SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 66 : WOLF.2 > KaiDo Ft.EXO > ตอนที่ 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ค. 57


 


*************************************************************************************************************
เมื่อเทพมารผู้ทรงพลังตื่นจากการหลับใหล
สงครามที่ยิ่งใหญ่กว่าทุกๆ ครั้ง  โลกคือสิ่งเดิมพัน  แล้วใครจะหยุดยั้งได้
 *************************************************************************************************************

 
              

จงแดนิ่งไปนิด  ภาพที่แม่ของตนกำลังโอบกอดตนไว้  ความวางใจที่แม่ถูกคนพวกนั้นทรยศ  จงแดหันมองสบตากับคิบอมและเจส ตกลง...ข้าจะเข้ารับการคัดเลือกตัวองครักษ์  และข้า...ต้องได้ตำแหน่งนั้นมา

 

 

หลายวันต่อมา ... หน้ากระจกทรงสูง  หมาป่าสีเทาตัวใหญ่กำลังนั่งเด่นเป็นสง่า  ด้านข้างและด้านหลังมีนางกำนัลช่วยกันใช้หวีแปลงขนให้จนทั่วตัว  “ ท่านชานยอลเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ” นางกำนัลว่าพร้อมค้อมกายเดินถอยห่างออกไปสองสามเก้า 

 

 

ชานยอลในร่างหมาป่าหรี่ตามองตนเองในกระจก  ใบหน้าสุนัขหันไปมาด้านซ้ายทีขวาทีเพื่อเช็คดูความเรียบร้อยของตนเอง  ริมฝีปากสุนัขคลี่ยิ้มบางอย่างพอใจ “ อื้มม ... ดี พวกเจ้าไปได้แล้ว  อา ... แบคฮยอนเจ้าเตรียมตัวเสร็จหรือยังเดี๋ยวเลย์ก็จะกลับมาถึงแล้วนะ ”  ชานยอลตะโกนเรียกภรรยาสุดที่รักของตน 

 

 

“ เสร็จตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว  รอคุณแปลงขนตัวเองจนจะหลับอีกรอบแล้วเนี่ย  เฮ้อออ  แก่จนป่านนี้ยังจะห่วงหล่ออยู่ได้  ไปกันเถอะป่านนี้ท่านไคกับท่านดีโอรอแย่แล้ว ”  แบคฮยอนว่าพร้อมเดินออกมาจากห้องน้ำหลังหายเข้าไปล้างหน้าล้างตาอีกครั้งเพราะต้องรอหมาป่าเจ้าสำอางค์อาบน้ำแปลงขนนานกว่าสามชั่วโมง

 

 

ท้องพระโรง ... ชานยอลในร่างหมาป่าและแบคฮยอนในร่างมนุษย์พากันโค้งคำนับไคและดีโอที่นั่งจิบน้ำชารอการมาของเลย์โอรสตน “ อ้าวชานยอล  แบคฮยอน  มาดื่มชาด้วยกันสิ ” ดีโอว่าเมื่อเห็นทั้งสองพลางหันไปสั่งนางกำนัลให้เตรียมน้ำชาอีกสองชุด 

 

 

ชานยอลกระโดดขึ้นนั่งบนเก้าอี้พลางสะบัดหางไปมาอย่างอารมณ์ดี   ไคหันมองชานยอลอย่างนึกขำ “ นี่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว  ดีโอเจ้าว่าข้าอยู่ในร่างหมาป่าแบบชานยอลบ้างดีไหม ”

 

 

ชานยอลที่ได้ยินหูกระดิกตั้งพร้อมหันขวับไปมองหน้าไค “ อย่าเชียวนะท่านไค  ให้ข้าหล่อคนเดียวพอแล้ว  ส่วนท่านเอาไว้หล่อโอกาสหน้าแล้วกัน ” ชานยอลว่าพลางเชิดหน้าขึ้นก่อนค่อยๆ ก้มหน้าลงและใช้ลิ้นตวัดเลียน้ำชาที่นางกำนัลนำมาวางไว้ให้  ท่าทางและคำพูดของชานยอลทำให้ทุกคนต่างพากันหัวเราะ  เพราะรู้กันเป็นอย่างดีว่าชานยอลปลื้มขนตัวเองแค่ไหน  และคนเดียวที่พอจะมีขนสวยงามสูสีกับชานยอลได้ก็คือไคผู้เป็นราชา

