Caucus Race

ตอนที่ 19 : Chapter 10 ' Hedis hell '

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 พ.ย. 56

 

กึกๆๆๆ

 

 

 

นิ้วเรียวยาวควงปากกาด้ามบางในมือไปมาก่อนจะเคาะมันลงบนโต๊ะ 2-3 รอบอย่างคล่องแคล่ว นัตย์ตาสีม่วงเข้มเป็นเอกลักษณ์ตวัดไปมองนอกบานหน้าต่างใหญ่ที่ปรากฎวิวสวยของสวนเล็กที่มีพุ่มไม้เขียวขจีอยู่รอบๆ

 

 

 

 

กลางสวนมีโต๊ะหินอ่อนสีครัมนวลนุ่มตระง่านอยู่ได้อย่างเป็นระเบียบ สายลมเย็นๆพัดผ่านใต้แสงอาทิตย์อุ่นๆยามบ่าย

 

 

 

ดูๆแล้วช่างเป็นบรรยกาศที่น่าพักผ่อนจริงๆ

 

 

 

จะเสียก็แต่ไอ้มนุษย์หน้าสะล่อนตรงหน้าเขาเนี่ย!!!

 

 

 

Alaxia ส่ายหัวไล่ความคิดไร้สาระออกจากหัวตนก่อนจะรัวเคาะปากกาในมืออีกครั้ง

 

 

 

 

กึกๆๆๆๆ

 

 

 

^^ ”

 

 

 

กึกๆๆๆ

 

 

 

แต่แล้วความอดทนของร่างสูงก็หมดลง เขาวางปากกาในมือลงบนโต๊ะแล้วจึงเอ่ยเสียงเรียบ

 

 

เฮดิส เฮล ”

 

 

ครับ ”

 

 

 

ถ้าเข้าใจไม่ผิดนายจะมาเป็น ' ผู้ช่วย ' ของชั้นใช่มั้ย ” นัตย์ตาคู่สวยตวัดมองร่างตรงข้ามตัวแววตาจริงจัง ผิดกับชายหนุ่มผมขาวที่ยังนั่งทำหน้าระริกระรี้เล่นกับผีเสื้อที่บินผ่านไป

 

 

 

 

ครับ ”

 

 

 

แล้ว ' เขาคนนั้น ' ได้บอกอะไรกับนายในเรื่องนี้บ้าง?? ”

 

 

 

เขาให้ผมมาเป็น 'ผู้ช่วย' คุณไงครับ ^^ ” ดวงตาสีดำสนิทพลันมองมายังร่างสูงอีกครั้ง ชายหนุ่มค่อยๆโน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “ จะว่าไปเล้นคุณนี่ก็หล่อดีนะครับ ”

 

 

 

พลัก! โครม!

 

 

 

 

หา! ไอ้... เล่นอะไรเนี่ย ” ไม่ทันสิ้นสุดคำพูด Alaxia ก็ออกแรงพลักร่างตรงหน้าจนชายหนุ่มต้องลงไปกลิ้งกับพื้น คนถูกพลักยังไม่รู้สำนึกได้แต่มองกลับด้วยแววตาเหมือนลูกหมาน่าสงสาร

 

 

 

 

 

โห อย่ารุนแรงไปสิครับ เราจะมาเป็นคู่กันนะ ”

 

 

 

เหอะ ” ร่างสูงรีบแค้นเสียงก่อนจะเอ่ยต่อ “ ' ผู้ช่วย ' ไม่ใช่ ' คู่ ' ว้อย!!!! ”

 

 

 

มันก็เหมือนๆกันนั้นแหละน่า สองเรารวมพลังกันป้องกันดูแลเหล่าเพลย์เยอร์!! เย้! ”

 

 

 

“ …. ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองอย่างเหนื่อยใจ...ใครก็ได้เอาไอ้บ้านี่ไปเก็บที!!

 

 

 

 

ก็อย่างที่คุณรู้ ผมถูกส่งมาเพื่อเพิ่มศักยภาพของผู้เล่นให้ถึงขีดสุด ” แววตาขี้เล่นพลันจริงจังขึ้นมาราวกับเป็นคนละคน เฮดิสสบตากับร่างตรงหน้าแล้วจึงเอ่ยขึ้นต่อ “ เพื่อเกม พวกเขาต้องเก่งขึ้น ต้องเอาตัวรอดให้ได้ ไม่งั้นก็มีแต่ตาย ผมมาที่นี่เป็นการนั้นแหละครับ ”

 

 

 

 

นายจะฝึกให้กับพวกเขา? ”

 

 

 

 

ผิดถนัด! ” มือเรียวยาวยกขึ้นเตะริมฝีปากบางสวยของตนเองอย่างร่าเริง “ ผมจะดึงความสามารถของพวกเขาออกมาต่างหาก เลเยอร์แต่ละคนล้วนมีความสามารถพิเศษในตัว เพียงแต่พวกเขาไม่รู้เท่านั้น และเพื่อจะทำให้สำเร็จ ผมอาจต้องไปดูแลเพลย์เยอร์แต่ละคนด้วยตัวเองซักหน่อย ”

 

 

 

 

 

ก็แล้วแต่นาย ” Alaxia พยักหน้าอย่างเข้าใจ การที่เพลย์เยอร์แต่ละคนจะเก่งขึ้นนับเป็นเรื่องดี เขาก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก เพราะยังไงเขาก็ไม่ยอมให้ใครตายอีกแล้ว..

 

 

 

 

ก็ตามนั้น งั้นเดี๋ยวผมขอจัดของก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะได้ไปเจอเพลย์เยอร์แต่ละคน ” พูดจบชายหนุ่มก็ยกกระเป๋าใบใหญ่กลางห้องมาโยนลงบนเตียง

 

 

 

 

อ่าฮะ ” ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อมากนัก เขายักไหล่นิดๆก่อนจะหันหลังเดินออกจากออกกว้างไป ปล่อยให้เฮดิสที่กำลังฮัมเพลงพร้อมจัดของในห้องนอนของตนคนเดียวอย่างมีความสุขต่อ

 

 

นัตย์ตาสีดำปราดมองประตูที่ปิดลงแล้วจึงวางนาฬิการูปหัวกระโหลกไว้ที่หัวเตียงของตน ชายหนุ่มนั่งลงบนเตียงพลางนอนแผตัวอย่างสบายอารมณ์ ริมฝีปากบางสวยกีดยิ้มกว้างเมื่อนึกอะไรขึ้นได้..

 

 

 

ใช่แล้ว เขาลืมบอกบางอย่างกับ Alaxia ไป

 

 

 

 

แต่เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยบอกก็ได้!! มันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าบอกเท่าไหรหรอก..

 

 

 

 

เฮดิสเอื้อมมือไปแตะนาฬิกาที่หัวเตียงแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบาราวกับพึมพำ

 

 

 

 

จะบอกดีมั้ยน้า....ว่า 'เขาคนนั้น' ส่งผมมาจับตามองคุณด้วยน่ะ.... ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้!! ลุง เป็นไงบ้าง? ” ไม่ทันที่ Alaxia จะก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย กีตาร์ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขกกับเพลย์เยอร์ที่เหลือก็หันมาเอ่ยขึ้น ทำให้ผู้เล่นทุกคนรีบหันมาจ้องเขาพร้อมกัน

 

 

 

 

ก็ไม่มีอะไรหรอก เขามาเพื่อดูแลพวกนายน่ะ ” ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวทีว่างแล้วกวาดมองสมาชิกรอบกาย

นับวันเขายิ่งเริ่มผูกพันกับคนพวกนี้ไปเรื่อยๆ....

