99 Click! พลิกรัก

ตอนที่ 7 : หมากฝรั่ง V.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ย. 60


6
หมากฝรั่ง V.2


             ดาต้า
ดาต้ารู้สึกว่าใบหน้าตัวเองอยู่ในจุดที่ร้อนถึงขั้นสามารถละลายเทียนไขได้ในพริบตา และไอ้ตัวต้นเหตุมันก็ไม่ปล่อยให้เขาสงบอารมณ์ลงสักนิด ตามติดเป็นวิญญาณอาฆาต
             "ไอ้บ้า...จะตามกูมาทำไม" ดาต้าตะโกนไล่ผู้ที่วิ่งตามมาข้างหลัง พุ่งตัวเข้าโรงอาหารแล้วพบกับคนจำนวนมาก ตกใจอยู่สองวินาที รู้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดีแน่ จึงพุ่งตัวออกจากโรงอาหาร คิดจะไปหาความช่วยเหลือ เขาหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา โทรหาเพื่อน แต่ไม่มีใครรับ
             "ดาต้า เดี๋ยวก่อน" ขุนพลตะโกนไล่หลัง เขากำลังหัวเราะ "รอพี่ก่อน..."
             และขุนพลเองก็ยิ่งตอกย้ำความเป็นจุดสนใจในเวลาที่ปรากฏตัว เขาคิดว่าป่านนี้ทุกคนคงสังเกตได้หมดแล้ว สิ่งที่ทำไป มันมากกว่าคำพูดไหนๆจะอธิบายได้ ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางแปลเจตนาการกระทำนี้เป็นอย่างอื่น
             "ดาต้า!!" ขุนพลยังคงตามต่อไป 
             "อย่ามายุ่งกับผม!!" ดาต้าหิ้วใบหน้าแดงเถือกวิ่งออกไปหน้าคณะ ทีแรกคิดว่าจะกลับไปที่รถของตัวเอง แต่ในเมื่อมีพี่วินจอดรอลูกค้าอยู่แล้ว ก็ถือเป็นทีของเขาแล้วกัน... "พี่วินครับ ออกรถเร็ว"
             "ดาต้า หยุดก่อน" เสียงตะโกนเรียกไล่หลังมาติดๆ ทว่าไม่ทัน ดาต้าหันไปทันเห็นขุนพลหยุดฝีเท้าหอบแฮ่กตรงจุดที่เขาซ้อนวินหนีมา หวุดหวิดเฉียดฉิวมากๆ นี่ถ้าถูกจับได้ ไม่รู้จะใช้หน้าแบบไหนคุยแล้ว
             "เชี่ยเอ้ย!!!" ดาต้าตะโกนลั่นถนน และพี่วินตกใจจนมอเตอร์ไซค์เซเป๋เกือบเสยฟุตบาท



