SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 60 : President > KaiDo Ft.EXO > ตอนที่ 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 มิ.ย. 57


 



*************************************************************************************************************
President = ประธานาธิบดี
ฟิคเรื่องนี้ดูชื่อเรื่องแล้วเหมือนจะหนัก  แต่ความจริงคือ...มันโคตรจะหาสาระไม่ได้
อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อเหล่าเคะน้อยๆ มีอำนาจล้นหลาม  และที่สำคัญหื่นโคตรๆ


*************************************************************************************************************

 

 

 

ไคตื่นขึ้นมาก่อน  ตื๊นนนนน  ที่รักอ่าเค้าไม่ได้ตั้งใจน๊า  ไม่ได้ตั้งใจจริงจริ๊งงงงง   ไคอ่าตื่นซี่  ตื่น ....   จงแดและซิวหมินต่างพากันยืนมองดีโอที่ถลาเข้าไปคว้าไคขึ้นมาเขย่าแรงๆ เพื่อเรียกสติ  พลันทั้งสองก็มีความคิดที่ตรงกัน  ...ซิวหมิน + จงแด  >>>  -________-‘’ ... แมร่ง ... โชคดีที่ไม่ใช่กรู ...

 

 

โรงเรียนคยองนัม ... ห้องพักส่วนตัวท่าน ปธน. ... อู้ยยยย ไคที่ได้สติขึ้นมายกมือขึ้นนวดต้นคอตนเองเบาๆ ไคที่เห็นว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงภายในห้องที่ไม่คุ้นตาก็ให้รู้สึกมึนงง ที่นี่ที่ไหนเนี่ย  อา ... ปวดคอจัง ...

 

 

จะไม่ให้ปวดได้ไงอ่ะ ... ก็ตัวเองเอาคอมารับทรีนเค้าจังๆ เลยนิ  

ไคค่อยๆ หันกลับไปมองอีกด้าน เฮ้ย!!   ไคถึงกับผงะเมื่อเจอเข้ากับสภาพของอีกคนนั่นก็เพราะสภาพของดีโอตอนนี้ใบหน้าที่เคยน่ารักกลับอาบนองไปด้วยน้ำตา  ซ้ำยังมีขี้มูกไหลย้อยลงมาอีกต่างหาก

 

 

ซึ๊ด (เสียงสูดน้ำมูก)  ตัวอ่า ... ดีนะที่เค้ายั้งทรีนทัน ... ไม่งั้นหละก็ ... ฮื้อออออ   ไคที่ยังไม่ละมืออกจากต้นคอรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันใด ...ท่านดีโอ... -*- ...นั่นยั้งแล้วเรอะ... ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อเห็นสภาพของดีโอที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ท่านดีโอผมปลอดภัยแล้วครับ  ไม่เป็นไรแล้ว

 

 

อึก ดีโอเงยหน้าขึ้นมองไคพร้อมน้ำตาที่ไหลพรูลงมาอีกหน  ไคอ่า   ดีโอผวาเข้ากอดอีกคนเอาไว้แน่น  เค้าขอโทษน๊า  เค้าไม่ได้ตั้งใจ  อึก ไคถอนหายใจออกมาเบาๆ มือหนาลูบหลังคนตัวเล็กเพื่อปลอบ  ท่านดีโอที่เป็นถึง ปธน.  คนเก่งกาจที่ใครๆ ยกย่อง  เด็กผู้ชายที่ดูนิ่งสงบยามเมื่อต้องออกงานท่ามกลางพวกผู้ใหญ่ 

 

 

  ท่านดีโอ   ไคเอ่ยเรียกอ่อนโยนสองแขนโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น  ...ท่านดีโอตัวเล็กขนาดนี้เชียวเหรอ...ตัวเล็ก...แล้วก็ขี้แยกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก... ไคยิ้มบางกับความคิดของตนเอง ไม่เอาน่า  ท่าน ปธน. คนเก่งไม่ร้องนะครับ  ผมไม่เป็นไรแล้วจริงๆ  ผมไม่โกรธท่านดีโอหรอก  เพราะงั้นหยุดร้องนะ   เหมือนยิ่งปลอบดีโอก็จะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม  ไคไม่ได้ห้ามอะไรอีกได้แต่กอดและคอยปลอบจนกว่าอีกคนจะหยุดร้อง

 

 

