มาเฟียแจ๊คสัน Mpreg ll #JackJae ll

ตอนที่ 1 : 01 ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    16 พ.ย. 60

          









          ฝุ่นในอากาศลอยคว้างถูกตีให้ขุ่นฟุ้งกระจายเข้าไปในลมหายใจ ซึมเข้าเส้นเลือดและไหลวนในร่างกาย สะอิดสะเอียนจนอยากจะอ้วก


“เจ้าพ่อหวังครับ ผมทำงานให้ท่านมานานปี เป็นความยินดียิ่งที่ได้รับความเมตตาจากท่าน ผมรักและเคารพท่านอยู่เสมอและตลอดไป” ภายใต้ท่าทางเคารพนอบน้อมนั่น เจียเอ๋ออยากจะกระชากมันออกแรงๆ ซ้ำด้วยลงมีดคมกริบกรีดไล่บนผิวให้ลึกลงทีละชั้น ทีละชั้น ปอกลอกเปลือกหุ้มให้เปลือยเปล่า และมองลึกเข้าไปข้างใน 


“ทุกครั้งที่ผมออกไปทำงานให้ท่าน ผมระลึกท่านอยู่ในหัวใจเสมอ ไม่เคยลบเลือนเลยครับ” เจียเอ๋อใช้นิ้วชี้เคาะที่วางแขนเสียงดังเป็นจังหวะ เท้าทั้งสองข้างยกพาดบนโต๊ะ ปลายรองเท้าหนังชี้เข้าหาคู่สนทนาที่น่าสงสาร ใบหน้าแดงก่ำกับสายตาที่ฉ่ำเยิ้ม กลิ่นละมุดลอยคละคลุ้งไปทั่ว 

“แกต้องการอะไร” เสียงทุ้มกดต่ำลอดออกมาจากริมฝีปากที่กำลังพ่นควันจากไปป์ มือข้างขวาคีบปลายด้านหนึ่งให้เจ้าแท่งนั้นไม่ตกลงพื้น สายตานิ่งมองใบหน้าคู่สนทนาที่มีรอยยิ้มกว้าง


“ลูกชายผม มันอยู่ในคุกและ...และ กำลังลำบากมาก หากท่านจะกรุณาช่วยลูกผม จะเป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่อีกครั้งต่อครอบครัวผมมากครับ” ดูท่าก้มโค้งของมันสิเจียเอ๋อ เคลือบแฝงไปด้วยใจที่หวังประโยชน์เต็มเปี่ยม ประจบสอพลอเข้าไป ธรรมชาติมากเสียจนกลมกลืนไปกับตัวตนสนิท


“แล้วฉันจะได้อะไร” นิ้วชี้หยุดนิ่ง รอฟังข้อเสนอจากอีกฝ่ายแต่ไร้เสียงตอบรับ ใบหน้านิ่งงันฉายออกมา ดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มดูพร่ามัวไปตามกาลเวลาที่ใช้งาน รอยย่นที่หน้าผากหยักย่นจนเห็นได้ชัดถึงความตึงเครียด


“ท่านอยากได้อะไรหรือครับ ผมจะหามาให้ เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้” อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ข้อเสนอที่ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายร้อยครั้งในหนึ่งวัน ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกต่อไปแล้ว และนี่ถึงทีของเขาบ้างที่จะมอบข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้


“เคารพฉัน” มองชายแก่ที่ลุกขึ้นยืนโค้งตัวแทบจะทันที เจียเอ๋อส่ายหน้าและปรายตามองปลายรองเท้าหนัง


“แทบเท้า” ริมฝีปากจรดลงบนปลายรองเท้าหนังอย่างไม่ลังเล





“จิ้นเหอ เอาเช็คมาให้ฉัน” หันไปสั่งชายที่นั่งพิมพ์ดีดอยู่โต๊ะมุมห้องให้ละจากงาน


“ครับเจ้าพ่อ” ไม่นานสิ่งที่ต้องการก็อยู่ตรงหน้า เจียเอ๋อจรดปากกาเซ็นอนุมัติจำนวนเงินเรียบร้อยก็ส่งให้จิ้นเหอที่รออยู่อย่างรู้งาน