              อย่างแรกที่ดาต้าทำหลังจากถึงห้องตัวเองคือล้างหน้าล้างตา--บางทีอาบน้ำเลยดีกว่า ถ้าจะเปียกซกขนาดนี้--ลมหายใจเป็นปกติแล้ว ทว่าใจกลับยังคงเต้นรัว เขามองหน้าของตัวเองในกระจก คราบไอน้ำบางๆพาดผ่านกระจกเงา ผุดเม็ดหยดน้ำเล็กๆ นั่นทำให้ภาพที่สะท้อนออกมาช่างพร่ามัว มีเพียงดวงตาตื่นตัวและริมฝีปากเห่อแดงที่เด่นชัด ดาต้าแลบลิ้นเลียและกัดเบาๆ รับรู้รสชาติผ่านความทรงจำ สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขาช่างเป็นสิ่งที่ยากจะอธิบาย  มันจะเป็นไปได้ยังไง  เขากำลังมีความรู้สึกบางอย่างกับนายขุนพลมากเกินกว่าปกติ ภาพต่างๆที่ปรากฏในหัวตอนนี้มีแต่หมอนั่น สีหน้า รอยยิ้ม แววตา น้ำเสียง สัมผัส และรอยจูบ สิ่งเหล่านั้นจะหมายความว่าอย่างไรได้เล่า เขาคิดว่าตัวเองกำลังมีใจ แต่ไม่อาจยืนยันให้แน่นอนได้ นั่นเพราะมันมากเกินไป เกินกว่าคนที่ผ่านๆมา แม้กระทั่งคนที่ฝากรอยแผลได้ลึกที่สุด เวลานี้อดีตเหล่านั้นเหมือนถูกฝังกลบลบออกจนจางบางเบาดั่งสายลม
             คำถามและประโยคปฏิเสธยังคงตีกันยุ่งอยู่ในสมอง ดาต้าเปิดตู้เย็นแล้วคว้านมสดมากระดกลงท้องสองขวดรวด ก่อนจะมานั่งนิ่งๆอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พบว่าโน็ตบุ๊คยังคงเปิดอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเมื่อเช้าคุยกับดีดี้เพลินไปหน่อย รีบไปหาพี่โฮมด้วย และยังนั่งกังวลว่าจะเจอนายขุนพลมั๊ย ดูสิ อุตส่าห์แปลงโฉม แล้วเป็นไง... "หนักกว่าเดิมเสียอีกด้าต้าเอ้ย" เขาพูดกับตัวเอง
             เมื่อโน๊ตบุ๊คเปิดอยู่แล้ว ดาต้าจึงตัดสินใจเลือกรูปนายขุนพลขึ้นมาหนึ่งใบ ปริ๊นออกมาแล้วเขียนข้อความด้วยปากกาหมึกสีฟ้าตัวโตๆว่า 'นายกำลังเข้ามาในหัวใจฉัน'  จากนั้นก็ปักหมุดแปะไว้ที่บอร์ดไม้ใหญ่ที่ผนัง ปะปนอยู่กับโน๊ตงาน เช็กลิสต์ ปฏิทินและเมมโมรี่รีไมน์ แต่นี่ไม่ใช่รูปเดียว เขาเริ่มทำอย่างนี้ตัง้แต่พบกันที่ร้านไอศรีมนั่นแล้ว ทุกครั้งที่เขาเริ่มสงสัยความรู้สึกตัวเอง จะเอารูปภาพมาคุยด้วย เพราะอยากให้ชัดเจนและเป็นขั้นตอน เขาย้อนไปดูภาพแรก มีตัวอักษณสีแดงเขียนว่า 'นายเป็นใครกันแน่' 
             คำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ กับงานที่รับปากไว้ว่าจะทำ
             ดาต้าหันเหความสนใจมาที่โทรศัพท์ตัวเอง กดรับสายเพื่อนสนิท เสียงอีกฝ่ายตอบรับดังมาก
             "แกอยู่ไหนดาต้า" ดีดี้ตะโกนลนลาน
             "จะตะโกนทำไมเนี่ย กูอยู่หอแล้ว" ดาต้าเปลี่ยนที่คุย ลุกออกจากเก้าอี้เพื่อไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง
             "แกไปก่อเรื่องอะไรไว้รู้ตัวรึเปล่า ตอนนี้เขาพูดกันให้ทั่วมมหาลัยไปหมด มันหมายความว่ายังไง"
             เขาผุดลุกขึ้นนั่ง ใจร่วงหายไปอยู่ที่นิ้วตีน ข่าวเรื่องจูบนั่นไปเร็วขนาดนั้นเชียวรึ "มึงพูดเรื่องอะไรวะ"
             "ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย รูปที่แกจูบกับพี่ขุนพลตอนนี้ว่อนไปทั่วแล้ว กูเจอตั้งแต่เฟสบุ๊ค ไอจี ทวิสเตอร์ ไลน์ก็มี วีแชทก็เจอ กระทั่งแทงโก้ฉันก็เห็นอ่ะแก ตกลงมันยังไงกันแน่" สังคมเพื่อนสาวทำเอาคนฟังกุมขมับ เยอะเกิน ดาต้าฟังเพื่อนเล่าแล้วแทบเป็นลม สมเหตุสมผล เมื่อพูดมาขนาดนั้นก็ไม่จำเป็นต้องยืนยันอะไรอีก เขาเองคิดไว้แล้วว่ามันจะต้องเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ เพียงแต่ไม่คิดจริงๆว่าความเร็วมันต่างจากที่คำนวนชนิดไม่เห็นฝุ่น
             "กูกับมึงมาเจอกันหน่อยก็ดีนะดีดี้ มีเรื่องต้องเคลียร์"
             "เรื่องอะไร? จะเคลียร์กับฉันทำไม" 
             "ตอนนี้มันมีเรื่องเดียวเท่านั้นแหละโว้ย--อ้าว เฮ้ย!!" เพื่อนสาวดาต้าตัดสายไปเสียแล้ว "นังคนนี้นี่ ร้ายชะมัด" 
             ดาต้าสลับโหมดหน้าจอมือถือเป็นเฟสบุ๊ค เช็กความเคลื่อนไหว ดีดี้ไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่น้อย ภาพเขากับนายขุนพลเด่นหราเป็นข่าวบนสุด แม้จะไล่ลงมาเยอะแล้วก็ยังคงเจอะเจอภาพตัวเองกำลังโดนจู่โจม ถึงขั้้นมีคนเอาภาพมาต่อกันเป็นรูปที่เคลื่อนไหวได้ เห็นแล้วเหมือนโดนกล้องวีดีโอแพนสามร้อยหกสิบองศารอบตัว ทุกซอกมุมคือชัดเวอร์ โดยเฉพาะบริเวณที่ริมฝีปากสัมผัสกัน ดาต้าไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้จะมาซูมดูหามะเขืออะไรนักหนา  "หมดกัน คราวนี้จะเอาหน้าไปไว้ไหนวะเนี่ย" เขาบ่นกับตัวเอง
              จากนั้นไม่นาน เบอร์แปลกประหลาดเบอร์หนึ่งปรากฏขึ้นบนจอ รอบแรกดาต้าไม่ได้รับ กระทั่งครั้งที่สาม เขากดนิ้วลงไปแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพูด "ฮัลโหลครับ ใครครับ" 
              "ดาต้า"
              สิ้นเสียง ดาต้าสะดุ้ง กระชากโทรศัพท์หนีออกจาหน้าราวกับว่ามันจะเข้ามาจูบ ส่วนสมองก็ค่อยๆตั้งคำถามไป อย่างแรกคือ นายขุนพลมีเบอร์เขาได้อย่างไรกัน ดีดี้จะเกี่ยวข้องหรือเปล่า?  "นายโทรมาทำไม แล้วมีเบอร์กูได้ไง" เขาถาม
              "พูดไม่เพราะอีกแล้วนะ" ขุนพลทำเสียงขู่ ทำเอาขนฟังขนลุกวูบไหวตั้งแต่ท้ายทอยยันปลายเล็บ
              "มีอะไรก็พูดมาสิ" ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดาต้าเบาเสียงตัวเองลงมาก
              "ออกมาเจอกันหน่อย อยากคุยด้วย"
              "ตอนนี้เลยหรอ..."
              "นะคร้าบบบ" เสียงอ้อนส่งรอยยิ้มแสนกวนมาให้ราวกับภาพสามมิติ ดาต้ารู้ดีว่าคู่สายตอนนี้ทำหน้าแบบไหนอยู่ เขาลังเล การจะออกไปเจอนายขุนพลในตอนนี้มีแต่ยิ่งกระพือโหมไฟแห่งความรู้สึก หนำซ้ำยังช่วยตอกย้ำกระแสสังคมให้รุนแรงขึ้นอีก มีแต่เสียกับเสีย เขาควรจะปฏิเสธไปตามข้อบัญญัติของตัวเอง ก็แค่ความรู้สึก ไม่ได้ผูกพันธ์ส่วนตัว จะหวั่นไหวไขว้แขวไม่ได้เด็ดขาด 

