99 Click! พลิกรัก

ตอนที่ 8 : "ผมไม่อยากให้หยุด"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.ย. 60


คลิกที่ 7
"ผมไม่อยากให้หยุด"


           ใน
ยามปกติเวลาแดดร่มลมตกเช่นนี้ ดาต้าจะหาเวลาปรนเปรอตัวเองแบบง่ายๆด้วยหนังสักเรื่อง หนังสือสักเล่ม อาหารพิเศษสักมื้อ วันนี้เขาแค่เดินไปเรื่อยๆ จุดสตาร์ทอยู่ที่คณะของดีดี้ หลังจากทุกอย่างในห้องถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ จิตใจเปราะบางหักลง ที่อยู่ที่นอนจะไม่สุขสงบอีกต่อไป ไม่รู้จะย้ายไปอยู่ที่ไหน ในเมื่อละแวกนี้คิดจะหาห้องว่าง หากไม่รอช่วงปิดเทอม เกรงว่าจะไม่มี
            รอบรั้วมหาลัยถือเป็นแหล่งที่มีความคึกคักของชีวิต แออัดไม่แพ้ใจกลางเมือง เหล่านักเรียนนักศึกษาเลิกเรียน เลิกเล่นกีฬา หรือต้องการพักผ่อน ทานอาหารพร้อมเพื่อนคุย เขารู้ว่าช่วงชีวิตและอายุเท่านี้ เพื่อนคือสิ่งที่ดีที่สุด เป็นทั้งคู่คุย คู่แชร์ประสบการณ์หรือผู้บำบัดรักษา สีสันของมันเกรงว่ามีแต่คนที่ประสบกับตัวเองถึงจะเข้าใจ แต่ดาต้ารู้ดีว่าความพึงพอใจแตกต่างกันในตัวบุคคล บางคนเฮฮาชอบเพื่อนห้อมล้อมหน้าหลัง บางคนขอแค่หนึ่งคนที่รู้ใจ มีไม่มากที่พอใจจะอยู่กับตัวเอง หรือบางคนถูกบังคับให้ต้องโดดเดี่ยว เช่นตัวดาต้าในตอนนี้
            เพื่อนต่างคณะ แต่ละคนมีสังคมของตัวเองให้ต้องรักษา เมื่อคนส่วนใหญ่ที่รู้จักไม่ได้ชื่นชอบเขามากนัก จึงคิดตีตัวออกมาห่างๆอย่างไม่เต็มใจ เขายังจำน้ำเสียงและท่าทีที่เหล่าเพื่อนของเพื่อนพูดถึงได้ 'คบคนแบบนั้นไว้ใจไม่ได้หรอก เลิกๆไปเหอะ วันดีคืนดีหักหลังเราทำไง'  เขาแอบได้ยินคนอื่นคุยเกี่ยวกับตัวเขา เห็นจะมีเพียงยูมิที่เข้าใจอารมณ์แบบนี้ แต่เธอกำลังตั้งใจทำผลงานกับชมรม สังคมเธออยู่ทางนั้น เขาซึ่งปลีกตัวออกมาเองจะไปโทษใครไม่ได้ 
            ในย่านร้านอาหาร ฝุ่นควันและละอองน้ำมันเป็นเรื่องปกติ ไอน้ำจากหม้อซุปพวยพุ่งหลังจากพ่อค้าเปิดฝาหม้อใบใหญ่ เสียงฉู่ฉ่าปะทุเป็นพักๆ พ่อค้าแม่ขายขมักเขม้นคร่ำเคร่งอยู่หน้าเตาแทบจะตลอดเวลา บางร้านมีลูกหลานตัวเล็กมาช่วยถือชามส่งให้ลูกค้าในร้าน รถเข็นบางเจ้าจอดเกะกะริมถนน ขายของย่างของทอดเพื่อแลกกับค่ากินอยู่โดยไม่สนใจคำด่าหรือสายตาที่ไม่พอใจ ในแหล่งร้านอาหารข้างทาง ของทอดมีมากกว่าของต้ม ในซอยมีตั้งแต่ร้านข้าวต้ม ข้าวผัด อาหารตามสั่ง ข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ และอีกเยอะจนสามารถแวะชิมเวียนไปได้วันละร้านโดยไม่เบื่อได้ เดินผ่านร้านหนึ่ง กลิ่นอีกร้านก็เข้ามาปะปน ยากจะแยกความต้องการออกจากใจและสายตา 
