มาเฟียแจ๊คสัน Mpreg ll #JackJae ll

ตอนที่ 14 : 12 แต่งงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61





          แล้วยองแจก็ได้รู้ว่ามันไม่ใช่ภาพหลอน ความอบอุ่นที่กอบกุมมือเขาไล่หมอกร้ายที่คลุมจิตใจ อ้อมกอดที่เฝ้าใฝ่ฝันกำลังโอบรัดตัวดึงเอาความโหยหาขึ้นจุดสูงสุดแล้วระเหยกลายเป็นไอ เหมือนใจดวงนี้มีคนโอบอุ้มปลอบประโลม 


ใจดวงน้อยอยากตอบรับสัมผัสให้สมกับที่รอคอย แต่มือกลับไร้เรี่ยวแรงทิ้งห้อยเท้งเต้งข้างลำตัว


ยองแจพยายามหาความรู้สึกตัวเองอยู่นาน อยากจะร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตา อยากจะหัวเราะก็หัวเราะไม่ออก ความความรู้สึกมันท่วมท้นจุกในอก สับสนปนเปจนไม่รู้จะพูดออกไปอย่างไร


“แจ ผอมไปเยอะเลยนะ” ยองจินบีบแก้มที่เคยป่องหลังจากผละออกมาดูหน้าน้อง จำได้ว่าครึ่งปีก่อนที่เจอกันครั้งสุดท้ายเจ้าตัวมีเนื้อหนังผิวพรรณอมชมพูเปล่งปลั่ง แต่มาวันนี้ก็ทำเอาพี่ชายใจหายด้วยตัวที่ขาวซีดและซี่โครงที่ทิ่มยามกอดแน่น


“อาหารไม่ค่อยถูกปากน่ะครับ” ยองแจชินที่จะเลือกเอาความสบายใจของพี่ชายมาก่อน อีกอย่างเขาไม่อยากให้ใบหน้ายิ้มแย้มต้องเลือนหาย พี่ยองจินเครียดอะไรมามากพอแล้ว ยองแจก็อยากจะทำหน้าที่เป็นบ้านให้อีกคนพักผ่อน


“เหรอ อย่างนี้พี่คงต้องบอกคุณหวังเสียหน่อยแล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาติดจะไม่พอใจตั้งท่าจะเดินขึ้นบันไดบ้านหากไม่โดนมือขาวรั้งไว้


“ไม่เป็นไรครับ อีกเดี๋ยวก็ชิน”


“แต่นี่ตั้งครึ่งปีแล้วนะ” พี่ยองจินก็ห่วงเขาแบบนี้เสมอล่ะ ตั้งแต่เด็กแล้ว


“ผมอาจจะแค่... ต้องการเวลาอีกหน่อย” มือน้อยลูบหลังมือหยาบแผ่วเบา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่เท่านั้นก็ยากมากแล้วสำหรับยองแจในตอนนี้


“อย่างนั้นเหรอ” หัวกลมพยักขึ้นลง คนเป็นพี่อดไม่ได้ที่จะลูบมันอย่างเอ็นดู


“แจ แล้วเรื่องยานั่นล่ะ ไปถึงไหนแล้ว” พี่ชายจ้องมองนัยน์ตากลมของยองแจ มือน้อยถูกบีบแน่นจนรู้สึกได้ถึงความเปียกลื่นจากเหงื่อ


ยองแจพยักหน้าตอบ


“แล้วมีอาการยังไงบ้าง” ใบหน้าหวานแสดงออกว่าครุ่นคริดในขณะที่แรงบีบมือถูกเพิ่ม ดวงตาลุกวาวเป็นประกายรอคอยคำตอบ


“ก็ยังไม่มีอะไรนะครับ” ยองแจเก็บงำเอาไว้ เขายังไม่แน่ใจพอจะพูดออกไปได้


แม้ว่าช่วงนี้ยองแจเหนื่อยง่ายกว่าปกติ และเป็นบ่อยเลยยามที่เจียเอ๋อเข้าถึงหลายรอบในหนึ่งคืน เขาก็จะหลับคาอกไปทันทีที่ตัวเองปลดปล่อย แต่ก็ถูกปลุกด้วยแรงกระตุ้นที่อีกคนเสือกไสเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันทรมาณ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ 


เวลานอนของเขามันถูกริดรอนไปเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือ จึงทำให้เขาแทบไม่มีแรงเลยในแต่ละเช้าที่ตื่นมา


“ไม่ได้ลองใช้ที่ตรวจครรภ์หรือ” ใบหน้าน้อยส่ายสั่นไหว จะเอาปัญญาที่ไหนไปหาในเมื่อยังไม่เคยก้าวพ้นรั้วบ้านเลย


