มังกรปรปักษ์ ☯

ตอนที่ 1 : ดั่งสายฟ้าฟาดกลางตำหนักเฮยหลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 316 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

        ตอนที่ 1 : ดั่งสายฟ้าฟาดกลางตำหนักเฮยหลง

 

 

          ค่ำคืนเงียบสงัดปราศจากผู้คน ร้านค้าแผงลอยที่เคยคึกคักต่างทยอยกันปิดร้าน เหล่าพ่อค้าแม่ขายพากันพักผ่อนนอนเอาแรง เพื่อเริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่แสนสดใสดังเช่นทุก ๆ วัน โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดแปลกไป

 

          บางอย่างที่ย่ำเท้าท่ามกลางความหนาวเหน็บ ไม่มีแม้แต่รอยเท้าทิ้งเอาไว้

 

          เปลวเทียนถูกจุดประกายแสงเมื่อรัตติกาลมาเยือน เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้ราวกับเป็นของคู่กันคือเรื่องเล่าในตำนาน ขับกล่อมให้เด็กน้อยนอนหลับใหล ภายในกระท่อมไม้แสนซอมซ่อแห่งนี้ มีเพียงเสื่อและหมอนใบพอให้ผู้ใหญ่หนึ่งคนและเด็กอีกหนึ่งคนนอนหลับ เด็กชายหน้าตาเกลี้ยงเกลานอนลงบนหมอนเก่า ๆ ที่มีรอยขาดวิ่น ดวงตากลมโตจับจ้องมองบิดาที่มีร่างกายและใบหน้าผอมซูบที่กำลังยิ้มแย้มเบิกบาน เป็นภาพที่ขัดแย้งกับสภาพความเป็นอยู่ที่ขาดแคลน

 

          ใครหนาเล่าว่า... คนจนคือคนที่ไม่มีความสุข

 

          "ลูกรัก รู้หรือไม่ หากเจ้าเป็นเด็กดี เจ้าจักได้พบมังกรตัวเป็น ๆ ต่อหน้าเจ้า !"

 

          "ท่านพ่อขอรับ... ท่านเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังจนเบื่อแล้ว"

 

          เด็กน้อยอายุไม่เกินเจ็ดขวบกล่าวเสียงเอื่อยเฉื่อย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสุกสกาวเหมือนครั้งที่ผ่านมา เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้ได้ชื่อว่าบิดาจึงเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำบางเบาลงคล้ายเสียงกระซิบ

 

          "และหากเจ้าประพฤติตนเป็นคนดี มีศีลธรรม และยึดมั่นในคำสัตย์ ลูกของพ่อจะได้ขี่หลังมังกร เจ้าจะมองเห็นผู้คนเป็นมดตัวจ้อย จะมองเห็นท้องทะเลอันไพศาลเป็นบึงเล็ก ๆ จะได้รู้ว่าการสัมผัสก้อนเมฆนั้นเป็นเช่นไร ... ลูกไม่คิดว่ามันวิเศษบ้างหรือ ?"

 

          แต่เด็กน้อยก็ยังคงเป็นแค่เด็กน้อย เพียงแค่ได้ฟังคำกล่อมของบิดาก็คล้อยตามโดยง่าย พยักหน้าหงึกหงักอยู่หลายครั้ง เริ่มสะลึมสะลือตาจะปิด บิดาจึงยกฝ่ามือไปลูบหัวลูกชายเบา ๆ แล้วคลี่ยิ้มที่ริมฝีปาก

 

          "และยิ่งลูกมีจิตใจอันบริสุทธิ์ดีงาม จะมีมังกรรับลูกไปเป็นเซียนบนสวรรค์"

 

          "...."

 

          "...."