             กลุ่มวัยรุ่นมากมายเฮละโลเอะอะมะเทิ่งผ่านหน้าดาต้า ชิงตัดหน้าเข้าไปนั่งโต๊ะตัวสุดท้ายที่ว่างอยู่ เขาซึ่งกำลังอยากกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นหมดความอยากลงมาก แต่เขารู้ว่าแม่ค้าลูกขายแถวนี้ส่วนใหญ่รู้จักกันหมด ไม่ใช่เรื่องต้องกังวลเมื่อเขาสั่งชามใหญ่ และบอกให้ไปส่งที่โต๊ะของร้านข้างๆ ที่อาหารอร่อยกว่าแต่ใช้เวลาทำนานมากกว่า ดาต้าเดินไปหยิบแก้วกดน้ำ เลือกหลอดสีส้มใส่แก้ว กวาดตามองลูกค้าเพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่มาเป็นคู่ เขาเข้าใจว่าโอกาสพิเศษเท่านั้นถึงทำให้เด็กวัยรุ่นสามารถทนรออะไรสักอย่างเป็นเวลานานได้ อันที่จริงเวลานี้ดาต้าไม่คิดทำอะไรต่ออีก จะรอบ้างคงไม่เป็นไร 
            ป้าร้านก๋วยเตี๋ยวให้หลานตัวเล็กๆเดินถือชามมาให้ หนูน้อยฟันหลอยิ้มกว้างใส่ดาต้า บิดกระมิดกระเมี้ยนจนเขารู้สึกแปลกๆ เอ่ยปากขอบคุณและให้กลับไปช่วยป้าตัวเองต่อ ตัวเองปรุงก๋วยเตี๋ยวในชามตามชอบ ใส่พริกกับน้ำปลาลงไปเพิ่ม จุ่มตะเกียบวนจนพอใจแล้วเริ่มต้นทาน ไม่ช้าไม่เร็ว บางทีเผลอเคี้ยวเอื้องเหม่อมองคนโน้นทีคนนั้นที เขาชอบเสียงโหวกเหวกโวยวายสนุกสนาน ดังนั้นเวลาได้ยินจึงเงยหน้ามอง อีกเหตุผลคือพวกที่ว่านี้กำลังเดินเข้ามาในร้าน และส่วนใหญ่ดาต้ารู้จักแทบทั้งสิ้น หนึ่งในนั้นเห็นดาต้า เอ่ยปากทักทายทันที
            "น้องดาต้า บังเอิญจัง มากินข้าวที่นี่เหมือนกันหรอครับ" พี่มีนทักทาย
            "หวัดดีครับพี่มีน" ดาต้ายิ้มให้ หน้าหล่อๆคิ้วเข้มเหมือนคนเจ้าชู้ ใส่ต่างหูเงินสองข้าง ยิ้มกว้างมีลักยิ้ม ใส่ชุดบอลสีน้ำเงิน อันที่จริง ทุกคนที่เพิ่งเข้ามาใส่ชุดบอลทั้งนั้น แต่ละคนเหงื่อซก ส่งกลิ่นและไอร้อนแมนๆมาใส่ดาต้าเต็มกำลัง
            "เพิ่งเลิกเรียนหรอเรา" พี่ตามขยี้หัวดาต้าแล้วนั่งลงข้างๆ พลางสั่งเพื่อนอีกคนให้ไปตักน้ำดื่มมาให้
            "วันนี้โดดไปครึ่งคลาสพี่" เขาเพิ่งตระหนักว่าตัวเองใส่ชุดนักศึกษาอยู่  "ยังไม่ได้กลับหอเลย"
            "แสบนะเราน่ะ โอ่--กินแบบนี้ถึงได้ผอมกระหร่องไง พอๆ ไม่ต้องกินแล้ว" พี่ตามน่าจะเป็นคนชอบบงการชาวบ้านในระดับหนึ่ง เห็นชามก๋วยเตี๋ยวในชามดาต้าแล้วส่ายหัว ดึงออกไปเฉยฉิบ "กินกับพวกพี่ดีกว่า รับรองแซ่บ"
            "ถามเขารึยังไอ้ตาม มึงนี่ไม่ได้เลยนะ" พี่มีนดุ
            "ถามแล้วครับมีน น้องบอกโอเค"
            "ตลกแล้ว กูยังไม่ได้ยินน้องเขาพูดสักแอ่ะ" พี่มีนเคาะหัวพี่ตามด้วยแผ่นเมนูอาหาร ทั้งสองคลี่ยิ้มร่าเริงหยอกล้อไปมา สองคนนี้แกล้งกันได้น่ารักมาก
            "น้องชื่ออะไรครับ" มีคนอื่นร่วมวงสนทนา พี่ผู้ชายตัวล่ำหนา หน้าเข้มมีเคราบางๆ แต่ตัดแต่งสะอาดเรียบร้อย แววตาที่มอง ดูออกว่ามั่นใจในตัวเองมากๆ ดาต้าไม่เคยเห็นหน้า แต่ยิ้มทักทาย
            "ผมชื่อดาต้าครับ อยู่วิทยา" 
            "ครับ พี่ชื่อหินครับ" พี่เคราเข้มพูดเสียงล้อเลียน ทว่าแววตาเอ็นดู ดาต้าจึงชื่นชมแทนต่อต้าน 
            "น้องอยู่ปีสอง หวานใจไอ้โฮมน่ะ" พี่ตามพูด?
