

 

 

 

 

อ่อ! ไม่ถามสินะ ไม่เป็นไร ชั้นอยากพูด! ” คลินตันหัวเราะราวกับกำลังสนุกอยู่ “ ความจริงที่พวกแกควรรู้เอาไว้ซะ ชั้นน่ะไม่มีหัวใจ!!! ”

 

 

 

 

 

!!!!!!!! ”

 

 

 

 

 

ตอนเด็กชั้นเคยถูกลุงทารุณปางตายหลายครั้ง จนครั้งหนึ่งที่ชั้นเคยถูกฆ่าตายไปแล้ว แต่ชั้นกลับฟื้นขึ้นมา!!! ตกใจล่ะสิ! ชั้นเองก็ไม่เข้าใจหรอกว่าตัวเองรอดมาได้ยังไง ทั้งๆที่ลุงควักหัวใจชั้นออกทั้งเป็น!!! ” ร่างสูงเอ่ยด้วยแววตาเครียดแค้น เขาบีบรัดคอไอริสแน่นจนร่างบางสำลักออกมาไม่หยุด เมื่อเห็นแบบนั้นชายหนุ่ก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ คลินหัวเราะอย่างบ้างคลั่งและไม่สนใจว่าไอริสจะชักตายหรือไม่

 

 

 

 

!!!!!!!!!!! ” แอตลาสได้แต่เหลือบมองเพื่อนตนที่กำลังทุกข์ทรมานด้วยสภาพที่ไม่ต่างกัน พอจะขยับตัวเลือดก็ไหลออกมาเรื่อยๆจนตัวชาวาบไปหมด

 

 

 

 

 

 

มาๆเล่าต่อ พอดีเพื่อนข้างบ้านมาเห็นชั้นเข้าเลยพาไปส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าร่างกายของชั้นทำงานได้อยู่เรื่อยเพราะหัวใจยังอยู่!! แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ส่วนไหน เพราะลุงชั้นเป็นคนยัดมันกลับเข้ามาเอง หึๆๆๆๆ ฟังดูแปลกสินะ แต่เพราะงั้นแหละพวกแกถึงไม่ทางฆ่าชั้นได้!! ” คลินตันหัวเราะลั่น เขาตวัดสายตาไปมองร่างปางตายของเพลย์เยอร์ทั้งสองอย่างพอใจแล้วจึงพูดต่อ “ แกเนี่ยแม่นสุดๆไปเลยสินะ หืม ไอริส ไปฝึกมาตั้งปต่อายุเท่าไหรเหรอ เข้ากลางอกชั้นเลย ดูสิๆ!!!”

 

 

 

 

 

ไม่รอเปล่า!!! ไม่ว่าจะเกิดขึ้นจากความหมั้นไสหรือเจ็บปวดก็ตาม มือของคลินตันพุ่งเข้าที่ระดับดวงตาข้างที่ดับสนิทของไอริส ก่อนที่มือนั้นจะควักเข้าไปอย่างสนุกสนานราวกับกำลังเล่นของเล่น!!!!!

 

 

 

 

 

อ๊ากกกกกกก!!!!!!!!! ไม่.... ไม่!!!!! ” ร่างบางพยายามดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้นยิ่งทรมานปางตาย!!!! มือที่ควักลูกตาของเด็กหนุ่มเล่นยังไม่หยุดดันทุรังควัดเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม!!! ทั้งเลือด เศษเยื้อบุ หนังตาถูกบีบเล่นจนเกิดเสียงน่าสยดสยอง

 

 

 

 

 

 

 

ไอริส!!!!!!!!!! โถ่เว้ย!! ” แอตลาสตะโกนชื่อร่างบางลั่นห้องกว้างซึ่งมันก็ไม่ได้ช่วยให้คลินตันหยุดควักลูกตาของไอริสแต่น้อย

 

 

 

 

 

 

 

ตาสวย! เอาเหอะ ขี้เกียจหาล่ะ ไว้มาควักไปทีหลังก็ได้” ชายหนุ่มขยี้ผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองไปมา แล้วจึงยิ้มกว้างราวกับขชคิดอะไรสนุกๆขึ้นได้ “ หืม ฝีมือปืนระดับเนี่ยหากยากเนอะ สมแล้วที่เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าตระกลูเฮลิเลียคนต่อไป”

