99 Click! พลิกรัก

ตอนที่ 5 : ดาต้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ก.ย. 60


คลิกที่ 5
ดาต้า


             "นี่กูมานั่งทับที่ใครรึเปล่าวะ" ยูมิกวาดสายตาออกรอบตัว แสนจะเกร็งกับอาการตกเป็นเป้าชนิดไม่เคยพบเจอ
             "ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ แล้วตกลงเขามองใครกัน จะว่ามองฉันก็ออกจะดู..คือมันไม่น่าจะใช่สายตาที่เอาไว้มองคนสวยป่ะวะ" ดีดี้เห็นด้วยกับเพื่อน ไม่บ่อยที่พวกเธอจะได้มาพบหน้ากัน สำหรับเธอเป็นเรื่องที่น่ายินดี "จะว่าไป มันก็ตั้งแต่--"
             "ตั้งแต่กูมาหาไอ้ดาต้าเนี่ยแหละ แม่งเหมือนติดป้ายลดราคาไว้ที่หัว" อาร์มพ่นความเซ็งใส่เพื่อนที่เอาแต่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ
             "มีอะไรกันวะ" เอสเป็นผู้เดียวที่ไม่เข้าพวก ไอ้เวรนี่ไม่สะทกสะท้านอะไรหรอก หน้าด้าน ดาต้าคิดในใจ
             "ไอ้ดาต้า เล่าให้ฉันฟังซิ แกไปทำอะไรมา" ดีดี้ถาม
             ดาต้าไม่อยากตอบ เรื่องแบบนี้แพร่เร็วมาก อีกเดี๋ยวก็คงรู้กันหมดแหละ เพียงแต่ถ้ารู้จากเขา มันอาจมีหนทางให้แก้ไข ที่เพื่อนมารวมกันได้ครบน่าจะหมายถึงสวรรค์บันดาลสมองหลายก้อนมาช่วยเหลือ
             "ลองเปิดเฟสดูดิ" เขาบอกเพื่อนสาว แต่อีกสามคนที่เหลือยกโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกันหมด
             นิ้วกระดิกกันไม่กี่นาที ดีดี้ก็ถึงบางอ้อ มุมปากตก ตาโตเท่าลูกมะนาว ยูมิหันหน้าหนีอย่างระอา ในขณะที่อีกสองคนปรึกษากันว่าให้ดูอะไร
             "เกิดอะไรขึ้น พวกเมิงสองคนไปซ่ำกันตอนไหน" ยูมิขวานผ่าซาก ถามจนดาต้าสะดุ้งเฮือก
             "ซ่ำพ่องดิ ไม่มีเชี่ยไรหรอก กูแค่ตกอยู่ในสถานการณ์นั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ"
             "สถานการณ์อะไร?" ยูมิถาม
             "อ้าว!! ก็...มึงไม่ได้--" ดาต้าคิดตามแล้วก็เข้าใจ ในเฟสมันคงจะไม่มีใครอัดวีดีโอไว้หรอก อย่างมากก็แค่ต่อเรือให้ ดังนั้นส่วนใหญ่น่าจะเป็นภาพหรือข้อความ เป็นธรรมดาที่เขาต้องทำการอธิบาย
             "กูหมายถึงเนี่ย" ยูกิส่งมือถือมาให้ดู มันมีรูปไอ้ขุนพลกำลังจับแขนดาต้ากับแฮ็ชแท็กส์ #ขุนพล-ดาต้า ที่สำคัญคือเป็นรูปในวันที่ดาต้าอยู่กับขุนพลที่ห้าง วันที่ไปถ่ายรูปพี่โฮม
             ...จริงสิ พี่โฮมของดาต้า หมดกัน...
             "ไอ้นี่มันเป็นใครวะ" เบสถาม
             "แฟนดาต้าไง" ดีดี้ตอบ 
             "ฟงแฟนอะไรล่ะ แค่เผลออยู่กับมันตอนที่แม่งไลฟ์ จะให้กูทำไง หนีก็ไม่ได้" ดาต้าหัวเสียมาก
             "ทำไมหนีไม่ได้วะ" ยูมิสงสัย
             "ก็แม่งบอกว่า--" ไม่ได้สิ ขีนพูดว่า 'ถ้าหนีจะโดนจับจูบ' ไอ้พวกนี้ก็ได้กลายเป็นตัวชงเรื่องอย่างว่าซะเปล่า ไหนจะโดนล้ออีก "ช่างเหอะ พวกมึงช่วยกูหน่อยดิ กูจะทำไงดี"
             "ทำไงได้วะ เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นกะมึงคนเดียว ไอ้คนที่ชื่อขุนพลมันว่าไงบ้างล่ะ" ยูมิถาม
             จะยังไงล่ะ จนบัดนี้ดาต้ายังสงสัยว่าทำไมฝ่ายนั้นดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจสักนิด
             "ปล่อยไปเหอะ น่าสนุกดี" ดีดี้บอก ดาต้าเริ่มแปลกใจในความเงียบของเพื่อนสนิท เหตุใดเธอจึงไม่หืออือ...ไม่แปลกใจ "ยังไงซะ มันก็ไม่ใช่เรื่องจริงไม่ใช่หรอ?" 
             "กูก็ว่างั้น ถ้ามึงไม่ไปตัวติดกันกับไอ้เด็กคนนี้ เดี๋ยวข่าวมันก็เงียบไปเองนั่นแหละ" ไอ้เอสพูดมีเหตุผล
             --แต่ดาต้ากำลังคิดว่า มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่ เขามั่นใจ--
             "แล้วพวกมึงก็รู้ไว้ด้วยนะว่า คนที่ชื่อขุนพลนี่ เป็นรุ่นพี่พวกมึงมาก่อน กรุณาให้ความเคารพด้วย" ดีดี้กำชับด้วยสายตาเอาเรื่อง เธอคงจะปกป้องไอ้หมอนั่น ตามสไตล์แฟนคลับ  "แต่ไม่ต้องเรียกว่าพี่ก็ได้นะ..."  ดาต้าหันไปหาเพื่อนอย่างสงสัย สบกับสายตาเจ้าเล่ห์ 
             "คำว่าพี่แบบหวานๆน่ะ ให้บางคนแถวนี้เขาเรียกแทน" 
             ขนกายดาต้าลุกชัน เหงื่อซึมซาบอาบผิวร้อนๆ แต่มันยิ่งร้อนเข้าไปใหญ่เมื่อภาพเมื่อวานมันย้อนกลับเข้ามา--