            "อะไรนะพี่" ดาต้าหัวใจกระตุกวูบ ฟังไม่ถนัดจริงๆ 
            "เออ ไอ้โฮมไปไหนวะ" พี่แก๊งหอบแก้วน้ำมาแจก หัวหันรีหัวขวางหาเพื่อนที่ตัวเองเพิ่งจะพูดชื่อออกไป "อ้าว!! น้อง...บังเอิญจัง"
            ดาต้าเพียงยิ้มให้ รุ่นพี่กลุ่มนี้นิสัยไม่เลวเลยสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน อาจเป็นเพราะพวกเขาโตแล้วก็ได้ มีความคิดความอ่าน ไม่ตัดสินคนอื่นตามความรู้สึกตัวเอง เมื่อคิดดังนั้น เขาจึงสบายใจ ปล่อยตัวและใจสนุกสนานไปกับรุ่นพี่กลุ่มนี้ ที่มีแต่เรื่องเฮฮาแซวกันไปมาไม่ขาด ในตอนที่อาหารกำลังมาถึง คนที่ถูกถามหาก็ค่อยๆเดินเข้ามาในร้าน หัวเปียก ใส่ชุดบอลเหมือนคนอื่นๆและแบกเป้สะพายหลัง
            "ไอ้เหี้ยโฮม ไปจอดรถเหี้ยอะไรนานโคตร มึงต้องจ่ายมากกว่าคนอื่น โทษฐานที่มาช้า" พี่ตามคาดโทษด้วยความรวดเร็ว แต่พี่โฮมที่กำลังจะชี้หน้าด่าเพื่อนเห็นดาต้าเสียก่อน ฉีกยิ้มแล้วเดินเข้ามาผลักพี่ตามออกจากเก้าอี้  "เฮ้ย!!"
            "น้องดาต้า ทำไมมานั่งกับไอ้เวรพวกนี้ได้ล่ะ"
            "ไอ้สัดโฮม ด่าพวกกูเข้าตัวเองซะงั้น มึงเคยบอกว่าเป็นหัวหน้าแก๊งไม่ใช่อ่อ" พี่มีนทำสีหน้าระอา
            "บังเอิญมาเจอน่ะครับ พี่ตามชวนทานข้าวด้วย ก็เลย..."
            "ดีครับ ดีเลย วันนี้พี่เลี้ยงเอง" รวดเร็วและไม่มีโอกาสค้าน ดาต้าไม่กล้ามองหน้านานเท่าไหร่ เขาไม่รู้ว่าพี่โฮมตรงนี้จะเห็นเรื่องเมื่อตอนบ่ายหรือยัง ไม่รู้ว่าคิดยังไงบ้าง แต่ดาต้าทำใจไว้แล้ว หากพี่โฮมจะรังเกียจก็คงจะห้ามไม่ได้ คงต้องปล่อยให้เป็นไป
            "เลี้ยงพวกกูด้วยดิ" พี่ตามที่โดนถีบออกจากที่ ไปเบียดแทรกพี่มีนกับพี่แก๊งแทน ทำชาวบ้านเดือกร้อนต้องขยับที่ให้ใหม่ จึงตอบแทนด้วยฝ่ามือเผี่ยะผ่ะใส่กบาลพี่ตามไม่ยั้ง "โอ๊ยๆ พอแล้ว"
            พี่มีนหัวเราะขำขันใส่คนข้างๆ "มึงจะให้ใครเลี้ยงก็ดูตัวเองก่อนมั๊ย อยู่ในฐานะไหนไปให้ไอ้โฮมเลี้ยง"
            "ถ้างั้นมึงก็ต้องเลี้ยงกู.." พี่มีนได้ฟังแล้วเบือนหน้าเซ็งๆหนี "นะครับ น้าาาาาา ช่วงนี้กูช็อต"
            "เออ ช่วงนี้กูก็ช็อต เพราะมึงคนเดียวเลยสัด"
            "ตกลงจะเลี้ยง?" พี่ตามทำหน้าดีใจนำไปแล้ว
            "เลือกเอาระหว่างข้าว กับเหล้า...จะให้เลี้ยงอะไร" 
            พี่ตามที่ได้ยินข้อเสนอทำท่าทางครุ่นคิดตัดสินใจไม่ได้แบบหลอกๆ พี่มีนเห็นแล้วคงจะหมั่นไส้ โอบแขนล็อกคอแล้วเอานิ้วบีบจมูกพี่ตามที่ร้องกรี๊ดกร๊าด ดาต้าขำขันท่าทางทั้งคู่จนลืมตัว ไม่รู้ว่ามีคนๆหนึ่งกำลังจ้องมองใบหน้าตัวเองด้วยความตั้งใจ
            "ดาต้าต้องไปทำอะไรต่อมั๊ย" พี่โฮมถาม
            เขายกข้อมือตัวเองมาพลิกดู สี่ทุมแล้ว อยากกลับไปนอนคือสิ่งที่วิ่งเข้ามาในหัว แต่เขาไม่รู้ว่าในห้องยังปลอดภัยหรือไม่ ดังนั้น ข้อสรุปจึงกลายเป็นว่า "ไม่มีครับ ผมว่าง"