จิ้นเหอกลับไปที่โต๊ะ หมุนโทรศัพท์ให้ได้เบอร์ที่ต้องการ กรอกเสียงพูดลงไปสองสามคำเมื่อมีคนรับสาย จากนั้นก็เดินออกนอกห้องมุ่งตรงไปยังกรมตำรวจใหญ่ มาทำธุรกรรมการเงินกันเสียหน่อย ความยุติธรรมที่หาได้จากเงินไม่กี่ดอลลาร์





หลังจากส่งจิ้นเหอออกไปทำงานให้ เจียเอ๋อก็ผินหลังให้ประตู พ่นลมหายใจพรูออกเสียงดัง ราวกับอยากเอาอากาศเสียที่สูดเข้าไปทุกวันออกมาให้หมด และหายใจเข้าซึมซับเอาความบริสุทธิ์ 


สายตาคมมองลอดไปนอกหน้าต่าง งานเลี้ยงฉลองครบรอบสิบปีของตำแหน่งเจ้าพ่อแห่งเกาะฮ่องกงกำลังดำเนินไป วันนี้เมื่อสิบปีที่แล้วเจียเอ๋อขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิตเป็นวันเดียวกับที่ร่างของพ่อถูกฝังทับด้วยกองดิน นอนนิ่งงันอยู่ในที่แสนต่ำช้า ชื้นแฉะและเหน็บหนาว ใบหน้าที่เคยผินหากลับหันหลังให้ แต่เสียงที่เคารพเซ็งแซ่ยังคงดังก้องเช่นเดิม ด้วยถ้อยคำแบบเดิม หากแต่


หวังเจียเอ๋อ แทนทุกที่ของชื่อ หวังจางฮุ่ย


เป็นสิ่งเล็กน้อยที่เปลี่ยนไปทำให้ถ้อยคำน่าสะอิดสะเอียนมากขึ้นทุกวัน


เหล่าผู้คนร่วมกันดื่มฉลองสังสรรค์รื่นเริงบนคราบน้ำตาที่หลั่งไหลตลอดสิบปีของตระกูลหวัง เพราะมันไม่ได้เห็นประจักษ์ด้วยสายตาหากแต่ไหลในใจเป็นสีเลือดทะลักแดงฉานราวกับถูกมีดกรีดหลายร้อยครั้งจนเป็นริ้วเป็นเส้น 


ความเจ็บปวดมาพร้อมกับความโดดเดี่ยว แม้จะรายล้อมด้วยผู้คนมากหน้า แต่เจียเอ๋อไม่อาจรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย ไม่เคยไว้ใจใครทั้งนั้น พี่น้องกันยังฆ่าได้ลงคอ นับประสาอะไรกับคนอื่น


มือแกร่งกำรูปชายสองคนในมือแน่นจนยับคามือ พ่อกับอา คนหนึ่งตาย และอีกคนก็ต้องตาย เมื่อปีกลายเขาจึงได้ลงมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก


“เจ้าพ่อครับ มีคนจากเกาหลีใต้มาขอพบพร้อมกับข้อเสนอสุดพิเศษ” เจียเอ๋อหันมาตามเสียงเรียก ละทิ้งความคิดเอาไว้เบื้องหลัง คิ้วเข้มเรียงตัวสวยขมวดยุ่ง แน่ใจได้อย่างไรกันว่ามันพิเศษพอที่จะเป็นเสนอสำหรับเขา


“ใคร” มันจะใหญ่โตสักเท่าไหร่กันเชียว


“ตระกูลชเวจากเกาหลีใต้ ชเวยองจินครับ” หวังเจียเอ๋อยิ้มกริ่ม ตระกูลนักการเมืองดัง น่าสนใจดีนี่ คนพวกนี้ไม่ต่างจากนักธุรกิจ มักจะมาพร้อมของแลกเปลี่ยนมากกว่าคำพูดน่าสะอิดสะเอียน


