Caucus Race

ตอนที่ 25 : Chapter 15.5 ' Petyile Camellon '

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ธ.ค. 56

ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นห้องโถงกว้างอย่างเคย โต๊ะไม้อ่อนเรียบตัดกับผ้าปูสีครีมนุ่มได้อย่างลงตัว เก้าอี้ที่ถูกตั้งล้อม พรมนุ่มฟูสีขาวขุ่น โคมไฟระย้าที่ส่องแสงสีส้มทำให้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา ทั้งกรอบรูป โซฟา และตู้หนังสือเล็กๆก็ถูกตกแต่งไว้อย่างปรัณีตเช่นเคย แต่บางสิ่งกลับหายไป....

 

 

 

เมื่อ 2 ชั่วโมงที่แล้วห้องนี้เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทุกคนนั่งกินข้าวด้วยกันพร้อมคุยเรื่องแผนการต่างๆ

 

 

 

บุคคลเดิม นั่งอยู่ในห้องเดิม นั่งเก้าอี้ตัวเดิม แต่กลับเปลี่ยนไป

 

 

 

ใบหน้ากลับ....เต็มไปด้วยน้ำตา

 

 

 

ไม่นานประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างของเซย์ยะที่ก้าวเข้ามา ชายหนุ่มกวาดมองเหล่าเพลย์เยอร์ที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ของตน ทุกคนนั่งเก้าอี้ตัวประจำ แต่เก้าอี้อีกตัวหนึ่งกลับว่างเปล่า

 

 

 

ว่างเปล่าไปเรื่อยๆ ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า........

 

 

 

เซย์ยะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกไป กีตาร์ยังคงสลบอยู่ แอตลาสเองก็เหม่อมองไปห่างไกลราวกับว่าจิตใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ร่างสูงหันไปมองไอริสเป็นคนสุดท้าย แต่เด็กหนุ่มกลับหลบหน้าเขาไปอื่นทางแทน

 

 

 

เซย์ยะเดินเข้าไปใกล้ไอริสแล้วประคองหน้าเด็กหนุ่มผมขาวให้กลับมามองตน และเขาก็ต้องตกใจเมื่อใบหน้าที่ไร้เดียงสาราวกับตุ๊กตากระเบื้องน่าถนุถนอมมันเต็มไปด้วยน้ำตา!!!!

 

 

ไอ....... ” ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยชื่อร่างตรงหน้าออกไป ร่างนั้นก็เอ่ยขึ้นแทรกก่อน

 

 

คุณเป็นใครกันแน่? ” นัตย์ตาสีฟ้าสดใสเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ร่างบางขมวดคิ้วแน่น มือเรียวเล็กเอื้อมมาสัมผัสแขนของเซย์ยะเอาไว้ก่อนจะถามทวนอีกครั้งเมื่อร่างสูงเงียบไป “ คุณเป็นใครกันแน่? ”

 

 

 

ไอริส....... ชั้น.... ” ร่างสูงนิ่งเงียบ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว! “ ชั้นชื่อเซย์ยะ สเตลสัน ”

 

 

สิ้นสุดคำพูดของชายหนุ่ม แอตลาสที่นั่งนิ่งอยู่นานก็ค่อยๆหันมามองเขา ร่างสูงใช้นัตย์ตาสีครามเข้มของตนตวัดมาที่ใบหน้าของเซย์ยะด้วยสายตาราบเรียบ เมื่อเห็นแบบนั้นชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำเงินเข้มจึงพูดต่อ

 

 

 

ชั้นทำงานให้กับ Camellon International ( CI ) จริงๆแล้วบริษัทของเราเป็นหุ้นส่วนกัน อ่า... คือชั้นจะบอกว่าเจ้าของเครื่อ CI คนปัจจุบันก็คือ เพทาย คาเมลลอน หรือโดโด้เบิร์ดที่พวกนายรู้จักนั้นแหละ ”

 

 

 

เฮ้!!! เอล็ก..... ไม่สิ เซย์ยะ ชั้นเคยได้ยินชื่อนายอยู่ นายเป็นผู้บริหารของ SI ไม่ใช่รึไง? ” ชายหนุ่มผมยาวว่าพร้อมลุกขึ้น เขาสาวเท้าเข้ามาตรงที่ๆทั้งสองนั่งอยู่แล้วเอ่ยถามต่อ “ นายมาเป็นคนคุมเกมได้ยังไง ”

 

 

 