            "เดี๋ยวพวกพี่จะไปกินเหล้ากัน ไปด้วยกันนะ" ชวนกินเหล้า เท่ากับแช่ง ทว่าช่างแม่ง เพราะไปกับพี่โฮม
            "แต่ผมยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย เข้าร้านไม่ได้หรอก" กางเกงยีนส์ก็จริงอยู่ แต่เสื้อนักศึกษาเด่นหราเลย ครั้นจะให้ถอดออก ข้างในนี่เสื้อกล้ามนะ เขาไม่ใช่คนมีกล้ามหนา ไม่มีทางเปิดโชว์ใครแน่
            "เอาชุดพี่ใส่ไปก็ได้ ตอนแรกกะจะเปลี่ยนแหละ แต่ชุดบอลก็ไม่เลว" ดาต้ามองกระเป๋าเป้แล้วเข้าใจ ยินดีกับข้อเสนอ
            "แต่จะให้เปลี่ยนที่ไหนล่ะครับ" รอบด้านมีแต่ร้านรวงและคนวุ่นวาย นอกนั้นก็มีเซเว่น ร้านขายยา ร้านเกม อาจจะไปเปลี่ยนใต้ถุนหอในซอยลึก แต่ทุกอย่างมันดูโอเวอร์ไปหน่อยสำหรับผู้ชายป่ะ ดาต้ากลัวพี่โฮมจะหาว่าเรื่องมาก อย่างไรก็ดี พี่โฮมใจดีและเห็นใจผู้อื่นเสมอ เขารู้ทันทีว่าดาต้าไม่สะดวกต่อหน้าคนอื่นๆ ทำท่าคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหันไปทางหลังร้าน มุมนั้นมีซอกกว้างๆ มีเครื่องครัวที่ยังไม่ได้ใช้แขวนอยู่ ถูกบังด้วยถังน้ำดื่มสำหรับลูกค้า
            "ไปเปลี่ยนตรงนั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่บังให้"
            เหตุการณ์ตรงหน้าพาให้ดาต้าใจสั่นรัว เขาสบตากับพี่โฮม จ้องลึกเข้าไป สมาธิรอบกายถูกย้ายมาอยู่ที่เดียวกันหมดแล้ว ดาต้ากำลังใช้มันพินิจพิจารณาแพขนตายาวๆ ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม ผิวเรียบเนียนและริมฝีปากอวบอิ่ม ปอยผมเปียกๆนั้นบิดกระดิกเล็กน้อย จิวสีเข้มที่หูข้างซ้ายระยิบล้อแสงไฟ ดูมุมไหนพี่โฮมก็คือชายที่เป็นสเป็คของดาต้า เขาชอบพี่โฮมเหลือเกิน น่าเสียดายที่ริมฝีปากของคนตรงนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกอยากจูบเท่าไหร่ เขาคิดถึงอีกคน จูบรุนแรงกับกลิ่นช็อกโกแลตหอมหวาน
            "ดาต้า?" พี่โอมเรียก ดาต้าละสายตาจากใบหน้าเขาทันที
            "ครับ ก็ดีเหมือนกัน เปลี่ยนตรงนั้นก็ได้"
            กับข้าวมา ทุกคนจึงไม่สนใจอย่างอื่น ดาต้ากับโฮมลอบเดินอ้อมถังน้ำใหญ่ใบสีแดงไปด้านหลัง ในซอกนั้นกว้างกว่าที่เห็น ทว่าไม่สว่างมาก เขายืนหันหลังให้ทุกอย่าง หันหน้าเข้ากำแพง ปลดกระดุมทีละเม็ดด้วยอาการใจสั่น นี่เป็นครั้งแรกที่พี่โฮมจะเห็นเรือนร่างอันอ้อนแอ้นของเขา ช่างน่าอับอายเสียจริงในความคิดดาต้า
            ด้วยจริตตัวเอง ดาต้ายังมีมโนสันดานพอให้ยกเสื้อนักศึกษาที่ถอดแล้วบังหน้าอกหน้าใจไว้ หันไปหาพี่โฮมแล้วหยิบเสื้อยืดสีเทาจากมือ พี่โฮมเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือมาค่อยๆดึงชุดนักศึกษาไปแทน เป็นชั่ววินาทีสั้นที่ช่วงบนดาต้าเปลือยเปล่า จากนั้นคือการสวมเสื้อที่ไวที่สุดในประวัติศาสตร์ตัวเอง สงบสติอารมณ์ข่มใบหน้าให้กลับไปเป็นปกติ และปกปิดความอายจากชุดที่หลวมโครก เสื้อพี่โฮมตัวใหญ่กว่าเขาสองเบอร์ทีเดียว