“เชิญเข้ามาสิ ส่วนแก รีบไปเอาชาที่เพิ่งลงครัวล่าสุดมาเสียหน่อยสิ ใส่ชุดชาใหม่ที่ซื้อมาจากจีนให้ด้วยล่ะ” สั่งเป็นเชิงกลายๆ ว่าให้ออกไปโดยเร็วพร้อมกับอีกคนที่เดินเข้ามาแทนที่


ร่างกายโปร่งสูง แต่ไม่เกินมาตรฐาน ผิวขาวเหลืองบ่งบอกได้ดีว่าเป็นคนเอเชีย ขาก้าวยาวเป็นจังหวะมั่นใจไม่เนิบนาบ สง่าผ่าเผย แต่ใบหน้าไร้ราศี ความเปล่งประกายของผู้นำที่เจียเอ๋อมักจะแสบตาทุกครั้งที่เข้าใกล้แทบไม่มีให้เห็น


“ผมมีข้อเสนอ” ตรงๆ ไม่หว่านล้อมด้วยคำเยินยอให้เสียเวลา


“ว่ามาสิ” มือทั้งสองข้างยกสูงจากพื้นโต๊ะเป็นที่รองคางให้เจ้าพ่อใหญ่ ไม่กี่ครั้งนักหรอกที่จะอยู่ในท่านี้ ท่าทางที่แสดงความสนใจต่อเรื่องตรงหน้า


“ความมั่นคงแลกกับอำนาจ” ย่างกรายเข้ามานั่งตรงข้ามกันแล้วเปิดเรื่องแบบไม่รีรอ


“เงินหรือ”


“ไม่ใช่ อำนาจของคุณสร้างความมั่นคงให้กับผม และธุรกิจของผมจะให้อำนาจแก่คุณ” ช่างตรงใจเสียจริง คิดไม่ผิดเลยที่สั่งให้เตรียมน้ำชาไว้


“ว่าต่อไปสิ”


“อย่างที่คุณรู้ เหตุการณ์เมื่อสองอาทิตย์ก่อนทำครอบครัวผมระส่ำระส่าย ขั้วอำนาจถูกเปลี่ยนไป คนสนับสนุนในตัวผมมีเพียงหยิบมือ” ข่าวดังเมื่อสองอาทิตย์ก่อน การปฏิวัตินองเลือดในเกาหลีใต้ทำให้ทหารเข้าสู่การเมืองอย่างเต็มตัว แต่โชคร้ายผู้นำการปฏิวัติกลับตายเสียได้ ทั้งๆ ที่สำเร็จได้เพียงไม่กี่วัน


“แกอยากเป็นเหมือนพ่อแกหรือ” ผู้นำที่เปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์ แต่ช่างน่าสงสารที่โดนอุดมกาณ์ฆ่าเสียเอง เจียเอ๋อยกแก้วน้ำชาที่ถูกรินครึ่งแก้วขึ้นดื่ม รสฝาดปร่าสัมผัสถึงโคนลิ้นให้พอดับความกระหาย


“ใช่และไม่ใช่” แก้วถูกวางลงช้าๆ ทุกท่วงท่าของเจียเอ๋อเคลือบแคลงไปด้วยความสงสัย


“ผมไม่ต้องการเป็นนักการเมือง แต่ต้องการอำนาจ ส่งให้ผมเป็นนักธุรกิจที่มีอำนาจมากที่สุดในประเทศ”


“แกก็ได้จากลูกน้องพ่อแกไม่ใช่หรือ ไม่เห็นจำเป็นต้องลงการเมืองตระกูลแกก็ไม่ได้แย่อะไรนัก”


“แค่นั้นมันไม่พอ ผมจึงมาหาคุณ ขอยืมชื่อและอำนาจของคุณ” ชื่อเจ้าพ่อหวังเจียเอ๋อเป็นบัตรผ่านประตูสำคัญในยุคนี้ ใครๆ ก็รู้จักคนคนนี้เป็นอย่างดี เจ้าพ่อแห่งเกาะฮ่องกง เจ้าของธุรกิจบ่อนเกือบทั้งมาเก๊าและที่ลาสเวกัสอีกกว่าครึ่ง


