Caucus Race

ตอนที่ 27 : Chapter 16 ' Let' kill!!! '

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.พ. 57

ภายในห้องกว้างที่ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์เรียบๆสีครีมดูสบายตา ไหนจะบาร์ไม้หินอ่อนที่ดูโมเดิร์นเข้ากันได้อย่างบอกไม่ถูก หรือแม้กระทั่งกรอบรูปทรงย้อนยุคกับกำแพงสีนุ่ม แจกันใบสวยประณีตและโต๊ะยาวกับเตาพิงอุ่นๆ ทั้งหมดคือห้องที่ถูกเรียกว่า 'ห้องโถง' ซึ่งเพลย์เยอร์ทุกคนต้องรู้จักมันดี เพราะพวกเขามารวมตัวกันที่นี่เสมอ ไม่ว่าจะเวลากินข้าว ประชุม หรือแม้แต่นั่งเล่น เรียกได้ว่าเป็นห้องที่เข้าบ่อยที่สุด แต่ตอนนี้มันกลับตกอยู่ในบรรยกาศกดดันและเงียบสงัด!!

 

 

และทุกสายตาจ้องไปที่ชายปริศนาที่เรียกตัวเองว่า....เพลย์เยอร์คนที่ 8

 

 

จ้องการกระทำของเขา....

 

 

 

นี่.... ”

 

 

 

....... ”

 

 

 

นี่... นั้นมันอะไรน่ะ ”

 

 

 

“ …... ”

 

 

 

นี่... ”

 

 

เฮ้ย! กีตาร์เงียบๆ =_= ”

 

 

 

จะให้เงียบได้ยังไง!! ชั้นนั่งมองหมอนี่นั่งกินบาร์บีคิวไก่มา 10 นาทีแล้วเฟ้ย!!! ” ใช่แล้ว! พวกเขากำลังนั่งมอง

คลินตัน คอนเนอร์แทะไก่ แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น!!!

 

 

 

ทำไมเปิดตัวซะโหด แต่ดันมานั่งแทะไก่สบายใจเฉิบล่ะ =[]= ” เด็กหนุ่มผมบลอนด์ทองพลันตะโกนลั่นอีกครา ไอ้หมอนี่มันพึ่งจะขู่ฆ่าพวกเขาเองนะ แต่ตอนนี้ทำไมมันมาร่วมกินข้าวกันได้เนี่ย แถมดูสบายใจสุดๆ

 

 

 

ไม่เห็นเป็นไรเลย ” คลินตันมองกีตาร์โวยวายมาซักพักแล้ว เขาทำหน้าเอือมๆแล้ววางไก่ในมือลงพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ “ ยังไม่เริ่มเกม ชั้นก็ไม่ทำอะไรพวกแกหรอก ชั้นรู้กติกาดี ”

 

 

 

คนอย่างแกเนี่ยนะ? ” กีตาร์อ้าปากเถียงทันที แถมยังมีแอตลาสเสริมต่อ

 

 

 

ชั้นรู้จักชื่อนายดี คลินตัน คอนเนอร์ นักโทษติดแบล็กลิสต์ระดับนายเนี่ยนะจะเล่นตามเกม ”

 

 

 

เป็นนักโทษก็มีจรรยาบรรณนะเว้ย ”

 

 

 

ไม่มีหรอกเว้ยยย =o=^^ ” แลดูเป็นการเถียงกันที่ไร้สาระแต่กลับกดดัน( ? ) อย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยเซย์ยะก็คิดแบบนั้น ชายหนุ่มนั่งเกยคางมองคลินตันด้วยสายตานิ่งและพยายามไม่สนใจเสียงโวยวายมุ้งมิ้งของกีตาร์ต่อ

 

 

 

ในเมื่อเพทายเป็นคนส่งหมอนี่มา เรื่องที่จะฆ่าพวกเขาก็คงไม่ใช่เรื่องโกหก

 

 

 

พรุ่งนี้คือเกมด่านสุดท้ายแล้ว จะตาย หรือจะชนะ....มันขึ้นอยู่กับทุกคนแล้ว

 

 

 

แกน่ะ! ไปเอาไก่มาอีก ” ความคิดของเซย์ยะถูกทำลายลงด้วยเสียงของคลินตันที่ดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มกวักมือเรียก เจมส์ หรือคนพ่อบ้านที่เพทายส่งเข้ามาทำงานในคฤหาสน์นี้ให้เข้าไปเอาอาหารของตนมาเพิ่ม

 

 

 

แน่นอน เพราะ คราว ไม่อยู่แล้ว จึงไม่มีใครทำอาหารและงานบ้านอีกต่อไปจถึงต้องมีพ่อบ้านคนใหม่มาทำหน้าที่นี้

 

 

 

เอล็ก....อ่า เซย์ยะ คุณโอเคมั้ย? หน้าคุณดูซีดๆ ” ไอริสไม่ว่าเปล่า มือเรียวเล็กเลื่อนขึ้นสัมผัสบนใบหน้านั้นอย่างเบามือ ก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยเสียงหวานต่อ “ อย่างน้อยก็กินข้าวหน่อยเถอะ ”

 

 

 

อืม ขอบใจนะ ไอริส เอ่อคือ....ชั้นแค่เครียดนิดหน่อยน่ะ ”

 

 

 

ผมเข้าใจ มันก็ควรเครียดจริงๆ หมอนั้นน่ะ....ผมเคยได้ยินชื่อเสียงเขาอยู่ ” เด็กหนุ่มก้มลงหั่นไก่ในจานตนอย่างรู้งานแล้วจึงรีบเอ่ยต่อ “ เขาอันตรายสุดๆไปเลยก็จริง แต่ว่าตอนนี้คุณต้องดูแลตัวเองก่อนนะ อ้าม~~ ”

 

 

 

ช้อนที่ยื่นมาตรงหน้าทำให้หัวใจเซย์ยะกระตุกวูบไปทันที อ่า...คนตรงหน้าเขาน่ารักเกินไปจริงๆนั้นแหละ ทั้งใบหน้ารู้สึกร้อนวูบไปหมด คงเพราะเขาไปเคยทำอะไรมุ้งมิ้ง(?)กับเพทายล่ะมั้ง ไม่สิ...เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยต่างหาก

 

 

 

นี่... ให้ผมถือช้อนไว้นานแบบนี้มันก็อายเหมือนกันนะ ” ยิ่งบวกกับสียงหวานๆนั้นเขายิ่งจะเป็นลม บ้าไปแล้ว เซย์ยะ สเตลสัน นายมันเกย์ 100% ตั้งแต่เมื่อไหร!! =////=

 

 

อ่อ อืม ” เซย์ยะตัดสินใจยื่นตัวไปงับไก่ในช้อนที่ไอริสยื่นมาไปเคี้ยวนิ่งๆ เขาแสร้งมองไปทางอื่นเพื่อจะเลี่ยงสายตาอายๆของไอริส แต่ดันไปสบตากับกีตาร์และแอตลาสที่ทำท่าทางเหมือนแซวพวกเขาอย่างสนุกสนานอยู่ซะงั้น

 

 

 

อุ๊ย! โดกิโดกิ!! <3 ”

 

 

 

โดกิพ่องแกดิ กีตาร์!!! แอตลาส!!!! =[]=!!! ” กลายเป็นว่าตอนนี้ห้องโถงกว้างเต็มไปด้วยสงครามไล่ล่าระหว่างเซย์ยะกับกีตาร์และแอตลาสไปซะแล้ว