 

 

 

 

 

ราวกับกำลังพูดชมอยู่ แต่เสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความสะอิดสะเอียน

 

 

 

 

มืออาบเลือดของคลินตันพลันเปลี่ยนทิศจากดวงตาพุ่งลงมาที่ระดับมือของไอริสแทน “ เพราะงั้นชีวิตแกคงจะดับแน่ถ้าไม่มีมือนี่!!!!” ชายหนุ่มเอ่ยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!!” มือขวาของไอริสถูกกระชากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมแรงบีบขยี้ที่รุนแรงของร่างสูง!!!

 

 

 

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกก ” ไอริสร้องลั่น แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหรคลินตันก็ยิ่งบีบแรงขึ้นเช่นเคย กระดูกมือของร่างบางส่งเสียงลั่นราวกับกำลังถูกบดขยี้เป็นผุยผง!!! นิ้วมือและฝ่ามือหักงอ แตกละเอียดจนแสบชาวาบไปหมด

 

 

 

 

 

เจ็บสินะ หึๆ แบบนั้นยิ่งดี!! ” ชายหนุ่มผมน้ำตาลดึงดาบขึ้นมาพุ่งเข้าแทงมือขาวซีดของไอริสจนทะลุ!!! เลือดไหลทะลักพร้อมเนื้อที่ฉีกขาดจนเห็นกระดูกยิ่งน่าสยดสยองเข้าไปใหญ่!!!!

 

 

 

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกก ไม่..... ปล่อย....!!!! ” น้ำตาสีใสปนเลือดสีขุ่นไหลทะลักออกมาออกมาด้วยความทรมาน!! เสียงสะอึกสะอื้นของเด็กหนุ่มดังขึ้นด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด

 

 

 

 

 

 

หึๆๆๆๆๆๆ” คลินตันหัวเราะรัวเหมือนกำลังเล่นเกมอยู่มิปาน แต่จริงๆมะนก็ เกมนี่น่า!!!!!!! “ ต่อไปก็เอาตาแกอีกข้างไปเลยดีมั้ย”

 

 

 

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

ไม่ทันได้ทำอะไร!!!! ร่างของคลินตันก็พลันล้มลงไปกองบนพื้นด้วยแรงของแอตลาสที่แทบจะสลบไม่เป็นท่า

 

 

 

 

ไอริส... เป็นไงบ้าง ”แอตลาสพยายาประคองเพื่อนตนขึ้นมาเบาๆพร้อมเหลือบมองร่างคลินตันที่ขยับขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

 

โครม!!!!!!!!!! ไฟร้อนระอุที่แผดเผาห้องกว้าง ขณะที่ยังลุกลามไปทั่วกำแพง เพดานที่รับความร้อนไม่ไหวพลันพังทลายลงมาอย่างรวดเร็วจนแต่ละร่างแทบหลบไม่ทัน!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

คลินตันเบียงตัวหลบซากกำแพงที่ค่อยทลายล้มไม่เป็นท่า นัตย์สีน้ำเงินเข้มตวัดมองไปทั่วห้องกว้างแต่ประตูแทบทุกด้านถูกปิดตายไปเพราะซากเพดานที่ถล่มลงมา ยังมีอีกประตูหนึ่งที่ออกไปได้อยู่! เมื่อเห็นแบบนั้นชายหนุ่มจึงรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจสิ่งใด

 

 

 

 

 

 

 

ออกไปกันเร็ว ” แอตลาสพยุงร่างของไอริสเอาไว้ ความร้อนและควันที่กระหน่ำใส่ร่างของพวกเขาทำให้ทั้งสอง

ซุดลงไปทันที ประตูอยู่ไม่ไกลแล้ว..... ยังไงก็ต้องออกไปให้ได้ก่อน!!