              "ให้ไปเจอที่ไหนล่ะ" ดาต้าพูด-อะไร--ออกไป
             
                          
------------------------------------------------------------------


             ขุนพลขับรถมารับดาต้าถึงหน้าหอ จอดเทียบท่ารออยู่ตรงริมฟุตบาท มันไม่มีหรอกความบังเอิญน่ะ กรณีนี้ดาต้าเชื่อแล้วว่านายขุนพลตามดูเขาตลอดเวลา ความรู้สึกหลังจากยอมรับเรื่องนี้ได้ค่อนข้างหลากหลาย หนึ่งในนั้นคือขุ่นเคืองหวาดระแวง ด้วยอาชีพแล้ว บทบาทของผู้ติดตามคือนักล่า ดังนั้นการที่นายขุนพลมาคอยตามดูเขาแบบนี้ มันจะหมายความว่าอะไรล่ะ
             มันกำลังจีบนายอยู่ไงล่ะดาต้า เสียงเล็กๆในหัวดาต้าดังขึ้นมา
             ถ้าอย่างนั้นก็เข้าขั้นโรคจิตแล้วล่ะ คนปกติที่ไหนเขาทำกัน

             เครื่องยนต์หยุดทำงาน ปลุกดาต้าออกจากสภาพเหม่อลอย เขาเหลือบมองขุนพลก่อนจะเปิดประตูออกจากรถ แต่มีอันต้องรีบปิดกลับเหมือนเดิม ใจเต้นรัวเร็ว และหันหน้าตื่นๆไปหาคนข้างๆ
             "อะไร?" ขุนพลถาม คงเพราะเห็นดาต้าอ้าปากแต่ไม่พูดสักที
             "ทำไมมาที่นี่ล่ะ" 
             "อ้าว ยังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่หรอ"
             "แต่นี่มัน..." โรงอาหารคณะสถาปัตย์ ดาต้าจำได้ว่าเพิ่งจะเล่นหนังฉากวิ่งไล่กันไปไม่ถึงสองชั่วโมง ถึงแม้คนจะไม่เยอะแล้วก็ตาม อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีทางคิดลงไปเด็ดขาด "กูไม่ลงนะเว้ย"
             "พูดไม่เพราะอีกครั้งแล้ว รวมกับตอนคุยโทรศัพท์...โทษสองเท่า" 
             ดาต้าฟังปุ๊บก็กลั้นหายใจทันที เขากำลังหนีเสือปะจระเข้ ลงไปกลายเป็นคนดัง หากไม่ลง เขาคงได้กลายเป็นเมียมันจริงๆแน่   ...แต่เดี่ยวก่อน มันอาจไม่ได้คิดอะไรก็ได้ หมอนี่มันชอบแกล้งอยู่แล้ว ดาต้าคิด
             "เอาไง จะกินข้าวมั๊ย"
             ยังไงดี ดาต้าไม่คิดลงไปแน่ ขืนไปนั่งในโรงอาหาร ต่อให้หิวปานไส้ขาดก็มิอาจทนแดกได้ลง "ไม่กินแล้ว...นายมีอะไรก็ว่ามาก่อนดีกว่า"
             "ไม่กินจริงๆหรอ" ขุนพลถามซ้ำ ดาต้าแอบเห็นเขาทำท่าทางหลุกหลิกไม่กล้ามองหน้าตรงๆเหมือนกัน "ถ้างั้น--"
             เสียงคนพูดลากยาว ดาต้าตั้งใจฟังมาก เอียงหูเพ่งสมาธิขั้นสูงสุด อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดเรื่องจูบขึ้นมารึเปล่า
             "เรื่องเมื่อเช้า...พี่แค่คิดว่า น่าจะมาขอโทษเราน่ะ" ขุนพลเอ่ย
             "ขอโทษ?" ดาต้าไม่อยากจะเชื่อหู
             "พี่ไม่ได้ตั้งใจ แค่--"
             "ไม่ได้ตั้งใจหรอ หมายความว่ายังไง แกล้งว่างั้น..." จู่ๆดาต้าก็รู้สึกโมโหฉุนเฉียว
             "มันก็ไม่เชิง ตอนแรกก็กะจะแกล้งเฉยๆแหละ"
             "แม่งง!! เห็นเป็นเรื่องสนุกรึไงวะ" ดาต้าสบทแล้วเปิดประตูออกจากรถ เขาไม่ได้คิดจะเดินเข้าไปในโรงอาหาร 