 

 

หลังจากที่ทุกคนนั่งพูดคุยและจิบน้ำชากันได้ไม่นาน  ร่างเล็กๆ ก็วิ่งถลาเข้ามาภายในห้องโถง “ ท่านแม่  ท่านพ่อ  ข้ากลับมาแล้ว ” อี้ชิงหรืออีกชื่อคือเลย์โอรสองค์โตของไคและดีโอวิ่งเข้ามาในท้องพระโรง 

 

 

ร่างเล็กที่ผอมเพรียววิ่งถลาเข้าหาอ้อมกอดของมารดาที่ลุกขึ้นยืนขึ้นรอรับตนเองด้วยความคิดถึง  ทำให้ดีโอถึงกับผงะถอยหลังจากแรงโถมของบุตรชายตัวน้อย  ร้อนถึงไคต้องช่วยใช้แขนประคองร่างเล็กของมเหสีตนเอาไว้ “ เลย์เบาๆ หน่อยสิ  แม่เจ้าไม่ใช่เสาซีเมนต์ ” ไคเอ่ยดุไม่จริงจังนัก 

 

 

เลย์ที่ซุกหน้าอยู่กับอกมารดาเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้าง “ ก็ข้าคิดถึงท่านแม่นี่นา  ท่านพ่อก็ด้วย ” เลย์ว่าก่อนเปลี่ยนข้างแล้วโถมแรงกอดไคเอาไว้บ้าง

 

 

“ แล้วพวกเราหละไม่คิดถึงบ้างเลยรึ ” เสียงหวานว่าทำให้เลย์หันขวับไปมองก่อนที่ริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มกว้างอีกครั้ง  ร่างเล็กโผล่เข้าหาคนที่เอ่ย “ อย่าน้อยใจน๊า  ท่านแม่แบคฮยอนข้าก็คิดถึง  อา  ท่านพ่อชานยอลก็ด้วย ”

 

 

ไคและดีโอที่ยืนมองอยู่ต่างพากันยิ้มแล้วส่ายหัวไปมาด้วยความเอ็นดู  “ หือ .. ท่านแม่แล้วซิวหมินหละ  ทำไมถึงไม่เห็น  อา ... อยากบอกนะว่าแอบหนีไปเที่ยวเล่นในป่าอีกแล้ว ” เลย์ว่าหลังจากไล่กอดทุกคนจนครบและรับรู้ได้ว่าในบรรดาคนทั้งหมดมันขาดน้องชายตัวดีของตนไป 

 

 

ไคคลี่ยิ้มบาง “ คงใช่ ... เพราะเมื่อครู่เห็นพวกนางกำนัลวิ่งหากันให้วุ่นอีกแล้ว  คาดว่าอีกไม่นานพวกนางกำนัลคงพากันหอบซิวหมินวิ่งลิ่วกลับมาอีกแน่ๆ ”

 

 

“ อะไรนะครับ ” ดีโอหันขวับไปมองสบตากับไค  “ นี่ท่านไครู้ว่าลูกหนีไปเล่นในป่ายังยอมให้ไปอีก  เกิดอันตรายขึ้นมาจะว่ายังไง  ไม่ได้การ ... ทหาร  ทหาร ” ดีโอมองค้อนไคก่อนหันไปเรียกทหารองครักษ์ของตน “ เข้าไปในป่าช่วยกันตามหาองค์ชายซิวหมินเดี๋ยวนี้ ” 

 

 

ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ “ ดีโอ ... ซิวหมินอายุห้าขวบแล้วนะ  เขาดูแลตัวเองได้  เจ้าต้องให้ลูกได้เผชิญโลกบ้าง ”

 

 

ดีโอหันมองค้อนไคอีกครั้ง “ ไม่รู้หละ ... ยังไงผมก็ยังห่วงนี่ ” ดีโอว่าพลางทำหน้าบึ้งยืนกอดอกงอนไคที่คอยให้ท้ายลูกๆ เสมอ 

 

 

ไคหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางของดีโอ  จริงอยู่ที่ไคไม่มีท่าทางทุกข์ร้อนนักเมื่อรู้ว่าซิวหมินหนีหายไปเที่ยวเล่นในป่า  เพราะป่าที่ว่ามันก็อยู่ภายใต้มนต์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์หมาป่า  หากเกิดเรื่องร้ายขึ้นตนต้องรับรู้ได้ในฐานะราชา 