 

 

 

ชายหนุ่มผมน้ำตาลเข้มปราดมองภาพตรงหน้าด้วยนัตย์ตาสีน้ำเงินเรียบนิ่ง เขาเขี่ยซอสบาร์บีคิวในจานตนเล่นพลางเหม่อมองไปอย่างไร้เป้าหมาย

 

 

 

เสียงหัวเราะงั้นเหรอ? คลินตันแอบคิดในใจ เขาไม่ได้ยินมันมานานแล้วล่ะ

 

 

 

เพราะรอบๆตัวเขามีเพียงน้ำตา ความตาย และความสิ้นหวังเท่านั้น.....เพียงเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

ชั้นจะขออธิบายกติกาเกมเพิ่มนิดหน่อย อ่อ! แล้วก็จะให้พวกนายดู Map ของด่านด้วย ” เพทายว่าขึ้นเมื่อทุกคนเดินเข้านั่งในห้องมือสนิทที่เธออยู่เป็นประจำ อาจเพราะห้องควบคุมถูกทำลายไปด้วยฝีมือเฮดิส เลยต้องมาควบคุมเกมที่ห้องนี้แทน แต่โปรแกรมสำรองทุกอย่างถูกบรรจุไว้หมดแล้ว ตัวเกมไม่เกิดปัญหาใดๆ ก็สมแล้วที่เป็นเครื่อผลิตแหล่งใหญ่ คาเมลลอน....

 

 

 

 

ห้องที่เคยเต็มไปด้วยขยะถูกเก็บกวาดไปหมดแล้ว แถมถูกตกแต่งใหม่จนดูแปลกเลยทีเดียว ไม่เพียงเท่านั้นแผงควบคุมที่เคยมีเพียงเซย์ยะและเฮดิสดูแล ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยการ์ดชุดดำนั่งเรียงล้อมเต็มไปหมด

 

 

 

 

หรือแม้แต่เด็กสาวร่างบางที่ชอบแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงโลลิต้าง่ายๆกับเส้นผมยุ่งๆนั้นตอนนี้ได้กลายเป็นเด็กสาวที่ดูสง่าทั้งเส้นผมสีชมพูสดใสราวกับเส้นไหมชั้นดีก็ถูกจัดเป็นลอนอย่างสวยงาม ชุดเดรสสีเรียบกับสูทประยุกต์ที่เข้ากันอย่างไร้ที่ตินั้นอีก

 

 

 

ธีมของด่านนี้เป็นหอคอยของปราสาทอย่างที่เคยบอก ตัวเมืองรอบนอกไม่สามารถลงไปได้ รอบหอคอยจะมีเถาวัยล์หนามล้อมเอาไว้ อ่อ! อย่าคิดแผลงๆปืนลงไป เพราะมีแต่ตายกับตาย ” ภาพโฮโลแกรมที่ปรากฎขึ้นเหนือหัวเด็กสาวเรียกความสนใจจากทุกคนไม่น้อย

 

 

ภาพปราสาทสไตล์ยุโรปที่มีหมู่บ้านเล็กๆรายล้อม มันคงจะดูน่ามองกว่านี้หากว่าไม่มีเถาวัลย์หนามแหลมคมเลื้อยพันไปทั่วเมืองและปราสาทเอาไว้ มันดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูก จนทุกคนที่มองต้องเผลอกลืนน้ำลายทันที

 

 

 

 

ปราสาทนี้จะมีหอคอยอยู่สี่ทิศ เหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตก เมื่อเริ่มเกม พวกนายจะถูกส่งไปอยู่คนล่ะจุด ” เมื่อเห็นสีหน้าแต่ละเป็นไปอย่างที่คิดเพายก็ลอบยิ้มในใจ เธอเลื่อนมือขึ้นสไลค์ภาพโฮโลแกรมเหนือหัวก่อนที่ภาพจะซูมไปยังตัวปราสาทและหมุนเคลื่อนตัวช้าๆในเห็นระเบียงหอคอยที่ยื่นออกมาจากตัวปราสาททั้งสี่

 

 

 

ระเบียงหอคอยแต่ละอันห่างกันไม่น้อย แต่ละจุดเหมือนกันราวกับภาพสะท้อน และหอคอยทั้งหมดมีจุดเชื่อมไปเจอกันอยู่ในปราสาทกว้าง

 

 

 

กติกาก็อย่างที่บอกไป อาวุธสามารถเลือกกันได้คนละ 1 อย่าง เลือกให้ดีล่ะ ไม่มีเวลาจำกัด คนที่รอดคนสุดท้ายคือผู้ชนะ และแน่นอน ” เธอหันไปมองเหล่าเพลย์เยอร์อีกครั้ง “ ถ้าไม่ยอมฆ่ากันเอง จะมีการสุ่มผู้ชนะ คนที่เหลือก็ตายอยู่ดี”

 

 

 

อะไรนะ!!! ” กีตาร์ร้องลั่น ร่างของเด็กหนุ่มถูกดึงให้นั่งลงด้วยฝีมือของแอตลาส ในขณะที่ร่างสูงเองก็มองหน้าเพทายดวงนัยต์ตาวาวจโรชน์เช่นกัน

 

 

 

มีเรื่อพูดแค่นี้ใช่มั้ย ชั้นขอไปนอนล่ะ ”คลินตันรีบพูดแทรกขึ้นพร้อมหันหลังเดินออกห้องมืดไป

เหล่าเพลย์เยอร์แต่ละคนเองก็ค่อยทยอยเดินแยกย้ายกับห้องตน จนเหลือเพียงเซย์ยะและเพทาย

 

 

 

ทั้งสองเพียงจ้องหน้ากันด้วยแววตานิ่งเรียบ

 

 

 

ทำแบบนี้ทำไม เพท ” เสียงทุ่มเอ่ยเบาจนแทบราวกับเสียงพึมพำ แต่เด็กสาวก็ได้ยินมันอย่างแจ่มชัดเหลือเกิน

 

 

 

มันคือสิ่งที่พวกนั้นควรเจออยู่แล้ว ” เพทายหลับตาตั้งสติเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยตอบไป เธอพยายามพูดไม่ให้เสียงสั่นมากที่สุด เพื่อไม่ใครรู้ ว่าเธอกำลังร้องไห้.....