 

          "หลับไปเสียแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ ลูกรัก"

 

          บิดาก้มตัวไปประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนของลูกชายอย่างนึกเอ็นดู เป่าเปลวเทียนที่ตั้งอยู่ให้ดับลง ก่อนเอนตัวนอนบนเสื่อที่อยู่ห่างไม่ไกลกันนัก ล่วงเลยผ่านไปหลายเค่อจนแน่ใจว่าคนในบ้านหลับสนิทแล้ว จึงสาวเท้าออกจากที่ที่ซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบ แสงนวลผ่องจากจันทร์เสี้ยวทอลงมาปรากฏเป็นร่างของบุรุษผู้สง่างาม เจ้าของดวงหน้าคมคายแฝงความลึกลับ นัยน์ตาและเรือนผมยาวสลวยสีน้ำหมึก กระทั่งเครื่องแต่งกายล้วนเป็นสีดำสนิทไม่ต่างจากสีที่แต่งแต้มบนฟากฟ้าเพลานี้

 

          บุรุษในเงามืดอ้าปากหาวหวอด เหล่ตามองร่างทั้งสองที่นอนก่ายบนพื้นพลางส่ายหน้าไปมาอย่างนึกเสียดาย

 

          อันใดกัน... เรื่องเล่ายังน่าเบื่อเช่นนี้อยู่อีกรึ ? กาลเวลาก็ไหลผ่านไปตั้งห้าร้อยปี ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงตำนานสักหน่อยหรือ เด็กน้อยเอ๋ย อย่าหลงเชื่อคำบิดาเจ้าเด็ดขาด !

            การจะเป็นเซียนได้ขึ้นอยู่กับเจ้าหาใช่ข้าไม่ และต่อให้เจ้าเป็นเด็กดีเพียงใดข้าก็ไม่นำพาเจ้าขึ้นสวรรค์หรอก

 

 

          เพราะอันใดน่ะหรือ เพราะข้าเกียจคร้านเกินกว่าจะทำได้อย่างไรเล่า

 

 

            ข้าถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ยังไม่เลิกฝันล้ม ๆ แล้ง ๆ ตั้งแต่รุ่นปู่ทวดของปู่ทวดพวกเจ้าก็เอาแต่พร่ำเช่นนี้ ผู้ที่ได้ขึ้นเป็นเซียนจริง ๆ กลับมีน้อยคน ตรงกันข้ามคนชั่วช้าสามานย์กลับผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด คิดแล้วก็หน่ายใจ

 

          "เอาล่ะ ๆ ในเมื่อพวกเจ้าให้ความเคารพข้า หากไม่ทำอะไรให้เลยคงเป็นการเสียมารยาท" ข้าคุกเข่าลง โน้มตัวลงไปกระซิบข้าง ๆ หูเจ้าเด็กมนุษย์

 

          "ความฝันของเจ้า เจ้าเป็นผู้เลือกเอง"

 

          "ราตรีสวัสดิ์"

 

          ข้าสะบัดมือบังเกิดกระแสลมอุ่นพัดผ่านทั้งสองร่าง เปล่งวาจาขอให้เด็กน้อยและบิดาของเจ้าหลับอย่างเป็นสุขในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ลมหายใจที่ติดขัดของมนุษย์ขี้โรคนั้นสม่ำเสมอ ร่างกายที่หนาวสั่นของคนทั้งคู่ค่อย ๆ สงบลง ความมืดมิดเข้าคืบคลานอย่างแท้จริง ข้าเดินออกจากกระท่อมเล็ก ๆ แปลงกายทะยานสู่ท้องนภา เกล็ดสีดำทะมึนส่องแสงระยิบระยับเมื่อต้องแสงจันทร์ ก่อนจะกลืนหายไปกับท้องฟ้าอย่างแนบเนียนจนมองไม่เห็นสิ่งใด

 

          มังกรมิใช่เรื่องในตำนาน มิใช่สัตว์ในจินตนาการหรือแค่ภาพวาดบนฝาผนัง หากแต่มีตัวตนจริง ๆ อยู่บนโลกนี้

 

          เพียงแต่พวกเรานั้นเบื่อหน่ายกับการถูกเคารพบูชาและคำขอที่โลภมากจึงเร้นกายหายไป คอยสร้างปาฏิหาริย์ให้กับโลกมนุษย์โดยไม่เผยตัว ทว่าตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับมังกรก็มิใช่เรื่องที่จะนำมาเล่าแบบผิด ๆ เช่นกัน เป็นสาเหตุหลักที่ข้ามักจะมายืนฟังนิทานพื้นเมืองของมนุษย์อยู่เสมอ ส่วนเหตุผลรองน่ะหรือ... การมาเที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์ยังสนุกเฉกเช่นเดิม ! ข้าเผยรอยยิ้มอย่างสุขใจ เล่นสนุกเพลิดเพลินอยู่นาน วังเฮยหลงจะเป็นเช่นไรบ้างหนอ แต่คงไม่เป็นกระไรมากนักหรอก เวลาบนโลกมนุษย์เทียบเป็นไม่ถึงครึ่งชั่วยามเลยด้วยซ้ำ