             "จะไปไหน" ขุนพลคว้าแขนดาต้าไว้แน่นจนยากจะแกะ 
             "มึงก็ไลฟ์ไปคนเดียวดิวะ เกี่ยวอะไรกับกูเล่า" ดาต้าพยายามคิดหาทางหนี หากต้องเป็นข่าวกับหมอนี่ มันจะกลายเป็นเรื่องอย่างว่าทันที โดยที่เขาต้องรับบทเมียมันโดยอัตโนมัติ ดูจากจำนวนคนตามในโทรศัพท์ไอ้หน้าหล่อแล้วรับประกันได้เลยว่าข่าวคราวจะแพร่ไปด้วยความเร็วแสง
             "เค้าเห็นนายกันหมดแล้ว... ดูดิ มีแต่คนอยากรู้จัก" ขุนพลลากอีกฝ่ายเข้าหาตัว "แล้วเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เรียกเราว่าพี่นะ"
             "ไม่เอาเว้ย ปล่อย"
             "ดื้อระวังจะโดนแบบเมื่อกี้อีกนะ"
             ดาต้าชะงักไป "คิดว่ากูกลัวหรอ" เวลานี้เขาคิดว่าใช้ไม้แข็งดีที่สุด แต่กาลกลับตาลปัด เมื่อเขาไม่สามารถสู้แรงอีกฝ่ายได้ ขุนพลวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นวาดแขนขวาช้อนเอวดาต้าเข้าหาตัวแล้วรัดแน่น มือซ้ายจับมือขวาดาต้าไว้ และสัมผัสร้อนๆบอกเขาว่าบางอย่างเบื้องล่างกำลังสัมผัสซึ่งกันและกัน 
             "ถ้ายังดื้อ รู้นะว่าจะเป็นยังไง พี่ไม่ได้กลัวสายตาคนนอกซะด้วยสิ" ในที่สุดขุนพลก็แสดงท่าทางของคนมากประสบการณ์ออกมา ความเป็นผู้ใหญ่บอกดาต้าว่าเรื่องที่พูดไม่ได้ล้อเล่น "เอาขั้นแรกนะ...เรียกพี่ว่าพี่ก่อนแล้วกัน"
             "....." ดาต้ายังคงตกใจ สมาธิไม่ได้อยู่ที่หน้าสักนิด
             "จะพูดมั๊ย" ขุนพลค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้
             "พี่ขุนพล" ดาต้าพูดพร้อมหลับตาปี๋ พยายามหดคอหนี
             ขุนพลเหมือนกับได้สิ่งที่ต้องการแล้ว คลายอ้อมกอดออกในที่สุด ดาต้าเหลือบมองอีกฝ่ายที่ยิ้มแฉ่งพูดกับแฟนคลับต่อ...
             "แล้วก็ห้ามหนีด้วยล่ะ ขาสั้นๆแบบนั้นพี่ตามทันแน่ แล้วมันจะไม่จบแค่กอด รู้มั๊ย"



             ...เรื่องหลังจากนั้นน่ะหรอ หึหึ...