 

 

 

ชั้นไม่เข้าใจ หมายความว่ายังไง? พวกเขาไปทำอะไรให้เธอ ”

 

 

 

เซย์ไม่รักเพทแล้วเหรอ? ”

 

 

 

หา? เดี๋ยว อะไรน่ะเพทตอนนี้ไม่เว.... ”

 

 

 

เพราะเซย์รักหมอนั้นแล้วเหรอ รักไอริส เฮลิเลียแล้วงั้นเหรอ ” เด็กสาวเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครื่อ น้ำตาสีใสที่ไหลรินออกมาจากนัตย์ตาสีทองนั้นทำให้เซย์ยะตกใจไป “ คำสัญญาของเรามันไม่เคยมีความหมายเลยเหรอ? ”

 

 

 

ไม่ เพท คือ... คือ ชั้นไม่เข้าใจว่าเธอทำร้ายพวกเขาแบบนี้ทำไม? ให้พวกเขาฆ่ากันทำไม เธอทำไปเพื่ออะไร? ”

 

 

 

มันคือ การแก้แค้น ” คำตอบสั้นๆนั้นทำให้ชายหนุ่มค้างไป

 

 

 

แก้แค้น? หมายความว่ายังไง เพท อธิบายมาสิ ทำไมเธอต้องทำแบบนี้!!? หยุดเถอะ!!! ” เซย์ยะก้าวเข้าไปใกล้ร่างตรงหน้าแต่เพทายก็ถอยหลังไป เด็กสาวแสร้งมองไปทางอื่นจากนั้นจึงรีบเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้

 

 

 

มันไม่มีความหมายอีกแล้ว ชั้นไม่มีทางถอยหลังได้อีกแล้ว ” เพราะเกมมันกำลังจะจบลง.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พวกนายพร้อมใช่มั้ย ? ” เซย์ยะกวาดมองเพลย์เยอร์แต่ละคนตรงหน้า พวกเขากำลังเลือกอาวุธที่จะนำเข้าไปในเกมกัน เพราะมันสามารถนำเข้าไปได้เพียงอย่างเดียว ถึงต้องเลือกให้ดีที่สุด มันมีผลต่อทุกสิ่ง!

 

 

 

ผมว่าจะเอาปืนของตัวเองเข้าไปน่ะ ” ไอริสชูปืนพกซิกซาวเออร์สีเงินเรียบขึ้น ขณะที่แอตลาสเดินไปหยิบขวาน Halberd เล่มยาวมาควงเล่นอย่างสนุกสนานแล้วเอ่ยขึ้นบ้าง

 

 

 

ชั้นเอาไอ้นี่ดีกว่า น่าจะจามหน้าหมอนั้นสนุกดี 5555 ”

 

 

 

ยังจะเล่นได้อีกนะ แอตลาส ”

 

 

 

ก็มันจริง ” ไม่นานสีหน้ายิ้มแย้มของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าราบเรียบโดยฉับพลัน “ ตามแผนที่วางไว้ ไม่ว่ายังไง เราต้องรีบหากันให้เจอให้เร็วที่สุด ถ้าเรารวมตัวกันก็มีโอกาศช่วยกันฆ่าหมอนั้นได้ อย่าให้มันเจอเราก่อนเด็ดขาด”

 

 

 

อาณาเขตแต่ละหอคอยเชื่อมกันไปคนล่ะทาง โอกาศที่เราเจอกันอาจมีน้อย แถมเราไม่รู้ด้วยว่าเราจะได้อยู่หอคอยไหน ทั้งปราสาทมีเพียงหอพระโรงที่เชื่อมทุกห้องเอาไว้ ถ้าเราไม่ถึงที่นั้นได้ เราก็มีโอกาศเจอกัน” ไอริสเสริม

 

 

 

 

งั้นไปให้ถึงห้องพระโรงให้ได้ตามนั้น ” เซย์ยะสรุปสั้นๆก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตน “ อ่าได้เวลาแล้วไปที่ Tea Time Garden กันเถอะ”

 

 

 

 

อื้ม ” แอตลาสและไอริสตามพากันเดินออกจากห้องเก็บอาวุธไป แต่ขณะที่เซย์ยะกำลังจะเดินตามไปเขาก็รีบหันไปมองเด็กหนุ่มผมบลอนด์ที่ยื่นก้มหน้านิ่งอยู่คนเดียว

 

 

 

กีตาร์ ไปกันเถอะ” พอได้ยินเสียงเซย์ยะเรียกกีตาร์ก็เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงด้วยแววตากระวนกระวาย

 

 

 

อืม เอ่อ.... ”

 

 

 

มีอะไรเหรอ?? ” เมื่อเห็นกีตาร์ทำหน้าแบบนั้น ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาร่างบาง

 

 

คือ ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะใช้อาวุธอะไรดี ”

 

 

 

อ่อ ” เซย์ยะเอ่ยขึ้นสั้นๆอย่างเข้าใจ

 

 

 

ผมไม่ได้สู้เก่งเหมือนแอตลาส แถมยิงปืนไม่เมพแบบไอริส ไม่สิ ยิงไม่เป็นเลยต่างหาก ” เด็กหนุ่มถอนหายใจ “ เอาง่ายๆ ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะสู้ยังไงด้วยซ้ำ ตลอดมา ผมเอาแต่ให้คนอื่นช่วยจนทุกคนตายไป”

 

 

 

 

“ …... ”

 

 

 

 

อาวุธในห้องนี้มีเยอะไปหมด ผมรู้จักไม่กี่อย่างเอง ถ้าให้เลือก ทุกคนคงเลือกกันไม่ได้เพราะอันไหนมันก็น่าใช้ไปหมด แต่สำหรับผม....ในห้องนี้ไม่มีสิ่งที่เหมาะสำหรับผมเลย ”

 

 

 

เฮ้ กีตาร์ ฟังนะ! ” เซย์ยะจับไหล่ของร่างตรงหน้าเอาไว้ “ นายไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง”

 

 

 

“ ….. ”

 

 

 

นายแค่ต้องทำตามแบบของนายเท่านั้น สิ่งที่มีแต่นายที่ทำได้ ” ชายหนุ่มดึงมือของกีตาร์ขึ้นมากุมแน่นก่อนจะเอื้อมไปหยิบบางอย่างของมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วเขาจึงวางมันบนมือของเด็กหนุ่ม

 

 

 

นี่มัน.... ” กีตาร์มองมีดพกเล่มคมที่ด้ามถูกแกะสลักรูปนกกาสีดำสนิทด้วยสายตาตกใจ เพราะมันคือ มีดของเรเวน ที่เฮดิสยึดไป แต่มีดเนี่ยนะ?

 

 

 

ไม่ต้องห่วง ต้องไม่เป็นไรแน่นอน แค่ทำตามแบบของนาย ”

 

 

 

อื้ม!! ” เด็กน้อยกำมีดไว้แน่นก่อนจะเก็บมันลงเหน็บกระเป๋ากางเกงตน แล้ววิ่งออกไป

 

 

 

เซย์ยะมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเด็กหนุ่มแล้วฉีกยิ้มบางๆ เขาเหม่อมองท้องฟ้าสดใสที่มีปุยเมฆนิ่มละมุนเหนือหัวตน สวยเหลือเกิน....

 

 

แต่ท้องฟ้าสดใสนั้นกลับมีกลุ่มเมฆมืดดำเล็กๆที่กำลังรวมตัวเป็นพายุอยู่ไม่ไกล ทำไมภายในความหวังกลับมีความสิ้นหวังเสมอกันนะ... เขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lass Mission 'Cities sleep' ”

 

 

Game start!!!!!” สิ้นเสียงงของเพทายภาพตรงหน้าก็พลันสว่างวาบ แสงที่สาดเข้ามาต้องทำให้ทุกคนหลับตาไปชั่วครู่ ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆปรากฎขึ้น!!!

 

 

 

เซย์ยะเหล่มองเพทายเพียงชั่วครู่ แต่เธอก็เอาแต่จดจ่อไปยังจอมอร์นิเตอร์ เฝ้ามองเกมที่กำลังจะเริ่มขึ้น....