             "ดาต้า ทำไมชอบเดินหนี" ขุนพลออกจากรถ รีบเดินมาคว้าแขนเขาไว้ทัน "โกรธพี่หรอ"
             เออ...โกรธ แต่จะโกรธทำไม? ปกติต้องไม่โกรธใช่มั๊ย โอ๊ย ช่างแม่ง "โกรธดิวะ อยู่ๆก็โดนขโมยจูบ แล้วมาบอกว่าแค่แกล้งเนี่ยนะ เป็นใครเขาก็ต้องโมโหทั้งนั้นแหละ"
             ขุนพลอึ้งไป "ดาต้า!!"
             "ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมจะกลับห้อง" ดาต้าเหวี่ยงวีน "ต่อไปนี้เราจะคุยกันแต่เรื่องงานเท่านั้น"
             เขากำลังจะกลับจริงๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้เคลื่อนกายไปไหน "ถ้างั้นก็คุยเรื่องงาน" ขุนพลเอ่ยห้วนๆแล้วกระทำการโดยไม่ขออนุญาติดาต้าอีกแล้ว
             ขุนพลเลื่อนมือจากต้นแขนดาต้าลงมาสู่ฝ่ามือ บีบกุมแน่น ลากทั้งตัวเขาเข้าไปในโรงอาหารที่มีประชากรราวยี่สิบสามสิบคน ไปต่อแถวซื้อข้าวราดแกง แล้วลากมานั่งที่โต๊ะโล่งๆตัวหนึ่ง ซึ่งมันอยู่กลางโรงอาหาร ช่วงเวลานั้นดาต้าได้แต่ทำตัวดั่งหุ่นยนต์ความร้อนสูง เคลื่อนไหวติดขัดเก้ๆกังๆ หากเป็นระบบที่ขับเคลื่อนด้วยไอน้ำ หัวคงพ่นควันสีขาวออกมาคลุ้ง
             "ตอนนี้เรามาคุยเรื่องงานกันได้แล้ว เลิกหน้าแดงสักที" ขุนพลเอ่ย หน้าเกร็งมากเหมือนกำลังกลั้นขำ "สืบไปถึงไหนแล้วล่ะ"
             เมื่ออีกฝ่ายจั่วหัวเรื่องงานมาซะตรงขนาดนี้แล้ว ด้วยจรรยาบัญวิชาชีพ(ตั้งเอง) ดาต้าจำต้องสูดหายใจเข้าปอดลึก ปลงความรู้สึกให้ยอมรับเรื่องอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไป ไม่ว่าภาพที่ออกมาจากมือถือทั้งหลายแหล่ โดยประชากรรอบๆจะเป็นแบบไหน เขาคงต้องทำใจรับ
             ส่วนเรื่องงาน ดาต้าคิดว่าคงไม่ต้องสืบอะไร เรื่องของพี่ขวัญไม่ได้ซับซ้อนสำหรับเขา อย่างที่นายขุนพลเคยพูดไว้ เขาเป็นหนึ่งในต้นเหตุที่พี่ขวัญคิดฆ่าตัวตายจริงๆ คำสารภาพที่พี่ขวัญไม่อยากให้บอกแฟน น่าจะหมายถึงหมอนี่ ดาต้าผิดเองที่ดื้อดึง ยืนยันจะให้เธอบอกความจริง ทำให้เธอเครียดจนคิดฆ่าตัวตาย
             "มึง...เอ่อ พี่เป็นแฟนพี่ขวัญจริงๆหรอ" เขาถามเพื่อความแน่ใจ
             "ตามนั้นมั้ง" ไม่ผิด ก่อนพี่ขวัญจะฆ่าตัวตาย เธอบอกเลิกกับแฟน ด้วยสกิลหาข่าวของดาต้าในขณะนั้นยังต่ำเตี้ย ประวัติแฟนเธอเขาไม่มีความแน่ชัด มาวันนี้ถึงเพิ่งรู้ว่าเป็นนายคนนี้ที่ทำตัวแสนจะลึกลับ โผล่ทางนี้ที ทางโน้นที ปลอมตัวเก่ง  ซ้ำยังไม่ค่อยเล่นโซเชียล อีกอย่าง ตอนนั้นแฟนพี่ขวัญไม่ได้ชื่อนี้ไม่ใช่หรอ เธอเคยพูดว่าอะไรนะ....'อเล็กส์จะรู้เรื่องนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด' 
             "นายเคยมีชื่ออื่นมาก่อนรึเปล่า"
             "หมายความว่าไง?"
             "หมายถึงเคยเปลี่ยนชื่อมั๊ย" ดาต้าเริ่มฉุนกับความหัวช้านั่น
             "ไม่นี่ครับ" นั่นแปลก ดาต้าขมวดหัวคิ้วรื้อค้นความทรงจำจากในอดีต เขาเคยแอบเก็บภาพแฟนพี่ขวัญโดยไม่ให้เธอรู้ตัวอยู่ครั้งหนึ่ง แต่รูปคุณภาพเลวที่ได้จากมือถือมันยืนยันอะไรยากอยู่แล้ว "ถามทำไม"
