[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 3 : LESSON TWO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 พ.ค. 57

Lesson 2

          This is one of many reasons why OkiKagu is real : these two brats just simply share the same sadistic character.

            "ชู่ว์~~" เด็กชายทำปากจุ๊ แล้วหันไปเช็คว่าพ่อเขาได้ยินหรือไม่ "อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวพ่อฉันได้ยินจะเป็นเรื่อง"

            "เอ๋ อย่าบอกนะว่าคุณลุงโซจิก็ไม่ให้ลื๊อคุยกับอั๊วเหมือนกัง" คางุระเอียงคอถาม

            "อือ ประมาณนั้น" พูดถึงเรื่องนั้น สีหน้าของโซโกะก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด "แต่เพิ่งรู้นะว่าเธออยู่บ้านข้างๆฉัน"

            "อั๊วก็ตกใจเหมืองกังน่อ แต่ก็ดีเลี้ยว จะได้เล่นด้วยกันเยอะๆไง" คางุระยิ้มสดใส ทำให้โซโกะอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ แน่นอนว่าคางุระเองก็ไม่ต่างจากเขา...ไม่คิดจะฟังคำเตือนของคุณพ่อแม้แต่นิด "งั้นอั๊วไปเล่นที่ห้องลื๊อนะ"

            "เฮ้ๆ เธอจะมายังไง พ่อฉันไม่ให้เธอเข้าบ้านแน่"และถ้าเขารู้ว่าเธออยู่ข้างบ้านมาตลอด เขาได้จับพ่อเธอแน่ โซโกะต่อประโยคในใจ

            "ไม่เป็นไรน่อ อั๊วจะปีนต้นไม้นี่ข้ามไป" คางุระชี้ไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่ของบ้านเธอ ที่แผ่กิ่งก้านจนไปถึงบ้านโซโกะ "ไม่ต้องห่วงน่อ อั๊วปีงแข่งกับอาเฮียบ่อยๆ ไม่ตกแน่นอง" ไม่รอช้า เด็กหญิงทำการปีนราวระเบียง และกระโดดไปจับกิ่งไม่ใหญ่ท่อนหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ค่อยๆเดินและปีนตามกิ่งไม้ จนมาถึงกิ่งที่อยู่ใกล้ห้องโซโกะที่สุด ซึ่งจากระยะแล้วต้องกระโดดไป คางุระตั้งถ้าวิ่งทันที โซโกะที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอดเสียวแทนเธอไม่ได้ "รับอั๊วด้วยน่อ" ว่าจบก็ออกตัววิ่งและกระโดดเข้าใส่เด็กชายทันที

            "อะไรนะ เฮ้ย!!" โซโกะยังไม่ทันตั้งตัว คางุระก็กระโดดเข้าใส่เขาทันที ซึ่งด้วยสัญชาตญาณ เขาก็รับเธอได้อย่างหวุดหวิด เด็กทั้งสองหัวเราะ และเข้าไปเล่นด้วยกันในห้อง

            โซโกะและคางุระเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจากทุกคน โชคดีที่ว่าพ่อของเด็กทั้งคู่เป็นพวกบ้างานและก็ไม่ค่อยกลับบ้าน จึงยังไม่ถูกจับได้ ทั้งสองจะผลัดกันปีนต้นไม้ข้ามไปหากัน ทำให้รู้สึกเหมือนราวกับตนนั้นมีห้องนอนสองห้องเลยทีเดียว อย่างไรก็ตาม...ความลับ...ไม่มีอยู่บนโลก

            "อะชึ๊บ" เด็กชายผมสีเกาลัดร่อนตัวลงบนระเบียงห้องนอนของเด็กหญิงที่มายืนรอเขาอยู่ตรงประตูกระจก เขาเอามือซ่อนไว้ข้างหลังราวกับเก็บงำอะไรบางอย่างไว้ และรีบเดินเข้าไปให้ห้องเพื่อหนีจากอากาศหนาวเดือนพฤศจิกายน"ฟู่ว์ๆๆๆ หนาวจังเลย"

            "อาโซคุง ลื๊อซ่อนอะไรไว้ข้างหลังน่อ" คางุระเดินไปปิดประตูกระจก แล้วพยายามเข้ามาชะเง้อมองสิ่งที่อยู่ด้านหลังเด็กชาย ซึ่งโซโกะก็เบี่ยงตัวหลบได้หวุดหวิด เห็นดังนั้นเด็กหญิงผมแดงจึงทำปากยื่นอย่างงอนๆ "อย่าหลบสิน่อ"