 

 

 

ตอนนี้ภาพตรงหน้าของเพลย์เยอร์ทุกคนคือระเบียงหอคอยที่ยื้นออกมาจากตัวปราสาทไสตล์ยุโรปดูเก่าร้าง ถายใต้ท้องฟ้าสลัวในวังวนก้อนเมฆสีเทาม่น แม้จะไม่มีพายุฝนแต่อย่างใด แต่กลับแทบไม่มีสงแดดใดเล็ดรอดออกมาได้

 

 

 

ระเบียงที่ยื่นออกมาทำให้มองเห็นเมืองได้อย่างแจ่มชัด ทั้งบ้านเรือนและถนนหนทางเต็มไปด้วยเถาวัลย์หนาพันเอาไว้ ไม่มีสิ่งชีวิตอะไรอาศัยอยู่ และแม้แต่ตัวปราสาทเองก็ไร้สิ่งใด

 

 

 

ผู้เล่นแต่ละคนมองไปทั่ว แม้แต่จะพยายามมองหากันแต่อาจเพราะระเบียงถูกตั้งไว้คนละทิศทำให้ไม่สามารถมองเห็นกันได้เลย

 

 

 

เฮลิเลีย ไอริสอยู่หอคอยเหนือ แอตลาส เคาวน์อยู่หอคอยตะวันตก คลินตัน คอนเนอร์อยู่หอคอยใต้ และจีโม่ โซเลส (กีตาร์)อยู่หอคอยตะวันออกครับ” การ์คชุดดำคนนึงหันมาบอกเพทายก่อนจะหันไปสัมผัสแผงควบคุมตรงหน้าอย่างคล่องแคล่วต่อ เพทายเพียงยิ้มบางๆก่อนจะนั่งลงบนโซฟาที่เตรียมไว้

 

 

 

ภาพบนจอมอร์นอเตอร์ฉายทุกมุมของด่าน ทำให้สามารถเห็นการกระทำทุกคนอย่างของผู้เล่นได้ง่าย ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร เธอก็เห็นมันทุกอย่าง

 

 

 

เริ่มเกมได้!!! ” เสียงเพทายประกาศลั่นขึ้นพร้อมพุ่งสีแดงสดที่พุ่งขึ้นเหนือปราสาท เมื่อเห็นแบบนั้นผู้เล่นแต่ละคนจึงรีบวิ่งออกจากจุดที่ตนยื่นอยู่ โดยที่ในใจมีจุดหมายเดียวกัน

 

 

 

ไอริสรีบหันหลังให้กลับระเบียงแล้ววิ่งเข้าไปในปราสาทอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าหอคอยเขาจะเชื่อมกับใคร แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่ต้องทำคือไปที่ห้องพระโรงให้ได้

 

 

ร่างบางถือปืนพกในมือแน่น เขารีบเร่งความเร็วเดินลงบรรไดไปเรื่อยๆจนไปเดินผ่านหน้าต่างมากมายและเขาก็ต้องหยุดวิ่งลงเมื่อหันไปเห็นร่างที่คุ้นเคยซึ่งกำลังเดินอยู่อีกฝาก

 

 

 

 

กีตาร์รีบผ่านห้องมากมายนับไม่ถ้วนมาเรื่อยๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าห้องพระโรงอยู่ที่ไหน แต่นั้นก็เป็นทางเดียวที่ต้องทำตอนนี้ ในใจเขาหวังว่าหอคอยที่เชื่อมกับเขาคงเป็นแอตลาสไม่ก็ไอริส เพราะถ้าเกิดซวย ไปเจอหมอนั้นเข้ามันคงไม่ดีเท่าไหรแน่ๆ

 

 

 

กีตาร์รู้จักความกลัวนี่ดี ในทุกเกมเขาได้ลิ้มรสความรู้สึกพวกนั้นมามากมาย แต่ครั้งนี้มันกลับต่างออกไป มันไร้ความหวัง ครั้งนี้เขาอาจต้องตายจริงๆก็ได้ ใครจะรู้ แต่ในเกมนี้ก็มีความหวังมากมายเช่นกัน ถ้าพวกเขาชนะ เขาก็จะได้กลับออกไป.....

 

 

 

กีตาร์รีบวิ่งไปเรื่อยๆจนมาถึงมุมเลี้ยวของปราสาทและชนเข้ากับบางอย่าง!!!

 

 

 

พลัก!!!! ร่างของเด็กหนุ่มล้มลงไปนั่ง เขารีบเงยหน้ามองตรงหน้าตน และพบเท้าที่ยืนอยู่

 

 

 

เฮ้! ไม่เป็นไรนะ กีตาร์ ”

 

 

 

ไม่เป็นไร ” พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเด็กหนุ่มก็เบาใจ เพราะคนตรงหน้าเป็นคนรู้จัก เขารีบเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะเบิกตากว้าง!!!

 

 

 

ซะเมื่อไหรเล่า ” คลินตันแลบลิ้นเลียมุมปากตัวเอง ก่อนจะค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ร่างกีตาร์ที่นั่งอยู่โดยที่ดาบไสตล์ตะวันตกเล่มหนาในมือก็ขูดพื้นพรมจนฉีกขาด

 

 

 

 

กีตาร์รีบวิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องหนีให้เร็วที่สุดก่อน

 

 

 

จะไปไหน เด็กน้อย~~~ ” คลินตันหัวเราะอย่างสนุกสนาน พลางเดินตามกีตาร์ไปช้าๆราวกับกำลังเล่นสนุกอยู่ เสียงดาบที่ลากตามมาบนพื้นพรมเรียกความหวาดกลัวของกีตาร์ให้ถึงขีดสุด

 

 

 

เด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปในห้องที่ใกล้ที่สุด ร่างเล็กมุดตัวเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าไม้พลางพยายามกลั้นหายใจ และเสียงของคลินตันที่ใกล้เข้าเรื่อยๆก็ทำให้เขาแทบบ้า

 

 

 

อยู่ไหนเอ่ย~ นี่เราเล่นซ่อนหากันสินะ แหมๆ ออก-มา-นะ ” เสียงของคลินตันค่อยๆเบาไปเรื่อย ชายหนุ่มเดินผ่านห้องที่กีตาร์ซ่อนอยู่ไป เด็กหนุ่มยังคงนั่งนิ่งในตู้ไม่ขยับแม้เสียงดาบที่ลากกับพื้นจะเบาไป

 

 

 

แต่อาจเพราะเสียงของคลินตันดัง เลยได้ยินไปทั่ว แต่เขาก็ดูเหมือนจะผ่านห้องนี้ไปแล้ว

 

 

 

ออกมาเหอะ ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอกนะ ” ไม่มีทาง!!! ออกไปหมอนั้นต้องฆ่าเขาแน่ๆ ได้โปรด!!! พระเจ้า ให้หมอนั้นรีบๆไป

 

 

 

 

กีตาร์คุง~~ ออกมาเร็ว ” มันน่าแปลกมาก ที่หมอนั้นเลียนเสียงได้เหมือนเฮดิสมาก “ ออกมาเถอะ ” นี่ก็เสียงไอริส ทำไมหมอนี่ถึงทำให้เขาหลอนได้ขนาดนี้ ไม่นะ แบบนี้เขาจะรู้ได้ไงว่าไหนคือตัวจริง

 

 

 

กีตาร์ ” นั้นมันเสียงแอตลาส.... แต่ถ้านั้นเป็นเสียงคลินตันที่เลียนเสียงล่ะ

 

 

 

“ ….. ” เด็กหนุ่มยังนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เขาไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

กีตาร์ นายอยู่ไหน ” เสียงไอริส... ไม่สิ ต้องไม่ใช่แน่ๆ

 