 

          แต่ไม่แคล้วถูกบ่นจนหูชาเป็นแน่ ข้าทอดถอนหายใจ

 

          อันตัวข้ามีนามว่าเฮยหยาง เป็นมังกรทมิฬที่มีต้นกำเนิดจากหุบเขาแห่งความมืด ตามตำราเขาเล่าว่าข้าเป็นมังกรที่ดุร้าย ชอบการสู้รบ และเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เกิดพายุฝน

 

          เป็นความจริงที่ข้าสามารถทำให้เกิดเมฆฝนพายุโหมกระหน่ำ หากมีส่วนนี้เท่านั้นที่เป็นความจริง ข้ามิได้ชื่นชอบการต่อสู้หรือโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้น ที่กล่าวมาล้วนเป็นสันดานของบรรพบุรุษมังกรดำต่างหาก ! ข้าเป็นคนรุ่นหลัง มิได้สืบทอดสายเลือดความบ้าระห่ำ บ้าเลือดจนหน้ามืดตามัว หรือล้างผลาญทุกสิ่ง... ที่ได้มาเห็นทีจะเป็นความหยาบคายเพียงเล็กน้อยก็เท่านั้น

 

          ข้าไม่เคยหาเรื่องผู้ใดก่อน แล้วเหตุใดคนผู้นั้นจึงมาหาเรื่องข้าไม่เว้นวัน

          เจ้าจิ้งเหลนจอมบัดซบ !!?

 

          ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด แต่ในเมื่อข้าอุตส่าห์ไปหาความรื่นเริงในเมืองมนุษย์จนอิ่มหนำสำราญก็ไม่ควรเก็บเรื่องขี้ปะติ๋วมาคิดให้วุ่นวายใจ ข้ากัดฟันข่มอารมณ์ที่คุกรุ่น ทะยานแหวกว่ายกลางอากาศขึ้นสู่จุดสูงสุดของฟากฟ้าจนแผ่นดินแห่งใหม่ประจักษ์สู่สายตาและพุ่งตัวไปยังทิศเหนือ ใช้เวลาไม่นานนักข้าก็กลับมาถึงบ้านที่ไม่อาจเรียกว่าบ้านได้ ข้ากวาดสายตามองข้าราชบริพารที่วิ่งพล่านจนฝุ่นตลบอบอวล หน้าตาแต่ละคนล้วนแตกตื่น หากไม่สังเกตให้ลึกลงไปในดวงตาจะมองไม่เห็นความยินดีที่ปรี่ล้น ข้าคิ้วกระตุกเล็กน้อย สัญชาตญาณบางอย่างกู่ร้องจนขนลุกขนพอง

 

          สัญชาตญาณเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่ง เพราะข้าไม่เคยเดาผิดเลยสักครั้ง

 

          ข้าคว้าคอข้ารับใช้ตนหนึ่งมาได้ ในมือของเขานั้นถือม้วนกระดาษบางอย่าง แต่ข้ามิสนใจ ข้าเพียงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไฉนวังของข้าจึงเป็นสนามเด็กเล่นไปได้ ! ข้าจ้องหน้ามันตาขวาง น่าตลกตรงที่ว่ามันยังคิดว่าตัวเองกำลังวิ่งอยู่ ขาทั้งสองข้างกวัดแกว่งกลางอากาศอย่างทุลักทุเล ข้าละอ่อนใจยอมปล่อยคอเสื้อที่หิ้วอยู่แต่โดยดี ปล่อยให้เจ้านี่พักหายใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนข้ารับใช้ตนนี้จะช้อนตามองข้าด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

 

          "นายท่านเฮยขอรับ..."

 

          "มีเรื่องอันใด"

 

          "ค-คือว่า คือ" ข้ารับใช้เอ่ยเสียงตะกุกตะกักไม่ยอมพูดต่อจนข้าต้องตะเบ็งเสียงถามย้ำอย่างเสียมิได้

 

          "มีอันใดก็พูดมา !"