             "นายมีข้อมูลเรื่องนี้แค่ไหน"
             "ก็...ไม่มีอ่ะ" ท่าทางขุนพลเหมือนกำลังยั่วโมโหดาต้า เขาเห็นว่านายจ้างไม่กระตือรือร้นจะสืบเลยสักนิด
             "ถ้างั้นอยากจะรู้แค่ไหน" ดาต้าหมดความอดทน
             "อย่างที่บอกไงครับ อยากรู้ว่าฆ่าตัวตายจริงๆรึเปล่า" 
             "อืม..เธอฆ่าตัวตาย ทำใจซะ" เขาตอบส่งเดช และได้รับคำตอบเป็นใบหน้าเอือมระอา
             "แล้วเพราะอะไร" ขุนพลถามต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
             ดาต้าตอบไม่ได้ อาจเพราะกลัวอีกฝ่ายจะลุกขึ้นมาฉีกร่างเขาเป็นสองส่วน และกลัวจะถูกคนรอบข้างรังเกียจ ในเมื่อเรื่องจบไปแล้ว ก็ควรจะลืมมันไปไม่ใช่หรอ?
             "เพราะ...." ดาต้าไม่รู้จะโกหกอย่างไร
             "หรือว่า เพราะดาต้าไม่มีปัญญาสืบ ที่บอกไม่อยากสืบเรื่องคนตายเพราะกลัวผีหรอ รึแค่เงินไม่ถึง เอ...กับพวกคนดังๆนี่คงมีเงินให้ไม่อั้นใช่มั๊ย"
             "นี่นาย ทำไมต้องกวนตีนใส่ด้วยวะ"
             "บอกมาตามตรงเถอะ ที่บอกไม่อยากสืบให้ตอนแรกนั่นน่ะ มันเพราะอะไร ทำไมถึงได้ทำหน้าเหมือนจะเป็นจะตาย" ขุนพลชักสีหน้าใส่ ทั้งน้ำเสียงก็ดูประชดประชัน "พี่รู้นะว่าดาต้าไม่ได้สืบเรื่องนี้ให้พี่เลย "
             "ผมก็บอกแล้วไงว่าพี่ขวัญฆ่าตัวตายจริงๆ มันก็ควรจบป่ะ"
             "แล้วมันเพราะอะไรเล่า"
             "อยากรู้จริงๆใช่มั๊ย ผู้หญิงคนนั้นมีข้อมูล" ดาต้าชี้ไปที่ดาวมหาลัยสาวผมแดงสุดเพอร์เฟ็ก แฟนเก่าของตัวเอง ซึ่งเพิ่งควงแฟนหนุ่มคนใหม่มาทานข้าว "เธอชื่ออุษา เป็นแฟนเก่าของผม เรื่องที่พี่อยากรู้ เธอไม่บอกผมแน่ ดังนั้นพี่ต้องไปถามเอง--" ดาต้าลังเลอีกนิด และตัดสินใจวางยา "แต่เรื่องนี้เป็นความลับ เธอจะไม่ปริปากพูด ดังนั้นพี่ต้องไปบอกเธอว่า 'อยากรู้เรื่องที่เธอคุยกับผมบนเตียงในคืนที่ฝนตก' แค่นั้นแหละ แล้วเธอจะบอกพี่เอง" 
              ขุนพลนั่งกระพริบตาปริบมองคู่สนทนา 
              "รออะไรเล่า ไปถามดิ ได้ข้อมูลแล้วผมจะเอามาสืบต่อ" 
              ดาต้าเห็นแล้วว่านายขุนพลจะไม่ถามไถ่อะไรหากมิได้ลงมือทำเสียก่อน มันจึงเป็นไปตามที่คาด ร่างสูงสมาร์ทของหนุ่มหล่อเดินอาดๆเข้าไปหาแม่สาวผมแดง ไม่มีความกลัวเกรงหรือเขินอาย คนวางแผนดึงยิ้มสะใจขึ้นที่มุมปากน้อยๆ รอจังหวะที่ขุนพลอ้าปากถาม วิ่งลิ่วออกมาจากโรงอาหาร ณ ลานจอดรถตึกกิจกรรม ดาต้าหัวเราะเสียงดัง เรื่องที่เขาสั่งให้ขุนพลไปทำไม่มีมูลความจริง อ้อ มี...เรื่องค่ำคืนฝนพรำในห้องนอนแสนหนาว สองหนุ่มสาวนอนกอดกัน แต่สิ่งที่ดาต้ากระทำนั้นสร้างรอยแผลบนความมั่นใจของหล่อนชนิดวิ่งโร่ออกจากห้องแทบไม่ทัน มันจึงไม่แปลก ไม่แปลกถ้านายขุนพลจะโดนเสียงแหลมๆอัดจนหูพิการ แค่คิด ดาต้าก็แทบกุมท้องขำแล้ว