 

...... ”

 

 

กีตาร์ ”

 

 

 

!!!!! ” เสียงเรเวน.... ทำไมหมอนั้นถึงเลือกเลียนเสียงนั้น.... เด็กหนุ่มนิ่งค้าง เขาควรจะทำยังไงดี เขาจะหนียังไงดี ไม่สิ ต่อให้อยากจะสู้มากแค่ไหน....แต่คงไม่มีทางหรอก

 

 

 

ออกมาเถอะ มาเร็ว ชั้นหานายไม่เจอ ออกมาหาชั้นเร็ว ” ไม่!! ไม่มีทาง!!! “ เร็วๆสิ ชั้นอยากเจอนาย”

 

 

 

“ …... ”

 

 

 

นายอยู่ที่ไหนกัน ชั้นตามหานายไม่เจอซักที ”

 

 

 

“ …... ”

 

 

ซะเมื่อไหรกันเล่า!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” ไวกว่าความคิด ตู้ไม้ที่เด็กหนุ่มซ่อนอยู่ถูกดาบเล่มหนาจามผ่าเป็นสองส่วน!!! กีตาร์มองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าด้วยความตกใจ!! เขารีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว แต่เสียงหัวเราะลั่นของคลินตันก็ตามหลังเขาเรื่อยๆ เขารีบเดินผ่านทางเดิมที่เขาจากมาเพื่อจะไปยังห้องโถงให้ได้!!!

 

 

 

ร่างเดินมาหยุดที่ทางแยกตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนก เขาจะเลือกทางไหนดี????

 

 

 

กีตาร์~~~~ มาเล่นกันเร็ว ” ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจแล้ว!!! เด็กรีบวิ่งเข้าไปที่ทางซ้าย หมอนั้นไม่มีทางรู้หรอกว่าเขาอยู่ทางไหน!!

 

 

 

เด็กหนุ่มวิ่งไปเรื่อยๆ ผ่านห้องมากมาย เขาวิ่งมาได้เกือบ10 นาทีแล้ว ไกลขนาดนี้หมอนั่นคงตามมาไม่ทัน ไม่สิ คงตามหาไม่เจอด้วยซ้ำ ตอนนี้หมอนั้นอาจกำลังสู้กับพวกไอริสอยู่

 

 

เด็กหนุ่มวิ่งไปเรื่อยๆจนถึงทางเลี้ยว ร่างบางหยุดหอบเหนื่อยซักพักก่อนจะวิ่งต่อ

 

 

 

เขาอยากออกไปช่สยเพื่อนๆ แต่ถ้าออกไปเขาจะโดนฆ่ามั้ยนะ? ไม่สิ เขาต้องช่วยเพื่อนเขาให้ได้!!! ทางตรงหน้าสว่างจ้า คงเป็นทางออก เขากำลังจะถึงแล้ว!!!

 

 

 

....แล้ว ” กีตาร์ถึงกับยิ้มค้าง... ตรงหน้าไม่ใช่ห้องพระโรงแต่อย่างใด แต่กลับเป็นหอคอยเหมือนที่เขาจากมา และวิวกลับต่างไป ซึ่งหมายถึง นี่คือ หอคอยทิศใต้ ซึ่งเป็นจุดสตาร์ทของคลินตัน

 

 

 

เขาทำพลาดซะแล้ว ทางแยกนั้น อีกทางคือห้องพระโรงที่เขาต้องไป.....

 

 

 

แต่จะให้เดินกลับไปก็ไม่รู้ว่าหมอนั้นรออยู่ที่ทางแยกรึเปล่า? เอายังไงดี????

 

 

 

ครืดๆๆๆ

 

 

 

ไม่จริง....”

 

 

 

ครืดๆๆ..... กีตาร์ยื่นนิ่งค้าง มองชายหนุ่มที่เข้าไม่คิดว่าจะเจอด้วยใบหน้าซีดเสียว เสียงดาบเล่มดาบหนาที่ลากมาตลอดทั้งทางยิ่งทำให้เด็กหนุ่มสั่นไปทั้งร่าง

 

 

 

ที่บ้านไม่สอนเหรอว่าห้ามทิ้งเลือดไว้ตามทางน่ะ! ” อะไรนะ! กีตาร์หันไปมองที่ไหล่ซ้ายตนตามที่คลินตันชี้ นี่เขาเลือดออกตอนไหน? ทำไมไม่รู้ตัวเลย? หรือเพราะเขามัวแต่หนีจนลืมสนใจ?

 

 

หรือว่าจะเป็นตอนที่คลินตันพังตู้นั้น!!! ดาบคงเฉียดเขาไป...

 

 

งั้นที่หมอนั้นตามมาเจอเขา....

 

 

 

นายทิ้งเลือดไว้ทั้งทางเลยนะ แหม แบบนี้ตามไม่ถูกก็บ้าแล้วแหละ วิ่งเร็วจังเนอะ นายน่ะ แต่.... ” ชายหนุ่มฉีกยิ้มพลางเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “ แบบนี้ยิ่งทำให้ฆ่านายได้เร็วขึ้น ”

 

 

 

ไม่!!! ” กีตาร์พยายามจะวิ่งสวนทางออกไป แต่คลินตันก็ตวัดดาบไปกั้นเอาไป เด็กหนุ่มจึงรีบถอยห่างไปเรื่อยๆแต่ด้านหลังเขาก็เป็นระเบียงหอคอย!! ตกลงไปก็คงตาย...

 

 

 

 

ไม่ต้องห่วงๆ เรามาเล่นอะไรสนุกๆกันเถอะ ” คลินตันปักดาบลงกับพื้นพร้อมเดินเข้ามาใกล้กีตาร์ มือที่รู้งานของเด็กหนุ่มตวัดมีดที่เหน็บเอวขึ้นฟาดฟันเหยื่อ ใช่! เขาไม่มีทางยอมแพ้!!!

 

 

 

แต่ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะพยายามแทงคนตรงหน้าแค่ไหนคลินตันก็หลบมีดของเขาได้อย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ว่าเด็กหนุ่มจะฟันมาทางไหน

 

 

 

โอ้ น่ากลัวๆ ” คลินตันพูดเสียงล้อเลียนปนหัวเราะ เขาหลบมีดของกีตาร์จนรู้สึกตัวอีกทีหลังเขาก็จนกำแพงซะแล้ว กีตาร์เห็นแบบนั้นเลยวิ่งสวนไปอีกทาง เพื่อจะกลับไปยังที่ๆจากมา

 

 

 

ไม่ทันที่ร่างบางจะวิ่งไปได้ไกล ร่างสูงก็วิ่งตามมาคว้าร่างกีตาร์เอาไว้ก่อนจะทุ่มลงกับพื้นอย่างรุนแรง!!! เด็กน้อยกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บ คลินตันมองร่างที่นอนดิ้นด้วยแววตาสนุกสนานแล้วคว้ามือร่างบางบีบจนได้ยินเสียงกระดูกที่ถูกบดกำลังแหลกสลาย

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!! ” กีตาร์ร้องด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือทั้งสิบของเขาหักงอกจนเหมือนกิ่งไม้ที่ถูกเหยียบ จนแทบไม่มีความรู้สึกอีกแล้ว นิ้วของเขาขยับไม่ได้อีกแล้ว มีแต่เพียงความเจ็บที่ทำให้เขาแทบเหมือนตายทั้งเป็น!!