 

 

ซ้ำซิวหมินเองแม้จะอายุเพียงห้าขวบปีแต่ก็เป็นถึงสายเลือดของราชา  พลังที่มีอยู่ในตัวก็ใช่จะมีใครทำอันตรายได้โดยง่าย  อื้มมม ... จะว่าไปมันก็รวมถึงการที่ซิวหมินชอบลองกินอะไรแปลกๆ เข้าไปนั่นด้วย  แต่แม้จะรู้อย่างนั้นดีโอก็ยังคงห่วงตามประสาของผู้เป็นแม่

 

 

“ เอาหละเลย์เจ้าเพิ่งจะเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนเสียก่อนเถอะ ” ดีโอว่าลูบผมของบุตรชายคนโตด้วยความรัก  เลย์โค้งลาไคและดีโอ  ชานยอลและแบคฮยอนก่อนที่จะขอตัวไปพักดังที่ดีโอว่า 

 

 

เมื่อเลย์ออกไปจากห้องไคก็หันไปพูดคุยปรึกษาหารือกับชานยอลและแบคฮยอน  เรื่องงานวันเกิดครบครอบห้าขวบของเลย์และซิวหมิว  รวมถึงขั้นตอนการคัดสรรตัวองครักษ์ของเลย์และซิวหมินด้วย

 

 

ห้องบรรทมของไคและดีโอ ... “ อ้าวหนังสือนี่ลืมเอาไปคืนซิวหมินเลย ” ดีโอว่าเมื่อเดินกลับมาถึงห้องและเห็นหนังสือวางอยู่  ไคที่ได้ยินชะงักไปนิดก่อนหันไปมองตามเห็นดีโอกำลังหยิบหนังสือเล่มดังกล่าวขึ้นมา “ ดีโอเอาไว้ก่อนก็ได้  เดี๋ยวข้าเอาไปคืนลูกเองก็ได้ ” 

 

 

ดีโอหัวเราะออกมาเบาๆ “ ท่านไคยังย้อนวัยไม่พออีกเหรอครับ  อา .. งั้นผมวางไว้ตรงนี้นะ  ผมขอออกไปข้างนอกหน่อย  ไม่รู้ว่าพวกนางกำนัลจะพาซิวหมินกลับมาหรือยัง ”

 

 

ไคคลี่ยิ้มน้อยๆ จนดีโอเดินหายออกไปจากห้อง  นัยต์ตาสีทองหันมองหนังสือตรงหน้าอีกครั้ง  ร่างสูงเดินไปลูบคลำหนังสือตรงหน้าเบาๆ  ก่อนหันมองทอดสายตาออกไปด้านนอกตัวคฤหาสน์ “ ท่านไอรีส ... นี่พวกเราจะถ่วงเวลาเอาไว้ไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม  อดีตกำลังจะย้อนกลับมาสู่หนทางเดิมอีกแล้วงั้นหรือ ” ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนเดินไปทอดตัวลงนอนบนเตียงกว้างพร้อมหนังสือเก่าๆ เล่มนั้น  ไคนอนอ่านหนังสือในมือตนจนกระทั่งเผลอหลับไป ...

 

  

*40%*

 

 

 

ในความฝัน ... ไคค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ร่างสูงชะงักไปเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าตนคือภาพอันชวนสยดสยอง  ไฟ...เปลวไฟ  สภาพของบ้านเรือนถูกเผาย่อยยับ  ซากศพนับพันนับหมื่นนอนตายเกลื้อนบนพื้นกว้าง  เลือดสีแดงเข้มไหลย้อมชโลมไปทั่ว  ไคก้าวย้ำไปบนพื้น  นัยต์ตาสีทองกวาดมองไปรอบๆ  หมู่บ้านนี้เขาจำได้ดี  จำได้ไม่มีวันลืม  สถานที่ที่ถูกเขาทำลายลงกับมือเมื่อครั้งอดีตนานแสนนานมาแล้ว .. นี่เขากำลังย้อนกลับมาในอดีตงั้นเหรอ  อดีตที่เขาไม่อยากจะจำ ...