“แล้วฉันจะได้อะไร” ข้อเสนอสุดพิเศษย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อ


“หุ้นส่วนธุรกิจอู่ต่อเรือและธุรกิจผลิตยารักษาโรค” ตระกูลชเวไม่เพียงแต่มีหัวหลักเป็นนักการเมืองทหาร แต่ทางใต้มีธุรกิจอู่ต่อเรือและโรงงานผลิตยารักษาโรค


“นั่นยังไม่ดีพอ” หวังเจียเอ๋อก้มมองเอกสารที่ถูกส่งให้ไม่นานจากคนที่เขาใช้ให้ไปเอาน้ำชา ประวัติอย่างละเอียดของตระกูลชเว มีธุรกิจใหญ่ก็จริงแต่ผลกำไรยังไม่ดีพอ


“หากเพียงคุณรอเวลาให้ผมได้...”


“เวลาในชีวิตฉันไม่ได้มีมาก”


“เครื่องประดับชิ้นงามและบางครั้งก็เป็นมันสมอง คุณจะยอมรับไว้ไหม” โพล่งข้อเสนอสุดท้ายออกมาด้วยจิตใจที่ร้อนรน หากกลับไปมือเปล่าก็ไร้ที่พึ่งทางอื่นแล้ว คราวนี้หากพลาดตระกูลชเวคงพังพินาศเป็นแน่


“ตัวประกันงั้นหรือ” รูปถ่ายที่ถูกยื่นมาให้เล่นเอาเจียเอ๋องงงวยไม่น้อย คนคนนี้จะมีค่าสูงส่งเท่าไหร่กัน


“น้องชายของผม ชเวยองแจ เป็นเด็กฉลาดและเป็นนักเคลื่อนไหวสิทธิสตรี เขาฉลาดมากพอจะเป็นมันสมองให้คุณได้ และชื่อเสียงของเขาก็เป็นเครื่องประดับที่บริสุทธิ์มากพอจะทำให้ตระกูลหวังดูขาวสะอาด” บนโลกนี้มีสิ่งที่บริสุทธิ์หลงเหลืออยู่อีกหรือ หากถูกดึงลงมาคลุกคลีกับของสกปรกจะดูดซึมไปถึงเนื้อจนกลายเป็นของเน่าราวกับฟองน้ำ หรือจะแข็งเป็นเพชรที่ยอมโดนทุบให้แตกสลายดีกว่าต้องแปดเปื้อนของโสมม


“แกคิดดีแล้วหรือ ถ้าให้แล้ว ฉันจะไม่คืนจนกว่าจะพอใจ” ข้อแลกเปลี่ยนที่แสนประหลาดทำให้เขารู้สึกสนุก ครั้งแรกที่ของแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิต


หวังเจียเอ๋อยิ้มกริ่มเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้า ข้อเสนอที่เขายากจะปฏิเสธเสียเองเพราะความแปลกประหลาดของมัน ต้องใจกล้าขนาดไหนถึงเอาน้องชายตัวเองมาแลก หรือจริงๆ แล้วไม่มีหัวใจกันแน่


“แต่ผมขออย่างหนึ่ง แต่งงานกับยองแจ ยกย่องให้เขาเป็นภรรยาของคุณ”





เท้าเล็กเหยียบพื้นดินสีดำซวบซาบ ช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะยกเท้าให้ก้าวไปข้างหน้า ดินที่ติดรองเท้าทั้งหนักและเหอะหนะ ฝนที่ตกลงมาไม่รู้เวลาร่ำเวลาทำให้ยองแจเสียเวลานานโขอยู่ในรถ ไม่รีรอให้มากความ ตัวบางสวมทับด้วยชุดสูทสีดำตัวโคร่งก้าวยาวตรงไปยังผืนหญ้าที่เพิ่งเอามาลงเมื่อสองอาทิตย์ก่อน 


ยองแจคุกเข่าหน้าหลุมศพ วางดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ตั้งใจเลือกให้เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองดูแผ่นหินที่สลักชื่อ ชเวยูแจ เป็นตัวภาษาจีนไล่ลงตามแนวตั้ง 