-----------------------------------------------------------------------
  

              บ่ายวันนี้ดาต้ามีเรียน เข้าไปนั่งอึนมึนง่วงอยู่หนึ่งชั่วโมง เบื่อหน่ายกับวิธีสอนย้ำ เขางัดโทรศัพท์ขึ้นมาอัพเดทยอดขายแอพฯ เช็กข่าวสารบ้านเมืองและกระแสสังคม เป็นนิสัยพื้นฐานของเด็กสมัยนี้ไปเสียแล้ว เขาไม่ใช่ผู้เดียวที่แหวกแนว ต่างคนต่างมีทางหนีที่ไล่ในการใช้ชีวิต เรื่องของใครของมัน
              เหลืออีกกว่าครึ่งคาบ และดาต้าได้รับโทรศัพท์ มองซ้ายขวาหาจังหวะอาจารย์ไม่สนใจมุดใต้โต๊ะ ดีดี้โทรฯมา
              "ฮัลโหล โทรฯมาทำไม เรียนอยู่" เขากระซิบประท้วง
              "แหม ขยันเชียวนะยะ ตอแหลได้อีก เพื่อนกู" เสียงเล็กๆลอดเข้าหู คงจะอยู่ในห้องเรียนเหมือนกัน แต่จะโทรฯมาทำไม?
              "เออ มึงเห็นไอ้ขุนพลป่ะ" ดาต้าอยากรู้ว่าโดนยำจนเละเป็นโจ๊กไปหรือยัง "มันเป็นยังไงบ้าง"
              "เป็นไงอะไรเล่า มึงเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย"
              "ทำไม อะไร?"
              "พี่ขุนพลเขาบอกว่ามึงไปแกล้งอะไรเขาไว้ เขาจะเอาคืน"
              เอาคืน?..."เอาคืนยังไงล่ะ" ดาต้าหน้าเสียนำไปก่อนแล้ว ไม่สนใจด้วยว่ากำลังนั่งคุยโทรศัพท์เสียงดังอยู่กลางห้อง
              "เห็นบอกจะไลฟ์สดเปิดเผยความลับมึง"
              "บ้า ความลับอะไร กูไม่เคยบอกอะไรมันสักหน่อย"
              "ไม่รู้แหละ ดูพี่เขาเอาจริงนะ สี่โมง เห็นเขาบอก...มึงไปเคลียร์ก่อนดีกว่ามั๊ย"
              ดาต้าคิด สมองหมุนหวือ "เออ ขอบใจนะดีดี้ บาย"
              เมื่อวางหูเสร็จ ดาต้ากวาดทุกสิ่งด้านหน้ารวบเข้ากระเป๋า ลุกพรวดวิ่งออกจากห้องเรียน เมื่อนึกได้จึงคว้านหาโทรศัพท์มากดโทรหานายขุนพล ฝ่ายนั้นไม่รับ จึงคิดจะไปตามหาที่คณะฯ โทรหาดีดี้อีกรอบเธอก็บอกว่าไม่เห็น เขาไปถามรุ่นพี่ แม้จะอยู่สาขาเดียวกันก็แทบไม่มีใครสนิทหรือเห็นตัว ควานหาอยู่นาน ในที่สุดก็พบเจอเหล่าเพื่อนที่น่าจะสนิทอยู่สองคน ชื่อบิงโกกับสล็อต 
              "เห็นไอ้ขุนพลมั๊ย" ปีหนึ่งหลายคนนั่งล้อมคุยกันอยู่ที่โต๊ะหิน ความสนใจพุ่งมาที่ดาต้า ท่ามกลางเสียงกิ่งไหวสีกันสั่นไหว ใบไม้ร่วงโปรย ผู้คนเดินไปมาประปราย
              "พี่ถามผมหรอ" คนที่ชื่อสล็อตพูดเสียงทุ้มเนิบ
              "เออดิวะ ว่าไง"
              "ผมไม่เห็นครับ หายไปตั้งแต่ตอนบ่าย เห็นว่าไปเตรียมตัวอะไรสักอย่าง"
              ดาต้ากำลังทึ้งหัวตัวเอง หัวเสียกับเรื่องที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เมื่อไหร่ที่เขาโดนนายขุนพลแกล้ง หนีไม่พ้นเรื่องหัวใจทุกที...ยัง ยังไม่ถึงเวลา เขายังไม่อยากให้มีความรู้สึกเกินเลยไปกว่านี้ 
              ขณะกำลังคิดหาทางออก เบอร์แปลกปรากฏบนจอมือถือ แต่ไม่ใช่เบอร์ขุนพล เพราะแม้ดาต้าจะไม่ได้เมมเบอร์แต่ก็จำได้ ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง เขามั่นใจมากว่าเบอร์นี้ คือไอ้ขุนพลแน่นอน