เพราะชั้นเป็นคู่มันของเพทาย..... ”

 

 

แค่นั้นเหรอ? ”

 

 

คือจริงๆชั้นแทบไม่..... ”

 

 

พลั๊ะ!!!!! ไวกว่าความคิด ไม่ทันที่เซย์ยะจะได้พูดอะไร ชายหนุ่มผมดำก็ง้างหมัดซัดหน้าของร่างสูงจนเซล้มไป

 

 

Alaxia!!!!! ” ไอริสรีบลุกขึ้นไปพยุงร่างนั้นเอาไว้ “ แอตลาสเกินไปแล้วนะ ”

 

 

หึ! นั้นสำหรับคำโกหก!!!!!!! ” แอตลาสเหลือบนอนร่างที่นอนอยู่บน ชายหนุ่มดันร่างของไอริสที่เกาะตัวเซย์ยะออก จากนั้นเขาจึงก้มลงไปพร้อมยื่นมือเข้าไปข้างหน้า!!

 

 

หมับ!!!!

 

 

ชายหนุ่มเบิกตากว้างมองร่างแอตลาสที่ก้มลงมากอดเขาแน่น ร่างนั้นยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกแต่เพียงหัวเราะเสียงเจ้าเล่ห์แล้วว่าขึ้น

 

 

นี่สำหรับ คำขอบคุณ ”

 

 

 

ชายหนุ่มที่โดนกอดไม่พูดอะไร แต่กลับเหมือนน้ำตามันจะไหลออกมายังไงยังงั้น

 

 

 

ขอโทษจริงๆนะ ทุกคน สำหรับทุกอย่าง ” เซย์ยะกีดยิ้มบางๆ “ แต่เรื่องเกมเนี่ยชั้นไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ว่าเพทต้องการอะไร ทั้งๆที่ตอนแรกบอกว่าแค่จะจับพวกนายเขามาทดลองแท้ๆ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้”

 

 

ทดลอง? หมายความว่ายังไง? ”

 

 

เรื่องนั้นน่ะ...... ”

 

 

ผู้ถูกเลือกไงล่ะ!!!! ” ทั้งสามหันขวับไปยังต้นเสียงที่ดังขึ้นมาจากหลังประตู เพียงไม่นานบานประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างที่ก้าวเข้ามา บุคคลนั้นทำให้เซย์ยะได้แต่นิ่งค้างแล้วจึงหลุดพูดเสียงเบา

 

 

เพท..... ”

 

 

เซย์.... ทรยศเพท ” คำพูดร่างนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับรู้สึกชาไปทั้งตัว

 

 

ใครน่ะ..... ” แอตลาสและไอริสมองค้างไปที่ร่างนั้น

 

 

เด็กผู้หญิง.... ”

 

 

ร่างตรงหน้าพวกเขาคือเด็กสาวผมยาวสีชมพูนุ่มสลวย เส้นผมฟูนุ่มดูไม่ค่อยเป็นทรงเพราะพึ่งลุกมาจากที่นอนได้ไม่นาน ผิวขาวเนียนใสตัดกับดวงตาสีทองเป็นประกายราวกับเพชรเม็ดงามที่ทำให้ผู้จับจ้องละสายตาไม่ได้ ริมฝีปากสีชมพู่ออกนุ่มยังคงนิ่งไม่ขยับ ร่างกายอ่อนเยาว์ดูแล้วอายุไม่น่าเกิน 16-17 ปี

 

 

 

มือเรียวเล็กอุ้มตุ๊กตานกโดโตัวโปรดเอาไว้ เธอกระพริบตาถี่เพื่อปรับแสงเมื่อไม่ค่อยชินกับนอกห้องของเธอเท่าไหร ปกติเด็กสาวแทบไม่ได้ออกไปไหนนอกจากห้องของตน เธอกระชับปกเสื้อชุดโลลิต้าสไตล์ยุโรปของตัวเองหลายครั้งก่อนจะปล่อยให้ตุ๊กตานกโดโด้บินขึ้นไป

 

 

 

แกว่กๆๆๆๆ ” เจ้านกโดโด้ร้องเสียงแหลมพร้อมบินพุ่งผ่านเซย์ยะไป มันสะบัดปีกของมันอีกครั้งแล้วจึงบินโฉบกลับมาที่เจ้าของของมัน

 

 

 

ชั้นชื่อ เพทาย คาเมลลอน ” เด็กสาวเอ่ยยเสียงใสยวนใจด้วยใบหน้านิ่งเรียบ “ ชั้นคือผู้สร้างเกมนี้ขึ้นมา ”