“เอาอย่างนี้ พอเรากลับไปบ้าน พี่จะตรวจให้เลยดีไหม”


บ้านเหรอครับ” ความงุนงงฉายชัดบนใบหน้าให้คนพี่ขยายความ


“อื้ม คุณหวังจะไปคุยงานกับพี่ที่เกาหลี เขาบอกจะพาแจกับแม่เขาไปด้วยนะ”


หวังเจียเอ๋อร์จะพาเขาไปอย่างนั้นเหรอ


“ผม ไม่รู้เลย” จะดีใจก็แสดงออกไม่เป็น


“เพิ่งตกลงกันเมื่อกี้น่ะ เรื่องโรงผลิตยาบ้านเรา เขาจะเป็นนายทุนใหญ่ให้เราเชียวนะแจ” รอยยิ้มกว้างของพี่ชายถูกเก็บเรียบร้อยแล้วในหัวใจยองแจ


“อย่างนั้นเหรอครับ” อยากจะยิ้มตอบก็แสดงออกไม่เป็น


“นี่แค่แจคนเดียวยังได้ขนาดนี้ ถ้ามีลูกมาด้วยครอบครัวเราต้องกลับสู่อำนาจได้อย่างแท้จริงแน่ๆ ทำเพื่อเรานะแจ” พี่ยองจินก็เป็นห่วงทุกคนแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แต่คำว่าเราครั้งนี้ มันทำให้เขาคิด ว่าในนั้นมีชเวยองแจรวมอยู่ด้วยหรือเปล่า







“ท่านครับ ใกล้จะถึงเวลาแล้วนะครับ” มือขวาคนสนิทเอ่ยเตือนเจ้าพ่อในชุดสูทสีดำที่นั่งเซ็นเอกสาร ในวันสำคัญแบบนี้เจียเอ๋อร์ก็ยังไม่วายนั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ หลังจากต้อนรับคนบ้านตระกูลชเวในสวนจัดงาน เจ้าพ่อใหญ่ก็ดิ่งขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าพอมีเวลาเหลือ


“อืม เอาอันนี้ไปให้กองที่ดิน บอกเขาแบ่งส่วนนี้ให้เจ้าสัวอี่ทดแทนกับที่ที่ฉันคืนชาวบ้านไป” ช่วงหลายวันมานี้เจ้าสัวอี่ทำตัวน่ารำคาญคล้ายแมลงหวี่ที่บินข้างหู ใจอยากจะตบและขยี้ให้ตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ติดแต่ทำไม่ได้ เพราะผลประโยชน์ยังคงต้องดำรงอยู่


เจียเอ๋อร์จึงตัดสินใจตัดปัญหา ปิดปากน่ารำคาญด้วยที่ดินผืนหนึ่งและส่งตัวเด็กหนุ่มคนอื่นแทนชเวยองแจไปให้ตาแก่ตัณหากลับ


“แล้วเรื่องอี้เหรินล่ะครับ” เอกสารอีกใบที่อยู่ตรงหน้าทำให้จิ้นเหออดไม่ได้ที่จะถาม มันเป็นใบเกิดของต้วนอี้เอิน


“ส่งโทรเลขไปหามันทางเหนือ บอกไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลให้สมกับที่ทำงานให้ฉัน” เจียเอ๋อร์เก็บลงในลิ้นชัก 


หลังออกจากโรงพยาบาลเมียของอี้เหรินถูกลอบยิงในระหว่างทางกลับบ้าน เจียเอ๋อร์รู้ข่าวก็รีบเบิ่งไปที่เกิดเหตุทันที และมันก็สายไป 


เลือดแดงส่งกลิ่นคาวอาบทั่วถนน รถเก๋งสีดำคว่ำไม่เป็นท่า และการปะทะก็เริ่มขึ้นท่ามกลางเสียงร้องไห้ของทารกน้อย


สุดท้ายเจียเอ๋อร์ก็จัดการเสียอยู่หมัด ชายหน้าโฉดห้าคนถูกจับมัดไพล่หลังคุกเข่ารอโดนเค้นถึงตัวการใหญ่ 


เจียเอ๋อร์บุกเข้าไปในรถ อุ้มห่อผ้าสีขาวที่ปกคลุมตัวทารกน้อยไว้ และคงเป็นสัญชาติญาณ เจียเอ๋อร์สำรวจทารกตัวน้อยจนทั่วจึงได้รู้ว่าเนื้ออ่อนหลังมือถูกเศษกระจกบาด