              "ฮัลโหล ไอ้--"
              "อ๊ะ! อ๊ะ! พูดไม่เพราะอีกแล้วนะครับดาต้า" ดาต้ารู้สึกว่าเสียงคนพูดช่างมีความสุขนัก "สามครั้งแล้วนะครับ เมื่อเช้าพูดไม่เพราะสองครั้งแล้วเจออะไรจำได้มั๊ยเอ่ย"
              จำได้สิ ดาต้าจำได้ขึ้นใจ จำจนลืมไม่ลงเลย ยิ่งพูดถึงยิ่งร้อนๆหนาวๆ "นายอยู่ไหนเนี่ย"
              "อยู่โรงอาหาร"
              "โรงไหน?"
              "ในคณะตัวเองดิ พี่จะไปไหนได้ล่ะ"
              ดาต้ากดวางหูแล้วรีบแจ้นไปที่โรงอาหาร วิ่งหาหัวหมุนอยู่กว่าสิบนาทีก็ไม่เจอ น้องสล็อตกับบิงโกเดินเข้าโรงอาหารมาเห็นก็อาสาช่วย ถามไถ่เพื่อนรุ่นเดียวกันจนทราบว่าเห็นนายขุนพลเดินไปห้องสมุด เขาไม่รอช้า ไม่เอะใจเลยว่าเป็นกลลวงรึเปล่า ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาหาเจ้าตัวไม่พบอีกเช่นกัน แต่ก็เห็นปีหนึ่งนั่งกันหลายคนจึงเข้าไปถาม
              "ไอ้ขุนพลไปไหน" น้องประหลาดใจกับพี่เพี้ยนๆที่ตัวเองไม่รู้จัก แต่ก็ยอมสุมหัวถามข้อมูลกัน ก่อนที่คนหนึ่งในจำนวนนั้นจะตอบดาต้า
              "ไม่ได้อยู่ที่โรงอาหารหรอพี่" โถ่ น่าผิดหวัง เขาคิด
              "กูไปดูแล้ว เพื่อนมันบอกว่ามันอยู่ที่นี่"
              "ไม่นะ ผมยังไม่เจอมันเลย"
              อะไรวะเนี่ย??
              เดา เดาลูกเดียว คะเนว่าขุนพลจะไปอยู่ไหนได้บ้าง เมื่อไม่อยู่ในคณะก็น่าจะไปตึกกิจกรรม ดาต้าวิ่งวนดูหลายรอบก็ไม่มี ครั้นจะไปสืบหาในคณะอื่นๆอย่างแพทย์ ไอที ครุ บริหาร หรือแม้แต่คณะของตัวเอง ก็พลันรู้ตัวขึ้นมาว่า ตัวเองไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับนายขุนพลเลย สุดท้ายจึงกลับไปที่คณะสถาปัตย์ โทรเรียกดีดี้ลงมาปรึกษา เธอพยายามสืบให้อีกทางแต่ก็ไม่สำเร็จ 
              "แล้วทำไม่มีรถไม่ใช้ วิ่งไปมาจนเหงื่อท่วมเลยแก โง่ป่ะเนี่ย" ดาต้าสะดุ้ง คิดว่าตัวเองโง่ลงเช่นกัน ระหว่างนั้น เขาเห็นไอ้บิงโกกับสล็อตอีกครั้งจึงเข้าไปถาม
              "ไอ้ขุนพลอยู่ไหน" หอบแดกจาการวิ่ง เหงื่อท่วมจนไม่กล้ายืนใกล้คนอื่น กลัวเขาหาว่าเหม็น 
              "ยังไม่เจออีกหรอพี่" บิงโกเบิ่งตาถามกลับ
              "เออ กูวิ่งทั่วมหาลัยแล้วเนี่ย" 
              มีคนแทรกการสนทนา จู่ๆไอ้สล็อตก็ยื่นมือถือมาทางดาต้า พูดด้วยเสียงร่าเริงดีใจ "รู้แล้วพี่...มันโทรมาบอกผมแล้ว"
              "แล้วยังไง...อยู่ไหน?" ยังคงฟื้นตัวจากอาการหอบได้ไม่เต็มที่นัก
              "มันบอกว่าอยู่ห้องพี่แล้ว"
              ห๊ะ!!!
              หมายความว่ายังไง? อยู่ที่ห้อง? ดาต้าเชื่อไม่ลง "ตลกแล้ว มันจะไปอยู่ห้องกูได้ไง"
              "มันบอกว่าถ้าพี่ไม่เชื่อให้บอกว่า...." น้องสล็อตลังเล
              "บอกว่าอะไร"
              "บอกว่า...รูปพี่โฮมที่หัวเตียงใหญ่มากไปรึเปล่า"
              "....................!!!!!!" 