 

 

 

 

 

 

โครม!!!!!!!!! กำแพงพลันถล่มลงมาอีกครา

 

 

 

 

 

ประตูตรงหน้าถูกเศษซากกำแพงปิดเอาไว้ มีเพียงช่องเล็กๆไปไกลนัก พอจะลอดออกไปได้ แต่ด้วยแรงของพวกเขาที่เจ็บปางตายแบบนี้คงไม่สามารถปืนออกไปได้แน่ๆ

 

 







 




 

 

 

ไอริส ” ท่ามกลางไฟที่ปะทุไม่หยุด เสียงของแอตลาสยังคงได้ยินอย่างแจ่มชัด

 

 

 

 

 

 

ทำไมเหรอ? ” ไอริสกุมดวงตาข้างซ้ายและฝ่ามือที่มีเลือดไหลทะลักของตนเอาไว้แน่นพลางเอ่ยตอบ

 

 

 

 

 

 

นายต้องรอดออกไป ”

 

 

 

 

 

อะไรนะ!!! แต่กำแพงมัน.... ”

 

 

 

 

 

 

ต้องมีใครสักคนที่จะรอดออกไป และนั้นคือนาย... ”

 

 

 

 

 

อะไรนะ แต่!!! ”

 

 

 

 

 

ฟังนะชั้นนะ ไอริส... เหตุผลง่ายๆคือ ข้างนอกนั้นยังมีคนรอนายอยู่!!! นายต้องรอดออกไป!! ” ชายหนุ่มกระชากร่างบาเข้ามาใกล้

 

 

 

 

 

ไม่.... แถมไฟมัน...... ”

 

 

 

 

 

เพราะงั้นเราถึงต้องรีบไงล่ะ!!! ”

 

 

 

 

 

 

ชั้นไม่ยอมให้นายตายในนี้แน่ๆ มันต้องมีทาง!! ” ร่างบางยังคงคะยัดคะยอไม่หยุด

 

 

 

 

 

 

ไม่ ไอริส... ไม่ใช่ชั้น ” ร่างสูงเพียงกีดยิ้มบางๆบนใบหน้า “ เฮ้! เด็กน้อยอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ”

 

 

 

 

 

 

ฮึก แต่.....” น้ำตาของไอริสยังไหลออกมาไม่หยุด

 

 

 

 

 

 

 

ไหนล่ะเจ้าพ่อมาเฟียที่เข็งแข็ง ไอ้เด็กปากหมาที่อยู่กับชั้นก่อนหน้านี้ไปไหนซะล่ะ หา? เข้มแข็งหน่อยสิ เหมือนที่ผ่านมาไง แบบเนี่ยเซย์ยะจะเสียใจเอานะ ”

 

 

 

 

 

 

ไอ้บ้า.... ” ไอริสเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

 

 

แต่ขออะไรหน่อยได้มั้ย? ”

 

 

 

 

 

...... ” คนผมขาวนิ่งไป “ ได้สิ ”

 

 

 

 

 

 

ได้โปรดออกไป แล้วฆ่าคลินตันให้ได้ แก้แค้นให้กีตาร์ให้ได้... เป็นผู้ชนะของเกมให้ได้!!!!” ไม่รอให้เสียเวลา พูดจบแอคลาสก็อุ้มร่างของไอริสขึ้นมาก่อนที่จะออกแรงโยนร่างนั้นข้ามผ่านเศษสากที่พังทลายลงไปมา!!! ร่างของไอริสพุ่งลงมากระทบกับพื้นพรมนอกห้องในขณะที่นัตย์ตสีฟ้ายังมองเข้าไปในห้องที่ไหม้เป็นจุล

 

 

 

 

 

 

ไอริสออกไปได้แล้ว นั้นคือทุกอย่างที่แอตลาสหวังไว้....

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มไม่สนใจไฟที่ลุกลามขึ้นเผาไหม้ร่างเขาจนแสบร้อนไปหมด ใบหน้าหล่อเหลายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

 

 

 

 

 

พอขึ้นถึงเรื่องที่ผ่านมาดีๆแล้ว บางทีทุกอย่างที่เขาคิกมามันก็ผิดหมด!