 

 

 

เธอคือคนที่สั่งให้จับเรามาที่นี่สินะ ” ไอริสรีบตะโกนลั่นพร้อมจ้องหน้าเพทายเขม่ง

 

 

 

ใช่แล้วล่ะ ” เธอตอบด้วยสีหน้านิ่งๆแบบเดิม “ ไหนๆเกมมันก็พังเพราะเฮดิสไปแล้ว ชั้นก็คงต้องอธิบายซักหน่อย ถึงคำว่า ' ผู้ถูกเลือก' น่ะ ”

 

 

ร่างบางในชุดโลลิก้าวผ่านเหล่าเพลย์เยอร์ไปนั่งลงบนโซฟาตัวกว้าง ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆเธอก็คงไม่ต้องออกมาปรากฎตัวต่อหน้าผู้เล่นแบบนี้หรอก แต่ไหนๆก็ถึงขึ้นนี้แล้ว เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร!

 

 

 

ผู้ถูกเลือกงั้นเหรอ เหมือนจะเคยได้ยินจาก... ” ไอริสว่าพร้อมหันไปมองคนข้างกายเขา

 

 

 

ใช่แล้วล่ะ ชั้นเคยบอกนายไว้ก่อนเริ่มเกม ” เซย์ยะพยักหน้าให้ร่างบาง เพราะเพทบอกเขามาแบบนั้น แต่จริงๆแล้วเขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ามันหมายถึงอะไร ทำให้ต้องเป็นพวกเขาทั้ง 7 คน???? (นับคามาระกับโฮโนกะรวมกัน)

 

 

 

ในกรณีของพวกนายถูกจับมาเหมือนๆกัน ” เด็กสาวว่าพร้อมลูบขนเจ้านกโดโด้ “แต่ในกรณีของแอตลาส เคาท์ เราไม่หาตัวเขาได้จึงต้องเปลี่ยนเป็นยื่นข้อเสนอให้เขามาเอง ”

 

 

 

อะไรนะ!!!! ” แอตลาสร้องลั่น ก็ถูก! ที่เขามาด้วยตัวเอง แต่กติกาที่สัญญาเอาไว้.... “ ไหนบอกว่าถ้าชนะเกมแล้วเธอจะทำให้จูปีเตอร์ฟื้นขึ้นมา!!!!”

 

 

 

ก็เพราะนายถูกลอกไงล่ะ.... ” ริมฝีปากบางเรียบพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “ คนตายมันจะไปฟื้นคืนชีพได้ยังไงกัน”

 

 

 

แก!!!!!!!!!!! ” ไม่ทันที่แอตลาสจะพุ่งเข้าไปที่เพทาย ชายหนุ่มผมน้ำเงินก็จับตัวเขาไว้ เซย์ยะส่ายหน้าเบาๆเชิง อย่าทำแบบนั้น ถึงแม้แอตลาสจะไม่ค่อยพอใจแต่ก็สงบลงเล็กน้อย

 

 

 

สำหรับคำว่า 'ผู้เลือก' พวกนายอย่าได้สำคัญตัวเองไป! ” ในขณะที่เด็กสาวกำลังพูด ร่างที่สลบอยู่บนเก้าอี้ก็ค่อยๆขยับ ดวงตาสีฟ้ากระพริบถี่ๆก่อนจะมองไปรอบตัว

 

 

 

ที่นี่..... ”

 

 

 

กีตาร์!!! ” แอตลาสและไอริสตะโกนเรียกชื่อนั้นพร้อมกัน เด็กหนุ่มผมบลอนด์มองไปรอบตัวช้าๆก่อนจะมองร่างของเด็กสาวในชุดโลลิต้าด้วยแววตางงๆ “ ใครอ่ะ? ”

 

 

 

กีตาร์มานี่เร็ว! ” ไม่ว่าเปล่าแอตลาสวิ่งเข้าไปอุ้มกีตาร์ออกมาอยู่ที่จุดเดิม เด็กหนุ่มมองทุกคนอย่างไม่เข้าใจจึงรีบเอ่ยถาม

 

 

 

นี่มันอะไรกัน นั่นใคร?? แล้ว....แล้วคราวล่ะ!!! ”

 

 

 

“ …... ” คงเพราะเด็กหนุ่มสลบไปก่อนเลยไม่ทันได้ดูเหตุการณ์นั้นต่อ.....