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงคนที่ร้องไห้อย่างหนักก็เริ่มหยุดเหลือเพียงอาการสะอื้นเบาๆ  ดีโอนั่งซบอกแกร่งของอีกคนเอาไว้  มือบางกำเสื้อของไคเอาไว้แน่น ไคอ่า ... รู้ไหมตอนที่รู้ว่านายถูกลักพาตัวไปฉันใจเสียเลยนะ  เพราะฉันที่เป็น ปธน. มีคนคอยคิดร้ายตั้งมากมาย  อย่างพวกผู้ก่อการร้ายแบบเนี๊ยะ  ดีนะที่คราวนี้เป็นแค่ซิวหมิน  แล้วถ้าคราวหน้าเป็น ... ไคอ่า ... อย่าไปห่างจากสายตาฉันอีกนะ  อึก  อย่าหายไปนะ

 

 

ครับ ... ผมไม่ทิ้งท่านดีโอไปไหนแน่ๆ ... ผมสัญญา ไคว่ากอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น  ทั้งสองกอดกันอยู่นานกว่าที่จะยอมผละออกจากกัน  ดีโอและไคขยับมานั่งอยู่ที่ขอบเตียงมือของคนทั้งสองยังคงกุมกันเอาไว้แน่น  ดีจัง ... ได้จับมือกับไคแล้วรู้สึกดีจัง ^^ ”  ดีโอว่ายิ้มออกมาทั้งที่คาบน้ำตายังอยู่  ไคหัวเราะออกมาเบาๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืน  ดีโอมองตามคนตัวสูง ไคจะกลับแล้วเหรอ  

 

 

ไคหันกลับมายิ้มให้กับอีกคน  ครับ ... เมื่อวานผ่านอะไรมาเยอะ  ท่านดีโอเองก็คงต้องการผักผ่อน  แถมยังมีงานในฐานะ ปธน. อีก  ท่านดีโอผักผ่อนบ้างนะครับ ดีโอนั่งก้มหน้าสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่อยากให้ไคไปเลย  อยากอยู่ด้วยกันอีก ไคยืนนิ่งลังเลชั่วครู่ก่อนที่จะตัดสินใจโน้มตัวลงมา  จุ๊บ!!

 

 

OxO!!  ดีโอนั่งอึ้งนิ่งค้างอยู่กับที่เมื่ออยู่ๆ ไคก็โน้มตัวลงมาแตะริมฝีปากกับตน “ ทะ  ทำบ้าอะไรเนี่ย 0/////0 ” เบาๆ ไคหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นดีโอนั่งหน้าแดง  “ หือ ... ท่านดีโอไม่ชอบเหรอ  ไม่อยากให้ทำ ??? ”  ดีโอนั่งก้มหน้าส่ายหน้าหวืด “ คะ โคตรจะชอบเลยต่างหาก  ที่บอกว่าทำบ้าอะไรเนี่ย ... ฉันหมายถึงทำบ้าอะไรแค่นี้ต่างหากเล่า ... จะต่อโดยการผลักลงบนที่นอนเลยก็ได้นะ  เค้าไม่ว่าหรอก >0<

 

 

=_________=’’ “ เอ่อ ... ท่านดีโอเริ่มเพ้อเจ้อแล้วนะครับนั่น  อา ... จะว่าไปผมก็อยากจะทำอยู่หรอกนะ  ติดอยู่แค่ว่า ... ที่นี่มันไม่ใช่ห้องผม   ดีโอเลื่อนสายตาไปมองไคดวงตาหวานกระพริบปริบๆ งั้นถ้านี่คือห้องของไค ... ไคจะทำงั้นเหรอ ... จะอยู่กับเค้าตลอดทั้งวันทั้งคืนงั้นสิ  

 

 

ไคหัวเราะออกมาเบาๆ ครับ ... ถ้ามันใช่ห้องผมหละก็นะ  ผมจะอยู่กับท่านดีโอไม่ไปไหนเลย ^^ ” ไคโน้มใบหน้าไปกระซิบที่ใบหูของอีกคน “ จะทำอย่างที่ท่านดีโอต้องการด้วย ” ไคว่าก่อนยกยิ้มขำเมื่อเห็นอีกคนนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ “ ผมไปหละนะ ” ไคว่าพร้อมโบกมือลาคนตัวเล็กที่ยกมือโบกรับเขาอย่างใจลอย

 

 

พ้นร่างของไค  -      -++ ดีโอก็เปลี่ยนสายตาไปเป็นสายตาคมประดุจเหยี่ยว  ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ ไคอ่า ... นายบอกเองนะว่าถ้านี่คือห้องของนาย ... นายก็จะอยู่กับฉันไม่ไปไหน ... อื้มมมม ... แสดงว่าฉันคิดถูกแล้วสิที่ทำแบบนี้  คิมจงอินอ่า ... ดีโอลุกขึ้นมาคว้าเอาหมีตัวโปรดขึ้นมามองสบตาด้วย คืนนี้ไคจะนอนฝั่งไหนอ่า  ฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวาดีน๊า  อา  อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ จัง  คิก คิก คิก  ไคอ่าเค้ารออยู่น๊า ^^” ดีโอว่าพลางกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ของตนเอาไว้แน่น