 

 

 

 

แหม แบบนี้ก็ถือมีดไม่ได้แล้วสิ น่าเสียดายจัง ”คลินตันเดาะลิ้นอย่างร่าเริงแล้วหยิบมีดที่ตกอยู่ตรงพื้นขึ้นมาควงเล่น ไม่ทันที่เขาจะเหน็บมันเขาใส่กระเป๋าเสียงของกีตาร์ที่ดิ้นทรมานอยู่กับพื้นก็ดังขึ้น

 

 

 

คืนมา..... เอาคืนมา....”

 

 

 

โห ยังมีแรงอีกเหรอ? ”

 

 

 

เอาคืนมานะ!!!! ”

 

 

 

อ่อ นั้นสินะ ก็นี่มันคือของที่เรเวนสุดที่รักให้มานี่เนอะ... ” ชายหนุ่มชูมีดในมือเล่นอย่างสนุกสนาน ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของเด็กหนุ่มด้วยเสียงของชายที่เอ่ยถึง “ กีตาร์.... ”

 

 

 

แกไม่มีสิทธิ์ ” กีตาร์พยายามพยุงตัวขึ้นมานั่งพร้อมตะโกนลั่น “ แกไม่มีสิทธิมาใช้เสียงเรเวนพูดนะ!!!!!!!”

 

 

 

ฮะๆๆๆ มันเหมือนสินะ ก็แหม ชั้นดันเลียนเสียงคนเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ มันเป็นความสามารถพิเศษเชียวนะ ” คลินยังฉีกยิ้มพร้อมเอ่ยขึ้นราวกับกำลังรำลึกถึงเรื่องในอดีต “ นั้นสินะ ตอนเด็กๆเหรอ นายรู้อะไรมั้ย....”

 

 

 

!!!!! ” กีตาร์ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อมีดที่เขาอย่างได้คืนนักหนามันพุ่งเข้าเสียบท้องของเขาอย่างจัง

 

 

 

ตอนเด็กๆน่ะ หลังจากพ่อชั้นตาย ชั้นก็ต้องดูแลน้องชั้นคนเดียวเพราะแม่ชั้นเข้าโรงพยาบาลบ้า อ่อ! คิดถึงจังน้า วันเวลาในอดีตที่ชั้นวิ่งเล่นกับน้องชายที่ชั้นรักมากกว่าใคร ก่อนที่เขาจะตาย!!!!”

 

 

 

อั๊ก!!!! ” กีตาร์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ลั่นไปทั้งร่างเมื่อมือของคลินตันยื่นมาจับที่มีดตรงหน้าท้องเขา เสื้อชิ้นบางที่เด็กน้อยสวมอยู่ถูกกระชากออกด้วยแรงของคนตรงหน้า!!! จนเผยให้เห็นหน้าท้องขาวซีดที่มีมีดเล่มคมเสียบอยู่

 

 

 

คนที่ฆ่าน้องของชั้นคือลุงแท้ๆของชั้นเอง!!! หึๆ ชั้นใช้เวลาทั้งที่ชีวิตเพื่อจะฆ่ามัน ” คลินตันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพร้อมเลื่อนมีดไปผ่าทะลุไปลึกเรื่อยๆ

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!! ” ของเหลวสีแดงไหลทะลักออกมาจากหน้าท้องร่างบางไม่หยุด ความเจ็บปวดทำให้ร่างเขาชาวูบจนแทบหายใจไม่ออก

 

 

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า ลุงน่ะหยิบมีดในครัวมา มันเตะชั้นไปใส่กำแพงแล้วกระทืบจนชั้นจนแทบลุกไม่ไหว จากนั้นมันก็กระชากร่างน้องชั้นไปแล้วแทงมีดลงในท้องเขา!!!! มันกีดท้องจนทะลุแบบนี้!!!! ” ไม่ว่าเปล่า มือของคลินตันกีดมืดจนหน้าท้องกีตาร์แหวกทะลุ!!!!

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!! ” กีตาร์เบิกตากว้างพร้อมน้ำตาที่ไหลทะลัก เจ็บ!! เจ็บมาก!!! ไม่เอานะ ไม่เอาแล้ว!!!!!

 

 

 

มันเสียบแบบนี้ แทงแบบนี้ หึๆๆๆๆ ” คลินตันฉีกนิ้มกว้าง “ แล้วสุดท้ายรู้มั้ยมันทำยังไงเป็นการปิดท้าย”

 

 

 

ฮึกๆ..... ” กีตาร์ไม่ได้สนใจสิ่งที่คลินตันพูด เขาพยายามคลานหนีด้วยแรงทั้งหมดที่มีแต่.....!!!!!

 

 

 

มันก็กระชากเนื้อสดๆของน้องชายชั้นมาให้ชั้นกินไงล่ะ!!!!!”

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!! ” กีตาร์ร้องลั่นเมื่อชายหนุ่มร่างสูงกระทืบเท้าของเขาอย่างรุนแรงราวกับกำลังเหยียบของเล่น!!!!!! กระดูกขาเขาลั่นแตกละเอียดเป็นชิ้น ทั้งร่างเจ็บแปลบไปหมดจนแทบไม่รู้สึกอะไร!!

 

 

 

เขาขยับไม่ได้แล้ว มือ ขา ตัว....ไม่ไหวอีกแล้ว

 

 

เขากำลังจะตายสินะ.... แต่ถ้าความทรมานนี่มันจะหยุดลงล่ะก็...

 

 

 

เร...เวน ” กีตาร์กระพริบตาถี่ๆปรับภาพเลื่อนรางที่กำลังหายไปเพราะเลือดไปไหลอาบใบหน้าของเขา เด็กหนุ่มเจ็บไปหมด ทรมานเหลือเกิน...

 

 

 

เรเวน... ชั้นกำลังจะไปหานายแล้วสินะ...

 

 

 

โถ่ กีตาร์ๆ ชั้นไม่ให้นายมาตายตรงนี้หรอก!!!!! ” คลินตันตะโกนลั่นพร้อมกระชากร่างปางศพตรงพื้นขึ้นมาแล้วเดินไปที่ระเบียง กีตาร์พยายามจะขยับแต่ร่างเขาก็ไม่มีเรี้ยวแรงซะแล้ว ร่างของถูกยื่นออกไปนอกระเบียงกว้าง ด้านล่างมีแต่หนามแหลมเลื้อยพันอยู่

 

 

 

ชั้นจะโยนนานลงไปดีมั้ยนะ หา? ดีมั้ย กีตาร์ ตอบสิ ” โยนสิ! ชั้นจะได้ตายๆไป กีตาร์อยากพูดไปแบบนั้นแต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหนก็ไม่มีเสียงใดเปล่งออกไปได้

 

 

ถ้าจะตกลงไปตายก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ตายแล้วนี่น่า....

 

 

 

อ่อ! ไม่ดีกว่า!!! ” คลินตันหัวเราะลั่นก่อนจะวางร่างบางลงกลับพื้นแล้วกระชากเถาวัยล์ที่เลื้อยอยู่เหนือหัวตนออกมาด้วยเรี้ยวแรงมหาศาล เขากระชากเถาวัลย์หนามแหลมที่ฝังตัวอยู่ในกำแพงมาจนกำแพงถล่มลงมาเล็กน้อย แต่ร่างสูงก้อไม่สนใจอะไร

 

 

 

นัตย์ตาสีน้ำเงินเข้มปราดมองร่างที่นอนอยู่ที่พื้นด้วยแววตาสนุกสนานราวกับคนโรคจิต เขาไม่สนใจสักนิกว่าหนามของเถาวัลย์มันจะปักทะลุเขามือของเขาจนเลือดไหลทะลักอยู่ เกมนี่มันสนุกจริงๆ!!!!