 

 

 

 

จนรู้สึกกลัว!! ที่ใครซักคนต้องตายไปเรื่อยๆ...

 

 

 

 

เขาไม่ยอมให้ใครตายอีกแล้ว..

 

 

 

 

ทำไมต้องมีผู้ช่วยเพิ่มกันล่ะ เห็นชัดว่านกนั้นอยากแกล้งคุณ ”นัตยคู่สวยของไอริสปราดมองใบหน้าหล่ออย่างเป็นห่วง ไม่ต่างจากคราวที่พยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ร่างบางพูด

 

 

 

 

ไม่หรอก ชั้นมีส่วนผิด ขอโทษนะ... ” เขามองตาทุกคน และไม่รู้ทำไม...เขาถึงหันไปมองกีตาร์คนสุดท้ายด้วยแววตาที่เจ็บปวดที่สุด..

 

 

 

ไม่เป็นไรหรอก เอล็กซี่ ” แอตลาสที่นั่งใกล้ Alaxia ที่สุดเอื้อมไปตบไหล่คนข้างกายเบาๆ ทำให้ร่างสูงใจเย็นลงบ้างแล้วจึงพูดต่อ

 

 

 

บางทีนี่อาจจะดีก็ได้ เฮดิสจะมาช่วยฝึกพวกนายให้เก่งขึ้น ”

 

 

 

 

เก่งขึ้น? เขาจะมาสอนกังฟูพวกผมเหรอ!!!? ”

 

 

 

 

กังฟูบ้านอาแปะแกสิ กีตาร์ =_= ”

 

 

 

อ้าว? เจ๋งออก ” เด็กเพี้ยนหันหน้าหนีไปทางอื่น

 

 

พูดถึงก็มาเลยนั้น ” คราวที่เงียบไปนานเหลือบมองไปที่บันไดเมื่อเขาเห็นคนผมขาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มร่างเริง(จนน่าตบทิ้ง)แล้วจึงพูดขึ้น

 

 

 

เฮดิสก้าวยาวๆจนมาถึงโต๊ะรับแขก ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวามองเพลย์เยอร์ทุกคนอย่างสนใจแต่ก็ต้องพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเขาไล่นับสมาชิกบนโต๊ะเสร็จ

 

 

 

 

อ้าว!? หายไปไหนหนึ่ง? ”

 

 

 

โฮโนกะอยู่บนห้อง ” ไม่รอให้ชายหนุ่มได้ครุ่นคิด เด็กหนุ่มในชุดผ้าคลุมสีแดงก็พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

 

 

 

 

ไม่ลงมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วแหละ ” คราวเสริม

 

 

 

 

อ่อ เด็กพิเศษ ' ' ” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจกับตนเอง

 

 

 

 

เอ้า! แล้วนายมีอะไรจะฝึกพวกนี้ล่ะ นี่มันก็บ่ายกว่าๆแล้วนะ ”

 

 

 

 

เรื่องนั้นผมคิดมาหมดแล้วล่ะ ^^ ” เฮดิสรีบล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะชูมันขึ้น กระดาษสีขาวแผ่นเล็กค่อยๆถูกเป็นออกเผยให้เห็นลายมือขยุกขยิกเต็มเนื้อกระดาษขาว

 

 

 

 

มันคือ? ”

 

 

 

แผนการสอน ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทำความรู้จัก ก่อนที่จะมาที่นี่ผมอ่านประวัติพวกนายทุกคนมาหมดแล้ว แน่นอน! รวมถึงเกมด่านที่1 และ2 ผมก็ดูมาแล้ว เพราะฉะนั้นผมขอจัดตารางฝึกให้ทุกคน ” เฮดิสร่างยาวในขณะที่ทุกคนได้แต่นั่งอ้าปากค้างอย่างงงบ้างเอือมบ้าง

 

 

 

และไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยถามอะไร เฮดิสก็ยกมือขึ้นพร้อมไล่ชี้ไปที่สมาชิกแต่ละคน

 

 

 

 

 

ไอริสฝึกกับแอตลาสที่ห้องซ้อมยิงปืน อาคาซึกิฝึกกับคราวที่สนามกลางแจ้งด้านหน้านั้น กีตาร์มากับชั้น ส่วนเด็กที่ชื่อโฮโนกะ เดี๋ยวชั้นค่อยไปคุยด้วยทีหลังเอง ตามนี้นะ เอ้า! แยกย้ายๆ เสียเวลา =3= ”

 

 

 

 

หา?? เดี๋ยวสิๆ อะไรเนี่ย มาชี้สั่งๆๆ พวกผมแบบนี้ได้ไง =[]= ” กีตาร์ที่ถูกเฮดิสเดินเข้ามาลากรีบตะโกนโวยวายเสียงดัง แต่เฮดิสก็ได้แต่ยิ้มขึ้น

 

 

 

 

ชั้นจักการฝึกนี่เพราะดูจากศักยภาพและความถนัดของแต่ละคน เชื่อสิ มันต้องออกมาดี ” พูดจบชายหนุ่มก็ฉุดกระชากเด็กน้อยไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

ทิ้งให้คนที่เหลือได้แต่นั่งอึ้งค้าง..

 

 

 

ให้ตายสิ อะไรของหมอนั้น ” ไอริสยืนกอดอกมองเฮดิสและกีตาร์ที่หายวับไปอย่างหัวเสีย ไม่ต่างจากแอตลาสที่พูดขึ้นบ้าง

 

 

 

ผมว่าเขาคงมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแหละ แต่การฝึกแบบนี้ก็ไม่เลวนะ ”

 

 

 

นั้นสิ ได้ฝึกกับผู้เล่นคนอื่นถือเป็นสิ่งที่ดี ” คราวลุกขึ้นพลางเดินมาหยุดที่อาคาซึกิก่อนจะพูดต่อ “ นอกจากจะทำให้ความสามารถของตัวเองเพิ่มมากขึ้นและยังทำให้รู้ถึงความสามารถของแต่ละคนด้วย แบบนี้ทั้งได้เปรียบและเสียเปรียบ ว่ามั้ยล่ะ ”

 

 

 

 

บู่ๆ คราวคุงนี่จริงจังไปได้ เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก ” แอตลาสยกมือขึ้นบีบแก้มตัวเองเพื่อล้อเลียนชายหนุ่มตรงหน้า

 

 

 

 

อย่ามาทำเป็นพูดดี คนที่ชอบเหตุการณ์แบบนี้ที่สุดมันคือคุณไม่ใช่รึไง ”

 

 

 

เห~~ ” นัตย์ตาสีครามสวยพลันเป็นประกายแต่ก็ต้องกลับเป็นจริงจัง “ ก็คงงั้นมั้ง”

 

 

 

งั้นผมขอไปฝึกล่ะ ” คราวพยักหน้าให้กับอาคาซึกิเล็กน้อยพลางเดินตามกันออกนอกคฤหาสน์ไป เหลือเพียง 3 บุคคลที่สบตากันนิ่งๆ และ Alaxia ก็ทำลายความเงียบลง

 

 

 

พวกนายก็ไปฝึกเถอะ เดี๋ยวชั้นพาไปห้องซ้อมเอง ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล่อยดิๆๆๆๆ ” กีตาร์พยายามสะบัดมือปลาหมึกของคนตรงหน้าเป็นร้อยๆรอบแล้ว แต่มันก็ไม่มีท่าทีจะขยับแม้แต่นิดเดียว เด็กหนุ่มโวยวายมาตลอดทั้งทาง จนตอนนี้รู้สึกหมดแรงแบบสุดๆ

 

 

 

ไอ้คนตรงหน้าเขามันปีศาจชัดๆ!