            "เดี๋ยวให้ดูน่า~ แต่ต้องหลับตาก่อน" โซโกะตัวน้อยยิ้มกรุ้มกริ่ม ด้วยความอยากรู้คางุระจึงทำตามที่เขาบอก พลันเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆชื้นมาแตะที่จมูกจึงลืมตาโพลงขึ้นมาดู สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือลูกหมาขนปุยสีขาวตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดู เด็กหญิงยิ้มตาเป็นประกาย

            "ลูกหมานี่นา!" เธอร้องออกมาด้วยความดีใจ แล้วคว้ามันมากอด ซึ่งเจ้าหมาน้อยก็เลียแก้มเธอเป็นการตอบรับ "คิกๆๆ จักจี้น่อ~ โซคุง นี่หมาของลื๊อหรอน่อ"

            เด็กชายส่ายหน้าพร้อมยิ้มบางๆ "ของเธอนั่นแหละ" แต่เมื่อเห็นว่าคางุระไม่เข้าใจ เขาจึงลืมว่ายังไม่ได้พูดบางอย่าง "แฮปปี้เบิร์ดเดย์ คางุระจัง"

            "...อาโซคุง อั๊วไม่รู้จะขอบคุงลื๊อยังงายดีน่อ..." ดวงตาสีฟ้าใสเริ่มมีน้ำรื้นขึ้นมาด้วยความตื้นตัน แต่โซโกะทำเพียงส่ายหน้า

            "ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อนซี้กันนี่นา"

            ทันใดนั้น คางุระก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก "จริงสิน่อ อากินจังบอกว่าถ้าทำแบบนั้นผู้ชายจะดีจาย" เธอพึมพำอยู่คนเดียว "อาโซคุง หลับตาน่อ"

            ถึงจะไม่เข้าใจนักว่าหล่อนจะทำอะไร แต่โซโกะก็ทำตามแต่โดยดี และตอนนั้นเองที่เขารู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นๆของคางุระสัมผัสที่แก้ม เขาลืมตาขึ้นด้วยความตกใจปนเขิน "ทะ...เธอ..." ถึงกับพูดไม่ออกเลย

            คางุระฉีกยิ้มกว้าง พวงแก้มซับสีเลือดเล็กน้อย "ขอบคุงมากน่อ"

            ปัง!!

            "สุขสันต์วันเกิด~!!" อุมิโบสึในชุดมาสคอตตุ๊กตาหมา พร้อมกับคามุอิที่ถือเค้กก้อนโต และคุณกินที่ทำหน้าปลาตายเช่นเคย เปิดประตูพรวดเข้ามาในห้องอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้ก็ดูจะพังทลายลงเมื่อคุณพ่อพบว่าเจ้าหนูลูกตำรวจอยู่ในห้องของลูกสาว สายตาอบอุ่นเมื่อครู่พลันติดลบไปหลายสิบองศา คางุระรีบลุกขึ้นมาเอาตัวบังโซโกะทันที

            "มะ...ไม่ใช่น่อ ปาปี้..." เธอก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกผิด

            "พ่อบอกแล้วใช่มั้ย ว่าไม่ให้เล่นกับเด็กคนนี้อีก!" อุมิโบสึตวาด คามุอิทำท่าเหมือนสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องสนุก ส่วนคุณกินทำเพียงแคะขี้มูกไม่แยแสอะไร โซโกะเดินมาอยู่ข้างคางุระ และประสานมือเข้ากับมือของเธอ ราวกับจะบอกว่า เขาจะไม่ให้เธอต้องปกป้องเขาฝ่ายเดียว

            "ผมขอโทษครับ คุณอุมิโบสึ ผมเป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาเอง" เด็กชายค้อมตัวขอโทษ

            "ไม่จริงน่อ! อั๊วเปงคนบอกให้อีมาเอง" คางุระก้มหัวลงตาม

            และดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเด็กสองคน เมื่อมีเสียงตะโกนของคุณโซจิดังมาจากฝั่งตรงข้าม "โซโกะ! ลูกไปทำอะไรอยู่ที่นั่นน่ะ!!" เขาดูตกใจ แต่ก็ดูจะโมโหมาก มือที่วางอยู่ข้างตัวกำแน่น "พ่อบอกแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับเด็กคนนั้น!" โซโกะและคางุระมีท่าทางผวายิ่งกว่าเดิม