 

 

 

เอ้า!!! กีตาร์ได้เวลาสนุกแล้ว!!!!!! ” ชายหนุ่มผมน้ำตาลเข้มกระชากร่างบางขึ้นมาตรงหน้าด้วยมือเดียวพร้อมดึงเถาวัลย์ที่อยู่อีกมือมาที่ร่างบางแล้วพันเถาวัลย์หนามแหลมที่คอของกีตาร์!!!!!

 

 

 

หนามแหลมคมของมันปักทะลุคอจนเลือกสีแดงไหลทะลักสาดลงบนใบหน้าของคลินตัน แต่ชายหนุ่มก็ยังหัวเราะอย่างสนุกสนานแล้วทุ่มร่างบางลงไปจากระเบียง!!!! “ ไปเลยกีตาร์!!!! ”

 

 

ร่างของกีตาร์ที่ไร้เรียวแรงถูกทุ้มลงไปกลางอากาศแต่เพราะเถาวัลย์ที่พันคอเขาเอาไว้ทำให้ร่างบางไม่ตรงลงไปเสียบกับหนามแหลมที่รออยู่ด่านร่าง แต่มันกลับเสียบทะลุคอเขาแน่นจน......

 

 

 

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” ไอริสร้องลั่นเมื่อเขาที่พยายามวิ่งไปช่วยเพื่อนตนเมื่อเขาเห็นกีตาร์วิ่งหนีคลินตันจากระเบียงอีกฝาก แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว เด็กหนุ่มเกาะหน้าต่างแน่น ภาพร่างของเพื่อนเขาที่ถูกโยนลงจากหอคอยอีกฝากพร้อมเถาวัลย์ที่รัดแน่นจนร่างของของเพื่อนเขาฉีกขาดตกลงไป.....

 

 

 

โถ่เว้ย!!!! ” ไอริสสบถก่อนที่จะเร่งฝีเท้าไปเรื่อยๆ เขาต้องฆ่ามันให้ได้!!! คลินตัน คอนเนอร์!!!!!!!!!

 

 

 

ไอริสไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาไกลเท่าไหรแล้ว ขาที่รู้สึกชาไปหมดไม่ทำให้เด็กหนุ่มหยุดวิ่งแม้แต่น้อย เขาต้องหาคลินตันให้เจอให้ได้!!!

 

 

พลัก!!! โครม!!!! ร่างของเด็กหนุ่มเซถลาไปเมื่อชนกับอีกร่าง เขารีบลุกขึ้นแล้วจ่อปืนไปใส่คอตรงหน้าทันที!!

 

 

รู้สึกเราจะชนกันบ่อยเนอะ ”

 

 

แอตลาส!!! ” ไอริสยื่นมือไปจับยื่นที่แอตลาสยื่นมาช่วยพยุงแล้วลุกขึ้นมายื่น ดูจากสีหน้าของแอตลาสแล้วคงยังไม่รู้ว่ากีตาร์......

 

 

 

โชคดีที่ชั้นเจอนายคนแรกนะเนี่ย นึกว่าจะเจอหมอนั้นซะแล้ว เรารีบไปห้องโถงกันเถอะ ดีไม่ดี กีตาร์คงไปรอแล้วแหละ วิ่งเร็วขนาดนั้น 5555 ”

 

 

 

แอตลาส...คือ กีตาร์ตายแล้ว.... ” เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงเบา

 

 

 

อะไรนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ไอริส... ”

 

 

 

คลินตันฆ่าเขา คลินติน! หมอนั้นเป็นคนทำ!!! ” ไอริสตะโกนลั่นด้วยเสียงสั่นเครือและน้ำตาที่ไหลริน

 

 

 

ไม่จริง นายรู้ได้ยังไง..... ” ชายหนุ่มผมยาวแทบซุดลงกลับพื้น

 

 

 

ชั้นเห็นเหตุการณ์ตอนที่กีตาร์พยายามวิ่งหนีหมอนั้น ชั้นจะวิ่งไปช่วย แต่หอคอยของชั้นมันไกลเกินไป มันไม่มีจุดเชื่อมกันอีกทางเลย.... ชั้น....ชั้นได้แต่ดูเพื่อนตาย โถ่เว้ย!!!! ”

 

 

 

...... ” แอตลาสยื่นนิ่งค้าง เขาพูดอะไรไม่ออกราวกับวิญญาณไม่ได้อยู่ในร่าง

 

 

 

หมอนั้นโยนกีตาร์ลงจากหอคอย ” ไอริสชี้ไปที่หน้าต่างซึ่งสามารถมองเห็นหอคอยทิศใต้ได้อย่างชัดเจน เห็นแบบนั้นชายหนุ่มผมดำจึงลุกขึ้นเดินไปยังจุดที่เพื่อนตนบอกก่อนจะแทบซุดลงเมื่อเห็นเถาวัลย์ที่เคยรัดร่างกีตาร์เอาไว้ แต่เพราะร่างกีตาร์ฉีกขาดไปทำให้เหลือเป็นบางส่วนที่ยังโดนรัดอยู่

 

 

 

พระเจ้า.... ” แอตลาสอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง โหดร้ายเกินไปแล้ว...

 

 

 

“ …... ” ไอริสนั่งนิ่งค้างไม่ต่างจากแอตลาสเท่าไหร บรรยากาศทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบและสิ้นหวัง จนแอตลาสที่เงียบไปนานทำลายความเงียบลง

 

 

 

เราต้องฆ่าหมอนั้น..... ”

 

 

 

อืม ”

 

 

 

ต้องฆ่ามัน ต้องฆ่ามันให้ได้!!!!! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

เพียงไม่นานร่างของทั้งสองก็ก้าวจนมาถึงห้องพระโรงหลักที่กว้างขวางไร้สิ่งใด ที่มีก็เพียงบัลลังค์ที่ตั้งอยู่สุดห้องและพื้นพรมยาวลาดผ่านมาจนสุดห้อง

 

 

ไม่มีใครเลย หมอนั้นยังมาไม่ถึงหรอกเหรอ? ” ไอริสมองไปรอบๆห้องแต่ก็ไร้สิ่งอื่นใด ไม่ต่างแอตลาสที่ถือขวานยาวในมือแน่นผ่านมองไปมาไม่หยุด

 

 

 

แต่แล้วชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีครามเข้มก็ตะโกนขึ้น “ ไอริส นายได้กลิ่นอะไรมั้ย? ”

 

 

หา? ชั้นนึกว่าชั้นคิดไปเองคนเดียวซะอีก ถ้างั้น....”

 

 

 

กลิ่นนี่มัน.... !!!!!!!!!”

 

 

 

ซ่า!!!!! โครม!