 

 

 

อย่าโวยวายสิ กีตาร์คุง ผมไม่ได้จะจับนายมาฆ่าซักหน่อยนะ =3= ” ไม่ว่าป่าว คนขี้แกล้งแอบลูกคอขาวเนียนของเด็กหนุ่มเบาๆจนอีกฝ่ายขนลุกซู่

 

 

 

 

ปล่อยนะว้อยยยย ToT ”

 

 

 

ฮะๆๆๆๆ ”

 

 

 

 

ทั้งสองเดินผ่านห้องนับไม่ถ้วนมาจนถึงมุมคฤหาสน์ เฮดิสเอื้อมมือไปเปิดประตูตรงหน้าเผยให้เห็นห้องมือสลัว มีเพียงแสงอ่อนๆที่เล็ดลอดเข้ามาเท่านั้น กีตาร์มองห้องตรงหน้าเงียบๆ เขาแทบมองไม่เห็นอะไรเลยซักอย่าง ห้องนี้มันมืดๆมาก แต่ก็รู้ได้ว่ามีข้าวของว่างเกะกะเต็มไปหมด

 

 

 

 

 

เฮดิสจะพาเขามาห้องมืดๆรกๆนี่ทำไม?

 

 

 

หรือว่า!!!

 

 

 

ปล่อยนะว้อยยยๆๆๆ” เขาโดนจับมาปล้ำแน่ๆ เด็กหนุ่มทุบตีแขนร่างข้างกายอย่างหัวเสีย ไม่นะ!!

 

 

 

 

กีตาร์ปล่อยหมัดสุดแรงแต่ชายหนุ่มก็จับมือเขาไว้ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แววตาสีดำสนิทสบตากับร่างบางพลางเลื่อนมือเข้าสวมกอดเด็กน้อยแน่น

 

 

 

 

ไม่!! ”

 

 

 

หึๆ ” ชายหนุ่มกดร่างบางลงกับพื้นพร้อมวางมือคร่อมร่างนั้นเอาไว้ ริมฝีปากบางสวยยังคงกีดยิ้มไม่หยุดจนชายหนุ่มเผลอเลียปากตัวเองนิดๆ

 

 

 

 

ไอ้บ้า ปล่อยนะว้อยยยย ” กีตาร์ดิ้นไม่หยุด แต่แรงคนตรงหน้าเขาก็เยอะกว่ามากๆ แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ!

 

 

 

 

กีตาร์คุงเนี่ยน่ารัดจังเนอะ ” ไม่ว่าเปล่าชายหนุ่มก็ก้มลงเลียคอเนียนขาวนั้น มือซุกซนถลกเสื้อยืดบางๆขึ้นมาจนเห็นอกขาวๆนุ่มนิ่ม

 

 

 

 

ไม่!!! ” กีตาร์รู้สึกว่าเสียงตัวเองเบาลงเรื่อยๆ เขาหายใจแทบไม่ออก เริ่มมองไม่เห็นภาพตรงหน้าเพราะน้ำตามันคลอจนไหลทะลักออกมาอาบใบหน้าเขาแล้ว

 

 

 

 

ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจแล้วจึงเลื่อนมือไปที่กางเกงของเด็กหนุ่มอย่างเชื่องช้า กีตาร์ได้แต่นอนนิ่ง เด็กหนุ่มมึนไปหมด เขาอยากจะถีบคนตรงหน้าออกแทบตาย แต่ก็ไม่มีแรงเลย เขาคิดอะไรไม่ออก

 

 

 

 

มุมคฤหาสน์แบบนี้ต่อให้ตะโกนไปก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเขาแน่ๆ..

 

 

 

 

ลุง ไอริส คราว อาคาซึกิ โฮโนกะ ใครก็ได้.... จะแอตลาสก็ได้ มาช่วยเขาที

 

 

 

 

ได้โปรด...

 

 

 

 

เรเวน...

 

 

 

ฮึก ” เด็กหนุ่มคิดชื่อนั้นขึ้นมาทันที น้ำตาสีใสไหลอาบใบหน้าขาว กีตาร์ได้แต่หลับตาสนิทคิดถึงเจ้าของชื่อที่เขาคิด เรเวน...

 

 

 

 

ถ้าเรเวนยังอยู่ล่ะก็... หมอนั้นต้องมาช่วยเขาแน่ๆ ต้องมาปกป้องเขา อยู่ข้างๆเขา คอยปลอบใจ ต้องมากระทืบไอ้หื่นนี่แน่ๆ ต้องมาแน่ๆ...

 

 

 

แต่มันเป็นไปไม่ได้... เขาตายไปแล้ว...

 

 

 

 

เรเวน ฮึก ” เด็กหนุ่มเผลอพึมพำชื่อนั้นออกมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มหยุดดิ้นไป นัตย์สีฟ้าสวยปิดสนิทจนคนที่กำลังลูบร่างกายเด็กหนุ่มอยู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองกีตาร์เงียบๆ ชายหนุ่มกีดยิ้มกับตัวเองก่อนจะลุกจากร่างกีตาร์ไป

 

 

 

 

รู้แล้วสินะว่าใครสำคัญที่สุด ” เสียงนั้นทำให้กีตาร์ลืมตาขึ้นอย่างสับสน

 

 

 

เอ๊ะ? ” เด็กหนุ่มปราดน้ำตานิ่งๆ ใครสำคัญ?

 

 

 

ไม่ต้องห่วง เด็กน้อย ชั้นแค่แกล้งนายน่ะ ฮะๆๆ ” เฮดิสเสยผมสีขาวยาวของตนขึ้นมัดรวบเป็นหางม้าแล้วพูดต่อ

 

มันเป็นแผนการของชั้น และมันสำเร็จ นายรู้แล้วว่าใครสำคัญที่สุดสำหรับนาย ” สรรพนามอันสุภาพพลันเปลี่ยนราวกับรู้จักกันมานาน ไอเนียนนี่...

 

 

 

นี่...นี่ แกแกล้งชั้นเหรอ =[]=!!! ” กีตาร์ร้องลั่นเมื่อประติดประต่อเรื่องได้ ไอ้เลวนี่!!! เขากลัวแทบแย่!

 

 

 

แล้วมันไม่ดีรึไง? ” ชายหนุ่มทำหน้าทะเล้น

 

 

 

ดีตรงไหน? ”

 

 

 

เพราะนั้นจะเป็นแรงพลักดันนายไงล่ะ! ”

 

 

 

แรงพลักดัน? ”

 

 

 

ในเมื่อนายรู้แล้วว่า เรเวน โทริ คือคนสำคัญที่สุดสำหรับนาย และนายไม่อยากได้เขากลับมางั้นเหรอ? ”

 

 

 

หา? ” กีตาร์เอียงคอเชิงถาม “ กลับมา? ”

 

 

 

อ่อ...หมอนั่นคงไม่ได้บอกพวกนี้ไว้สินะ ”ชายหนุ่มแอบพึมพำกับตัวเองพลางหันไปยิ้มให้เด็กน้อยตรงหน้า “ งั้นนายควรรู้ไว้ซะว่า ถ้าชนะเกม นายจะได้เรเวนกลับมา ”

 

 

 

 

หา???? เรื่องแบบนั้นมันเป็นไปได้ที่ไหน? ”

 

 

 

 

ได้สิ นายคงไม่รู้หรอกว่า มีผู้เล่นหลายคนที่กำลังต้องการชนะเกมเพื่อคืนชีพให้คนที่ตัวเองรักกลับมาน่ะ”

 

 

 

.... ”

 

 

 

ไงล่ะ เริ่มมีแรงพลักดันที่จะชนะเกมรึยัง? ”

 

 

อะ อื้ม คงงั้น... ” ตอนแรกที่เข้าเกมมาเขาเคยคิดเล่นๆมาตลอดว่าถ้าชนะแล้วเขาจะได้เงินทอง ทรัพย์สมบัติ

มากมาย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่...