“เอามันกลับไปที่ห้องใต้ดิน” ตะโกนกร้าวฝ่าเสียงลมแรงของพายุฝน จากนั้นตัวเขาและทารกก็ขึ้นไปอยู่บนรถ ผ้าเช็ดหน้าถูกนำมาซับเลือดที่ไหลออกจากมือน้อย แต่เสียงร้องไห้จ้ายังไม่หยุดสั่นประสาทคนขี้หงุดหงิด


“เลิกร้องได้แล้ว” เสียงเข้มขู่คนในอ้อมอก แต่กลับไม่ได้ผลเหมือนอย่างที่ทำกับลูกน้อง


“อี้เอิน!” คนขับรถขนลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงเยียบเย็นแต่แฝงไปด้วยอำนาจอยู่เต็มเปี่ยม ทว่าไม่ใช่กับอี้เอิน ทารกน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร


ตายแน่เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย คนขับรถลอบมองหน้าเจ้าพ่อผ่านกระจกส่องหลัง สถานการณ์มันทำให้เขาคิดว่าอีกเดี๋ยวแม่น้ำแถวนี้ก็จะได้กลายเป็นที่ฝังศพเด็กเพิ่งเกิด


“เฮ้อ เอาแต่ร้องไห้แบบนี้จะปกป้องใครได้ยังไง เสียแม่ไปคนนึงแล้ว เดี๋ยวความอ่อนแอมันก็ทำให้แกเสียคนอื่นอีกหรอกอี้เอิน” พูดเสียงเหนื่อยอ่อนใส่เจ้าทารกตัวน้อย น่าแปลกที่เสียงเริ่มเบาลง แต่ไม่เงียบหาย มือน้อยปัดป่ายกลางอากาศราวกับไขว่คว้าหาบางสิ่ง


“ฉันไม่กอดหรอกนะ หยุดได้แล้ว” เด็กน้อยจับนิ้วชี้ที่ยื่นเข้ามาให้ เจียเอ๋อร์ไม่ขัดเพราะนิ้วมือแค่นิ้วเดียวแลกกับเสียงร้องไห้ที่เบาลงเรื่อยๆ จนเจ้าตัวน้อยหลับไป 


มันก็ไม่แย่เท่าไหร่





ชีวิตของเด็กคนนี้ราวกับปาฏิหารย์ รอดตายมาได้ถึงสองครั้ง หัวแข็งเป็นบ้า


และแน่นอนอี้เหรินไม่รู้ว่าเมียมันตายและเจียเอ๋อร์ก็ไม่คิดจะบอกเร็วๆ นี้ เจ้าพ่อใหญ่ส่งตัวลูกน้องคนสนิทไปทำงานทางเหนือหลังจบประชุมในคืนที่ยองแจเข้าไปวุ่นวาย มือซ้ายของเจ้าพ่อไม่พูดอะไร ก้มหน้ายอมรับคำสั่งด้วยรู้ว่าเป็นบทลงโทษ 


ส่วนสาเหตุที่ถูกลอบยิงน่ะหรือ ปากที่ถูกง้างด้วยกระบอกปืนพ่นออกมาถึงเหยี่ยวข่าวที่รายงานว่าเจ้าพ่อและอี้เหรินจะอยู่รถคันนั้น ซึ่งมันก็เกือบถูก 


หากเจ้าสัวอี่ไม่บุกมาที่บ้านเขาเสียก่อน เขาคงจะไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง แต่พอสืบสาวไปต่อ เจ้าพวกนั้นก็ไม่รู้อะไรมากกว่านี้ เพราะเป็นเพียงปลายแถว รับคำสั่งมาอีกทีหนึ่ง สุดท้ายก็ไม่พ้นถูกปืนเจ้าพ่อเป่ากะโหลกจนสมองกระจาย


และเจียเอ๋อร์ก็ได้รู้ว่าถูกคนข้างกายทรยศเข้าเสียแล้ว เวลาที่เขาไปไหนมาไหนใช่ว่าจะรู้กันง่ายๆ หากไม่ใช่คนใน


เจ้าพ่อใหญ่ยิ้มเยาะให้ตัวเอง คนทุกคนหากเกลียดอะไรก็เพียงถอยห่างจากมัน ไม่เข้าไปยุ่งไปพัวพัน ก็มีแต่เขานี่แหละที่นับวันก็ยิ่งเข้าใกล้มันทุกที ยิ่งเกลียดเท่าไหร่ก็ดูเหมือนตัวเขาจะยิ่งดึงดูด ออกห่างก็ไม่ได้ สลัดก็ไม่หลุด เหมือนด้ายที่พันกันยุ่งเหยิง อยากแก้ปมแต่ก็แก้ไม่ออก