 

 

กีตาร์....คราวตายแล้ว ” เมื่อทนไม่ไหว เซย์ยะจึงเป็นคนพูดออกไป

 

 

 

ไม่จริง....น่า ” น้ำตาของร่างบางไหลออกมาเองโดยอัตโนมัติ ทำไม....ถึงต้องตายล่ะ ทุกอย่างมั้นไม่ควรเป็นแบบนี้

 

 

 

“ …... ” เซย์ยะมองกีตาร์นิ่งๆก่อนจะดึงเด็กน้อยเข้ามากอดเอาไว้ ปล่อยให้กีตาร์ซบหน้าลงบนอกแล้วปล่อยน้ำตาออกมาอย่างบ้าคลั่ง

 

 

 

ทำไมกันล่ะ ทำไม!!!!! ” เด็กน้อยโวยวายทั้งน้ำตา ถึงมันจะฟังดูงี่เง่า แต่เขาก็รับไม่ได้จริงๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้

 

 

 

“ …... ” ภายในห้องกว้างไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงความเงียบกริบและเสียงร้องไห้ของกีตาร์เท่านั้น

 

 

 

ทั้งๆที่เรา ...ฮึก เราวางแผนมาอย่าง....ฮึก อย่างดี ” กีตาร์พูดอย่างกระตุกระตัก “ เราก็จะรอดแล้วแท้ๆ ทำไมล่ะ ฮึก ทำไม!!!! ฮือ..... ”

 

 

 

กีตาร์ ” ไอริสพูดอย่างปลอบโยนพร้อมลูบเส้นผมสีบลอนด์นั้นเบาๆ แอตลาสได้แต่เบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพราะตอนนี้เขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน

 

 

 

เพราะเฮดิสไงล่ะ ” แต่แล้วบรรยากาศดงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงของเด็กสาวที่นั่งบนโซฟา เธอเลื่อสายตาจากตุ๊กตาโดโด้ไปมองเพลย์เยอร์ทุกคน “ ถ้าไม่มีเฮดิสพวกนายก็คงชนะไปแล้ว ”

 

 

เฮดิส... ” กีตาร์เงยหน้าขึ้นมาจากอกของเซย์ยะ “ เฮดิสตายแล้วนี่น่า ”

 

 

 

ใช่ คราว เฟอร์ริสเทียก็ตายแล้วเหมือนกัน ”

 

 

 

นี! ฮึก....ชั้นสงสัยอยู่นานแล้ว.... เธอเป็นใคร ” เด็กหนุ่มมองร่างนั้นด้วยสายตานิ่ง เมื่อเห็นแบบนั้นเซย์ยะจึงรีบตอบแทน

 

 

 

เพทาย คาเมลลอน ผู้สร้างเกม.... ”

 

 

 

หา? งั้น....งั้นที่พวกเราถูกจับมาเล่น... อึก เกมบ้าๆเนี่ย เพราะเธอเหรอ!!!!! ”

 

 

 

ใช่แล้วล่ะ ” เด็กสาวตอบเสียงเรียบ

 

 

 

กีตาร์แทบอยากจะลุกไปต่อยคนตงหน้า แต่เซย์ยะก็กอดร่างเขาเอาไว้ เด็กหนุ่มโวยวายไม่หยุด แต่เหมือนเขาเห็นสีหน้าม่นหมองของทุกคนเขาก็ได้แต่นิ่ง....

 

 

 

ก็เพราะว่าพวกนายคือ ตัวแทน... ”

 

 

 

ตัวแทนอะ...!!! ” ไม่รอช้าให้แอตลาสได้แทรก เพทายลุกขึ้นมาพร้อมเอ่ยขึ้น

 

 

 

เรื่องนั้นน่ะ ถ้าอยากรู้ก็ชนะเกมด่านสุดท้ายให้ได้สิ แล้วชั้นจะบอกถึงเหตุผลที่พวกนายต้องมาเล่นเกมนี้ ” เธอว่าพร้อมก้าวผ่านร่างทุกคนไป แต่ก่อนที่เพทายจะเปิดประตู เธอก็หันกลับมาจ้องทุกคนดวงดวงตาสีทองสุกใส

ริมฝีปากบางสวยพลันกีดยิ้มพร้อมเอ่ยเสียงหวาน “อ่อ มีอีกเรื่อง!! ”

 

 

 

“ …... ”

 

 

 

ชั้นจะมาบอกกติกาเกมด่านต่อไป ”

 