 

 

อดีตชาติที่เขาถือกำเนิดขึ้นในฐานะโอรสเพียงคนเดียวของเทพมารไซอา  ก่อนที่อดีตนั้นจะถูกหยุดยั้งด้วยทายาทของเทพมังกรคนสุดท้าย  และจิตวิญญาณได้เวียนว่ายกลับมาเกิดใหม่กลายเป็นเขา  ไคราชามนุษย์หมาป่าดังเช่นทุกวันนี้  แม้ในปัจจุบันเขาจะไม่ได้มีร่างกายที่ถือกำเนิดจากไซอาหากแต่จิตวิญญาณก็ยังคงใช่  และสิ่งที่เขาหวาดหวั่นมากที่สุดนั่นก็คือ  หากไซอาย้อนกลับคืนมาไซอาอาจเรียกหาร่างกายนี้เพื่อที่จะได้ใช้มันอีกครั้ง 

 

 

และหากเป็นเช่นนั้นเขาจะยังคงต่อต้านไซอาผู้เป็นบิดาในอดีตชาติได้หรือไม่  หรือว่าเขาจะต้องเข่นฆ่าผู้คนมากมายอีกครั้งตามความประสงค์ของไซอากันเล่า 

 

 

...อย่าได้หวาดกลัวไปเลย...เจ้าลืมไปแล้วรึ...อดีตคือกุญแจไขสู่ปัจจุบัน...มองย้อนอดีตสิ...แล้วเจ้าจะเห็นอนาคต... 

 

 

ไคชะงักนิ่งเมื่อเสียงหวานเอ่ยดังแว่วมาตามสายลม  ไคเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ตัว “ เทพไอรีส  อ๊ะ ... ” ไคร้องออกมาเบาๆ เมื่อร่างของตนถูกดึงดิ่งลึกสู่ความมืด  ไครู้สึกตัวหมุนคว้างก่อนที่จะหยุดลงบนพื้น  ไคค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองก่อนที่จะชะงักไปเมื่อเห็นว่าที่ตนเองยืนอยู่คือที่ใด “ นั่นมัน ... ”

 

 

ไคเห็นตัวเองที่ถูกห่อหุ้มด้วยม่านหมอกสีดำกำลังลอยคว้างอยู่ในอากาศ  ร่างในอดีตที่ถูกครอบงำด้วยจิตของไซอา  และด้านหน้ามีร่างของเด็กหนุ่มที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันในร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยม่านหมอกสีขาว  ไคจำได้ดีว่าคนๆ นั้นก็คือทายาทของเทพมังกร

 

 

อึก ... ท่านไค   เสียงสะอื้นเบาๆ ที่ดังขึ้นทำให้ไคหันขวับไปมอง  ร่างบางที่กำลังนั่งสะอื้นกับพื้นหินข้างๆ ตนทำให้ไคนิ่งค้าง  ดีโอ   ไคเอ่ยเรียกหากแต่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตนกลับไม่ได้ยิน  ดีโอในโลกอดีตยังคงเงยหน้ามองคนทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันด้วยน้ำตานองหน้า 

 

 

หมับ!! มือบางคว้ามีดสั้นขึ้นมา อึก  ถ้าชีวิตผมสามารถช่วยท่านไคได้ผมก็ยอมมอบให้   ดีโอว่าพลางเงยหน้ามองร่างของไคที่ถูกจิตของไซอาควบคุมอีกครั้งด้วยแววตาแน่วแน่  ดีโอกำมีดสั้นด้วยสองมือของตนก่อนเงื้อมีดสั้นขึ้นสูง  “ ท่านเทพมังกรพลังท่านที่ได้มอบให้ไว้ได้โปรดรับคืนไปด้วย  และผมขอร้อง  อึก  เอาท่านไคที่แสนใจดีคนนั้น ... เอากลับคืนมา ”

 

 

ไคเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าดีโอในโลกอดีตกำลังจะทำอะไร  ไคออกวิ่งสุดแรงเพื่อห้ามอีกคน “ ดีโออย่านะ ... อย่า!!   พรึ่บ ... ไคพุ่งทะลุผ่านตัวของดีโอไป  ร่างสูงถลาล้มลงกับพื้น  ไครีบหันกลับไปมอง  มีดสั้นปักลงตรงอกข้างซ้ายของดีโอตัดขั้วหัวใจพอดี  ไคเบิกตากว้างกับภาพที่เห็น “ ไม่!!   ไคตะโกนดังลั่นพร้อมทะลึ่งลุกพรวดขึ้น

 

 