            "น่าเกลียดมากมั๊ยพี่" ดาต้าถาม
            พี่โฮมยิ้มให้ "พี่ว่า...ดูดีออก" สายตาหลุบต่ำลงจากใบหน้าดาต้าเล็กน้อย แต่ไม่ทันได้สังเกต

            กับข้าวกับปลาหายเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง  ร้านข้างๆและถัดไปมีทยอยปิดกันแล้ว ลูกค้าพากันขึ้นหอหายเข้าห้อง หรือไม่ก็ผลุบเข้าร้านเกม ไปติวหนังสือในคณะ หรือ...ร้านเหล้า
            สมัยนี้ผิดกฏหมายก็รู้กันอยู่ แต่แถวนี้ค่อนข้างห่างจากมหาลัยพอสมควร เรื่องนี้ไม่มีใครสนใจ หากจะดื่มกินกัน จะให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ดั้นด้นไปกินกันได้ ดาต้าคิดว่ามันจะเพิ่มความเสี่ยงเสียมากกว่า ยิ่งใกล้หอก็ยิ่งแบกกลับง่าย ไม่ต้องขับรถ เรื่องตีกัน ตั้งแต่เขามาอยู่ยังได้ยินไม่เกินสองครั้ง น้อยมาก นักศึกษารู้ดีว่าตัวเองมาเรียน ไม่มีใครอยากเสียเวลาเปล่าหรือปล่อยให้ตัวเองหยำเป โตแล้ว คิดเองได้
             นั่งวงล้อมคุยกันพักใหญ่ จนเวลาล่วงไปอีกชั่วโมง พี่มีนที่ว่าจะไปเปลี่ยนชุดก็ถูกพี่ตามห้ามไว้ ห้าทุ่มคือเวลาผีออก มาทีหลังจะไม่สนุก เกินเที่ยงคืนจะตามคนอื่นไม่ทัน ไม่สนุก พี่โฮมควักกระเป๋าจ่ายค่าอาหารรวดเดียว พี่มีนเป็นผู้รวบรวมกลับมาให้ส่วนที่ขาดของพี่โฮมอีกที เลิกกินแล้ว ดาต้าลุกออกจากที่นั่ง มีพี่โฮมคอยใช้มือดุนหลัง และตอนเดินออกจากร้านไปตามข้างทาง เขาก็ย้ายมือมาที่บ่าดาต้า ทำทีประหนึ่งว่าตัวเองเป็นเจ้าของ
             ดาต้ารู้สึกหวั่นไหวใจเต้น แอบคิดว่าพี่โฮมมีใจ
             "เดี๋ยวเว้ยพวก รอไอ้มีนก่อน" พี่ตามตะโกนหยุดเพื่อน ตัวเขายืนอยู่หน้าเซเว่นหน้าตาบูดบึ้ง "มีน เร็วๆ"
             "เออ..." พี่มีนเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ถือถุงทิชชูใหม่มาสองห่อ
             "จะเอาทิชชู่ไปทำไม xกลางร้านหรอ" พี่ตามแซว และโดนพี่มีนขว้างถุงทิชชู่ใส่หน้าอย่างไม่ลังเล
             "เก็บมาให้ด้วย มึงนี่นะ ปากเสีย ไม่ลงไม่เลี้ยงมันแล้ว"
             "เฮ้ย!! " พี่ตามลนลานรีบหยิบของแล้วเข้ามากอดคอถูหัวเหมือนแมวอ้อนทันที "โอ๋ๆ ไม่แซวแล้ว เก้าก๋อโต๊ด"
             "ฮึ่ย!!" พี่มีนสบัดตัวหนี วิ่งลิ่วนำไปก่อนโดยมีพี่ตามวิ่งตาม พลางพลักเพื่อนคนอื่นกระเด็นไปด้วย
             ดาต้าแลกบัตรเข้าร้าน เสียงอึกทึกครึกโครมอัดกระแทกใส่หู ในร้านเปิดดนตรีเสียงดังมาก เมื่อมันปนกับเสียงพูดคุยแล้วยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ เขาไม่ชอบ ยังดีที่ร้านนี้ไม่ติดไฟสีประหลาดจนเวียนหัว พี่โฮมพาออกมานั่งโต๊ะนอกร้าน ซึ่งเป็นระเบียงกว้าง เสียงไม่ดัง 