             ดาต้าถึงบอกไงว่าหนีไม่ได้ เขาพิสูจน์ความเด็ดขาดของคำพูดนายขุนพลมาแล้ว
             เป็นสาเหตุว่าทำไมดาต้าถึงใส่เสื้อยีนปกสูงมาเรียน จะโดนคนอื่นมองว่าเป็นจิ๊กโก๋เสี่ยวๆก็ยอม เพื่อปิดบังร่องรอยที่คอตัวเอง 
             ไอ้บ้าเอ้ย ดาต้ากุมหัวฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง

                                          
--------------------------------------------------------------------------------------


             หนึ่งชั่วโมงต่อมา ดาต้าที่ไม่มีเรียนตามเพื่อนซี้สาวสวยไปด้วย เธอบ่นปอดแปดตลอดทางเรื่องเป้าสายตา เขาเองไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนเหล่านี้จะมองอะไรนักหนา นี่ถ้ากลับมาลงรูปอัพสเตตัสบ้าง สายตาพวกนี้จะน้อยลงหรือเปล่า แบบว่า อ๋อ ไอ้คนนี้รู้จักแล้ว เคยเห็นในเฟส ไม่มีอะไรหรอก ประมาณเนี้ย 
             "งานนี้ไม่ธรรมดาจริงๆว่ะไอ้ดาต้า" ดีดี้ตั้งข้อสังเกตจากผู้คนรอบตัว ดาต้าเพิ่งรู้สึกว่าในคณะสถาปัตย์ สายตาอยากรู้อยากเห็นจะรุนแรงเป็นสองเท่า อาจเป็นเพราะไอ้ขุนพลเรียนคณะนี้พอดี
             "แม่งอย่างเสือกขนาดนั้นเลยหรอ" ดาต้าพูดลอยๆ
             "เหมือนมึงไง"
             "สัด กูเสือกแบบรู้กาละเทศะ แบบนี้มันเรียกลุกล้ำความเป็นส่วนตัว"
             "เขาเรียกบุคคลสาธารณะต่างหาก"  ดาต้ามองเพื่อนสาวแล้วยกยิ้ม เธอไม่ได้เอะใจสักนิดว่าที่มานั่งกับเขา จะทำให้เธอถูกมองว่าเป็นแฟนกัน ทีนี้ก็กลายเป็นรักสามเส้าไง
             แต่จู่ๆดีดี้ก็หลบหลังกระเป๋าตัวเอง ลุกจากที่นั่งแล้วอ้อมมาเบียดดาต้า "เป็นอะไร???" ดาต้าพลอยแตกตื่นไปด้วย
             "หลบแป๊บ"
             ดาต้ากวาดตามองทั่วบริเวณใต้ถุนตึกที่เต็มไปด้วยผู้คน พยายามมองหาสิ่งที่เพื่อนไม่อยากเจอ เขาเดาว่าอาจเป็นศัตรู แต่คิดแล้วไม่สมเหตุสมผล ระหว่างนั้นดีดี้ก็เงยหัวเหลือบตาไปทิศหนึ่ง ก่อนจะทำท่าโล่งอก
             "เป็นอะไรวะ?" ดาต้าถาม "มึงหลบใคร"
             "มีคนตามจีบกูอยู่น่ะสิ" ดีดี้ตอบ
             "ใครวะ กูรู้จักป่ะ" เขาอยากรู้ขึ้นมาทันที เรื่องหัวใจสาวสวยคนนี้ อยากรู้นักว่าสเป็คมันเป็นแบบไหน ตั้งแต่คบกันมา คำว่าแฟน ดีดี้ไม่เคยมอบให้ใคร "ว่าแต่...มึงจะหลบเขาทำไม"