 

 

 

 

 

ไอ้อดีตเลวร้ายนั้นยังมีรอยยิ้มของจูปีเตอร์ซ่อนอยู่ การมาเล่นเกมบ้าๆนี่ด้วย มันไม่ได้แย่อะไรเลย.... กลับกัน ทำให้เขาได้เจอกับทุกคน ทำให้เปิดใจรับสิ่งใหม่ ถ้าเขาไม่เสนอตัวมาเล่นเกมนี่ เขาก็คงได้แต่เศร้าสลดไปทั้งชีวิต แถมคงกลับไปทำอะไรชั่วๆเหมือนเดิมอีกเป็นแน่

 

 

 

 

 

คนที่เค้าไม่คิดว่าจะเข้ากันได้ที่สุดอย่างกีตาร์ยังมาสนิทกันในช่วงสุดท้ายได้เลย ไหนจะไอริสที่เขาเคยคิดหมั้นไสบ่อยๆ แต่ความมุ่งมั่นตั้งใจของเด็กนั้นกับแอบทำให้เขาคิดว่าหมอนั่นเท่คิดมา

 

 

 

 

 

คราวขี้บ่นอย่างกับแม่ แต่ก็ดีชั้นไม่เคยมีแม่ อาคาซึกิ เด็กนั้นแรงเยอะจนน่าทึ้ง ไม่สิ ไม่ใช่เด็กนี่หว่า ” แอตลาสกำลังบ่น!!! แต่เป็นการบ่นที่ราวกับกำลังพรรนณาเรื่องราวที่ผ่านมาจากเบื้องลึกของจิตใจ และเขาไม่อยากให้มันจบลง.....

 

 

 

 

 

ไอ้สองแฝดวิปริต เรเวน... นายเท่สุดๆไปเลยสิน่า.....เซย์ยะ.....”

 

 

 

 

 

 

เสียงของแอตลาสแผ่วเบา มันเลือนลางจนแทบได้ยินไม่เป็นภาษา ไหนจะเสียงปะทุของเศษซากกำแพงที่กำลังถูกเผาไหม้ เสียงของเขาแทบไม่ได้ยินเลย แม้แต่ตัวเองยังได้ยินเลย....

 

 

 

 

 

แอตลาส ไม่!!!!!!!!!!!!!” ภาพสุดท้ายมีเพียงรอยยิ้มสดใสของชายหนุ่มร่างสูงก่อนที่เศษซากกำแพงจะพุ่งถล่มลงมาใส่พื้นจนแผดเผาทุกสิ่งอย่างจนไม่เหลืออะไร!!! เพียงแค่เสี้ยววิ.... ก็ทำให้ทุกอย่างหายจากไป

 

 

 

 

 

ปัง!!!!!!! ไอริสจ้องค้างประตูตรงหน้าที่ปิดไปด้วยฝีมือของคนที่ออกมาก่อน

 

 

 

 

 

แก!!!! ” ร่างบางรีบหันไปจ้องร่างนั้นทันที

 

 

 

 

 

ทำไมล่ะ? ยังไงหมอนั้นก็ไม่มีทางรอดอยู่แล้ว จะให้ชั้นเปิดประตูให้ผีออกมารึไง? ” คลินตันทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนใด ๆเขายังหัวเราะเสียงเรียบเหมือนอไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

 

 

 

ชั้นต้องฆ่าแกให้ได้!!!!! ”

 

 

 

 

 

 

ยังไงล่ะ? ด้วยมือง้อยๆกับตาบอดๆนั้นอ่ะนะ ไม่เอาน่าไอริส ผลของเกมนี้มันออกมาแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเหยียดหยามอย่างไร้ความปราณี

 

 

 

 

 

.......”

 

 

 

 

 

 

แต่ชั้นจะให้โอกาศแก!”