 

 

 

 

เขาไม่ต้องการของพวกนั้นอีกแล้ว ขอเพียงเรเวนกลับมา....

 

 

 

นายรู้มั้ย ทำไมชั้นถึงไม่ให้นายไปฝึกกับคนอื่น แถมพานายมาห้องเก็บของแบบนี้ ”

 

 

 

แกจะพาชั้นมาปล้ำ =_= ” เด็กหนุ่มตอบหน้าตาย

 

 

 

 

เอ...เดี๋ยวก็ปล้ำจริงหรอก ” ไม่ทันที่เฮดิสจะพูดจบกีตาร์ก็วิ่งไปหลบหลังเสาเรียบร้อยแล้ว ท่าทางกลัวแบบสุดขีดทำให้ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมา “ ฮะๆๆๆ ล้อเล่นๆ นายนี่มันน่าแกล้งชะมัด”

 

 

 

ชิ เงียบไปเลย ทั้งชีวิตคนแกล้งชั้นได้มีแค่พี่ชาย เรเวนแล้วก็ลุง เท่านั้น! ”

 

 

 

คร้าบๆ งั้นเข้าเรื่องๆ ที่ชั้นพานายมาที่นี่เพราะการฝึกของนายจะแตกต่างกับคนอื่นออกไป”

 

 

 

??? ”

 

 

 

นายก็รู้ใช่มั้ยล่ะว่าผู้เล่นคนอื่นเก่งขนาดไหน? ”

 

 

 

ถ้าหมายถึงสู้ล่ะก็เข้าใจ แต่เรื่องกินชั้นไม่แพ้ใครนะ =_= ” ขอเถียงครัช!

 

 

 

ฮะๆๆๆ นั้นล่ะ นายก็พอจะดูออกใช่มั้ยล่ะว่านายน่ะห่วยเรื่องสู้สุดๆ ”

 

 

ขอบคุณที่ตอกย้ำ =_= ”

 

 

 

เด็กหนุ่มผู้มากับไม้กวาด!! ” เฮดิสพูดพร้อมทำท่าแบบตอนที่กีตาร์ถูกยิงยาชาอย่างล้อเลียน

 

 

 

ไอ้.... !!!!” ไม่นะ! เขาไม่อยากนึกถึงมัน T^T

 

 

 

ฮะๆๆๆ โอเคๆ สรุปนายสู้ห่วย เอาตรงๆ ต่อให้ฝึกสู้ๆทั้งชาติไปก็ไม่มีทางชนะคนอื่นได้ ”กีตาร์ทำท่าจะเถียงแต่ชายหนุ่มก็ห้ามไว้แล้วพูดต่อ “ นายรู้จักเพลย์เยอร์คนอื่นมากแค่ไหน? ”

 

 

 

 

อ่อ..ไอริสเลิฟลุงสุดๆ เงียบๆแต่ก็แอบยันเดเระมากๆ ผิวขาวจนแอบนึกว่าไปซัดกลูต้าไธโอนมา คราวก็เงียบ ขรึม เท่ ใจดี ทำอาหารอร่อยโครตๆ ชอบทำตัวเป็นแม่บ้านด้วย... เอ่อ อาคาซึกิ รายนี้เงียบมาก จนลืมไปเลยว่าเคยมีตัวตน โฮโนกะ คือ ไม่ได้คุยกันแต่รู้ว่านิสัยคงไม่ค่อยดีเท่าไหรตั้งแต่ตอนสงครามเค้กแล้วล่ะ ฮึ้ย! ตอนนั้นน่าจะโยนเค้กใส่มันกลับ แล้วก็แอตลาสน่ะก็เลวสุดๆ”

 

 

 

 

 

...ชั้นหมายถึงศักยภาพการต่อสู้ ” เฮดิสเอือมการร่ายประวัติเพลยเยอร์ของคนตรงหน้าจนเมื่อกี้เขาเกือบแอบหลับไปเฝ้าพระอินทร์ทีนึงแล้ว

 

 

 

 

อ่อ แหะๆ ไม่บอก ก็รู้ว่าคราวกับอาคาซึกิเมพสุดๆ สองคนนี้อยู่ด้วยกันทีไรเกินมนุษย์ทุกที จะว่าไปมีคนปกติด้วยเรอะ? =_= อ่า เอาเถอะ ไอริสก็ได้ยินมาว่ายิงปืนเก่งมากๆ เห็นว่าพกปืน ซึ่งชั้นไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร หน้าตาหยิมๆ

แบบนั้นน่ะเหรอ เหอะๆ ไม่ต่างจากชั้นหรอก อ่า.. ส่วนโฮโนกะนี่ก็คงไม่มีอะไรเช่นกัน เด็กขนาดนั้นน่ะ!

แอตลาส...ช่างหัวมัน!! ” จบการร่ายยาว by กีตาร์

 

 

 

 

อืม นายรู้แบบนั้นสินะ งั้นไว้จบการฝึกของนายแล้วเราไปดูคนอื่นฝึกกัน ” เฮดิสฉีกยิ้ม “ เอาล่ะ สรุปเลย เพราะนายฝึกสู้แบบคนอื่นไม่ได้ นายเลยต้องมาฝึกอย่างอื่นแทน เพื่อนายจะได้รอดชีวิตจากเกมนี่ได้ แต่แน่หรอก ฝึกสู้ไว้บ้างก็ไม่เลว เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เวลามีน้อย เพราะงั้นฟังชั้นให้ดี นี่คือการฝึกของนาย ”

 

 

ชายหนุ่มชี้เขาไปในห้องมืดสลัว ทำให้เด็กหนุ่มมองตามและได้แต่สงสัย

 

 

 

 

??? ”

 

 

 

จำสิ่งบอกผมเอาไว้ 3 อย่าง นี่คือการฝึกของคุณ 1.หลบหลีก 2.ซ้อนตัว 3. ลอบโจมตี ”

 

 

 

 

หา??? ฟังยังกับนินจา นี่นายจะให้ชั้นฝึกพวกนี้ไม่ทำอะไรเนี่ย? ไม่เห็นจะช่วยอะไรเลย ”

 

 

 

 

 

คุณคิดแบบนั้นเหรอ? งั้นผมขออธิบายเลย อย่างแรกหลบหลีก คือการเลือกที่จะโผล่ไปปะทะหรือเลี่ยงเส้นทาง นั้นคือการเลือกคิด หากคุณเลือกผิด คือ จบ! สองซ้อนตัว ห่างอยู่เหตุการณ์คับขัน การซ้อนตัวเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ยิ่งคุณเร็วเท่าไหร เปอร์เซ็นการรอดของคุณยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ข้อสุดท้ายในเมื่อคุณไม่มีทักษะการต่อสู้แบบคนอื่น การสู้แบบลอบโจมตีคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ คุณควรมีอาวุธที่ถนัดมือซึ่งคุณต้องสามารถเก็บมันไว้ติดตัวตลอดเวลาๆ เมื่อคุณสามารถทำได้ทุกข้อตามที่ผมพูดมา รับลองคุณจะชนะเกมแน่นอน ”

 

 

 

 

 

ฟังดูยุ่งยาก....แต่ชั้นก็อยากพยายามดู ”

 

 

 

 

ดีมาก งั้นมาเริ่มฝึกกันเลยดีกว่า! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงจะบอกว่าเป็นห้องซ้อมยิงปืนก็เถอะ แต่นี่มันห้องซ้อมการต่อสู้ทุกประเถทมากกว่า!!