             "เขาดูแปลกๆ ไม่น่าไว้ใจเลย"
             "พวกโรคจิตรึเปล่า" ดาต้าเริ่มห่วงเพื่อน สาวสวยแบบมันใครก็คิดอยากลุ่มล่ามด้วย เขาไม่อยากปล่อยปัญหานี้ให้เธอต้องแก้ไขคนเดียว "มันชื่ออะไร"
             "ไม่รู้สิ...น่าจะชื่อ บอส มั้งไม่แน่ใจ"
             "มีรูปมันป่ะ"
             ด้วยความชำนาญในสายงาน บวกกับโปรแกรมที่พัฒนาร่วมกันกับยูมิและอดีตรุ่นพี่ในชมรมลับ โทรศัพท์ดาต้าจึงไม่ได้มีแค่เอาไว้ติดต่อ เมื่อพูดสาย ปลายทางจะถูกระบุที่อยู่ทันที และมันยังสามารถค้นหารูปภาพทุกรูปที่เป้าหมายเกี่ยวข้อง โดยใช้การจับลักษณะทางกายภาพเหมือนพวกตำรวจสอบสวน คล้ายกับการติดตามคนร้าย ดาต้าใส่รูปและชื่อเข้าไปในส่วนป้อนข้อมูล ใช้เวลารอประมวลผลตามความเร็วของอุปกรณ์ แต่ไม่นานก็ได้เรื่อง บอส ชื่อจริงคือชาติชาย ครอบครัวมีอาชีพหมอ หน้าตาหล่อใช้ได้ เจ้าตัวมีรางวัลประกันคุณภาพหลากหลายสาขามาก ตั้งแต่ด้านกีฬา วิชาการ การเรียน ศิลปะ ดนตรี...นี่แม่งเพอร์เฟคชัดๆ แล้วทำไมดีดี้ถึงได้ขยาดขนาดนี้
             "เอ๊ะ!!" ดาต้าสะดุดสายตาอยู่กับสิ่งสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นมา พาดหัวข่าวว่านายคนนี้เคยตกเป็นผู้ต้องสงสัยคดีล่วงละเมิดทางเพศเด็กวัยสิบห้า และรอดพ้นข้อหาเพราะฝ่ายหญิงถอนฟ้อง ชัดเลย ดาต้าส่ายหัว ถึงจะคอนเฟิร์มไม่ได้ แต่สำหรับเขา ใครมีประวัติน่าสงสัย จะไม่ผ่านเกณฑ์การพิจารณาโดยปริยาย
             "มันตามแกตั้งแต่เมื่อไหร่ดีดี้" ดาต้าถาม
             "อาทิตย์ก่อน" ดีดี้ดูดนมเย็นอย่างเอร็ดอร่อยไม่รู้สึกรู้สา "ตอนแรกก็แค่เข้ามาคุยเฉยๆแหละ ฉันเห็นว่าหน้าตาดีดูมีอัธยาศัย ที่ไหนได้ พอสนิทเข้าหน่อยก็เริ่มถึงเนื้อถึงตัว กูไม่ชอบ"
             "แล้วแกปฏิเสธมันไปแล้วใช่มั๊ย"
             "อืม....แต่ก็อย่างที่เห็น แม่งไม่เลิกตาม" เพื่อนสาวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด สีหน้าครุ่นคิดและตึงเครียด
             "ต่อไปนี้กูจะมารับมึงเอง กูอยากจะรู้ว่าไอ้นี่แม่งเลวอย่างที่กูคิดจริงรึเปล่า"
             "แล้วมึงจะทำอะไรได้"
             "พูดเหมือนไม่รู้จักคนอย่างกู"
             "เฮ้ย!! ถ้ามึงจะทำอย่างนั้น...มึงจะลำบากนะ"