?%




          งานแต่งครั้งนี้มันไม่ได้แปลกประหลาดอย่างครั้งแรก สวนสวยที่ยองแจเคยมาแล้วในยามค่ำคืน ตอนนี้ถูกประดับด้วยไฮเดรนเยียสีฟ้ากับเถาไอวี่เสียเป็นส่วนใหญ่ ซุ้มทางเดินที่มีไว้สำหรับบ่าวสาวถูกพันด้วยเถาไอวี่สีเขียวเข้มตัดกับสีฟ้าของไฮเดรนเยีย 


ยองแจจับช่อดอกกุหลาบชมพูในมือแน่น สูดลมหายใจเข้า เขามองเห็นหน้าเจ้าพ่อกำลังยืนรออยู่ปลายทาง


ความรู้สึกหน่วงหนึบโจมตีเข้าสู่กลางใจ มันเป็นความรู้สึกของการยินยอมใต้การบังคับหรือเปล่า ยองแจไม่แน่ใจ เหมือนสัมผัสจากจิตใต้สำนึกสั่งให้ต่อต้าน แต่กายมันกลับยินยอมต่อคำสั่ง ให้ส่งมือเข้าสู่อุ้งมือร้าย


“หวังเจียเอ๋อร์ คุณจะรับคุณยองแจเป็นภรรยาไหม” ดวงตาคมมองหน้าเขา ประกายวับจากตาคู่นั้นทำให้ยองแจอยากหลับตา 


“รับ และสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ทั้งยามทุกข์และสุข”


“และ จะให้เกียรติชั่วชีวิต” ทำไมเจียเอ๋อร์พูดออกมาได้ง่ายแบบนั้น มือแกร่งที่จับมือเขาไว้ไม่สั่นไหวเหมือนที่ยองแจเป็นอยู่ มันมั่นคงและนิ่งสงบราวกับเป็นเรื่องปกติ


“ชเวยองแจ คุณจะรับเจ้าพ่อหวังเจียเอ๋อร์เป็นสามีไหม” นี่เป็นอีกทางแยกในชีวิตยองแจ ต่อหน้าผู้คนมากมายเขาสามารถทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากวงจรเน่าเฟะนี่ได้ 


ยองแจผินหน้าออกจากเจ้าพ่อ ใบหน้าหวานมองรอบข้าง สำรวจผู้คนมากมายที่เขาไม่รู้จักแม้สักคนเดียว งานแต่งงานที่เคยวาดฝันสวยงาม พ่อแม่และภรรยาของเขา ในตอนนี้มันไม่มีเลยสักอย่าง แม้กระทั่งความสุข แล้วทำไมชเวยองแจต้องทน!


ยองแจหันกลับมาสบตาคม ปากบางอ้าออก เลือกทางแยกของชีวิตที่คิดว่าดีที่สุด











“รับครับ” ดวงตากลมหลุบมองมือสั่นเทาของตัวเองในอุ้งมือแกร่งแล้วหลับตา ยองแจก็ยังคงเป็นยองแจ เลือกที่จะเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ต่อคนที่รัก แม้จะถูกตีราคาอย่างไร้ค่าในสายตาคนอื่น


แววตาพี่ชายที่สบกันเมื่อครู่เข้ามาย้ำเตือนว่า คนอย่างยองแจมีไว้เพื่อใช้ทำอะไร ในเมื่อชีวิตถูกกำหนดแล้ว ก็ควรจะไปตามนั้นไม่ใช่หรือ ทำในสิ่งที่ต้องทำให้เสร็จแล้วหลังจากนั้น ถ้าอยากจะหายไป ก็จะไม่มีใครต้องเดือดร้อน


เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นปัดไล่ความเงียบที่ยองแจสร้างขึ้น เขาไม่กล่าวคำปฏิญาณ ไม่พูดอะไรทั้งนั้นนอกจากคำยินยอม จนกระทั่งริมฝีปากนิ่มถูกบดจูบ ปิดกลั้นทุกความรู้สึกในใจ กดให้ถมทับลึกลงไปในจิตใต้สำนึก ตากลมหลับลง ยืนนิ่งเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบท่ี่ค่อยๆ ร้าวจากข้างใน


เนื้อนวลนิ้วนางข้างซ้ายรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นจากแหวนที่ใส่เมื่อเจียเอ๋อร์ลูบมัน สายตากลมทอดมองจึงได้รู้ว่าแหวนของเขาและเจียเอ๋อร์เป็นแบบเดียวกัน