             "ดาต้าเอาอะไรครับ เหล้าหรือเบียร์" พี่มีนถาม ในมือถืออมยิ้มเข้าปาก มุมิจริงจัง
             "เหล้าครับ" ดาต้าบอก เขาคิดว่ามันเมาเร็วดี
             ตลอดเวลาที่นั่งกิน ดาต้าต้องคอยจับเสื้อที่หลุดไหล่บ่อยมาก อันที่จริงมันก็ไม่หลุดหรอก แต่ลักษณะคอกว้างแบบนี้เขาไม่เคยใส่มาก่อน มันทำให้เสียความมั่นใจ ยิ่งต้องมานั่งข้างพี่โฮมด้วยแล้วยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ แทนที่สมาธิจะจดจ่ออยู่กับการสนทนา กลับต้องมาจัดเสื้อผ้าตัวเองเสียฉิบ
             "ปล่อยมันไปเถอะดาต้า...ไม่ได้น่าเกลียดสักหน่อย" พี่โฮมยังยืนยัน
             "พี่ก็พูดได้ดิ" ดาต้าหมายถึงอีกฝ่ายมีกล้ามเนื้อให้โชว์
             "งั้นมานี่" พี่โฮมเอื้อมมือโอบไหล่ กระชับเสื้อขึ้นมาไว้ที่คอดาต้า แต่เสื้อที่เหลือถูกร่นมาด้านหน้า ซึ่งมันได้เผยหน้าอกชนิดลึกมาก ดาต้ารีบปิดไว้ทันที 
             "เฮ้ยพี่ ไม่เอาแบบนี้"
             พี่โฮมหัวเราะคิกคัก ยอมปล่อยมือออกจากไหล่ดาต้า เขาคิดว่าถ้ามียางจะเอามามัดไว้ก่อน แต่คงน่าเกลียดกว่าเดิมแน่ "ดาต้ามาร้านแบบนี้บ่อยแค่ไหนเนี่ย" พี่โฮมถามพลางหยิบถั่วคั่วมาเคี้ยว ดาต้ายกแก้วขึ้นกระดกอีกครั้งแล้วตอบกลับ
             "ไม่บ่อยหรอกครับ ไม่รู้จะมากับใคร แล้วผมก็เมาเร็วด้วย"
             "ถึงว่า แก้มเริ่มแดงแล้วนะ"
             "หรอพี่" ดาต้าจับแก้มตัวเองแล้วรู้สึกร้อน แต่เอาเข้าจริงตอนนี้เขารู้สึกร้อนไปทั้งตัวเลย "พี่โฮมมากินบ่อยใช่มั๊ยล่ะ ยังไม่เห็นเมาเลย"
             "นี่ดาต้ากะเอาเมาเลยหรอ" 
             ใช่ ดาต้าคิดอย่างนั้น แต่ตอนนี้กังวล เพราะหากเมาไม่รู้เรื่องแล้ว ใครจะไปส่งให้ที่ห้องล่ะ นายขุนพลยังคงอยู่ที่ห้องหรือเปล่า เขาเอากุญแจมาจากไหน แล้วทำไมถึงตัดภาพการไลฟ์ออกไปแบบนั้น เป็นเพราะตกใจกับรูปพวกนั้นหรือเปล่า จะหาว่าดาต้าแอบล้วงความลับ ลุกล้ำความเป็นส่วนตัวมากไป จะเกลียดเขามั๊ย... ดาต้าเพิ่งรู้ตัวตอนนี้เอง ว่าไม่อยากให้นายขุนพลรังเกียจ 
             "ดาต้า...พี่ถามอะไรหน่อยสิ" พี่โฮมเอ่ย แต่ดาต้าตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่แน่นอน อาจถึงขั้นหงุดหงิด เขากระดกแก้วเหล้ารวดเดียวหมด เทชงอีกแก้วเข้มๆ กระดกตามเข้าไปอีกแก้ว แสบคอจนต้องหยีตา "เฮ้ย ดาต้า เป็นอะไรเนี่ย"
             "พี่จะถามอะไรล่ะ" เขาพาลใช้เสียงไม่พอใจใส่พี่โฮมไปด้วย
             "เอ่อ...น้องดาต้า มีแฟนรึยังครับ"
             "ยังครับ" ดาต้าไม่ได้ตั้งใจตีความ กระดกเหล้าเข้าไปอีกแก้ว สมองเริ่มมึนเบลอแล้ว แม้จะมีสติ แต่สมาธิเขาอยู่ที่อื่น
             "ถ้างั้น ถ้าพี่ขอคบเป็นแฟน ดาต้าจะว่าอะไรมั๊ย"
             "ไม่ว่าหรอกครับ พี่โฮมขออะไรมาผมก็เต็มใจทั้งนั้นแหละ--" แค่เป็นแฟน ได้อยู่แล้ว...เอ๊ะ!!??  "อะไรนะพี่??"