 

 

 

ทั้งสองรีบหันควับไปมองยังต้นเสียงจากประตูอีกบานหนึ่งที่ถูกเปิดเข้ามาพร้อมถึงน้ำมันขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้ามาก่อน จากนั้นร่างที่พวกเขาอยากเจอมากที่สุดก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

 

 

 

ไงๆ ทำไมทำหน้าตาน่ากลัวเชียว? อ่อ! เห็นฉากกีตาร์เหินฟ้ารึไง หึๆ ” คลินตันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

 

 

แก!!!!!!!!!! ”

 

 

 

โอ๊ะๆ ใจเย็นๆ ชั้นกำลังเหนื่อยๆอยู่ ขอพักแปป ” คลินตันชูมือทั้งสองข้างขึ้นเมื่อไอริสและแอตลาสจ่ออาวุธมาทางเขาพลางเดินไปทางสุดห้องพร้อมนั่งลงบนบัลลังค์อย่างสบายใจเฉิบ

 

 

แก!!! ยังจะมาทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเรอะ”

 

 

 

โหย อะไรมาก เดี๋ยวก็ตายกันหมดแล้ว แหมๆ ขอพักหน่อยชั้นเหนื่อย ”

 

 

 

เหนื่อยอะไรของแกน่ะ!! ” ไอริสตะโกนลั่นพร้อมไปยังจ่อปืนไปทางคลินตันไม่ขยับ

 

 

 

อ่อ ก็ชั้นเอาน้ำมันไปราดทั้งปราสาทนี่มาไง!!!!!! หึๆ”

 

 

 

!!!!!!!!!!!! ”

 

 

 

เอาล่ะๆ ” ชายหนุ่มบนบัลลังค์ทำท่าทางบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมดึงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง “ได้เวลาสนุกกันแล้วสิ!!!!!!”

 

 

 

!!!!!! ” คลินตันชูไฟแช็คขึ้นพร้อมโยนมันลงไปในกองน้ำมัน เพียงชั่วพริบตาเพลิงร้อนระอุก็รุกรามไปครึ่งห้องทันที!!!!!! แอตลาสและไอริสต่างทำอะไรมันถูก ต่างกลับชายหนุ่มถูกเป็นคนเริ่มนรกนี้ขึ้นซึ่งกำลังบิดขี้เกียจไปมาแล้วรีบเอ่ยขึ้น

 

 

 

ต่อไปก็ตาพวกแก!!!!!! ” ร่างนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไอริสที่ตั้งตัวแทบไม่ทันกระหน่ำยิงไปยังร่างของคลินตันแต่หมอนั่นก็หลบได้หมดราวกับรู้ทาง!!!! คลินกระชากร่างของไอริสมาทุ้มใส่พื้นก่อนจะโดดหลบขวานเล่มยาวของแอตลาสที่จามผ่านหน้าพร้อมพุ่งเข้าถีบร่างแอตลาสจนเซล้มไป

 

 

 

ไอริสพยุงตัวขึ้นยิงเข้าใส่แขนของคลินตันอย่างจัง แต่ร่างนั้นก็เพียงหัวเราะอย่างสนุกสนานแล้วพุ่งเข้ามาที่ร่างเขา เร็วเกินไปแล้ว!!!!

 

 

 

ร่างไอริสปลิวไปตามแรงกระชากของคลินตัน พร้อมของเหลวสีแดงที่ไหลซึมออกมาจากปากร่างบางเมื่อตัวเขาพุ่งเข้ากระทบกำแพงหนา!!!!

 

 

 

หึๆ เล่นอะไรกับแกดีหว่า ” คลินตันฮัมเพลงอย่างสนุกสนานขณะที่เหลือบมองแอตลาสที่พยายามพยุงตัวขึ้นมา แล้วจึงพูดขึ้น “ หืม นายน่ะรักกับไอ้อดีตผู้คุมนั้นสินะ? อ่า แหม ชั้นไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอก หึๆ ”

 

 

 

 

อะ...อะไรของ...แก ” ไอริสที่ถูกร่างสูงเหยียบเอาไว้พยายามเอ่ยอย่างกระตุกกระตัก แต่มันทันได้ทำอะไร คลินตันก็เดินไปกระชากแย่งขวาน Halberd ของแอตลาสมาพร้อมออกแรงกระทืบร่างชายหนุ่มที่นอนอยู่ตรงพื้น!! จากนั้นจึงรีบเดินมาที่ไอริสแล้วกระชากร่างบางขึ้น

 

 

 

งั้นเอางี้ดีกว่า ชั้นจะทำให้นายมองไม่เห็นหมอนั้นอีกต่อไป!!!!!!! ” ปลายขวานแหลมคมถูกเสียบเข้าไปยังตาซ้ายของชายหนุ่มจนเจ้าของร่างร้องลั่น!!!!!!!!!!!

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!! ” ของเหลวสีชาติไหลทะลักออกมาจากตาของเด็กหนุ่มไม่หยุด ขณะที่คลินตันยังหัวเราะลั่นอยู่

 

 

 

 

แกไม่ต้องมองเห็นอะไรอีกต่อไป!!!!!!! ” คลินดึงขวานยาวที่เสียบทะลุตาไอริสออกมาพร้อมจะแทงไปยังดวงตาอีกข้าง!!!!! แต่แล้วร่างนั้นก็ต้องล้มไปอีกทางด้วยแรงถีบของแอตลาส

 

 

 

 

ไอริส เป็นอะไรมั้ย ” แอตลาสประคองร่างเพื่อนตนขึ้นมา แต่เด็กหนุ่มผมขาวก็เอาแต่ดิ้นทรมานไปมาไม่หยุด ดงวตาข้างหนึ่งของเขาได้เสียมันไปแล้ว...

 

 

 

หึๆๆ ” ไม่ทันที่จะได้สนใจอะไรต่อ ร่างที่ถูกเตะไปก็ลุกขึ้นมาพร้อมหัวเราะลั่นราวกับกำลังเล่นเกมอย่างมีความสุขอยู่ “ จะพยายามแค่ไหนเดี๋ยวพวกแกก็ตาย!!!! เดี๋ยวพวกแกก็ต้องตามไอ้เด็กกีตาร์นั้นไป!!!”

 

 

 

ไม่มีทาง!!!!!!!!”ไอริสกำมือแน่นก่อนจะจับไหล่แอตลาสเอาไว้เพื่อพยุงตัวเองขึ้นมายื่น แอตลาสเองก็ลุกขึ้นพร้อมเดินไปหยิบขวาน Halberd ขึ้นมา ไม่ต่างจากไอริสที่กระชับปืนซิกซาวเออร์ในมือขึ้น

 

 

 

 

 

ไอ้เกมบ้าเนี่ย พวกชั้นจะฆ่าแกให้ได้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ”

 

 

41 ความคิดเห็น

  1. #34 Zero (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:38
    แง้วว นุ้งกีตาร์ไปแบ้วอ่าาา ไปหาเรเวนแล้ววววว>
    #34
    0
  2. #33 Lotty (@mamochan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:01
    ในที่สุดกีตาร์ก็ตายยย กร้ากกกก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ .//ทำหน้าชั่วร้าย
    #33
    0
  3. #32 Pook_ky (@pookky-pm) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:55
    เลือดสาดเต็มเบยแอบโหดนิดๆ กีตาร์คุงน่าสงสาร
    #32
    0
  4. #31 _FaY_ (@noael) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:32
    ......สงสารกีตาร์ และคลินตันมาก แลดูบทนี้จะเลือดสาดแฮะ(?) อดีตคลินน้อยน่าสนใจดี R.I.P Guitar ^^ อ่านบทนี้แล้วคิดถึงเรเวนกับคราวมากกกก><

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:34
    #31
    0