แหวนแต่งงานที่เป็นตัวแทนถึงความผูกพันธ์ ความรักของคู่แต่งงาน แต่มันไม่ใช่สำหรับเราทั้งสอง จริงๆ มันก็เป็นแค่แหวนราคาแพงที่ถูกสั่งให้ทำเพราะความพอใจเท่านั้น


พิธีจบลงอย่างเรียบง่ายด้วยอ้อมกอดของคนเป็นพี่และแม่ของหวังเจียเอ๋อร์ วันนี้คงจะเป็นวันที่พี่ชายเขาเกือบจะดีใจที่สุดในชีวิต รอยยิ้มกว้างทำให้สมองโปร่งเปล่าของยองแจมีสิ่งที่อยากนึกคิดอีกครั้ง


ยองแจเองก็ดีใจ เขาคิดอย่างนี้และย้ำกับตัวเองแบบนี้ เพื่อที่จะได้อยู่ในโลกอันว่างเปล่าได้ต่อไปอีกสักนิด






“เดี๋ยววันนึงน้องก็ต้องมีแบบนี้” มือขาวชะงัก ละสายตาจากจากอี้เอินในอ้อมอกของแม่บ้านมองพี่ชาย  ตากลมสั่นไหวส่งประกายระริก


“อาจจะไม่ก็ได้ครับ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ก้มหน้าหลบสายตา หลบซ่อนความเสียใจที่โผล่มาเสี้ยวหนึ่งในความรู้สึก จะให้ยองแจแสดงต่อหน้าพี่ชายได้อย่างไรว่าเขาไม่ต้องการลูกของคนที่ตัวเองเกลียด


ความสับสนหอบพัดตั้งแต่หยิบยาเม็ดนั้นเข้าปาก คราแรกคิดจะตั้งท้องเสียให้จบๆ มีลูกให้พี่ชายได้เอาไว้ใช้เป็นเครื่องมือ ส่วนตัวเขาก็จะหนีหายไปจากตรงนี้เสีย 


แต่เมื่อเม็ดขมเปร่าไหลลื่นไปในช่องคอความคิดก็ตีแล่นถึงเก้าเดือนที่ต้องทนกับเลือดเนื้อในท้องของคนที่เกลียดแสนเกลียด ยองแจก็อยากจะขย้อนเม็ดยาออกเสีย


ยิ่งร่างกายอ่อนแอเท่าไหร่ โอกาสท้องก็ต่ำ เขาภาวนาให้เป็นเช่นนั้นทุกเมื่อเชื่อวัน อาศัยมือของคนที่ชอบทำร้ายร่างกายเขาเร่งรัดให้สิ่งที่ปรารถนาเป็นจริง 


แต่ถ้าหากรอด ก็ถือเป็นโชคร้ายของเด็กคนนั้นที่ไม่รู้ว่าจะทนแบกรับความชังของแม่อย่างเขา และหวังเจียเอ๋อร์ที่อาจจะเขี่ยทั้งเขาและลูกทิ้งทันที


มันก็เป็นแค่ทางหนึ่งที่พี่คิดว่ามันจะได้ผล เป็นสิ่งที่การันตีไม่ได้ว่าจะส่งตัวเองขึ้นสู่สิ่งที่หวังหรือไม่ แต่พี่ก็เลือกจะให้เขาทำแบบนั้น


อย่างที่บอก ยองแจก็แค่ทำ ปิดกั้นการรับรู้ ไม่ต้องรู้สึกอะไร ทำใจให้เหมือนกับตายด้านไปนานแล้ว เหลือเพียงร่างกายที่ยังคงใช้ประโยชน์ได้อยู่


“จะเป็นอย่างนั้นไปได้อย่างไร แจต้องทำให้ได้สิ มันไม่มีทางที่จะไม่ได้ผล!” เสียงกระซิบกัดฟันกดดันอยู่ข้างหู ในขณะที่ยองแจหันไปสนใจกับอี้เอิน เด็กน้อยส่งเสียงร้องเอ๊าะแอ๊ะตอบรับมือนุ่ม


เขายิ้มต่อหน้าเด็กน้อย ปล่อยความรู้สึกที่เกิดขึ้นหลังจากเจอหน้าพี่ชายให้จมหายไปกับเสียงกดดันเมื่อครู่


พื้นที่สีดำขยายใหญ่ขึ้น ยองแจเพิ่งรู้ว่ามันไม่ต่างจากหลุมดำ เจ้าปีศาจส่งแรงดูดมหาศาล กลืนเอาทุกสิ่งเข้าไปในความดำมืด 