 

 

หอพักในการดูแลของคิมจงแด ... ห้องพักของไค ... ................................... ไคยืนนิ่งค้างทันทีเมื่อเปิดประตูห้องพักของตน  ฟิ้วววววว~~ (เสียงสายลมผัดผ่าน)  ไคค่อยๆ ก้าวถอยหลังก่อนที่จะปิดประตูห้องอย่างแรง  ปัง!!  ตึก ตึก ตึก ตึก รุ่นพี่จงแดครับ  รุ่นพี่จงแด  ห้องผม  ห้องผม  แจ้งตำรวจทีห้องผมถูกยกเค้า  ข้าวของผมหายเกลี้ยงห้องเลย  รุ่นพี่จงแดโทรแจ้งตำรวจให้ผมที

 

 

จงแดที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมองพร้อมส่งยิ้มหวานให้ อ๋อ ... ไม่ต้องตกใจหรอก  ท่านดีโอโทรมาบอกให้ขนข้าวของๆ นายไปไว้ห้องท่านตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้ว  ตอนที่นายยังนอนสลบอยู่อ่ะ  เพราะงั้นต่อแต่นี้นายไม่ต้องมาพักที่หอแล้วหละนะ  ไปที่ห้องของท่านดีโอได้เลย  ข้าวของนายอยู่ที่นั่นแหละ ...  

 

 

ไคที่ได้ยินถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที 

...ครับ...ถ้ามันใช่ห้องผมหละก็นะ..ผมจะอยู่กับท่านดีโอไม่ไปไหนเลย...จะทำอย่างที่ท่านดีโอว่าด้วย...

 

 

พลาดแล้วครับ ... พลาดอย่างมหันต์เลยด้วย ... ไอ้ไคหนอไอ้ไค ... ปากหนอปาก ... TT__________TT

ตกลงท่านดีโอหลอกให้ผมพูดสินะ ... “ ท่านดีโอเอาข้าวของๆ ผมคืนมาน๊าาาาาาา ” ...

 

 

อ๊ะ ... อ๊ะ ... ทุกคนลืมชานยอลและบอร์ดี้การ์ดอีกสองคนที่ไปกับดีโอไปหรือเปล่า

... ณ ... ห้องพักในส่วนของบอร์ดี้การ์ด ... ทะ ท่านชานยอล   หนึ่งในบอร์ดี้การ์ดเอ่ยเรียกหัวหน้าตนเสียงสั่น ผม  อุ๊ฟ  จะอ้วกอีกรอบแล้วครับ  เมื่อไหร่พวกเราจะหยุดกันสักทีอ่า  ผมไม่มีอะไรจะออกแล้วนะ หนึ่งในบอร์ดี้การ์ดว่านอนห้อยหัวลงมาจากเตียง  ไม่มีแรงแม้แต่จะยกหัวตัวเองขึ้นไปไว้บนหมอนแล้ว T T

 

 

ชานยอลยกมือขึ้นโบกไปมาก่อนที่ตนเองจะพลิกตัวหันหากระโถนที่วางไว้ข้างเตียงบ้าง  อุ๊ฟฟฟ  โอ๊กกกก   เมื่อเอาของเก่าออกมาจนหมดไส้หมดพุ่งชานยอลก็พลิกตัวกลับมานอนแผ่หลาหมดสภาพไม่ต่างจากลูกน้องอีกสองคน ... เฮ้ออออ ที่ต้องมามีสภาพแบบนี้ก็เพราะท่านดีโอเลยเชียวหละ...คราวหน้าคราวหลังจะไม่ให้ท่านดีโอได้ขับรถอีกเลย...สาบาน...TT_________TT…

 

 

วันต่อมา ... ห้องทำงานของ ปธน. หือ ... แบคฮยอนอ่านี่ชานยอลยังลาหยุดอีกเหรอ   ดีโอที่เงยหน้าขึ้นมาไม่เห็นบอร์ดี้การ์ดคนสนิทก็หันไปเอ่ยถามแบคฮยอนเลขาอีกคนและยังมีฐานะเป็นคนรักของชานยอลด้วย  แบคฮยอนสายหน้าไปมาเบาๆ ตั้งแต่กลับมายังอาเจียนไม่หยุดเลยครับ  นี่ก็ผ่านมาสองคนแระ ...  