 

 

 

 

ไอริสแอบครุ่นคิดหลังจากสงสัยมาเป็นชั่วโมงแล้ว

 

 

 

ห้องฝึกที่เขามาซ้อมกันเป็นห้องกว้างๆที่อยู้ใต้ดินของคฤหาสน์ ภายในห้องกว้างสะอาดที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมาย มีเครื่องเล็งยิงจำลอง ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีกระสุนจำลอง เป้าธนู ห้องกระจกกันระเบิด โปรแกรมฝึกต่อสู้เสมือนจริง รวมถึงเครื่องประทับบ่ายิง QW-18

 

 

 

 

ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคืออาวุธจำนวนมากที่แทบพูดได้เลยว่ารวมอาวุธเกือบครบทุกชนิด

 

 

 

นี่มันห้องเก็บอาวุธชัดๆ!

 

 

 

 

ถึงจะเล็กกว่าของบ้านเขาก็เถอะ.. ไอริสแอบคิดเพลินก่อนจะยกเฮคเลอร์แอนด์คอช เอชเค 33 ขึ้นเล็งไปที่เครื่องยิงจำลองแล้วปล่อยกระสุนซัดเข้ากลางเป้าอย่างคล่องแคล่ว

 

 

 

 

นัตย์สีฟ้าสวยมองผ่านปืนมากมายที่อยู่บนบรากว้างซึ่งเขาเอามาเรียงไว้ด้วยแววตาเป็นประกาย

 

 

 

อ่า...ต่อไปจะใช้อันไหนดี อันไหนก็ฟินไปหมด =[]=

 

 

เขารู้ เขาเป็นแบบนี้มาแต่เด็กๆแล้ว เขาแตกต่างกับเด็กคนอื่นที่ตอนเด็กๆจะดีใจเมื่อพ่อแม่ซื้ออุนตร้าแมนหรือบาร์บี้มาให้ มันกลับกันเมื่อเขาได้ปืนเป็นของขวัญมาตั้งแต่เกิด ยิงเปืนเป็นก่อนจับปากกาเป็นด้วยซ้ำไป! มันคงแปลกสำหรับคนอื่นสินะ?

 

 

 

 

ไอริสครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะหยิบฟามาสหรือเอสเอ80 ขึ้นมาจับอย่างถนัดมือแล้วเดินกลับไปที่เครื่องยิงจำลอง เด็กหนุ่มแอบหันไปมองสมาชิกอีกคนที่มาฝึกกับเขา

 

 

 

 

 

ถึงจะพูดว่ามาฝึกด้วยกันแต่ตั้งแต่เขากับแอตลาสเดินเข้ามาในห้องฝึกนี่ก็แยกกันฝึกมาตลอด เขาก็ซ้อมปืนของเขาไป แอตลาสเองก็ลองไปฝึกอาวุธอยู่หลายชนิด พวกเขาไม่มีเวลามาสนใจกันหรอก

 

 

 

ไอริสยังคงมองแอตลาสที่ตอนนี้อยู่ที่จุดซ้อมธนู ร่างสูงยืนหันไหล่ข้าหาเป้าธนูอย่างสง่าพลางเลื่อนมือเรียวยาวไปหยิบลูกธนูขึ้นตั้งฉากกับสายธนู มือขวาเรียวยาวเกี่ยวสายธนู โดยใช้นิ้วชี้เกี่ยวสายธนูอยู่ด้านบนของลูกธนู

แอตลาสยืนนิ่งก่อนที่จับปล่อยลูกธนูพุ่งเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ ชายหนุ่มยังคงยืนค้างท่าเดิมก่อนที่นัตย์สีครามราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนจะหันขวับมามองคนที่ยืนมองเขาอยู่

 

 

 

 

 

ไอริสเหลือบมองลูกธนูที่ปักกลางเป้าเล็งก่อนจะแอบคิดในใจ เขารู้ดี หมอนี่อันตารายแค่ไหน..

 

 

 

 

เฮ้! ไอริสจัง มองผมค้างแบบนั้น หลงรักผมเข้ารึไง? ^^ ” แอตลาสเก็บด้ามธนูลงบนชั้นวางก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้ไอริสที่พึมพำว่า 'ไปตายซะ ' พร้อมสาดกระสุนเข้ากลางเป้าโดยที่ยังสบตากับเขาอยู่

 

 

 

ไม่เอาน่า อย่าเครียดไปหน่อยเลย หืม~~~ นายนี่คล่องปืนจริงน้า ” นัตย์คู่สวยมองเครื่องยิงจำลองที่ถูกไอริสยิงเข้ากลางเป้าทุกช่องพร้อมปรบมือ

 

 

 

ครบงั้น ”

 

 

 

แต่นายควรฝึกอาวุธอื่นไว้บ้างนะ ”

 

 

 

รู้น่า!! ” แค่เผลอจับปืนจนเพลินไปหน่อยเท่านั้นเอง = =

 

 

 

ฮะๆ ” แอตลาสนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมไว้กลางห้องก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นอย่างเพลิดเพลินแล้วพึมพำออกมาเบาๆ

 

 

 

คนอื่นจะฝึกเป็นยังไงกันบ้างนะ? ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จะเอ๋!!! ”

 

 

 

 

เฮ้ยยยยย ” มือเรียวเล็กของร่างบางง้าวขึ้นเสยค้างของร่างปริศนาจนคนตรงหน้าล้มพับลงดัง โครม!

กีตาร์โผล่ออกมาจากหลังกล่องพร้อมมองเฮดิสที่นอนกองกลับพื้นอย่างอดสงสารไม่ได้

 

 

 

โอ๊ยยย ต่อยทำไมเนี่ย ” เฮดิสยันตัวขึ้นมาจากพื้นพลางลูบคางตัวเอง ดวงตาสีดำมองกีตาร์แบบงอนๆอยู่ไม่หยุด

 

 

 

ขอโทษ ก็มันตกใจ! ” อันที่จริงแอบอยากแก้แค้นนิดๆด้วย....

 

 

 

โหย ….แต่ยังไง ก็ไม่ผ่าน!!! ”

 

 

 

หา? อะไรอีก! ชั้นเล่นซ่อนแอบกับนายมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ จะบ้าเหรอ? ” ใช่!! ตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบชั่วโมงเนี่ย เขาฝึกไอ้ซ่อนหลีกหลบๆๆ บลาๆๆๆ อะไรนั้นกับเฮดิสอยู่ แต่ทุกครั้งเฮดิสต้องหาเขาเจอตลอด!!