 

 

เราไม่เล่น!!! ” ราวกับนัดกันไว้ เพลย์เยอร์ทุกคนตะโกนขึ้นพร้อมกันทันที

 

 

 

พวกเราจะไปเล่นเกมงี่เง่านั้นอีกแล้ว! ” กีตาร์ตโกนเสริมพร้อมจ้องมองร่างนั้นด้วยแววตาวาวจโรชน์

 

 

 

ขอบอกกติกาขอด่าน... ” เด็กสาวไม่ได้สนใจคำพูดของทุกคนแม้แต่น้อย เธอกลับเอ่ยต่อด้วยเสียงเรียบๆอย่างไร้ความรู้สึก “ ด่านสุดท้านคือ Cities Sleep เมืองแห่งนิทรา ทีมหลักของด่านออกแบบมาจากเมืองต้องคำสาปของเจ้าหญิงนิทรา”

 

 

นี่ เธอ!!!! ”

 

 

กติกาของด่านสุดท้ายถูกตั้งไว้เป็นพิเศษ ” เด็กสาวพูดต่อไปโดยไม่สนใจคำแย้งใดๆ

 

 

เฮ้!!! หน็อย!! ยัย.... ”

 

 

กติกาใน Cities Sleep คือให้อาณาเขตอยู่ในปราสาทต้องสาปของเจ้าหญิง มีเวลาไม่จำกัด อาวุธสามารถเลือกเข้าไปใช้ในด่านได้ ”

 

 

 

นี่... เธอฟังพวกเราบ้างมั้ยเราบอกว่าไม่เล่น!!!! ”

 

 

 

สิ่งเดียวที่จำเป็นสำหรับคือ ฆ่า!!! ”

 

 

 

หะ หา? ” กีตาร์หยุดพูดพร้อมถามขึ้น “ ฆ่าอะไรอีกล่ะ ปีศาจ! แม่มด! คนแคระ หรือจะมังกร มีอะไรอีกล่ะ หา!! ”

 

 

 

สิ่งที่ต้องฆ่าน่ะไม่ใช่พวกนั้นหรอก แต่คือ ' พวกนาย ' ต่างหาก!!” เพทายเอ่ยพร้อมเขย่าตุ๊กตานกโดโด้ไปมาก่อนจะเลื่อนมือไปบีบของมันแน่นจนมันหยุดร้องไป “ พวกนายก็แค่ไล่ฆ่ากันเอง ”

 

 

 

อะไรนะ..... ” เหล่าเพลย์เยอร์ได้แต่นิ่งค้าง!! ไม่ต่างเซย์ยะที่นิ่งเงียบไป

 

 

นี่มันอะไรกัน เพท!!!!! ” เขาไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่ามันจะจบแบบนี้ ทำไมเธอถึงทำขนาดนั้น!!!

 

 

 

ชั้นไม่ได้บอกเซย์ไว้หรอก นี่เป็นกติกาที่พึ่งตั้งขึ้นมาใหม่ เพราะเรื่องเฮดิสทำให้วุ่นวายไปหมด แต่ก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ” เด็กสาวฉีกยิ้มหวาน “ เดี๋ยวเพลย์เยอร์ทุกคนก็ต้องฆ่ากันอยู่ดี ”

 

 

 

เพท!!!!!!!!!!!! ” ชายหนุ่มตะโกนล่ะ เธอบ้าไปแล้ว!!!!

 

 

 

เลือกใช้อาวุธที่ตัวเองถนัด เวลาไม่จำกัด ผู้เหลือรอดเท่านั้นที่เป็นผู้ชนะ ”

 

 

 

หา ไม่มีทาง!!! ” แอตลาสสบถอย่างหัวเสีย แต่เด็กสาวก็ยังยื่นนิ่งพลางลูบผมสีหวานของตน

 

 

 

นายเคยหวังไว้แบบนี้ไม่ใช่เหรอ แอตลาส เคาท์ นายเคยอยากให้ทุกคนตายไม่ใช่รึไง นี่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

 

 

ไม่มีทางแล้ว! ชั้นจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด ตอนนี้ชั้นเข้าใจแล้วว่าทุกคนคือครอบครัว แถมจูปิเตอร์ก็ไม่มีทางดีใจแน่ถ้าชั้นต้องฆ่าคนอื่นเพราะเขาน่ะ!!! ”

 

 

 

หืม พูดได้ดี ว่าแต่ ครอบครัว เนี่ย? ฟังเป็นคำที่ตลกดีจังเนอะ ” ร่างบางหัวเราะเบาๆ