“ อ๊า ”  ดีโอที่กลับเข้ามาภายในห้องเห็นไคนอนกระสับกระส่ายก็เข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง  แต่พอเข้ามาใกล้ๆ หมายจะก้มลงมาดูไคกลับลุกพรวดขึ้น  ทำให้ดีโอหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ  “ ท่านไคเป็นอะไรไปครับ  ฝันร้ายเหรอ ”

 

 

ไคนั่งหอบจนตัวโยน  มือหนายกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามใบหน้า  ไคค่อยๆ หันไปมองคนที่กำลังยืนมองตนด้วยแววตาห่วงใย  หมับ!!  “ ??!!?? ” ดีโอตกใจไม่น้อยเมื่ออยู่ๆ ไคก็คว้าร่างตนเอาไปกอดไว้แน่น  ไคฝั่งใบหน้าตนลงกับไหล่บาง  “ ดีโอ  ดีโอ  ดีโอ  อย่าจากไปนะ  อย่าหายไปไหน  อย่าปล่อยให้ข้าอยู่คนเดียว  เจ้าต้องอยู่กับข้า  สัญญานะ  สัญญากับข้า ”  ไคเอ่ยออกมาพร้อมวงแขนแกร่งที่โอบรัดร่างดีโอให้แน่นขึ้น 

 

 

ไคที่กำลังกอดตนแน่นพร้อมร่างกายที่กำลังสสั่นสะท้านทำให้ดีโอรู้สึกห่วงจับใจ   มือบางยกขึ้นกอดตอบอีกคน “ ท่านไคเป็นอะไรไปครับ  ฝันร้ายเหรอ  ไม่เป็นไรนะมันก็แค่ฝันเอง  ผมอยู่กับท่านไคแล้วไงครับ  ผมไม่มีวันทิ้งท่านไคไปเด็ดขาด  ไม่มีทางแน่ๆ น็นไ  ดีโอแนบใบหน้าลงกับอกแกร่งของไค 

 

 

ก็เขารักท่านไคซะขนาดนี้จะทิ้งท่านไคไปได้ยังไงหละ  อย่าว่าแต่ทิ้งเลย  แค่ให้ห่างกันสักวันยังไม่อยาก  เขารักท่านไคมากจริงๆ นะ  มากจนเขาให้ได้แม้กระทั่งชีวิต  ถ้าท่านไคขอ ... เขายินดียกให้เสมอ ...

 

 

หลายวันต่อมา ... ดีโอและแบคฮยอนที่ช่วยกันจัดเตรียมงานวันเกิดให้กับเลย์และซิวหมินต่างพากันเหนื่อยจนแทบหมดแรง  พอเสร็จสิ้นงานทั้งสองก็ชักชวนกันออกมานั่งจิบชาผ่อนคลายที่สวนกว้างของคฤหาสน์  หือ ... อะไรหละนั่น ..??.. แบคฮยอนเอ่ยถามพลางเอียงคอมองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นชานยอลในร่างหมาป่ากำลังเดินนำหน้าลูกหมาน้อยทั้งสองวนไปวนมาในลักษณะวงกลม

 

 

เห็นว่าใกล้งานวันเกิดของเลย์กับซิวหมินแล้ว  ชานยอลก็เลยอาสาฝึกฝนพวกเด็กๆ ให้รู้จักวิธีการเดินแบบสง่างามหน่ะ ไคที่เดินออกมาจากห้องทำงานของตนได้ยินคำถามของแบคฮยอนที่ถามดีโอก็เลยเป็นคนเอ่ยตอบเสียเอง  ก่อนที่ไคจะหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้เพื่อร่วมจิบน้ำชากับทุกคน 

 

 

แบคฮยอนหันมองสบตาไคพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเป็นเชิงถาม ฝึกท่วงท่าสง่างาม ... แล้วท่านไคก็ช่างกล้าให้ชานยอลสอนเนี่ยนะ

 

 

ไคยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิ้บก่อนคลี่ยิ้มบาง ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่  ชานยอลเองก็วางตัวได้ดีเวลามีงานสำคัญๆ  เพราะงั้นให้สอนเด็กๆ บ้างจะเป็นไรไปเจ้าอย่าได้ห่วงเลย  

 

 

แบคฮยอนทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินที่ไคพูด ไอ้เรื่องวางตัวหน่ะผมไม่สงสัยหรอก  แต่ที่ผมสงสัยคือจุดประสงค์ที่แท้จริงที่หมอนั่นเสนอตัวสอนต่างหาก ... แบคฮยอนว่าพลางชี้นิ้วไปที่ร่างของบรรดาหมาๆ ทั้งสาม  ตอนนี้ชานยอลกำลังนั่งเชิดหน้าสอนลูกหมาน้อยทั้งสอง

 

 

ไม่ไกลออกไป ... ชานยอลยั่งเชิดหน้าทำท่าดังผู้รู้อยู่ด้านหน้าลูกหมาน้อยน่ารักทั้งสอง  เอาหละเด็กๆ เข้าใจที่ข้าสอนให้หรือยัง   ตึ๊บ!! ลูกหมาน้อยทั้งสองตบเท้าเบาๆ พร้อมพากันตะโกนขานรับ เข้าใจแล้วครับ ชานยอลยกยิ้มพอใจ งั้นลองทำให้ดูหน่อยสิ  

 

 

เลย์และซิวหมินเดินต่อหางกันเป็นวงกลม  ทั้งสองวิ่งเหยาะๆ ไปมาเบาๆ ชานยอลถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเชิดหน้าสะบัดขนคอ ยังไม่ได้นะ  ยังใช้ไม่ได้

 

 

เหล่านางกำนัลที่พากันเดินผ่านไปมาหันมองทั้งสามอย่างสนใจ  เมื่อเห็นมีสาวๆ มองชานยอลก็ยืดตัวตรงอวดสาวทันที  นางกำนัลพากันชี้มือชี้ไม้มาทางชานยอลและองค์ชายน้อยทั้งสอง  อุ้ยท่านชานยอลนี่ ... ดูสิขนท่านชานยอลสวยจังเลย  เวลาลมพัดนี่พลิ้วดีจัง  อยากเข้าไปกอดจริงๆ   คำพูดของเหล่านางกำนัลทำให้ชานยอลกระตุกยิ้มมุมปาก  ยิ่งยืดตัวนั่งตรงให้ขนอันอ่อนนุ่มได้ปลิวไปกับสายลมให้สาวๆ ได้ยลเป็นขวัญตา

 

 

=_________=’’  นี่สินะจุดประสงค์ในการสอนเด็กๆ ... แบคฮยอนได้แต่ทำหน้าเซ็ง  มือบางถลกแขนเสื้อขึ้นสูงแล้วก้าวอาดๆ เข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของหมาป่าตรงหน้า  และ ... หมับ!! “ เอ๋ง!! ”  ชานยอลร้องลั่นเมื่อใบหูตนถูกดึงเต็มแรง  อ๊ากกกก  แบคฮยอนอย่าดึงหูข้า  อย่าดึงหู  อย่าดึ๊งงงงง

 

 

หุบปากเลยนะ   แบคฮยอนตะคอกกลับพร้อมมือบางที่ดึงหูชานยอลไว้ไม่ยอมปล่อย  แบคฮยอนพาชานยอลในร่างหมาป่ามาที่โต๊ะน้ำชาที่พวกตนนั่งอยู่ มานี่เลยไอ้หมาตัวดี  ก็นึกสงสัยแล้วเชียวว่าจะเป็นคนดีตั้งใจสอนพวกเด็กๆ จริงไหม  ตอนแรกกะจะเคลิ้มเชื่ออยู่แล้ว  โชคดีที่ได้ยินพวกนางกำนัลพูดขึ้นมาซะก่อน ... อยากอวดถึงขนาดใช้ประโยชน์จากพวกเด็กๆ นี่ไม่น่าให้อภัยเลย   เมื่อมาถึงโต๊ะน้ำชาแบคฮยอนก็ปล่อยหูของชานยอลแล้วสั่งให้อีกคนนั่งสำนักผิด  โดยมีแบคฮยอนยืนกอดอกบ่นอยู่ตรงหน้า 

 

 

ไคและดีโอหันมองสบตากันและกันก่อนพากันส่ายหน้าไปมาเบาๆ  ดีโอมองเลยชานยอลและแบคฮยอนไปกวักมือเรียกลูกน้อยทั้งสองให้มาดื่มชาด้วยกัน  เลย์และซิวหมินรีบกลายร่างเป็นคนแล้ววิ่งเข้ามาเกาะโต๊ะน้ำชาอย่างพร้อมเพรียง  ไคนั่งสองดีโอและลูกน้องทั้งสองพลางคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... ภายในห้องใต้ดิน  เพดานที่สูงลิ่ว  เบื้องหน้าของเจสและคิบอมมีกระจกทรงสูงที่กว้างประมาณสองเมตร  และสูงได้ประมาณห้าเมตร  ทั้งสองพากันโค้งตัวลงต่ำเบื้องหน้ากระจกเงา  ท่านไซอาพวกเรามาแล้ว   หลังจากพูดจบไม่นานบานกระจกใสก็เริ่มขุ่นมัว 