             "แต่ถ้าทำให้แม่งออกไปจากชีวิตมึง มันก็คุ้มป่ะวะ"

-----------------------------------------------------------------------------------------
                   

              หลังจากส่งดีดี้เข้าเรียนภาคบ่าย ดาต้าทุ่มเวลาเจาะเข้าโทรศัพท์นายบอสจากสัญญาณซิม สองชั่วโมงกับการรอ ในที่สุดโอกาสทองก็มา เมื่อเครือข่ายสัญญาณถูกต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ ดาต้าแฮ็กเข้าไปโดยไม่ลังเล เจาะรหัสผ่านกิ๊กก็อกสำรวจถ้วนทั่วทุกซอกมุม ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้มือเขากระตุกขึ้นมาปิดปาก นายคนนี้มีคลิปแอบถ่าตามห้องน้ำเยอะมาก บางอันดาต้าเห็นว่าเป็นห้องน้ำภายในมหาลัย คลิปสั้นๆพวกนี้มีการจัดระเบียบตามประเภท เด็กนิเทศ เด็กบริหาร เด็กครุศาสตร์ ยิ่งดูเขาก็ยิ่งขนลุก แต่ไฮไลท์มันอยู่ที่โฟลเดอร์สุดท้าย เป็นวีดีโอขนาดยาวที่ถ่ายตอนร่วมเพศ นับสิบๆคลิปโดยสาวไม่ซ้ำหน้า บ้างเต็มใจ บ้างสลบไสล ดาต้าตัดสินใจได้ในทันที "คนแบบนี้จะปล่อยไว้ได้ไงวะ สงสารผู้หญิงพวกนี้จริงๆ" ดาต้าพูดออกมาด้วยเสียงแข็งกร้าว 
              เขาลงมือดูดคลิปทั้งหมดออกจากเครื่องเป้าหมายแล้วเพร่ไวรัสล้างคอมใส่เข้าไป จากนั้นก็เลือกทั้งคลิปและรูปที่ติดใบหน้าไอ้ระยำคนนี้ชัดๆ เบลอหน้าเจ้าทุกข์ไว้ แล้วเชื่อมสัญญาณรอไว้กับโทรศัพท์เหมือนติดตั้งระเบิด ใจตั้งมั่นแน่วแน่ว่าจะต้องบอกเรื่องนี้ต่อหน้ามันทุกคำ ให้มันรู้และขาดใจตายไปเลย(โหดฉิบ) 
              ดาต้าไม่คอยให้ดีดี้โทรหาหรอก เขาร้อนใจรีบขับรถตัวเองเข้ามหาลัย บึ่งเข้าไปรอเพื่อนถึงหน้าห้องบรรยายเลยทีเดียว เมื่อดีดี้เห็นหน้าเพื่อนแล้วกก็ยิ้มออก เธอรู้ว่าเพื่อนคนนี้จะทำทุกอย่างตามที่พูด นั่นหมายถึงการเป็นบอดี้การ์ดให้เธอด้วย
              "นี่มานั่งรอเลยหรอ" ดีดี้เอ่ยปากถาม
              "ไม้กันหมาไง หมอนั่นมันเรียนนิเทศด้วยนิ มันถึงได้ตามมึงได้แบบนั้นไง" ดาต้าบอกเพื่อน
              "อืม ก็พอรู้อยู่ กูไม่ค่อยได้เห็นหน้ามันไง แต่มันคงไม่มาแล้วมั้ง"
              "ไว้ใจได้หรอ?"
              "ไปเหอะ เย็นนี้ไปดูหนังกัน"
              การประเมินสถานการณ์ของดีดี้ผิดคาดถนัด แต่มันเข้าทางดาต้า เขารู้ว่าคนแบบนี้จะต้องมาดักรอเจอเป้าหมายมันบ่อยๆ หวังว่าอีกฝ่ายจะยอมเล่นด้วยสินะ เลือกสถานที่ดีเสียด้วย ลานจอดรถ คนไม่พลุกพล่าน มีสิ่งกำบังเยอะ เหยื่อเผลอก็โป่ะผ้าเข้าหน้าลากขึ้นรถ ยิ่งคิดดาต้ายิ่งของขึ้น
              "มึงเป็นใคร?" นายบอสถามดาต้า 
              "เสือก" ดาต้าตอบกลับด้วยสีหน้าที่ปั้นไว้เหยียดหยามโดยเฉพาะ "ดีดี้ไปขึ้นรถก่อนป่ะ"
              "ดาต้า เอาจริงหรอวะ"
              "ดีดี้ไปทานข้าวกับพี่มั๊ยครับ" นายบอสยิ้มแฉ่งยื่นข้อเสนอให้ดีดี้ 
              "เลิกยุ่งกับเพื่อนผม" 
              "มึงก็ควรจะเลิกยุ่งกับกูนะ"
              "พอดีผมเป็นเพื่อดีดี้ ดังนั้นนายเลยไม่มีทางเลือก"