สายลมหนาวพัดหอบเอาความชื้นสัมผัสกายบางให้หนาวสั่น แต่ยองแจกลับนั่งนิ่ง เปลือกตาบางหลับลง ย้อนภาพความคิดไปเมื่อหลายเดือนก่อน รอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าทุกคนบนโต๊ะอาหารแสนอร่อย ยองแจนั่งข้างแม่ พี่ยองจินนั่งข้างพ่อ ในบ้านของเรา ยองแจอยากได้มันกลับคืนแม้รู้ว่าไม่มีทาง


ระบบที่เต็มไปด้วยการกดขี่ การโกงกินพัดพาเอาอุดมการณ์ของพ่อลอยละลิ่วขึ้นสูงสุดโต่ง หลังจากนั้นไม่นานอุดมการณ์ก็ได้นำพาคนกลุ่มใหญ่เข้ากองเพลิง กองเพลิงที่จุดด้วยตัวเอง การแย่งชิง ความกระหายในอำนาจพาให้หลงในวังวนไม่หยุดเป็นวงจรอุบาทว์


พ่อครับ อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ยองแจจะได้อยู่กับพ่อ ดอกไม้ดอกนี้เป็นคำขอโทษที่ยองแจยังตอบแทนพระคุณของพ่อได้ไม่หมด มีเพียงสิ่งสุดท้ายที่ให้สัญญากับพ่อได้ ยองแจจะทำทุกอย่างเพื่อตระกูลของเรา สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าชีวิตที่สักวันหนึ่งจะไปกองอยู่ใต้ผืนดิน หากใครทำให้ตระกูลชเวต้องตกลงไปต่ำต้อยด้อยค่า ยองแจจะขอเอามีดกรีดอกคว้าเอาหัวใจที่เต้นตุบบีบให้แหลกคามือ ขอสัญญาจากนี้และตลอดไป


เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นพร้อมดวงตาที่ฉายประกายวาว ถึงเวลาแล้ว ไปกันได้เสียที ขาเรียวก้าวขึ้นรถ ตามด้วยชายใส่สูทสีดำสองคนตามเข้าไป รถมุ่งตรงไปยังบ้านเกิดที่ยองแจรักสุดหัวใจ


ชายหาดทะเลทางใต้สวยสดราวกับภาพวาด ทรายขาวสะอาดกับน้ำทะเลใสราวกับแก้วที่ถูกเจียระไนเป็นอย่างดี ท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกดินไล่โทนสีส้มเข้มให้รู้สึกเหงาใจเล่น ยองแจกำลังก้าวเดินออกไปตามทางยาวไกลโพ้นจนดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุด


“แกจะไปจริงเหรอวะ ยอมทิ้งประเทศนี้ ยอมทิ้งอุดมการณ์ของตัวเองไปเหรอ” ยูคยอมอยากจะกระชากเพื่อนสนิทตัวเองมาเขย่าให้ได้สติ มันเป็นบ้าอะไรถึงทิ้งความพยายามตัวเองไว้ข้างหลัง


“ก็ไม่เชิง ฉันแค่ไปหาองค์ประกอบมาให้ครบ” ก้มลงมองปลายเท้าที่เดินย่ำเป็นรอยฝังติดบนผืนทราย


“อะไรอีกวะ แค่ความพยายาม ความอดทนของฉันกับแกและพวกเรามันยังไม่พออีกหรือไง” เกือบแล้ว อีกนิดเดียวที่จะสำเร็จ ความเท่าเทียมของทุกเพศกำลังจะเกิด หากแต่กลุ่มกำลังจะเสียกำลังสำคัญไป


“ไม่สงสัยหรือไง ทำไมหลายปีมานี้มันยังย่ำอยู่ที่เดิมเหมือนกับไม่ได้ทำอะไรเลย” ทั้งสองหยุดเดิน ยองแจมองใบหน้าของอีกคนที่อยู่ข้างกัน ยูคยอมนิ่งงัน กำลังครุ่นคิด