            ฝ่ายอุมิโบสึถึงกับเสียวสันหลังวาบ...ในที่สุดเขาก็โดนจนได้ ทีนี้ นายตำรวจใหญ่ก็รู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน โซจิเองก็เหมือนจะเพิ่งรู้สึกเอะใจ ใบหน้าถมึงทึงเปลี่ยนเป็นเหยียดยิ้มซาดิสม์เมื่อเห็นเหยื่อชิ้นโตอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้า เขาชักปืนออกมาทันที

            "อ้าวๆ นั่นมันคุณอุมิโบสึไม่ใช่หรอ ก็สงสัยมานานแล้วว่าใครกันนะที่อยู่บ้านหลังนี้...ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง หึหึหึ" ชายหัวล้านเหงื่อตก เขามองไปที่ลูกสาวที่กำลังอยู่ในอารามตกใจกลัว แล้วก็ตัดสินใจบางอย่าง

            หมับ!

            เขาคว้าตัวโซโกะมาประชิด และเอาปืนจ่อหัวเด็กชายด้วยความรวดเร็ว คุณโซจิเห็นการกระทำนั่นแล้วก็ถึงกับตวาด

            "นั่นแกคิดจะทำอะไรน่ะ!"

            อุมิโบสึเหยียดยิ้มชั่วร้าย "ยื่นหมูยื่นแมวยังไงเล่า คุณโอคิตะ" ลำแขนแข็งแกร่งกระชับตัวเด็กชายให้แน่นขึ้น "ผมจะยอมคืนลูกของคุณแต่โดยดี ถ้าคุณยอมปล่อยผมไปในคราวนี้ แฟร์ดีมั้ยล่ะ"

            โอคิตะ โซจิกัดฟันกรอด แต่ก็ยอมลดปืนแต่โดยดี ถึงแม้จะยังไม่ค่อยเชื่อว่าจะมีสัจจะในหมู่โจรก็ตาม โชคดีที่อุมิโบสึไม่ใจไม้ไส้ระกำถึงขนาดจะทำร้ายเด็กตัวเล็กๆต่อหน้าลูกสาว เขาจึงคืนตัวโซโกะไป

            คืนนั้น เด็กทั้งสองคนโดนทำโทษอย่างหนัก ทั้งโดนไม้บรรทัดตี โดนดุและไม่ให้ทานข้าวเย็น แถมท้ายด้วยการขู่ว่า หากมีคราวหน้า จะไม่มีการปรานีกับเด็กแบบครั้งนี้อีก หลังจากนั้นมาทั้งสองก็ไม่พูดคุยกันอีกเลย และเริ่มเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น เด็กทั้งสองเฝ้าบอกตัวเองในทุกๆวินาทีที่ผ่านพ้นไปว่าอีกฝ่ายคือศัตรู คือคนที่จะต้องเกลียด จะต้องไม่มีปฏิสัมพันธ์กันในด้านบวก

            ในวันที่นายตำรวจใหญ่พากองกำลังมาบุกยึดบ้านยาโตะ พวกเขาก็ต้องพบกับความล้มเหลว เมื่อพบว่ากรรมสิทธิ์ของบ้านนี้ไม่ใช่ของยาโตะอีกต่อไป อุมิโบสึไหวตัวทันตั้งแต่วันที่พบผู้ปกครองแล้ว จึงไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ให้กับกินโทกิ โดยถือเป็นค่าจ้างแบบถาวรแลกกับการรับคางุระเป็นบุตรบุญธรรมและให้เด็กหญิงอยู่กับเจ้าหนุ่มหัวหยิก เพราะไม่อยากพาคางุระไปใช้ชีวิตแบบยากูซ่า ฝ่ายคามุอิ อุมิโบสึเอาเขาไปเลี้ยงอยู่ที่สำนักงานใหญ่พรรคยาโตะ ซึ่งอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้ เพื่อที่ว่าจะให้เด็กชายขึ้นเป็นหัวหน้าแก็งคนต่อไป ส่วนเจ้าหมาน้อยคางุระขอให้พ่อเธอไว้ชีวิตมัน และตั้งชื่อมันว่าซาดะฮารุ เธอเลี้ยงดูมันอย่างดี ให้มันกินอาหารปริมาณเท่าเธอทุกมื้อ มันจึงกลายเป็นหมายักษ์ในเวลาหลายปีต่อมา