 

 

 

 

 

!!!!! ” นัตย์ตาสีฟ้าพลันเบิกกว้างอย่างไม่เข้าใจ หมอนั้นจะเล่นพิเรนอะไรอีก ไอริสรีบพยุงตัวขึ้นมาพร้อมถอยหนีไปอย่างเชื่องช้า สองมือตั้งกันเอาไว้ด้วยใจที่เตรียมพร้อทุกอย่าง

 

 

 

 

 

ถ้าชั้นจะฆ่าแกเมื่อไหรก็ทำได้ แต่แบบนั้นมันก็ไม่สนุกกันพอดี! ” คลินตันชูบางสิ่งมาตรงหน้าของเด็กหนุ่ม เมื่อไอริสเลยหน้าขึ้นมองก็พบว่ามันคือ ปืนซิกซาวเออร์P226 ของตนที่คลินตันโยนออกมาก่อนหน้านั้น

 

 

 

 

 

 

......”

 

 

 

 

 

 

ชั้นชอบความท้าทาย เพราะงั้นชีวิตมันถึงสนุก”

 

 

 

 

 

 

 

 

“ ….... ” เสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั้นทำให้เขายิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

 

 

 

 

 

 

 

ชั้นจะให้โอกาสแกยิงหนึ่งนัด” ชายหนุ่มผมน้ำตาลเข้มถอดแม็กกระสุน (ซองกระสุน) ออกมาก่อนจะเทลูกกระสุนสีทองให้ร่วงระเนระนาดไปทั่วพื้น ในมือของคลินตันยังเหลือกระสุนอีกนัด เขารีบยัดมันใส่แม็กอย่างเดิมก่อนที่จะโยนปืนคืนให้ไอริสที่แทบรับไม่ทัน

 







 

 



 


 

 

แล้ว? ” เด็กหนุ่มกระชับปืนในมือแน่นแล้วจึงแสร้งถาม

 

 

 

 

 

 

ในนั้นมีกระสุนแค่นัดเดียว ซึ่งหมายถึงชีวิตแกขึ้นอยู่กับมัน” คลินตันเดาะลิ้นด้วยสีหน้าชิวๆ พร้อมล้วงกระเป๋ากางเกงพร้อมฮัมเพลงอย่างสบายใจต่างกับไอริสที่เตรียมไปด้วยสีเคร่งเครียด

 

 

 

 

 

 

.......”

 

 

 

 

 

 

แต่ด้วยมือง้อยๆของแกแบบนั้น ชั้นว่าชั้นคงหวังมากไป” ชายหนุ่มทำหน้าราวกับล้อเลียน

 

 

 

 

 

........”

 

 

 

 

 

แถมด้วยร่างกายของชั้นแบบนี้ แกจะยิงตรงไหนกัน??? ”

 

 

 

 

 

ไม่ว่ามนุษย์คนไหน จะมีหัวใจหรือไม่ก็ตาม แต่การทำงานของทุกส่วนในร่างกายแกก็ขึ้นอยู่กับสมอง ถ้าชั้นยิงที่หัวแก แกก็ตายอยู่ดี ” ไอริสพูดเสียงเรียบ นัตย์ตาสีฟ้าไร้แววใดๆ ใบหน้านิ่งเฉียบราวกับน้ำแข็งมองคลินตันอย่างไร้เยื้อใย

 

 

 

งั้นก็เอาสิ ยิงเลย!!! ” ชายหนุ่มชูมือขึ้นเหนือหัว คลินตันหัวเราะอย่างสนุกสนานพร้อมเต้นไปมา “ มือที่แกใช้ยิงปืนก็เดี้ยงอีก แหม ชั้นควรเดินเอาหัวไปจอกระบอกปืนดีมั้ย~~ สงสารคนพิการนะเนี่ย! ”

 

 

 

 

 

........”

 

 

 

 

 

ก็ยิงมาสิ ยิงเลย ” มือซ้ายของไอริสถถือปืนอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนที่เขาจะยกมันขึ้นระดับหัวของคลินตันแต่มันก็ส่ายไปมา

 

 

 

 

 

 

.........” มือของเขาสั่นไปหมด อาจะเพราะความไม่ถนัดหรือเพราะความกวัด แค่คลินตันมองก็รู้ได้!!!