              "เพื่อนก็ส่วนเพื่อนไง" ดาต้าคิดหาทางให้คนตรงข้ามโกรธให้ได้ 
              "บอกไม่ให้ยุ่งก็ไม่ให้ยุ่งเดะ สมองบวมหรอ" ดาต้าพูด "ถ้าไม่ได้โง่โดยสันดานก็น่าจะรู้แล้วนะว่าผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วย ไปไหนก็ไป"
              "กูเกลียดหน้ามึงจังว่ะ" นายบอสเริ่มฉุน
              "หน้าม้าๆแบบมึงก็น่าเกลียดไม่แพ้กันมั้ง" 
              "ดาต้า" ดีดี้กระตุกชายเสื้ออยู่ด้านหลังยิก
              สองฝ่ายปล่อยให้อารมณ์กรุ่นลอยเคว้งแผ่คลุมบรรยากาศโดยรอบ นักศึกษาบางคนเริ่มทยอยขับรถของตัวเองออกไปแล้ว ที่ทางจึงโล่งขึ้นเรื่อยๆ ทันทีที่เสียงท่อเครื่องรถอีกคันเงียบไป การต่อปากคำก็เริ่มอีกครั้ง
              "มึงเป็นใครวะ"
              "ถามทำไม กูไม่ได้อยากรู้จักมึง"
              นายบอสพุ่งเข้ามาขย้ำคอเสื้อดาต้า แต่เขาตั้งหลักรออยู่แล้วจึงพลักอีกฝ่ายถอยไปได้ จากนั้นจึงใช้เสียงตัวเองหยุดไว้พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้อีกฝ่ายเห็น
              "ถ้ามึงยังไม่ยอมเลิกยุ่งกับกูและเพื่อนกู ความลับทั้งหมดของมึงโดนเปิดแน่"
              นายบอสหรี่ตามองดาต้า "ความลับเหี้ยอะไร"
              "มึงมีความลับอะไรล่ะ" ดาต้าเค้นเสียง บีบให้ดูน่าหมั่นไส้ที่สุด "เรื่องชั่วๆแบบไหนที่ไปทำไว้ล่ะ"
              "ไม่มีเว้ย พูดเหี้ยอะไร อยากโดนกูกระทืบมากใช่มั๊ย"
              "ถ้ามึงมาแตะตัวกูอีก คลิปพวกนี้จะถูกเผยแพร่ทันที...เท่าไหร่นะ หนึ่งร้อยสามสิบห้าคลิปกับหนังสดอีกสี่สิบสองเรื่อง" ดาต้าแจกแจง และนายบอสหน้าซีดเผือด "ระดับคุณภาพด้วยนะ เห็นหน้าชัดแจ๋วเลย"
              สีหน้านายบอสตื่นกลัวลนลาน กำหมัดตัวสั่นจ้องดาต้าด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย หน้าจอที่ค้างไว้ในมือคือปุ่มระเบิด และเขาตั้งใจจะกดมันจริงๆ อีกฝ่ายหลังจากคุมสติได้แล้วก็กลับมาวางแผนในหัว สีหน้าผ่อนคลายลง
              "มึงคิดว่าทำแบบนั้นแล้วจะรอดรึไง ถึงกูจะซวย แต่ตัวมึงจะซวยกว่าที่มาเล่นกับคนอย่างกู"
              "กูแค่ขอให้มึงเลิกยุ่งกับกูและดีดี้" ดาต้าย้ำข้อเสนอ
              "ถ้ากูตกลงล่ะ"
              "กูก็จะลบคลิปทั้งหมดให้" ดาต้าคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่โง่ เมื่อคลิปรั่วไหล ยังไงก็มั่นใจไม่ได้เด็ดขาดว่ามันจะไม่มีอยู่ ที่บอกออกไปแบบนี้ก็แค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายกระทำการอุกอาจ แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิด...
              นายบอสพุ่งเข้าใส่ ดาต้าคิดว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะแย่งโทรศัพท์จึงยืดมือหนี แต่หมัดโตๆกลับซัดเข้ากรามอย่างจังจนตัวเซล้มหัวโขกกับล้อรถเห็นเดือนเห็นดาว ตามมาด้วความเจ็บปวดจากแรงกดที่หน้าอก ซึ่งโดนเข่าแหลมๆทิ้งน้ำหนักลงมาเต็มที่ ดาต้ากัดฟันข่มเสียงร้อง มือถือโดนแย่งไปจากมือ