            วันเวลาล่วงเลยผ่านไป ด้วยความที่ว่าเด็กทั้งสองยังคงอยู่โรงเรียนเดียวกันในชั้นประถม มัธยมต้น และมัธยมปลาย(เพราะอยู่เครือกินทามะเหมือนกัน และเป็นโรงเรียนเดียวในละแวกนั้น) จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอกัน ความอึดอัดจากการบอยคอตกันและกันถูกเปลี่ยนเป็นการทะเลาะ ไม่ว่าจะทางวาจาหรือทางกายภาพ โซโกะและคางุระกลายเป็นคู่แข่งกันในทุกด้านตั้งแต่เรื่องเรียน กีฬา ยันเรื่องไร้สาระอย่างใครจะนอนหลับในห้องเรียนได้มากกว่ากันโดยไม่โดนจับได้ คนภายนอกอาจจะมองว่าทั้งสองคนเกลียดกันมาก และเด็กทั้งสองเองก็คิดเช่นเดียวกัน แต่แท้จริงแล้วทั้งคู่รู้ดีว่า...มันมีสิ่งอื่นที่ล้ำลึกและซับซ้อนยิ่งกว่านั้นมากนัก...

---------------------------------------------------------------------
ไรท์มาลงตอนใหม่แล้วนะะะะะะะะะ 
อย่างที่บอกว่าจะอัพสัปดาห์ละ 1-2 ครั้ง กำหนดการอัพครั้งใหม่คือวันศุกร์ที่ 9 
สนุกไม่สนุกยังไงก็คอมเมนต์กันได้นะขอรับ
ปล.สัญญาว่าตอนหน้าจะยาวกว่านี้
ปล2.ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเมนท์ คุณไม่รู้เลยว่าแค่คำว่า"สู้ๆ"ของคุณทำให้ไรท์ตื้นตันขนาดไหน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

196 ความคิดเห็น

  1. #186 2119 (@2119) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 17:33
    ดราม่าคอมเมดี้มากมาย โฮกกกกกก
    #186
    0
  2. #176 Sora_PF (@sora_fah) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:12
    ดราม่าโฮกกกกกกกTwTแต่ก็สนุกมากค่าาาาา
    #176
    0
  3. #152 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:10
    อั้ยยยยย มีการหอมกงหอมแก้ม-.,- 
    ขุ่นพ่อคะมาขัดจังหวะจริงกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม=.,=#ผิด
    สู้ๆค่ะ^w^d
    #152
    0
  4. #128 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 01:33
    น่าสงสารพระ-นางอ่าา T_T
    #128
    0
  5. #116 ลิง'คิงคอง. (@palaroy21) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 23:48
    น่าเห็นใจโซโกะกับคางุระจางงงงงง T^T
    อินๆ555555555555.
    #116
    0
  6. #95 PrincesZ O_O (@2477) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 12:43
    สนุกมากค่ะไรท์ สู้ๆเป็นกำลังใจให้นะคะ สงสารคางุระ กะ โซโกะ :(
    #95
    0
  7. #16 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 20:31
    สู้ๆนะคั
    #16
    0
  8. #13 Takgy (@taktoo-za) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 09:38
    สนุกมากๆเลยค่ะ ติดตามนะคะ //ทำไมเรื่องนี้คุณกินบทน้อยจัง ไรต์:ก็นี่มันฟิคโอคิคางุนี่หว่า
    #13
    0
  9. #9 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 15:02
    สู้ๆนะคะไรท์
    #9
    0
  10. #8 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 09:49
    สนุกมากๆเลยค่ะเนื้อเรื่องน่าติดตามน่ารักมากๆเลยค่ะะะะ ชอบมากๆๆๆๆอยากรู้เเล้วว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไงความสัมพันของทั้งคู่จะเป็นยังไงงงงงง><น่าสนุกมากๆเลยค่ะจะติดตามเสมอน่าค่าารอไรค์อัพอยู่คาาา
    #8
    0
  11. #7 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 09:47
    เย้ๆๆไรค์มาอัพแล้วววววว><ดีใจฟ่ออชอบมากๆเลยค่ะเนื้อเรื่องน่ารักมากๆเลยอยากรู้แล้วว่าตอนอ่อไปจะเป็นยังไงเนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆเลยค่ะ อยากรู้ว่าความสัมพันนั้นจะเป้นยังไง ตอนต่อไปขของน่ารักๆบ้างน่อออ><รอไรค์เสมอน่ะคาะ
    #7
    0