 

 

!!!! ” ทุกคนมองเพทายอย่างคาดโทษแต่บนใบหน้าของเด็กสาวกก็ยังมีรอยยิ้มเรียบๆ

 

 

 

คนที่เจอกันได้ไม่ถึงเดือนจะเป็นครอบครัวได้ยังไงกัน พวกนายก็แค่คิดกันไปเอง ”

 

 

 

เธอ!!!!!! ”

 

 

 

เพท หยุดเกมซะ! ” ไม่รอไม่เสียเวลาเซย์ยะรีบตะโกนขึ้น “ พวกเขาไม่มีทางฆ่ากันเองหรอก เธอเริ่มเกมไปก็ได้แต่ปล่อยให้เสียเปล่า!!! ”

 

 

 

อ่อ เรื่องนั้นชั้นคิดไว้แล้วล่ะ รู้ดีว่าพวกนายต้องใจเสาะไม่คิดจะสู้กันขึ้นมา ” เพทายพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน เด็กสาวก้าวเข้ามาใกล้ผู้เล่น

 

 

 

นัตย์ตาคู่สวยตวัดมองเหล่าเพลย์เยอร์ทุกคนรวมถึงเซย์ยะ เธอก้มตัวลงมาให้ระดับสายตาอยู่ที่เดียวกันกับชายหนุ่มผมน้ำเงินเข้มที่นั่งอยู่จากนั้นจึงเอ่ยเสียงหวาน

 

 

 

ชั้นรู้ว่าเดี๋ยวเซย์ก็ต้องกลับมาหาชั้น ”

 

 

 

ไม่..... ” ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยอะไร เด็กก็ยกนิ้วขึ้นเตะปากเซย์ยะเอาไว้ก่อนจะเรื่อยตัวเข้าไปใกล้แล้วมอบจูบอ่อนหวานเป็นการปิดปาก ริมฝีปากบางสวยฉีกยิ้มอย่างพอใจ

 

 

ผิดกับเพลย์เยอร์ทุกคนที่ยื่นนิ่งค้างกับภาพตรงหน้า!!!!!

 

 

เซย์ยะดันร่างเธอออก แต่เด็กสาวก็เพียงยิ้มและหัวเราะเบาๆ นัตย์ตาคู่สวยตวัดมองไปที่ไอริส

 

 

ชั้นไม่ชอบให้ใครมาแย่งของๆตัวเอง ”

 

 

เพทายหัวเราะเสียงใสแล้วก้าวออกห่างจากทุกคน เด็กสาวก้าวไปที่ประตูห้องท่ามกลางความงุนงงของทุกร่างที่ยืนนิ่งอยู่ในห้อง เด็กสาวผมชมพูฉีกยิ้มบางๆพร้อมชะโงกหน้าออกมาจากประตู

 

 

ชั้นรู้ว่าพวกนายจะไม่ฆ่ากันเองเลยเตรียมแผนการไว้แล้วล่ะ!! ” เธอพูดเสียงยวนใจก่อนที่ประตูบานนั้นจะปิดไปพร้อมความตกใจของทุกคนในห้องกว้าง!!!!

 

 

 

ชั้นเตรียมเพลย์เยอร์คนที่ 8 เอาไว้แล้ว ”

 

 

 

ทุกคนได้แต่นิ่งค้าง ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมีเพียงนาฬิกาที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ

 

 

 

เดินไปไม่สิ้นสุด.....

 

 

 

ท่ามกลางความสิ้นหวัง ความสับสน ไร้หนทาง

 

 

 

เพลย์เยอร์คนที่ 8 ได้ปรากฎตัวขึ้นแล้ว...........

 

 

 

 

 

........................................................................................................................




 




 

ต้นแบบเพทาย!!! ( ' w ' )ผู้หญิงคนแรกของเรื่อง 555555

ตอนต่อไปเข้าดราม่าแน่ๆเบยคะ =w=!!

เม้นด้วยจ้า




 

41 ความคิดเห็น

  1. #27 Woofpy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 20:21
    เซย์ยะ อย่าไปยอมตัวเมีย เอ๋ย?!? เพททายน่าาาาาา >[ ]
    #27
    0
  2. #25 _FaY_ (@noael) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 14:59
    ....อ่า รู้สึกเกลียดเพทายจังเลยน้า~ = =แง่มๆ//งับหัวเฮดิส
    #25
    0