              "เท่านี้ก็หมดห่วง ที่เหลือก็แค่กำจัดพยาน" นายบอสยิ้มย่ามใจ "กูว่ากูจำมึงได้แล้วนะ...มึงใช่มั๊ยที่เป็นคนทำให้ไอ้ปิงต้องหนีไปอยู่ต่างประเทศ"
              ไอ้ปิง...ดาต้าจำได้แน่นอน ลูกผอ.โรงเรียนเก่า หัวโจกที่ไม่มีใครต่อกรได้ คนที่ชอบทำให้เขาอับอายต่อหน้าฝูงชน โดนเด้งทั้งครอบครัวด้วยฝีมือของเขาเอง มันเป็นอย่างนี้สินะ หมอนั่นเป็นพวกเดียวกับหมอนี่ ถ้าอย่างนั้นคงหมดหวังจะเจรจา ความแค้นคืออีกสิ่งที่เขาไม่อาจห้ามได้
              ตรรกกะคนโง่เป็นอะไรที่ดูถูกไม่ได้ อารมณ์ชั่ววูบทำให้คนตื่นกลัวทำตัวไม่คิดหน้าคิดหลัง ชักมีดพกออกมาจากกระเป๋ากางเกงหมายจะฆ่าคู่แค้นให้ตาย โดยไม่ตระหนักเลยว่ามีเสียงดีดี้กรีดร้องพร้อมๆกับคนอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์ แต่กระนั้นมันก็ไม่อาจหยุดพยามัจจุราชได้ ดาต้ารู้กฏข้อนี้ดี เขาพยามสู้กลับ มืออันอ่อนแรงคือแสงแห่งความหวังที่ไม่มีจริง
              ช่วงเวลาที่เห็นความตายเพียงเสี้ยววินาทีนั้นถูกแทนที่ด้วยความโล่งของปอด ดาต้าสูบลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แรงกดราวภูเขาหายไปแล้ว เขาเงยหน้าจ้องมองผู้ที่ยืนค้ำหัว จิตใจรัวสั่นดั่งโดนอาฟเตอร์ช็อก
              ...พี่ขุนพล...
              สีหน้าพญายักษ์เคร่งขรึม คิ้วขมวดส่งสัญญาณอัตรายต่อเส้นตายของอารมณ์โกรธ นายบอสลุกขึ้นมาเผชิญหน้า พุ่งเข้าใส่ดุจคนเสียสติ ทว่าขุนพลมิได้เป็นเจ้าแห่งการต่อสู้ อาศัยแรงและความไวหลบคมมีดไปมา กระนั้นก็ยังไม่พอให้ปลอดภัย บาดแผลกรีดยาวบนแขนถูกฝากไว้ก่อนที่คนทำจะโดนฝ่าเท้าส่งลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง ดาต้าเห็นเลือดแล้วใจหาย น้ำตารื้นขึ้นมา จิตใจพาความกลัวขึ้นไปสู่สมอง แต่ไม่นานเสียงที่หยุดทุกอย่างก็ดังขึ้น นกหวีดกรีดกังวานก้องพื้นที่ สะกดทั้งสายตาคนใกล้ไกล นายบอสเห็นท่าไม่ดีรีบตะเกียกตะกายขึ้นรถตัวเองขับหนีออกไปทันที
              "ตามไปลุงยาม แจ้งตำรวจเลย" ดีดี้ตะโกนบอกมนุษย์เสื้อสีฟ้าที่ยกวิทยุสื่อสารจ่อปาก
              เมื่อเหตุการณ์สงบ เสียงเซ็งแซ่ห่วงใยจากหลากหลายทิศทางก็เข้ามารุมล้อมวีรบุรุษคนดัง และ ณ วันนี้คงกลายเป็นฮีโร่สำหรับดาต้าไปแล้ว นายหน้าหล่อทักทายคนอื่นๆพอเป็นพิธีแล้วก้มลงนั่งยองมองเด็กเผือกที่ยังคงอ่อนแรงไม่ขยับไปไหน สายตาดาต้าสาละวนอยู่กับสีแดงๆที่เปื้อนแขนเสื้อ เลือดขุนพลกำลังไหลมากเกินไป
              "เป็นไงบ้าง หายกลัวรึยัง" ขุนพลเอ่ยปากถาม ยกมือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บปาดน้ำตาเด็กเผือกทิ้ง
              "ไปทำแผลก่อนดีมั๊ย" ดาต้าเสียงสั่น "เลือดออกเยอะแล้ว..."
              "ทำไม..หิวเลือดหรอ"
              "นี่ ..ไม่ขำเว้ย"  ดาต้าเดือดโมโห
              "ขอบคุณมากนะคะพี่ขุนพล ไม่ได้พี่นี่แย่เลย" ดีดี้พูด "ไปค่ะ เดี๋ยวหนูไปทำแผลให้"
              "ไม่เป็นไร พี่มีคนทำแผลให้แล้ว" 
              ดาต้ารู้ทันทีว่าเป็นใคร ก็เล่นมองไม่วางตาขนาดนั้น