 

 

 

 

 

แกมีแค่นัดเดียว นั้นคือโอกาศของแก ” เหมือนเห็นไอริสไม่ยิงซักที คลินตันเลยพูดต่อ

 

 

 

 

 

ถ้านัดนั้นชั้นไม่ตาย แกก็ตาย!!!!!!”

 

 

 

 

 

 

“ …...... ”

 

 

 

 

 

กลัวรึไงหา!!!!! ยิงมาสิ!!!!! ป๊อดรึไงวะ!!! ” คลินตันตะโกนลั่นพลางยกมือขึ้นท้าทาย “ ยิงดิ ยิงมาสิวะ!!!!!”

 

 

 

 

 

ปัง!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

ลูกกระสุนสีทองวับพุ่งออกมาด้วยความรวดเร็วพร้อมปะทะเข้ากลางหัวของร่างสูง!!!!!!!! ก่อนที่ร่างนั้นจะล้มพับลงไปอย่างไร้เสียง และไม่มีการขยับอีกต่อไป....

 

 

 

 

ไอริสถอนหายใจเบาๆพร้อมเดินเข้ามาใกล้ศพที่นอนนิ่งแล้วจึงเอ่ยความเสียงเย็นชา

 

 

 

 

ขอโทษทีวะ ชั้นลืมบอกแกไปว่าชั้นถนัด 'ซ้าย' ด้วยน่ะ ” แผนการแกล้งกลัวของเขาได้ผล หมอนั้นเชื่อสนิทเลยทีเดียว หึ! เค้าฝึกใช้ปืนมาตั้งแต่เกิด มีเหลือมีพ่อเขาจะไม่สอนเขาให้ถนัดสองข้างไว้เผื่อยามฉุกเฉิน!!

 

 

 

 

ไอริสก้มเก็บลูกกระสุนทีกองระเนระนาดอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่แม็กจนครบแล้วค่อยๆลุกขึ้นมายืนมองรอบตัว

 

 

 

 

 

ปราสาทที่เคยมืดสลัวพลันสว่างวาบไปทั่ว เสียงประกาศที่ดังลั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้ถึงจุดจบของเกมแล้ว

 

 

 

 

 

 

' ผู้ชนะ The last game คือ เฮลิลเย ไอริส!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! '

 

 

 

 

 

 

ชนะแล้วสินะ? ขอบคุณนะแอตลาส กีตาร์ ทุกคน.... ความแค้นของพวกนาย

 

 

 

 

 

 

ชั้นแก้แค้นมันสำเร็จแล้วล่ะ....

 

 

 

 

 

 

ร่างของไอริสล้มลงกับพื้นไปทันที!!!!! นัตย์ตาคู่สวยพลันปิดสนิท ชีพจรทุกอย่างแทบดับหายไป จะมีก็แต่เพียงรอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าขาวซีด

 

 

 

 

 

 

สติของไอริสเลือนลางจนแทบหายไปหมด และสิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นก็คือ เซย์ยะที่วิ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้

 

 

 

 

ก่อนที่เขาจะหยุดหายใจและไม่รู้สึกอะไรอีกเลย......





....................................................................................................................................

ป๊าดดดดดด  แล้วแบบนี้จะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย   
นุ่งพีชก็ตาย นุ่งแอตก็ตาย นุ่งไอริสก็ไปล่ะ
จะเป็นยังไงต่อก็คงต้องลุ้นตอนหน้า ซึ่งเป็นตอนสุดท้าย!!!!!!
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านตลอดมานะ

R.I.P ATLAT & GUITAR

#อย่าลืมเม้นด้วยจร้า!!

 

41 ความคิดเห็น

  1. #38 Pook_ky (@pookky-pm) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:54
    แอตลาสนาย เท่ห์ หล่อ โดนมากกกกกก
    #38
    0
  2. #37 _FaY_ (@noael) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:49
    ให้แอตลาสสามคำ นาย-หล่อ-มาก =w=b
    #37
    0
  3. #36 Lotty (@mamochan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:15
    นังพีชตายอนาถ 55555

    สู้ต่อไปนะไอริส
    #36
    0
  4. #35 woofpy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:50
    แอตลาส นายเท่มากกกกกกกกก ;;b
    #35
    0