 

 

 

ซ่อนแอบอะไรเล่า เรียกซะน่ารัก นายลองคิดดูนะ ถ้านี่เป็นในเกมจริงๆนายคงตายไปหลายรอบแล้วเนี่ย! ”

 

 

 

ระ..รู้น่า TT ”

 

 

 

เอาใหม่ ” เฮดิสเดินกลับไปนอกห้องเป็นรอบที่ร้อย? ก่อนจะยืนนิ่งค้างไปนานหลายสิบนาทีแล้วพลักประตูตรงหน้าเขาไป นัตย์ตาสีเข้มกวาดมองรอบห้องมืดสลัวที่มีข้าวของวางระเกะระกะมากมายแล้วค่อยๆก้าวเข้าไป

 

 

 

อยู่ไหนเอ่ย กีตาร์คูง~~~~~ ” เฮดิสหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆจนเขาเห็นบางอย่างตรงหน้าขยับ มือเรียวยาวพุ่งไปพลักกล่องกระดาษจนล้ม

 

 

 

บทเรียนที่หนึ่งหลบหลีก! ร่างสูงมองหลังกล่องที่ว่างเปล่า พูดได้เลยว่าการฝึกมาตลอดเกือบหลายชั่วโมงเนี่ยไม่เสียเปล่าแน่ๆ ร่างของกีตาร์หายวับไปในความมืด ทำให้ชายหนุ่มแอบหัวเราะเสียงเบาอย่างสนุกสนานแล้วเดินผ่านกล่องที่ล้มไป

 

 

 

มือเรียวยาวลากผ่านราวผ้าที่กำลังโบกสะบัดอย่างรุนแรง ดวงนัตย์ตาสีดำมองไปรอบกายพลางหลับตาฟังเสียงฝีเท้าเล็กๆของเด็กหนุ่ม เงียบไปแล้ว... เสียงวิ่งของกีตาร์หายไปราวกับเด็กหนุ่มไม่ได้อยู่ในห้องนี้

 

 

 

 

ไม่เลว ” เฮดิสพึมพำเสียงเบาพร้อมกระทืบเข้าที่พื้นแล้วก้าวพรวด 2-3ก้าวผ่านลังกระกาษและตุ๊กตาเก่าๆไป ชายหนุ่มคว้าลูกเทนนิสที่กลิ้งอยู่กับพื้นพร้อมปาให้เข้าใส่ของลังไม้บนตู้เก็บของใหญ่ที่อยู่สุดห้อง

 

 

 

 

โครม! ลังไม้ซึ้งวางอยู่อย่างไม่มั่นคงที่อยู่บนตู้ตกลงมากระจัดกระจาย เฮดิสสาวเท้าเข้าไปที่ตู้ที่ก่อนยกมือขึ้นพลักประตูที่ปิดสนิทออกแล้วคว้าร่างที่อยู่ข้างในออกมา..!!!

 

 

 

 

ตุ๊กตา!? ” ร่างสูงแค้นเสียงเบาๆ ก่อนจะหันควับไปมองราวผ้าที่ขยับอีกครั้ง ตามมาด้วยกล่องกระดาษที่ถูกเตะมาทางเขา ชายหนุ่มเอาเท้ายันกล่องเอาไว้แล้วพุ่งเข้าคว้าตุ๊กตาที่ตกอยู่ตรงพื้นขึ้นพร้อมโยนเข้าไปในความมืด

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าหยุดลงอีกครั้ง ชายหนุ่มคว้าหมับเข้าร่างที่นอนนิ่ง จนร่างนั้นสะบัดแขนใส่เขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เด็กหนุ่มหายเข้าไปในความมืดอีกครั้ง

 

 

 

 

เฮดิสแอบบ่นพึมพำอย่างพอใจกับการเล่นซ่อนหา?ในที่มืดนี่ ร่างสูงเงียบฟังเสียงกล่องที่ถูกกระทบโดยร่างบางที่วิ่งชน เขามองผ่านเงาที่วับหายไปก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าทางที่ร่างบางจะวิ่งเข้ามา แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้พุ่งเข้ามาเฮดิสยืนนิ่งก่อนจะมองไปด้านหลังตนอย่างรวดเร็สแล้วกระชากเงาตรงหน้าเข้ามา

 

 

 

 

 

หมับ!

 

 

 

โอ๊ย ” นั้นเป็นเสียงที่บ่งบอกว่าเขาจับเด็กน้อยจอมซนได้แล้ว ชายหนุ่มเดินลากกีตาร์ออกมาจากห้องมืด พลางยกมือขึ้นปราดเหงื่ออย่างอดไม่ได้หลังจากที่ตามล่ากันมานานในห้องมืดนั้น

 

 

 

 

นายกูกจับได้อีกแล้ว ไม่ผ่าน เอาใหม่! ” พอเห็นกีตาร์นั่งลงกับพื้นอย่างหทดแรงเฮดิสจึงพูดขึ้น จนเด็กหนุ่มทำหน้ามุ่ยกลับมาและบ่นขึ้น

 

 

 

ไม่เอาล่ะ เหนื่อย ”

 

 

 

อยากตายในด่านต่อไปรึไง ”

 

 

 

แต่... ”

 

 

 

ลองดูอีกทีสิ แต่คราวนี้คนที่จะตามล่านายไม่ใช่ชั้นนะ ” คำพูดนั้นทำให้ร่างบางที่กำลังยกมือพัดแก้ร้อนเงยหน้าขึ้นมองเขา

 

 

 

? ”

 

 

 

ให้เวลาเข้าไปซ่อน รีบๆเลยล่ะ ”

 

 

 

เอ๋? เดี๋ยวสิ ” กีตาร์ถูกชายหนุ่มยันร่างเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง เด็กหนุ่มยังไม่ค่อยพอใจแต่ก็รู้สึกได้ว่ารอบนี้เขาคงต้องพยายามมากๆ

 

 

 

ถ้ารอบนี้ถูกจับได้ ชั้นจะไม่สนอะไรนายแล้ว นายจะตายก็ช่าง ”

 

 

 

“ …. ”

 

 

 

จำทุกอย่างที่ชั้นสอนไว้ให้ดี หลบให้ไวที่สุด เลือกให้เป็น ซ่อนในเนียน ที่สำคัญโจมตีอย่างรวดเร็วและมั่นคง ใจสู้เข้าไว้ เชื่อมั่นในตัวเอง โชคดี ชั้นให้เวลานายวางแผนและหาที่ซ่อน ”

 

 

 

.... ”

 

 

 

อีก 10 นาที ชั้นจะส่ง Alaxia เข้าไป ถ้านายถูกจับได้คือ Game Over :) ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หืม มีอะไรงั้นเหรอ? ” อาคาซึกิเอ่ยขึ้นเมื่อคราวนิ่งไปหลังจากที่พวกเขาซ้อมกันมาหลายชั่วโมง ทั้งฝึกต่อสู้ระยะประชิด วิ่งรอบคฤหาสน์ วิดพื้น และอีกมากมายจนนับไม่ถ้วน

 

 

 

น่าแปลกที่ร่างกายทั้งสองแทบไม่เหนื่อย นี่พวกเขายังเป็นมนุษย์อยู่มั้ยเนี่ย?

 

 

 

 

เด็กหนุ่มแอบคิดในขณะที่ร่างสูงเดินมานั่งลงข้างๆเขาหยิบน้ำชาที่เตรียมมาขึ้นดื่ม

 

 

 

แค่สงสัยว่าคนอื่นจะเป็นยังไงบ้าง? อยากเห็นการฝึกของคนอื่นน่ะ ”

 

 

 

อืม นั้นสิ เมื่อกี้ Alaxia ขึ้นไปดูกีตาร์สินะ? เอ่อ เดี๋ยวเราไปวิ่งรอบคฤหาสน์กันซัก 10 รอบดีมั้ย? ” ก่อนหน้านี้ Alaxia มาดูการซ้อมของพวกเขาอยู่นาน แต่เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วชายหนุ่มก็รีบเข้าไปในคฤหาสน์ เห็นบอกว่าไปช่วยดูการฝึกของกีตาร์?