             พี่โฮมกระดกแก้วของตัวเองด้วยอาการเงอะงะ หน้ากำลังแดงเป็นปื้น 
             "เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะครับ"
             "พี่ขอดาต้าเป็นแฟนอยู่นะครับ"
             "แฟน"   บึ้ม!!!  แฟน...แฟน...แฟน...เสียงสะท้อนกลับไปกลับมาอยู่ในหัวของดาต้า เขย่าสมองจนมึน เขากำลังถูกขอเป็นแฟนเนี่ยนะ จากพี่โฮมเสียด้วย ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูก สีหน้าพี่โฮมตรงหน้ากำลังลุ้นระทึก ในขณะที่ดาต้าอยากกระโดดน้ำตาย มันเกิดอะไรขึ้นนน
             "พี่รุกมากไปรึเปล่า" พี่โฮมหน้าเสียเล็กน้อย ดาต้าคิดว่าตัวเองอาจจะทำหน้าไม่น่ามอง รีบก้มหลบทันที
             "ทำไม...พี่ถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ" ดาต้าอยากรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เพราะตลอดมาเขาไม่เคยคิดสักนิดว่าพี่โฮมจะชอบเขา แม้กระทั่ง ชอบผู้ชาย
             "พี่ไม่รู้หรอก" พี่โฮมกระดกแก้วเหล้าเป็นว่าเล่น คอแข็งเป็นเพรช นิ้วมือไม่มีกระดิก ดาต้าหันมาดูของตัวเอง สั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว หัวใจก็เต้นโครมคราม ดาต้าไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมาหรือเพราะพี่โฮม "พี่แค่ชอบดาต้า อยากจีบ"
             "ถ้างั้นพี่คงต้องจีบผมก่อนแล้วล่ะ"
             เกิดความเงียบ มันครอบคลุมแค่ตัวดาต้าและโฮม รอบข้าง เพื่อนๆของโฮมกำลังสนุกสนานเต้นตามเพลง พี่แก๊งหลับพับกับเก้าอี้ไปได้ไม่นาน นอกนั้นยังนิ่งๆไม่มีอาการอะไร พากันไปเต้นหลีสาวในร้าน ดาต้ามองหน้าพี่โฮม พยายามหาความจริงใจผ่านสายตาที่เริ่มพร่ามัวของตัวเอง เขาหายใจถี่รัว หัวหมุนน้อยๆ สมาธิไม่มี ในขณะที่โฮมค่อยๆก้มหน้ามาใกล้อย่างมีนัยยะ เสียงเอะอะมะเทิ่งไม่ได้กระชากดาต้าหนีไปไหน มันกลับเหมือนเป็นเสียงเชียร์สำหรับอะไรก็ตามที่เขาจะทำ 
             พี่โฮมกดริมฝีปากดาต้าด้วยความแผ่วเบา สัมผัสนั้นร้อนดุจไฟเผาไหม้ ดาต้าจูบตอบ มือยกขึ้นลูบใบหน้าของคนในฝัน พี่โฮมเห็นดังนั้นจึงประคองหน้าดาต้าแล้วบดริมฝีปากแรงกว่าเดิม เร่าร้อน ร้อนแรง คือคำที่เขาใช้อธิบายจูบนี้ ทว่ามันยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อเลยจุดๆหนึ่งไปมือพี่โฮมเริ่มลุกล้ำเข้าสู่ส่วนที่ดาต้าไม่พึงปราถนาให้ใครแตะ แม้จะกับพี่โฮมก็ตาม เขาตัดสินใจหยุด
             ดาต้าขยุ้มปกเสื้อบอลของโฮมจนยับย่น ลมหายใจทั้งสองขุ่นหนัก เขาไม่กล้ามองตาพี่โฮมตรงๆ ความรู้สึกเหมือนคนเพิ่งทำผิดสัญญาอะไรสักอย่างเพราะอารมณ์ตัวเอง
             "ดาต้าครับ" พี่โฮมเอ่ยเสียงค่อย นิ้วเกลี่ยบนผิวแก้มดาต้าช้าๆ
             "ผมคิดว่า..." ดาต้าคิดว่ายังไม่พร้อม "เดี๋ยวผมมานะครับ"
             เขากระชากตัวลุกจากโต๊ะ เดินซัดเซไปเข้าห้องน้ำ หัวหมุนจับทิศทางไม่ค่อยถูก ตื่นเต้นกับการจูบคนที่ตัวเองแอบชอบมานาน มันควรจะเหมือนขึ้นสวรรค์ไม่ใช่หรอ ควรจะดีใจกว่านี้ ควรจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ และควรจะตอบรับคำขอนั้นไปสิ แล้วเหตุใด เขาถึงยังหยุดมันได้
             ใช่ เขาหยุดมันได้ ในขณะที่อีกคนหนึ่งไม่

             