ในตอนที่แรงจากหลุมดำกำลังกระชากสารเคลือบใสที่เพิ่งก่อตัวจนหนาขุ่นอออกจากหัวใจ มันเจ็บจนต้องกัดฟันข่มกลั้น เพื่อจะพบว่าความดำมืดแผ่ขยายขึ้นแทนที่พื้นที่ของหัวใจอีกแล้ว


“นายหญิงคะ เจ้าพ่อให้มาตามไปเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ค่ะ” เสียงสาวใช้หยุดบทสนทนารอบข้าง 


ใบหน้าเล็กหันมาพยักหน้าให้แล้วเดินผละออกไป ทิ้งสายตาของพี่ชายไว้ด้านหลัง ส่งตัวเองเข้าสู่นรกบนดินอย่างสมบูรณ์แบบ


ขาเล็กก้าวย่ำประทับรอยเท้าลงบนพื้นที่เดิมกับเมื่อเช้าผ่านแขกเหรื่อที่ตั้งหน้าตั้งตาฉลองให้แก่เขาและเจียเอ๋อร์ ตากลมไล่ผ่านไปอย่างไม่สนใจจะสบตากับใครสักคน ยองแจก้มหน้ามองเพียงรองเท้าสีขาวที่สวมใส่


สุดท้ายแล้วสิ่งที่คิดว่าจะเป็นที่พึ่ง มันก็ถูกทำลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ปากเล็กขบกันแน่น ฝืนตัวเองในเวลาที่ต้องการเล่าความทุกข์ใจให้พี่ชายฟัง


จริงๆ ยองแจเองที่ผิด ผิดเต็มประตูที่เลือกจะปกป้องทุกคนยกเว้นตัวเอง จนในวันนี้เขามองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน 


เส้นทางทอดยาวกับเท้าที่เหยียบอยู่บนหนามแหลม ยองแจกำลังลากตัวเองที่ชุ่มเลือดเพื่อเดินต่อไปข้างหน้าโดยที่ไม่รู้ว่าจะไปจบลงตรงไหน


“เราจะไปไหนกันหรือครับ” เอ่ยถามเมื่อมองเห็นทางที่ไม่่คุ้นเคย 


“เรือนหอของนายหญิงกับเจ้าพ่อค่ะ” หญิงสาวหันมายิ้มให้เขา ใบหน้าเธอดูปลื้มปริ่มจนยองแจนึกอิจฉา


จนกระทั่งเดินผ่านสวนดอกไฮเดรนเยียที่ยองแจมั่นใจว่ามันไม่ใช่เขาแน่ที่ปลูก กลีบบางสีฟ้าม่วงบานสู้กับแดดแรง แซมด้วยใบสีเขียวสด 


ความเร่งรีบถูกดึงออกจากความคิด มือเล็กละตามกลีบดอกแผ่วเบาไม่ให้ชอกช้ำ ตากลมไร้แววทอดมองอย่างพินิจ จนมาถึงต้นท้ายสุดของทางเดิน ที่ปลายทางเป็นระเบียงบ้านสีขาวชั้นเดียว


“เจ้าพ่อ” เอวเล็กถูกดึงเข้าไปโอบด้วยชายที่เดินเข้ามาหายองแจ คนตัวเล็กแหงนเงยมองใบหน้าคมที่อยู่ไม่ห่างกันนัก ก่อนจะถูกกักตัวขึ้นบันไดไม่กี่ขั้นสู่บ้านชั้นเดียว ปล่อยสาวใช้ให้เดินกลับเข้าไปทางเดิมเพียงลำพัง


ยองแจถูกพามายังห้องนอน สายตากลมยังไม่ทันสำรวจให้ทั่วก็ถูกบังคับไปยืนยังหน้าต่างบานใส ทอดมองออกไปเห็นทุ่งดอกไฮเดรนเยียบานท่ามกลางท้องฟ้าโปร่งใส


“แบบนี้หรือเปล่าที่เธอต้องการ” เจียเอ๋อร์ก้มลงคลอเคลียลำคอขาวที่ยังคงประดับรอยแดงที่เขาสร้างไว้


“อะไรหรือครับ” ยองแจเอียงรับสัมผัสด้วยความเคยชิน


“ดอกไฮเดรนเยีย ถ้ามัวรอให้เธอปลูกจนเสร็จ เลือดจากมือคงจะเลอะเต็มเตียงฉันแน่” มือแกร่งกุมมือขาวลูบไล้ดุนดันปลายนิ้วแผ่วเบา