“เรายังมีอำนาจไม่พอยูคยอม แกกับฉันและกลุ่มของเรา หากไม่เสียก็อยู่เท่าเดิม ไปต่อกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว” ยองแจเบือนหน้าไปมองทะเลกว้างใหญ่ที่กำลังดูดกลืนพระอาทิตย์ให้ดับมืด เหมือนวิญญาณถูกริดรอนออกไปทีละน้อย


“หากฉันทำสำเร็จ ตระกูลฉัน ตระกูลแกจะยังคงอยู่ คนประเทศนี้ก็จะเลิกกดขี่กันเองสักที” มีเพียงเสียงคลื่นลอยมาแผ่วเบาเป็นคำตอบให้ยองแจถึงความยินยอมของยูคยอม


“ถ้าถึงแล้วก็ใช้โทรศัพท์ที่นั่นโทรกลับมาหากันบ้างล่ะ” 


“อือ แหงอยู่แล้ว”


“พี่แก เป็นยังไงบ้าง” สีหน้ากังวลฉายชัด พี่ยองจินเป็นคนที่เห็นคุณลุงถูกยิงต่อหน้าต่อตา


“ลุ่มๆ ดอนๆ ไม่เท่าวันแรกแต่ก็ยังน่าเป็นห่วง” เสียงกรีดร้องชื่อพ่อกับเสียงคร่ำครวญดังเสียดแทงหัวใจยองแจทุกคืน ราวกับเข็มนับพันเล่มพุ่งเข้าใส่จนเลือดสีแดงฉานไหลอาบทั่วกาย มือบางกำแน่นเมื่อนึกถึง


“เอ้อ พี่ฉันฝากนี่มาให้ กล่องสีเทาเป็นยากล่อมประสาท อีกกล่องเป็นอะไรไม่รู้” ยูคยอมยื่นกล่องยาสีเทากับสีดำให้เขา นี่สินะที่พี่กำชับหนักหนาตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านว่าให้รับจากมือยูคยอม และเก็บไว้กับตัวอย่าให้หายไปไหน


“ขอบใจมาก ฝากความคิดถึงพี่แกด้วย” รับมาถือไว้อย่างดี ท้องฟ้าที่เริ่มมืดทำให้ทั้งสองตัดสินใจเดินกลับบ้านพัก ยูคยอมขอนอนพักที่นี่สักคืนแต่ยองแจปฏิเสธไป เขาต้องกลับไปภายในคืนนี้ พี่ยองจินสั่งเด็ดขาดไม่ให้ยองแจนอนพักที่อื่น มันอันตรายเกินไปสำหรับสถาณการณ์ตอนนี้




ยองแจก้มมองนาฬิกาข้อมือเมื่อมาถึงบ้านใหญ่ ตีสองแล้วหรือ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องไปสนามบินแล้ว โชคดีที่เขากะเวลาไว้ก่อนเลยจัดกระเป๋าเตรียมตั้งแต่เมื่อเช้า


ร่างบางขึ้นบันได ใบหน้าหวานผินมองไปยังประตูห้องทำงานของพี่ชาย แสงที่ลอดออกมาจากช่องด้านล่างประตูทำให้เขารู้ถึงการเคลื่อนไหวของคนในห้อง จะทำงานจนโต้รุ่งเลยหรืออย่างไร


มือบางผลักประตูเข้าไป เป็นอย่างที่คิด เอกสารกองโตแทบท่วมหัวคนเป็นพี่ที่นั่งคร่ำเคร่งจนคิ้วขมวดเป็นปม ถ้ามันพันกันจนแก้ไม่ออกยองแจจะขำให้


“นี่ของที่สั่ง แจเอามาจากมือยูคเลย” ยื่นสองกล่องข้ามกองเอกสารไปให้ พี่ยองจินเพียงเหลือบมองแล้วรับกล่องสีเทาไป


“อีกกล่องของแจ เอาติดตัวไปฮ่องกงด้วย” 


“ยาอะไรครับ แจไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ยังไม่ชักมือกลับ ยองแจจะรับได้อย่างไรหากไม่รู้ว่ามันมีไว้เพื่ออะไร