 

 

ภาพเงาในความมืดของไซอาค่อยๆ ปรากฏขึ้น  เหล่าปีศาจที่หลบซ่อนอยู่พากันส่งเสียงครางฮือแล้ววิ่งหลบกันวุ่นวายเพราะความเกรงกลัว  ใบหน้าหล่อเหลาของไซอาปรากฏบนกระจกเงา ถึงเวลาแล้ว  อีกไม่นานข้าจะได้ลืมตาตื่นเสียที  กรงที่พวกมันใช้ขังข้ากำลังจะถูกข้าทลายลง  คิบอม ...  

 

 

คิบอมก้าวออกมาโค้งตัวลงต่ำ ขอรับท่านไซอา  ท่านประสงค์สิ่งใดโปรดบัญชา ใบหน้าของไซอาคลี่ยิ้มบาง ทักทายสิ ... พาคนของเจ้าไปทักทายโอรสของข้าสักหน่อย  ให้ได้รู้ว่าข้ากำลังจะตื่นแล้ว  และเขาควรเลือกอยู่ข้างข้า  หาไม่ ... ไซอาเงียบไปนิดริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มออกกว้างขึ้น  หาไม่ ... หากเขาคิดต่อต้านข้าเขาจะต้องได้เจอกับอะไร  บอกให้รู้ตัวว่าถึงจะเป็นโอรสข้าแต่หากขัดขวางข้าเขาก็ไม่มีวันได้รับการยกเว้น  

 

 

คิบอมเอ่ยรับพลางพาปีศาจในการปกครองของตนทะยานไปยังคฤหาสน์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์หมาป่าและไม่นานพวกตนก็มาถึง  คิบอมยืนมองม่านพลังเบื้องหน้าพร้อมริมฝีปากหนาที่กระตุกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ   ร่างเกิดใหม่ของโอรสแห่งไซอางั้นเหรอ  อยากรู้นักว่าเจ้าจะมีพลังสักแค่ไหน  ทำไมท่านไซอาถึงได้ต้องการตัวเจ้านัก  ถือซะว่าข้ามาเพื่อเปิดทางให้พวกเจ้าได้ทำการคัดเลือกองครักษ์เร็วขึ้นก็แล้วกัน

 

 

คิบอมยกมือขึ้นสูง  ปีศาจนับพันส่งเสียงคำรามเบาๆ ในลำคอด้วยความกระหาย นอกจากโอรสแห่งไซอา ... นอกนั้นฆ่าได้ตามประสงค์ ... ข้างหน้านั่นคืออาหารของพวกเจ้า ... ไป สิ้นเสียงของคิบอมอสูรทั้งหมดก็พากันทะยานเข้าหาม่านพลังเบื้องหน้า

 

 

****************************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ****************************

 

 

 

 

747 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 23:31
    ภาค2ก็สนุกนะ ภาคแรกว่าอลังการละ ภาค2นี่โคตรของโคตรเลยจ้า
    #745
    0
  2. #708 Lili405 (@cdme) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 20:01
    โอ๊ยมันส์ๆๆ กลัวไคโดนสิงแล้วจะทำให้ดีโอร้องไห้อีกอะ ไม่อยากเห็นดีโอร้องไห้ TT
    ปล. ชานยอลจะกี่ตอนๆก็ยังหลงขนตัวเองเหมือนเดิม 555
    #708
    0
  3. #701 kiray (@kira-nnnnn) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 21:42
    คิบอมโหดร้ายอ่ะ
    #701
    0
  4. #694 myumbella (@blueblackspell) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 17:24
    *^* เกิดสงครามอีกแล้วววววว
    #694
    0
  5. #693 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 20:13
    สนุกมากๆค่ะ
    มาต่อไวๆนะ
    #693
    0
  6. #684 เม้รักเซีย (@mae_xiah) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 13:52
    รอๆๆอยูน้า
    มาต่อไวๆนะ
    #684
    0