“อย่าเพิ่งพังเสียก่อนล่ะ ฉันยังไม่เบื่อ” เจียเอ๋อร์สอดประสานนิ้วเข้ากับมือของเขา 


ปากเล็กอมชมพูเม้มเข้าหากัน ยองแจไม่รู้ว่าตอนนี้ในตัวเขามันปั่นป่วนด้วยอะไรกันแน่ ระหว่างความเกลียดชังต่อเจ้าพ่อหรือความขยะแขยงตัวเอง


“ผม.. ไม่พังง่ายๆ หรอกครับ” ใช่ ยองแจยังใช้งานได้ ริมฝีปาก ลำคอ เนื้อตัวและส่วนล่าง มันยังใช้เป็นที่ประทับความต้องการได้อีกนาน


“ก็ดี” เจียเอ๋อร์สูดดมความหอมจากเส้นผมนุ่มของคนที่เขาเข้าถึงทุกค่ำคืนแต่ก็ไม่เคยเบื่อ


“วันนี้ไม่ทำได้ไหมครับ ผมยัง..เจ็บอยู่” เสียงหวานเอ่ยคำขอร้อง แม้จะเจ็บอย่างนี้ทุกวันแต่วันนี้ยองแจไม่อาจอดทนไหว 


ทุกค่ำคืนที่เจ็บปวดเขานึกถึงหน้าพี่ชาย หวังว่าสักวันจะได้เจอ และพี่ก็จะเป็นกุญแจปลดเปลื้องทุกสิ่งอย่างให้เขา พี่จะลากเอาความทุกข์ในตัวยองแจมาบดขยี้และปกป้องเขาจากปีศาจร้าย


แต่วันนี้สิ่งที่ได้รู้มันตรงข้าม 


ยองแจต่างหากที่กำลังถูกพี่ชายบดขยี้


“หึ เธอยังไม่ตอบฉันเลย ชอบหรือเปล่า” ใบหน้าหวานถูกสองมือจับหันตรงไปยังทุ่งไฮเดรนเยียหลังบานหน้าต่าง กางเกงแสล็คสีขาวถูกร่นลงกับพื้น เอวบางถูกอ้อมแขนแกร่งโอบไว้ หลังบางถูกกดให้ต่ำลง โค้งให้อีกคนล่วงล้ำได้สะดวก



เจียเอ๋อร์เพิกเฉยต่อคำขอของยองแจ




“ชอบ อ๊ะ อึก!” ตอบรับยามที่อีกคนกระแทกควานหาจุดกระสัน มือเล็กสองข้างกำแน่นลดความอึดอัด มันไม่มีเลือดไหลอย่างที่เจียเอ๋อร์ต้องการ 


แม้แต่หัวใจเองก็ไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว มันด้านชาคล้ายกับความหมายของไฮเดรนเยีย







#ยองแจแค่ของประดับ






บอกเลยว่าถ้าเราเป็นแจ เราก็ไม่ไหวแล้วจริงๆ ฮรื่อออ

ไม่รู้ว่าจะดราม่ามาได้ถึงขนาดนี้ รู้สึกตัวเองเป็นบ้า 55


ยังไงก็เอนจอยรีดดิ้งแล้วก็อย่าลืมร่วมกิจกรรมด้วยน้าา


ฝากคอมเม้นและติดแท็กด้วยค่าาา เจอกันตอนหน้านะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #498 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:28
    ฮื่ออออออ ทำไมไม่อ่อนโยนกับน้องเลย แล้วจะมาปลูกดอกไม้ให้ทำไม ย้อนแย้งจริงๆ
    #498
    0
  2. #308 mooeve1234 (@mooeve1234) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 00:07
    หนักหน่วงเหลือเกินนนนนนน สงสารจนไม่รู้จะสงสารยังไงแล้ว
    #308
    0
  3. #307 0806_k (@0806_k) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 05:33
    สงสารน้องงงงง ยองแจจจจ พี่ชายเห็นแก่ตัวมาก ๆ

    ส่วนอิพระเอกก็ย้อนแย้งจั๊งงง ลงทุนสั่งคนมาปลูกดอกไม้ที่เขาชอบขนาดนี้แล้ว ส่วนความใจร้ายคือยังเหมือนเดิม เกลียดดดด
    #307
    0
  4. #304 Yuzukee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:41