 

 

 

 

อืม กีตาร์ก็พยายามในส่วนของตัวเองล่ะนะ ทุกคนล้วนอยากชนะ แต่นับวันผมยิ่งขึ้นว่าการที่เราได้มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้แย่เสมอไป ” คราวเอ่ยเสียงเบา

 

 

 

ไม่แย่? ที่ๆถูกกัดขัด ต้องเล่นเกมบ้าๆนั้น แถมยังมีสิทธิ์ตายอีก ” เด็กหนุ่มในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวซึ่งไม่ได้ใส่เสื้อคลุมสีแดงสดที่ใส่ประจำหันไปมองอีกฝ่าย

 

 

 

ความสัมพันธ์ของพวกเราควรจะเหมือนศัตรู สู้เพื่อเอาตัวรอด สู้เพื่อชนะ สู้เพื่อฆ่า อย่างที่โดโด้เบิร์ดต้องการแต่เรากับไม่ใช่ ”

 

 

 

“ …. ”

 

 

 

พวกเราเหมือนครอบครัวกัน รักกัน เป็นห่วงกัน ทุกครั้งในเกมเราไม่คิดจะฆ่ากัน เราช่วยกันสู้ด้วยซ้ำไป มันทำให้ผมรู้สึกผูกพัน ความรู้สึกเหมือนมีครอบครัว.....สิ่งที่ผมไม่เคยมี ”

 

 

 

ชั้นเข้าใจ ชั้นเองก็เริ่มรู้สึกแบบนั้น ”

 

 

 

ผมไม่อยากให้ใครตายอีกแล้ว อยากให้เป็นแบบนี้ ”

 

 

 

งั้นเอาแบบนี้มั้ยล่ะ คราว ”

 

 

 

ครับ? ”

 

 

 

เราทุกคนมาชนะไปได้ด้วยกัน ”

 

 

 

“ ….. ”

 

 

ออกจากเกมนี้ไปด้วยกัน แบบนี้ดีมั้ยล่ะ ”

 

 

 

 

ครับ แปลว่าเราเหมือนครอบครัวกันสินะ? ” คราวแอบยิ้มขึ้น เขาไม่เคยมีครอบครัวมาก่อน ตอนเด็กเขาก็ถูกทิ้ง แต่พอแบบนี้แล้ว รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมายังไงไม่รู้..

 

 

 

 

เราคือครอบครัว ” อาคาซึกิพึ่งรู้ว่าตัวเองพูดมากเกินไปปกติเลยกระแอ่มขึ้นเบาๆพลางหันไปมองทางอื่น พออยู่กับคราวเขาก็สบายใจแปลก จนคุยเพลินแบบนี้ เขาไม่ใช่คนเงียบหรอก...แค่ไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า

 

 

 

งั้นแบบนี้ถ้าเป็นครอบครัว ผมก็คงเป็นพี่คุณ ”

 

 

 

ผิดถนัด คราวเป็นน้องสิ ” เด็กหนุ่มยิ้มหวานแบบที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนแล้วจึงหัวเราะเสียงใส

 

 

 

เห??? ” ปล่อยให้คราวนิ่งค้างอย่างงงๆ แล้วในที่สุดอาคาซึกิก็พูดขึ้น

 

 

 

ทายสิ ผมอายุเท่าไหร? ”

 

 

 

 

หา ก็... ” คราวเงียบไปซักพัก เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาเด็กมาก ร่างกายก็ดูเล็กๆอย่างกับตุ๊กตา แต่ความคิดและคำพูดกลับราวกับผู้ใหญ่ อายุก็คงจะประมาณ 15-16 แม้หน้าตาจะเหมือนเด็กประถมก็ตาม เมื่อครุ่นคิดได้ชายหนุ่มก็เอ่ยตอบ “ 16 ”

 

 

 

 

ผิด ” เด็กหนุ่มเหลือบมองท้องหญ้าสีเขียวขจี ไม่แปลกที่ทุกคนจะไม่รู้อายุของเขาไม่เคยมีใครเดาถูกอยู่แล้วล่ะ นัตย์ตาสีแดงสดหันไปสบตากับคราวที่อ้าปากค้างเมื่อตอบผิดไม่หยุดพร้อมหัวเราะ “ ผมอายุ 23 ”

 

 

 

หา!!!! ” คราวนี้ชายหนุ่มผู้เงียบสงบมาตลอดถึงกับร้องลั่น เด็กตรงหน้าเขาอายุ 23!!!!!!!

 

 

 

 

ฮะๆๆๆ ไม่ต้องแปลกใจหรอก ไม่มีใครเดาถูกอยู่แล้ว ร่างกายผมน่ะ ไม่หยุดเติบโตไปนานแล้ว ตั้งแต่ผมตกหน้าผาตอนเด็กๆ... ”

 

 

 

“ …. ” เพราะสีหน้าสลดของคนข้างกายทำให้ชายหนุ่มเงียบไปทันที

 

 

 

 

ผมเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก แถมถูกไล่ฆ่าอีก เรื่องมันยาวน่ะ แต่ เอ่อ...คือผมไม่ได้เครียดหรอกนะ ผมชินแล้ว”

 

 

 

ไม่เห็นเป็นไรเลย ”

 

 

 

“ …. ”

 

 

 

ก็เราเป็นครอบครัวกันนี่น่า ”

 

 

 

ขอบคุณนะ ”

 

 

 

ไม่หรอก งั้น คุณคงเป็นพี่โตสุด แอตลาสเป็นพี่รอง ผมเป็นพี่กลาง ” คราวฉีกยิ้มนิดๆ

 

 

 

ไอริสกับกีตาร์เป็นน้อง โฮโนกะเป็นน้องเล็ก ”

 

 

ฮะๆๆๆ ใช่และแน่นอน... ”

 

 

คนที่เป็นพ่อคือ.... ” ทั้งสองคนมองหน้ากันพร้อมรอยยิ้มและพูดขึ้นพร้อมกัน

 

 

Alaxia!!!!!!!!!!! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮัดชิ่ว! ”

 

 

 

ลุงเป็นไรอ่ะ ใครนินทาเนี่ย =_= ” กีตาร์ชะโงกหน้ามามอง Alaxia หลังจากที่อยู่ๆเขาก็จามขึ้นมา ชายหนุ่มทำหน้าเซ็งๆ นี่เขาคงเป็นหวัดสินะ ให้ตายสิ

 

 

 

ร่างสูงดึงกีตาร์ที่เกาะเอวเขาออกแล้วโยนร่างบางให้เฮดิสที่ยืนยิ้มอยู่

 

 

 

หลังจากที่เขาถูกเรียกมา เฮดิสก็ของให้เขาเข้าไปตามตัวกีตาร์ออกมาจากห้องเก็บของ อะไรของมัน?

 

 

 

ไหนบอกว่าจะมาฝึกกีตาร์? ชายหนุ่มแอบงงว่าทั้งคู่มาทำอะไรกันที่นี่???