                                     
-------------------------------------------------------------------------


             ก่อนจะออกมาจากพื้นที่ ดาต้าเก็บหลักฐานที่ตัวเองเตรียมมา สัญญาณทุกส่งออกไปแล้วโดยไม่ตั้งใจ จากนี้เรื่องราวคาวข่าวจากนายบอสจะกลายเป็นกระแสไปพักใหญ่ เจ้าตัวคงต้องหลบหนีข้อหาจากการแจ้งความของดีดี้และสาวๆผู้เคราะห์ร้ายคนอื่นๆ อนาคตไม่มีทางไปต่อ เขารู้สึกเห็นใจ คนๆนั้นคงมีปมบางอย่างเบื้องหลังถึงได้กลายเป็นปัญหาของสังคม
             "แบบนี้แกไม่แย่หรอดาต้า หมอนั่นมันหนีไปได้ด้วยนะ" ดีดี้ตื่นตระหนก
             "ช่างมันเหอะ มันคงไม่กล้ามายุ่งกับมึงแล้วล่ะ" ดาต้ายืนยันให้เพื่อนสบายใจ "มึงไม่ต้องกลัวหรอก"
             "ฉันหมายถึงว่า...แกจะกลายเป็นคนที่มันหมายหัวนะสิ"
             "โอ๊ยดีดี้ กูอยู่วงการนี้มาเท่าไหร่ จะหาตัวกูมันไม่ง่ายนะเว้ย" 
             "เก่งจริ๊ง" ขุนพลแอบเหน็บ "โอ๊ยๆๆ ซี๊ด..."
             "อยู่นิ่งๆได้ป่ะ ปากก็หุบด้วย" 
             แผลไม่ได้ลึกถึงเนื้อชั้นในหรือโดนเส้นเลือดสำคัญ ขุนพลยืนยันด้วยตัวเองว่าจะไม่ไปหาหมอ มาพะเน้าพะนอให้ดาต้าล้างให้แทน เขาเคยทำแผลมาก่อนจนชินเสียแล้ว แค่นี้ราดแอลกอฮอล--ใส่ยา--พันผ้า จบ พี่ขุนพลนั่งนิ่งให้เขาจัดการอย่างว่าง่าย ตลอดเวลาเขาไม่พูดอะไรเลย ไม่ถาม ไม่หืออือ มันจะแปลกไปหน่อยรึเปล่า เหมือนกับรู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว ไหนจะเรื่องมาช่วยได้ทันการอีก ดาต้าเฝ้าคิดด้วยความสงสัย แต่พอจะมองหน้าคนเจ็บตรงๆ เจ้าตัวกลับหันหนีท่าทีมีพิรุธ ดาต้าหาสาเหตุได้ทันทีที่มองไปที่คอตัวเอง เขารีบยกปกเสื้อขึ้นบังอย่างขุ่นเคือง

             เมื่องานเสร็จ ดาต้าไม่รีรอที่จะกลับห้องที่หอ อยากไปจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อย ลบคลิปอุบาทในคอมตัวเองออก หรือแค่สงบสติอารมณเพื่อทบทวนบางเรื่องในหัวใจ แต่ก่อนอื่น...ต้องขอทำเรื่องที่สำคัญที่สุด เขาเดินเข้าไปหาผู้มีบุญคุณ
             "ขอบคุณนะครับ" ดาต้าเอ่ย "พี่ขุนพล" เขาพยายามเน้นคำหลัง เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ความอ่อนน้อมของตัวเอง ตัดสินใจแล้วว่าจะเคารพคนตรงหน้า นี่คือสิบแต้ม...จากร้อยนึงนะ "ไปล่ะ ระวังอย่าให้แผลเน่าล่ะ ไม่อยากเป็นฆาตกร"
             ดาต้าสะบัดตัวเดินลิ่วตามเพื่อนสาว
             "พี่ก็ขอบคุณดาต้าด้วยเหมือนกัน"
             ถ้อยคำนั้นช่างแปร่งหู ถ้าจะพูดเรื่องทำแผลให้คงไม่ต้องใช้สายตาแบบนั้นก็ได้มั้ง "ถ้าเป็นเรื่องทำแผล ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณแล้วกัน แต่อาจต้องชดใช้กันหลายรอบ จะรีบขอบคุณทำไม"
             "พี่ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น" ขุนพลบอก
             "แล้วเรื่องอะไรล่ะ"

             "ขอบคุณที่ทำให้พี่ได้เข้าใจเรื่องบางอย่าง"

             ความที่นิ่งฟังจึงต้องสบตา ขุนพลไม่พูดต่อ ไม่ได้ยิ้ม แต่ดาต้ารู้สึกถึงบางอย่างได้จากดวงตานั้น เขาไม่อาจทนตอบรับได้นาน จำต้องสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากมา




************************************************************************************************************************
            
           Mr.SCROMAN : ถึงตอนนี้ผู้เขียนก็แน่ใจแล้วว่า ที่ดาต้าสู้ขุนพลไม่ได้ มันอาจไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายมีวุฒิภาวะมากกว่าแล้วกระมัง ...ก็ขุนพลท่าร้ายซะ...    ระวังท่านขุนพลหื่นให้ดี
                     #ว่าแต่ที่คอนั่นรอยอะไรน่ะดาต้า - ดาต้า : "มะ-- ไม่มีอะไรหรอก โดนยุงดู--เอ้ย! ยุงกัด"


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น