    เจ้าพ่อ เมื่อไร จะดีกับน้องสักที

    สงสารน้อง

    #304
    0
  5. #302 I3andage (@i3andage) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:56
    เมื่อไหร่จะหมดทุกข์คะ อ่านไปคิ้วขมวดไป แจจะเจอเรื่องดีๆเมื่อไหร่ ฮือออ พอแล้วได้ไหม
    #302
    0
  6. #301 eyeunik (@eye_unik) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:48
    เจียร์เอ่อร์อย่าใจร้ายกับน้องนักสิ! ฮื่ออ ยองแจหนูต้องเข้มแข็งน้า
    #301
    0
  7. #300 ning63029115 (@ning63029115) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:26

    ยิ่งอ่านยิ่งหน่วง.เดาทางรักคู่นี้ไม่เจอเลย.อีกคนเริ่มด้านชา.อีกคนเริ่มรักเนี่ยหรอ
    #300
    0
  8. #299 Xxx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:55

    มองไม่เห็นทางเลยคู่นี้

    #299
    0
  9. #298 N-CH (@N-CH) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:42
    อยากให้ตอนนี้มีคัทมากๆเลยอ่ะ ฮือออ พี่เขาละมุนเหมือนกันนะเนี่ย บางทีเจียร์เอ่อร์อาจจะเริ่มรักยองแจแล้วแต่เเสดงความรู้สึกดีๆออกมาไม่เป็นงี้
    #298
    0
  10. #297 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:33
    น้องจะมีวันกลับมารักเจียเอ๋อร์มั๊ยอะ ยิ่งอ่านแล้วก็ยิ่งเครียด เหมือนเฮียไม่แคร์ความรู้สึกน้องเลย อ่านแล้วท้อแทนน้องเลย TT
    #297
    0
  11. #296 jazzotorii (@fastja) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:29
    โอ้ยยยย คือสงสารน้องมากอ่ะ น้องไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆแม้แต่ตัวเอง นึกว่าพี่พระเอกจะเริ่มใจดี ดูแลน้องบ้าง แต่เปล่าเลย พี่เป็นอะไร๊ ฮืออ อยากยกน้องคืนอ่ะ ได้ไหม เลิกไปเล้ยยไม่ให้เป็นพระเอกแล้ว T______T
    #296
    0
  12. #290 Moss_mtk (@Moss_mtk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:12
    สงสารน้อง
    #290
    0
  13. #289 Bu Beom (@Thipphawan1988) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 15:01
    เมื่อไหร่จะถึงวันที่น้องได้เอาคืน!!
    #289
    0
  14. #288 piangngam (@piangngam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 14:33
    สงสารน้องงงงงงง งืออออ
    #288
    0
  15. #287 ไออิชิ (@Guitarist15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 14:27
    ทำไมไม่ถนอมน้องเลยอ่าาา สงสารน้แงอ่ะะะ งื้ออออTT อยากให้น้องหนีไปมากอ่ะ ไม่อยากให้น้องทรมานไปมากกว่านั้แล้วอ่ะะ ฮื่ออออ (;_;)
    #287
    0
  16. #286 jsonn (@sumitra234) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 14:14

    ไม่เคยอ่อนโยนกับน้องสักครั้งเลยอ่ะ
    #286
    0
  17. #285 Mymaybk (@Mymaybuy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 11:48

    ไรท์คะ ได้โปรดทำให้เจ้าพ่ออ่อนโยนกับน้องสักนิด ไม่ไหวแล้ว ฮื่ออออ สงสารน้อง
    #285
    0
  18. #284 BLACKPEARL3 (@BLACKPEARL3) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 11:37
    รอนร้าาาาาาา
    #284
    0
  19. #283 N-CH (@N-CH) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 13:05
    รอออออเสมอออแ
    #283
    0
  20. #282 939393 (@naenaenea) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 02:30
    น่าจะรู้นะว่าน้องผอมเพราะอะไร แสดงถึงความไม่ใส่ใจ เห็นแต่ตัวเอง
    #282
    0
  21. #281 mgmegan (@maymegan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 02:25
    สู้น้าาา รอได้
    #281
    0
  22. #280 ning63029115 (@ning63029115) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 02:15

    สงสารนุ้งแจ.พี่ชายหวังแต่อำนาจ.จนลืมนึกถึงใจน้อง
    เห็นใจเจ้าพ่อ.มีอำนาจ.ย่อมมีพวกหวังได้และหวังทำลายในเวลาเดียวกัน.
    #280
    0
  23. #279 Pearlypim (@pearlypim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 02:09
    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #279
    0
  24. #278 jazzotorii (@fastja) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:06
    ฮื่อออ ติดแล้วว เป็นกำลังใจให้น้าา
    #278
    0
  25. #277 Fahhly (@Fahhly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:31
    กีสสสสสคือแบบมันแบบบฮรืออออ
    สู้ต่อไปนะคะไรท์
    #277
    0