“แจต้องสร้างพันธะกับหวังเจียเอ๋อ ไม่ว่าทางใด รั้งมันไว้ ยื้อไว้ให้นานจนกว่าพี่จะแน่ใจถึงเป้าหมายของเรา ถ้าเป็นไปได้จับมันให้แน่น” คนตรงหน้าวางปากกาและมองตรงมายังเขา


“คนอย่างเจียเอ๋อมันไม่ยอมตกลงกับเราเปล่าๆ แน่  ยานี้เพียงเม็ดเดียวจะสร้างหนึ่งชีวิตมาเป็นโซ่ล่ามมันให้ดิ้นไม่หลุด หากมันคิดจะตุกติก เราก็จะดึงมันลงนรกไปด้วยกัน” หวังเจียเอ๋อได้สิ่งสำคัญของตระกูลชเวไป หากแต่ยังไม่บรรลุถึงอำนาจและคงไม่หยุดแค่นี้แน่


“ทำเพื่อตระกูลเรานะแจ ความหวังเดียวของพี่” ยองแจกำกล่องสีดำแน่นราวกับตอกย้ำความต้องการให้ชัดเจน




#ยองแจแค่ของประดับ



talk : พล็อตฟิคเรื่องนี้เป็นอะไรที่ท้าทายมากกกก รู้สึกว่าสเกลเรื่องมันจะใหญ่เลยล่ะ

คือเราคิดนานมากว่าจะเอายังไงดีกับคู่แจ๊คแจที่ตั้งใจจะแต่งอยู่แล้ว ก็คิดนานเลยจนมาลงเอยเรื่องที่เรียน ฮ่าๆๆ

ยังไงก็ช่วยติดตามด้วยนะคะ ทั้งฟิคเรื่องนี้กับฟิคเรื่องแรกของเรา จะพยายามให้มากที่สุดค่ะ

เจอกันพาร์ทหน้านะ บะบัยย

ปล ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากหนัง the godfather ด้วยหล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #482 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:03
    ทำไมมันดูซับซ้อนไปหมด หมายถึงความคิดกับความรู้สึก
    #482
    0
  2. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:44
    ทำไมถึงเพิ่งมาเจอออ
    #431
    0
  3. #305 Meme_YR (@Meme_YR) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 18:28

    ชอบฟิคแนวนี้ ทำไมพึ่งเจอ ??’•

    #305
    0
  4. #253 939393 (@naenaenea) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 15:07
    เกริ่นนำได้น่าติดตามมาก เราเป็นคนนึงที่เลือกอ่านฟิคจากการอ่านตอนแรกก่อน ถ้าไม่น่าสนใจจะไม่ค่อยอ่านต่อ อันนี้ดีมากเลยค่ะ ชื่นชมจริงๆ
    #253
    0
  5. #157 __bbbrp (@__bbbrp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:31
    ลุ้นมากเลยค่ะ ตื่นเต้นมาก เขียนได้ดีมากเลยค่ะ
    #157
    0
  6. #156 Friendship_Lee (@capper-konnarak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 08:50
    เข้มข้นตั้งแต่ต้นเรื่อง อ่านแล้วลุ้นตลอด
    #156
    0
  7. #128 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 10:02
    เนื้อเรื่องดูซับซ้อนกว่าปกตินะเนี่ย
    #128
    0
  8. #126 BongkotFgfy (@BongkotFgfy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 20:38
    ก็ว่าอยู่ทําไมมันคล้ายกันจังที่แท้เป็นแรงบันดาลใจนี้เองง
    #126
    0
  9. #100 0806_k (@0806_k) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 11:44
    โอ้โห... ตัวเองงง เราเพิ่งมาอ่านนะคะ มีหลายจุดที่อยากพูดถึง คือปกติเวลาเราเห็นฟิคใหม่ๆรีมาในทามไลน์ทวิตอย่างแรกคือจะสแกนภาษาก่อน ซึ่งเรื่องนี้อ่านแค่สองสามประโยคแรกคือผ่านฉลุนเลย ใช้ภาษาได้ดีมากค่ะ สละสลวยแบบนิยายและในขณะเดียวกันก็กระชับไม่เวิ่นเว้อ ใช้ศัพท์ได้ดีมาก กลางๆ เหมาะกับเนื้อเรื่อง