              ไอ้เชี่ยยยยยยยยยย!!! ไอ้เชี่ยขุนพล เรื่องนี้เป็นความลับแสนลับ รู้เฉพาะเขากับดีดี้ นี่ถึงกับบอกขนาดได้ หมายความว่าหมอนั่นไปอยู่ในห้องแล้วหรอ ตาย...ตายสถานเดียว ตายศพไม่สวยด้วย
              "ไอ้ดาต้า พี่ขุนพลจะไลฟ์แล้ว" ดีดี้เตือนความจำ ซ้ำยังยื่นหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองมาให้ดู ในนั้น ดาต้าเห็นนายขุนพลทักทายแฟนๆ และกำลังเดินขึ้นบันใดในตัวอาคาร แต่ที่ไหนนั้นยังไม่อาจฟันธง "เฮ้ย! แกหน้าแดงไปรึเปล่า"
              ดาต้าไม่สนใจสิ่งรอบตัวแล้ว ในหัวผุดขึ้นมาแต่เรื่องน่าอับอาย ถ้าพูดถึงรูปพี่โฮม หากมันถ่ายรูปได้ เขาต้องแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ เรื่องอื่นไม่มีอะไรน่าห่วงอยู่แล้ว...ไม่สิ บอร์ดไม้นั่น รูปนายขุนพลเต็มไปหมด คำว่า ฉิบหาย คือถ้อยคำที่อธิบายทุกอย่างได้ดีที่สุดในเวลานี้
              
              "เอาล่ะครับทุกคน ใครที่เพิ่งเข้ามานะครับ อาจจะสงสัยว่า ผม กำลังทำอะไร...ใช่ครับ ขอบคุณที่ให้กำลังใจ ใช่ครับ สำหรับคำถามที่ว่า คนที่ผมจูบไปเมื่อเช้าเป็นใคร วันนี้เราจะพาไปรู้จักกัน นี่...หอ FC ชั้น 3 ห้อง 309 เห็นมั๊ยครับ--อะไร อ๋อ สัญญาณหายนิดนึง--"
              ฉิบหาย!! หน้าห้องกูแล้ว ดาต้าจ้องมองด้วยความสิ้นหวัง
              "--และนี่  คือความลับของเรา ใช่แล้ว เราจะเซอร์ไพรส์--" นายขุนพลชูกุญแจเด่นหรา เอามาจากไหน? ดาต้ารีบค้นตัวของตัวเอง หยิบลูกกุญแจออกมาจากกระเป๋า...ก็ยังอยู่นิ ดาต้าหันมองจออีกครั้ง พบว่าประตูเปิดออกแล้ว เขาสูดหายใจเฮือก แล้วอั้นค้างไว้อย่างนั้น
              "--โอ้โห!! ห้องกว้างน่าอยู่จัง ผมควรจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยดีมั๊ยนะ เอ๊ะ นี่เตียง...มีไว้ทำอะไรเอ่ยนอกจากนอน--" น้ำเสียงนายขุนพลร่าเริงล้อเลียน ทว่าดาต้าไม่ขำตาม โกรธไม่ทันด้วย ที่รู้สึกตอนนี้มีแค่ อยากแทรกแผ่นดินหนี จนตรอก อยากร้องไห้ และทำอะไรไม่ได้เลย นี่เป็นแผนของมันใช่มั๊ย ล่อให้ดาต้าออกมา ตัวเองกลับบุกเข้าไปถึงถิ่น
              "โอ๊ะ!!? นี่อะไร..." ภาพฉายไล่ขึ้นไปหัวเตียง ดาต้าไม่อาจทนดูได้ ปิดหน้าปิดตาหนี 
              "ฉิบหายแล้วดาต้าเอ้ย" ดีดี้ช่วยเน้นย้ำความฉิบหายด้วยอีกคน
              "--เฮ้ย!! นี่มันพี่โฮมนี่นา--" นายขุนพลแกล้งทำเสียงตื่นเต้น ดาต้าเหลือบมองลอดฝ่ามือไม่เห็นตัวคนพูด กล้องละจากรูปใหญ่กวาดไปตามห้อง ดาต้าลุ้นถึงที่สุด ไม่กี่วินาทีแล้วที่เขาจะเห็นรูปเล็กๆเหล่านั้น...


              แต่จู่ๆ เสียงสบถเบาๆจากปากนายขุนพลดังลอดเข้าโทรศัพท์มา กล้องหยุดอยู่กับที่ราวห้าวินาที แล้วภาพก็ตัดไป
             
             
******************************************************************************

Mr.SCROMAN : ยาวครับยาว ...แต่อย่างว่า โดนจูบขนาดนั้น ไม่คิดอะไรเลยก็บ้าแล้ว...
 #แต่ละคน...สร้างแต่เรื่อง ตอนหน้าเตรียมทิชชูให้ดี...เอาไว้ซับอะไร ติดตาม--        



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น