 

 

 

แต่เมื่อเขาเข้าไปแล้ว ในห้องมืดราวกับไร้ผู้คน เขาใช้เวลาเป็นชั่วโมงในการวิ่งไล่จับกีตาร์ในห้องเก็บของนั้น ฟังดูเป็นเรื่องง่ายๆ แต่กลับยากจนแทบคาดไม่ถึง เด็กหนุ่มราวกับไร้ตัวตน...ราวกับเขาเป็นเพียงเงาที่ตามจับแทบไม่ทัน เขาไม่รู้ว่าเฮดิสฝึกอะไรให้กีตาร์

 

 

 

 

แต่เขากับรู้สึกว่าเด็กหนุ่มดูพัฒนาขึ้นมา แม้ว่ากีตาร์จะไม่ได้มีทักษะด้านการต่อสู้เหมือนคนอื่นแต่เขาก็มีสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้เหมือนกัน...

 

 

สุดท้าย Alaxia ก็โดนกีตาร์กระโดดเข้าใส่แม้เขาจะงงๆที่เฮดิสเดินเข้ามาบอกว่าจบเกมแล้ว กีตาร์ชนะ แต่ก็พอจะเข้าใจแล้วว่าสองคนนี้ฝึกอะไรกันจริงๆ

 

 

 

ชายหนุ่มเดินลากกีตาร์ที่ยิ้มระรื่นเกาะขาเขามาทั้งทาง รวมถึงเฮดิสที่เดินหน้าสะล่อนตามเขามาไปถึงห้องอาหาร น่าแปลกใจที่เพลย์เยอร์ทุกคนมานั่งอยู่รอบโต๊ะแล้ว จะมีก็แต่คามาระที่ไม่ปรากฎตัวลงมาจากห้อง...

 

 

 

บนโต๊ะยาวรายล้อมไปด้วยอาหารมากมายๆด้วยฝีมือคราว

 

 

 

 

ผู้เล่นทุกคนดูเหนื่อยไม่น้อยจากการฝึก พอเห็นอาหารปุ๊บก็รีบตั้งหน้าตั้งตากินทันที การฝึกวันนี้ต้องมีประโยชน์ในเกมแน่ๆ อย่างน้อย Alaxia ก็คิดแบบนั้น..

 

 

 

ชายหนุ่มตวัดดวงตาสีม่วงเข้มไปมองหน้าเฮดิสก่อนจะพยักหน้าให้อย่างเข้าใจกันสองคนแล้วจึงลุกจากโต๊ะอาหารโดยบอกว่าจะไปหาโฮโนกะซักหน่อย และเขาก็ไม่ลืมหยิบอาหารติดมือมา 2-3 จานอีกด้วย

 

 

 

 

ชายหนุ่มทั้งสองเดินมาหยุดหน้าปรตูบานเล็กที่มีป้ายติดไว้ว่า

 

 

 

' Mazano Honoka '

 

 

 

 

เด็กคนนี้สินะที่เป็นกรณีพิเศษน่ะ ” เฮดิสเอ่ยถามพลางยืนพิงกำแพงรอให้คนข้างกายตอบเขา

อืม เขาเสียพี่ชายเขาไปน่ะ ”

 

 

 

นั้นเป็นความผิดนายที่ปล่อยให้เด็กนั่นเข้าเกม ” เขาพูดของชายผมขาวทำให้ Alaxia ค้างไปนิดหน่อยแต่ก็ได้เพียงก้มลงวางจานอาหารไว้หน้าประตูห้องแล้วตอบเสียงเบา

 

 

นั้นสินะ”

 

 

ยังไงก็ตามผมอยากพบเด็กคนนี้ซักหน่อย ” เฮดิสเปลี่ยนเรื่องพลางยกมือขึ้นเคาะประตูไป 2-3 ที แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา

 

 

 

คามาระ ” Alaxia เอ่ยขึ้นบ้าง แต่ภายในห้องก็ยังเงียบเหมือนเดิมจนเขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา

 

 

 

เขาไม่ออกมาหรอก”

 

 

 

ชั้นรู้... ”

 

 

 

เราไปกันเถอะ ยังไงพรุ่งนี้ผมก็ได้เจอเขา ”

 

 

อืม ” ชายหนุ่มมองประตูอีกครั้งแล้วเอ่ยเสียงเบา “ คามาระกินข้าวด้วยล่ะ ชั้นวางไว้หน้าห้องนะ ”

 

 

 

 

พูดจบร่างทั้งสองก็หันควับเดินจากมาอย่างเงียบงัน ทำให้คนในห้องเริ่มขยับตัวและค่อยๆเปิดประตูออกมาดึงจากข้าวเข้าไปในห้อง เด็กหนุ่มเดินไปหยุดที่เตียงก่อนจะวางจานข้าวลงบนเตียงแล้วเอ่ยเสียงหวานให้ตุ๊กตาคนสไตล์ยุโรปที่นั่งหน้าเรียบบนเตียงด้วยเสียงหวาน

 

 

 

พี่ครับ อาหารมาแล้ว~~~~~ ” เด็กหนุ่มตักรีช็อตโตคำเล็กขึ้นมาก่อนจะยื่นมันไปที่ปากของตุ๊กตา ตุ๊กตานั่นยังคงนั่งนิ่ง คามาระมองมันด้วยแววตาไร้สีสันเด็กก็ยังคงยิ้มแล้วพยายามยัดช้อนเข้าไปในปากตุ๊กตา ซึ่งทำให้รีช็อตโตทะลักออกมาเปื้อนเต็มตัวตุ๊กตานั้น

 

 

 

ทำไมพี่ไม่ยอมกินล่ะฮะ? ไม่อร่อยสินะครับ...”

 

 

 

แววตาของเด็กหนุ่มนิ่งไปก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาวาวจโรชน์ คามาระหยิบจานข้าวตรงหน้าโยนเข้าใส่กำแพงจนจานแตกละเอียด อาหารเละเกลื่อนเต็มพื้น เด็กเหลือบมองเพียงหางตาแล้วหันไปพูดกับตุ๊กตาต่อ

 

 

 

 

อาหารสกปรก น่ารังเกียจ โถ่ พี่ครับ ” เด็กหนุ่มยกตุ๊กตาขึ้นสวมกอดแน่น ก่อนจะฮัมเพลงเบาๆราวกับกำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

 

 

 

เด็กหนุ่มหมุนตัวไปรอบๆห้องราวกับกำลังเต้นรำกับตุ๊กตาอยู่ ภายในห้องมืดสลัวแทบมองไม่เห็นอะไร และเมื่อก้อนเมฆที่บังดวงจันทร์ค่อยๆลอยผ่านพ้นไป แสงจันทร์ก็ลอดผ่านเข้ามาในห้องของเด็กหนุ่ม

 

 

 

สภาพห้องที่เคยเรียบร้อยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นยุ่งเหยิง ผ้าปูเตียงกระจัดกระจาย เตียงที่ถูกกีดด้วยของแหลมคมจนนุ่นทะลักออกมา ฟาผนังที่มีตัวหนังสีแดงถูกแขนไว้มากมาย

 

 

 

ตาย....

 

 

 

 

ถ้อยคำเดิมๆถูกเขียนขึ้นเต็มฟาผนังด้วยเลือดของเด็กหนุ่ม.....

 

 

 

พี่ครับ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มเกมอีกแล้วนะ ” เด็กหนุ่มยกตุ๊กตาในอ้อมกอดขึ้นจูบเบาๆ “ ผมจะชนะให้ได้เลยครับ ”

เด็กหนุ่มยังคงเต้นรำต่อไป

 

 

 

ต่อไป...

 

 

 

 

โดยไม่มีใครรู้....

41 ความคิดเห็น