             ดาต้ายังไม่อยากเข้าไปในร้าน เต็ดเตร่เดินเตะหินอยู่ด้านนอก หย่อนก้นลงบนกระโปรงรถใครก็ไม่รู้ ลูบหน้าตาสงบสติตัวเองที่เหลือน้อยเหลือเกิน เขาเริ่มเมาแล้ว แม้ความคิดยังแจ่มชัดทว่ากลับทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ลุกเดินแล้วเซล้มลงบนทางเท้าข้างรถ ผู้ชายที่เห็นยืนอยู่หน้าร้านรีบเดินมาช่วย พยุงดาต้าขึ้น ปัดเนื้อปัดตัว จัดทรงเสื้อย้วยๆให้ใหม่
             "อะไร...แค่ได้จูบกับคนที่ตัวเองแอบชอบ ถึงกับเดินไม่เป็นเลยรึไง"
             แรกที่ได้ยินเสียงดาต้าสะดุ้ง เขาหรี่ตามองคนที่เพิ่งช่วยเหลือ บุรุษชุดดำ ใส่หมวกแก็บสีดำ แว่นตาดำ ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่เสียงเมื่อครู่เขาค่อนข้างมั่นใจว่ารู้จัก ประโยคนั้นเขาเองไม่ได้ฟัง จับใจความได้ไม่ถึงครึ่ง  "เมื่อครู่...คูณ-พูดหรอครับ" เขาพยายามบังคับให้เสียงปกติ ซึ่งยาก
             คนแปลกหน้าแค่นเสียง หึ อย่างไม่พอใจ "ทีกับคนอื่นล่ะ พูดเพราะเสียงอ้อนเสียงหวาน"
             ดาต้าสงสัย เกี่ยวอะไรกับพูดเพราะไม่เพราะ แต่เพราะมันเป็นคำว่า พูดไม่เพราะ ทำให้นึกถึงนายขุนพล
             "เชิญครับ จะเข้าไปจูบต่อก็เชิญ" 
             "นายขุนพล" ดาต้าพูดออกมาโดยสัญชาตญาณ จะใครซะอีกล่ะ นี่โผล่มาอีกแล้วหรอ เขารู้สึกโมโหเลยแย่งดึงแว่นคนตรงหน้ามา "นายตาม..ฉันมาอีกแล้วใช่มั๊ย"
             "ใช่ พี่ตามเรามาตลอดแหละ" ขุนพลสารภาพ
             "ดีดี้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย" ดาต้าคว้าคอเสื้อยืดสีดำ ขยุ้มดึงให้อีกฝ่ายเข้ามาหา แววตานายขุนพลฉายแววสับสนชั่วครู่ แต่ไม่ได้ทำทีขัดขืนรังเกียจ ดาต้าคิดถึงจูบเมื่อครู่ จูบที่เขาควรจะชอบมากกว่านั้น...
             "ใช่ พี่บอกให้ดีดี้ช่วยเอง พี่บังคับเธอ"
             "พี่ชอบผมใช่มั๊ย" เขาโพล่งออกไปด้วยอารมณ์กับอาการเมาสุรา ในหัวถูกบีบเค้นจนปวดตุบ ไม่สามารถใช่ตรรกะเหตุผลอะไรได้แล้วในเวลานี้
             "ดาต้า!!..." นายขุนพลแตะมือเขาเข้ากับมือดาต้า แต่ไม่ได้คิดแกะออก "เมาแล้วนะ"
             "จูบผม"
             "อะไรนะ?"
             ดาต้าไม่รีรอให้อีกฝ่ายปฏิเสธ เขาปล่อยคอเสื้อ เอื้อมมือประสานกันบนท้ายทอยของขุนพล จากนั้นจึงโหนตัวเองขึ้นไปประกบริมฝีปากทันที
             เร่าร้อน หอมหวาน กลิ่นช็อกโกแลตอีกแล้ว เขาชอบมัน อยากดูดกลืนเอาทุกสิ่งทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง ขุนพลยอมรับ ประสานมือรัดเอวดาต้าแนบกาย จากนั้นมันก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ดาต้ารู้สึกเหมือนมีไฟอุ่นร้อนวิ่งพล่านอยู่ทั่วร่าง ลิ้นของเขาทำงานแข็งขัน เกี่ยวตวัดหาขุนพลที่ตอบสนองได้ดี นั่นยิ่งทำให้เขาเป็นบ้า อยากจะกลืนกินคนที่อยู่ตรงหน้า สองแขนเกี่ยวรัดแน่นขึ้น อีกฝ่ายละมือขวาจากเอว ลูบไล้ไล่ขึ้นมาทีละน้อยใต้ผืนผ้าย้วยยาน สัมผัสนั้นปกคลุมทั่วแผ่นอก จิกกดบีบเนื้อดั่งราชสีห์หิวโซ ดาต้ากำลังคลั่ง เขาเริ่มกลัวว่าตัวเองจะควบคุมไม่ได้ และมันเป็นอย่างนั้น มันรู้สึกดี และเขาไม่รู้วิธีหยุดมัน...
             ผู้ที่ได้สติคือขุนพล เขาถอนปากออกและหอบแฮ่ก ตาจับจ้องคนตรงหน้า ในขณะที่คนในอ้อมแขนไร้เรี่ยวแรงแม้จะยืนด้วยตัวเอง  กระนั้นก็ยังคงมีความต้องการ "ผมไม่อยากให้หยุด" ดาต้าพูด
             

             "ดาต้า!! อย่าทำแบบ--" ผู้พูดถูกปิดปากอีกครั้ง และครั้งนี้ยาวนานนัก 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น