 

          มัวอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ได้ ข้าไม่ตัดหัวเจ้าหรอกน่า จะกลัวอันใดหนักหนา ! แม้หน้าจะซีดยิ่งกว่าเดิม แต่สุดท้ายก็เค้นเสียงบอกกล่าวออกมาได้

 

          "มี มีราชโองการจากสวรรค์ถึงท่านขอรับ"

 

          "ราชโองการ ?"

 

          ข้าเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่ไม่ว่าอันใด ยื่นมือรับราชโองการที่ว่ามาดู คงไม่พ้นเรื่องที่ข้าวิวาทกับเจ้ามังกรบัดซบนั่นเป็นแน่ จะลงโทษหรืออย่างไร ให้บำเพ็ญตบะจนเข้าฌาน ละทางโลกเลยหรือไม่ คาดเดาความคิดเบื้องบนมิออกเลยจริง ๆ ข้าดึงม้วนกระดาษออก เปล่งวาจาอ่านตามด้วยความเคยชิน ทว่าพระราชโองการที่ควรยาวเหยียดกลับมีเพียงประโยคเดียวที่เด่นหล้า

 

"หยินและหยาง รวมกันเป็นหนึ่ง มิอาจพรากจากกันได้"

 

.

.

.

 

(ป.ล. นี่คือราชโองการพระราชทานสมรสระหว่างมังกรดำและมังกรขาว)

 

 

          ข้าอ่านลายมือหวัด ๆ ที่คาดว่าสะบัดพู่กันเขียนอย่างเมามันรวดเดียวจบภายในเสี้ยววินาที ก่อนที่จะยั้งมือไม่ให้ฉีกราชโองการนี่ทิ้งได้ทัน

 

          "...."

 

    "เพ้ย !!!!?"    


 - - - - -


          สวัสดีค่ะ ทุกท่าน ! ยินดีที่ได้รู้จักทั้งนักอ่านหน้าเก่าและหน้าใหม่นะคะ *ส่งจูบ*

 

          ขออนุญาตแนะนำตัว *เคาะไมค์*

 

          เราชื่อว่า เคอง (เค-อง) เป็นนามแฝงค่ะ หรือจะเรียกว่าตั่วเจ้ก็ตามสะดวกนะคะ จะได้เข้ากับฟีลลิ่งนิยาย XD อยากแต่งแนวนี้มานานมากแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลัดคิวก่อนเลยจ้า 55555 นี่เป็นนิยายวายเรื่องแรกที่เราลงเว็บ แล้วยังเป็นแนวจีนโบราณอีกด้วย ดังนั้นหากทุกคนมีแหล่งข้อมูลดี ๆ เกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนก็มาแบ่งปันกันได้นะคะ หรือเจอประโยคไหนที่ติดขัด คำผิดต่าง ๆ ก็แนะนำกันได้ค่ะ จะดีใจมาก ๆ เลย ; ;

 

          พี่หยางคนดีเกรี้ยวกราดตั้งแต่ตอนแรกเลย ! ส่วนอีกคนค่าตัวแพงไปนิดเลยต้องใช้เวลาสักหน่อย O_<

 

          #ตอนแรกกะว่าจะแปะรูปประกอบ แต่ก็อยากให้เกียรตินักวาดเลยตัดสินใจบรรยายหน้าตาลักษณะ นิสัยพื้นฐานตัวละครแทนแล้วกันนะคะ <3

 

          ชื่อ : เฮยหยาง , เฮยหลง (ทางการ)

          สถานะ : มังกรดำผู้ปกครองทิศเหนือ , มังกรลำดับที่สองแห่งเหยียนหลง

          รูปร่างหน้าตา : มีเส้นผมสีดำเงางามเรียบลื่น ดวงตาสีดำสนิท มักจะแต่งตัวด้วยอาภรณ์สีดำเสมอ ใบหน้าค่อนไปทางสง่างาม ไม่ได้งามล่มเมือง แต่ดูลึกลับมีเสน่ห์ ตัวสูงโปร่งสมชายชาตรีทั่วไป แต่เนื่องจากต้องสู้รบตบมือกับใครบางคนตลอดเวลา ผิวกายเนื้อตัวค่อนข้างหยาบกร้านและมีรอยบาดแผลฟกช้ำ ถึงจะไม่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มหน้าหยก แต่ก็มีชื่อเสียพอสมควร (ไม่ได้ตกตัว งอ งู แต่อย่างใด)