    ส่วนที่สองคือพล็อต สัมผัสได้ถึงความเข้มข้นตั้งแต่ตอนแรก บอกตรงๆถ้าเป็นฟิคส่วนใหญ่ทั่วๆไปจริงๆเราก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลที่คาแรกเคอร์นายเอกจะมาใสๆแบ๊วๆเหมือนผู้หญิงซึ่งในชีวิตจริงมันไม่ใช่ นายเอกยังไงซะก็คือผู้ชาย และคาแรกเตอร์ยองแจเรื่องนี้คือเรียลค่ะ น้องเป็นผู้ชาย มีความแข็งแกร่ง ที่อึ้งอีกอย่างคือเรื่องนี้จับประเด็นปฏิวัติ สิทธิ สังคมมาเฟีย สิ่งผิดกฎหมายต่างๆด้วย ไม่ธรรมดาเลย

    เป็นกำลังใจให้นะคะ ทั้งภาษาทั้งพล็อตดีมากจริงๆ ทั้งๆที่เพิ่งแต่งเรื่องที่สองเอง สู้ๆค่ะ เราจะติดตามต่อไปนะคะ
    #100
    0
  10. #97 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 10:19
    เนื้อเรื่องดีมากค่า แต่อย่าให้ดราม่าเยอะนะสงสารน้องยองแจ
    #97
    0
  11. #47 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:55
    แต่งดีมาก ภาษาดีมากกกกกกกกก
    #47
    0
  12. #30 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:35
    สนุกมากแต่งดีภาษาสวย ชอบบบบบบบ ได้ความรู้ ชอบก้อทฟาเธอออ ฮรื่อออ ตามค่ะะ ภาษาดีชอบมาก แต่อยากให้เคาะระยะบรรทัดมากกว่านี้ ลายตานิดนึงงงงงงง สนุปค่ะ อ่านต่อ
    #30
    0
  13. #16 wtSunDra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:31
    กรี๊ดดดด ตามหามานานแล้วค่า ออกแนวประวัติศาสตร์การเมืองด้วย แต่กลัวเนื้อเรื่องต่อๆไปมากๆ

    ภาษาดีพอสมควร แต่บรรยายเยอะไปนิดนึง โดยรวมถือว่าดีค่ะ ได้ความรู้ด้วย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #16
    0
  14. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:50
    โอยยยย คุณพระ ตื่นตาตื่นใจ ภาษาสวยมาก 

    ชอบมากเลยค่ะ ชอบมากจริงๆ
    #13
    0
  15. #10 Jusejae (@nicknamemaic) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:05
    จะรอติดตามนะคะ ค่อนข้างจะแปลกสำหรับเราโดยปกติจะไม่อ่านแนว นายเอกฉลาด 555 อันนี้เป้นเรื่องเเรก เพราะชอบภาษาด้วย อ่านง่ายเเล้วก็น่าติดตาม สู้ๆนะคะ
    #10
    0
  16. #8 Leigh (@leeana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 13:29
    น่าติดตามมากค่ะ ภาษาสวย ยองแจดูฉลาดด้วย ชอบมากกก
    #8
    0
  17. #6 VnambjsYujbjyyj (@VnambjsYujbjyyj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 06:16
    น่าอ่านมากกกกกและดีมากด้วยค่ะหาฟิคแบบนี้ไม่ง่ายเลย
    ยิ่งเฮียหวังกับซ้อหมวย หายากมากกกก(ไม่เคยเจอ)😁😁😁😁แต่งไห้จบเลยนะคะเราคอมเม้นฟิคได้แล้ว(ปกติเม้นไม่เป็นอ่านในกูเกิ้ล)เป็นกำลังใจไห้นะคะ
    #6
    0
  18. #3 KingkamolN (@KingkamolN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 18:45
    ชอบ รอนะคะ
    #3
    0
  19. #1 JUTSHOPE (@JUTSHOPE) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 17:39
    ชอบมากรออ ดูร้ายทั้งคู่ดี
    #1
    0