          ลักษณะนิสัย : ถึงคำพูดคำจาจะดูขี้เหวี่ยง หัวร้อนไปนิด และติดจะพูดคำหยาบไม่หน่อย แต่ภายในใจมีคำนับล้านคำอยากถ่ายทอดให้เธอได้ฟัง (...) จริง ๆ แล้วค่อนข้างเป็นคนที่ใจเย็นพอสมควร แต่คนเราก็มีขีดจำกัด โดยเฉพาะกับใครบางคนที่ทำให้พี่หยางขาดสติบ่อย (...) ชอบลงไปเที่ยวโลกมนุษย์ รักสงบ ถึงจะมีเรื่องไม่สงบเวียนเข้ามาหาไม่เว้นวัน

 

          คร่าว ๆ ก็ประมาณนี้ค่า ไว้ไปทำความรู้จักกับพี่หยางในเรื่องต่อเนอะ

          ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกด้วยนะคะ

 

          1 เม้นท์ = กำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 316 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

410 ความคิดเห็น

  1. #372 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 18:28
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากเลยค่ะ
    #372
    1
    • #372-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      7 พฤษภาคม 2563 / 20:02
      ขอบคุณนะคะ <3 ได้ยินแบบนี้ก็มีแรงขึ้นเยอะเลย~
      #372-1
  2. #336 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 10:24
    ชอบการบรรยายอ่ะ มันดี><
    #336
    1
  3. #317 mababeblue (@Palindrom28) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 19:50
    แงงง สนุกกกก ชอบภาษาคูมไรท์จัง ≧∇≦
    #317
    1
  4. #305 MAImeHUM (@MAImeHUM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 11:14

    เอ็นดูพี่หยาง ทำไมน่ารัก5555555

    #305
    1
    • #305-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 21:03
      XD ถ้าพี่หยางได้ยินงี้คงมีเคือง 55555555
      #305-1
  5. #239 JinaSugar (@JinaSugar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 21:59
    อหห555555เป็นพี่หยางก็ปรี๊ด นี่มันราชโองการอะไรร!!!!55555555
    #239
    1
  6. #180 choccooreo (@choccooreo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:17
    ราชโองการเฟียสมากเพคะ 5555
    #180
    1
  7. #156 Kluay1990_ (@Kluay1990_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 09:54
    กรี๊ด​ด​ด​ด​ด​ด​ด​
    #156
    1
    • #156-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      4 พฤษภาคม 2562 / 21:45
      กร๊าดดดดด XD
      #156-1
  8. #154 PLa_Surftheworld (@PLa_Surftheworld) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:01

    เกี้ยวกร้าดดด5555
    #154
    1
    • #154-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      2 พฤษภาคม 2562 / 12:42
      โมโหวันละนิด ชีวิตวุ่นวายเกินทนค่ะ 5555555 XD
      #154-1
  9. #153 to-tree (@triraphat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 02:06

    ติดตามค่ะมังกรดำน่ารักจังซึนสินะซึนล่ะสิอิอิ

    #153
    1
  10. #136 Muchmi (@Muchmi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:37
    พี่หยางของเราจะรับมือไหวมั้ยเนี่ย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ (นี่น่าจะเป็นนักอ่านหน้าใหม่ ขอฝากตัวด้วยนะคะ)
    #136
    1
  11. #126 cream_o2 (@Cream_o) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:47
    สู้ๆนะคะ ;-)
    #126
    1
    • #126-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      26 เมษายน 2562 / 23:03
      ขอบคุณนะคะ <3
      #126-1
  12. #61 บาบาน่า (@FISHOKUN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 13:58
    เนื้อเรื่องน่าติดตามตามมากกกก จะเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #61
    1
    • #61-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      22 มีนาคม 2562 / 14:31
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า T //// T เขินเลยย
      #61-1
  13. #41 nonom1234love (@nonom1234love) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 11:07

    สู้ๆค่ะชอบมากๆคะ

    #41
    1
    • #41-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      1 มีนาคม 2562 / 19:02
      ขอบคุณมากนะคะ ///\\\ ดีใจที่ชอบค่ะ
      #41-1
  14. #34 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:55

    หน้าสนุกชอบๆ

    #34
    1
    • #34-1 KN.26 (@kungnangca) (จากตอนที่ 1)
      20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:19
      ขอบคุณค่ะ ดีใจที่อ่านสนุกนะคะ <3
      #34-1