 

 

ดีโอที่ได้ยินส่ายหน้าไปมาเบาๆ ไม่ไหว  ไม่ไหว  ใจเสาะกันเหลือเกิน  แค่นี้ก็มีสภาพแย่ไปตามๆ กันแล้ว  เฮ้อออ ดีโอว่าพลางวางปากกาลง  งานเซ็นหมดแล้วแบคฮยอนอ่าเค้าไปหาไคที่ห้องนะ ^^ ”  ดีโอว่าพลางเลื่อนเก้าอี้ออก 

 

 

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาจงแดก็วิ่งหน้าตัง้เข้ามา “ ท่านดีโอครับ  เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ... ”  จงแดว่ารีบเดินไปคว้ารีโมทมาเปิดโทรทัศน์ให้ดีโอได้ดู  ดีโอเบิกตากว้างยืนนิ่งค้างกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

หลายชั่วโมงต่อมา ... ดีโอ  ไค  จงแด  แบคฮยอน  ชานยอล  และคังอินนั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่ภายในห้องทำงานของดีโอ “ ตกลงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยจริงๆ นะรึ ” 

 

 

ไคนั่งก้มหน้านิ่งพลางส่ายหน้าไปมา “ ผม ... ไม่เคยรู้มาก่อนเลย  ตกลงข่าวนั่นมันเป็นความจริงใช่ไหม  ผมไม่ใช่คนเกาหลี  พ่อกับแม่ของผมเป็นคนหลบหนีเข้าเมือง  และเมื่อความจริงปรากฏพวกผมต้องถูกส่งกลับ  พวกผมจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้วใช่ไหมครับ ”

 

 

“ อึก ” ดีโอสะอื้นน้ำตาไหลพรูทันที  มือบางคว้าหมับเข้าที่มือของไค  ดีโอหันไปมองสบตากับคังอิน “ อึก  ไม่ยอม  ไม่ให้ไปนะ  ไม่ให้ไคไป  ไม่ให้  ถ้าไคไปเค้าจะลาออกแล้วตามไปด้วย  อึก ”  ดีโอร้องไห้โฮ 

 

 

คังอินถอนหายใจดังเฮือก “ ตลกหละคิดว่าสภากลางจะยอมงั้นเหรอ  ถ้าขืนทำแบบนั้นหละก็ต่างชาติคงลดความน่าเชื่อถือของพวกเราลง  ซ้ำไคคงได้ถูกประณามหนักว่าเป็นต้นเหตุทำให้ท่าน ปธน.ลาออก  แลทำให้ประเทศตกต่ำ  ท่านดีโออยากให้ไคถูกตราหน้าแบบนั้นสินะ ”

 

 

ดีโอสะอื้นส่ายหน้าไปมา  คังอินมองดีโออย่างเห็นใจ  แม้จะวางตัวเก่งกาจ  ท่าทางสุขุมและทำตัวเหมาะสมกับตำแหน่ง ปธน. มากแค่ไหนเวลาอยู่ต่อหน้าสายตาผู้คน  แต่ตอนนี้มันทำให้เขาเข้าใจว่าแท้จริงแล้ว โดคยองซูก็เป็นเพียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังมีความรัก  และตอนนี้หัวใจนั้นก็กำลังจะแตกสลายเพราะอำนาจที่ตนมีไม่อาจช่วยคนที่รักได้  ซ้ำมันยังเป็นเหมือนดาบสองคมที่หันกลับมาทำร้ายคนที่ตนเองรักอีกด้วย

 

 

จงแดถอนหายใจออกมาดังเฮือก  รู้สึกเห็นใจดีโอและไคไม่น้อย  แต่จะทำยังไงได้หละ...ถ้าตอนนี้ดีโอยื่นมือเข้าไปยุ่งหละก็ ... เรื่องมันคงยิ่งบานปลายไปกันใหญ่ “ เหลือเวลาอีกหลายวันกว่าคำตัดสินจะออกมา  ช่วงนี้เก็บตัวอยู่ในนี่ไปก่อน  ไม่ต้องให้ข่าวอะไรทั้งนั้น  ส่วนครอบครับผมให้คนไปรับมาที่นี่แล้ว  ให้อยู่ทางโน้นคงถูกพวกนักข่าวรุมจนประสาทกินกันแน่ๆ ” จงแดว่าดีโอพยักหน้ารับเบาๆ “ ช่วงบ่ายๆ พวกเขาคงเดินทางมาถึง  ตอนนี้ไคนายไปพักก่อนเถอะ  รอพ่อกับแม่นายมาแล้วเราค่อยมาปรึกษากันอีกที ”

 

 

ตกเย็น ... ไคออกมายืนรอรับบิดาและมารดาพร้อมด้วยน้องๆ อีกสามคน  ทันทีที่ก้าวลงจากรถเด็กๆ ทั้งสามก็วิ่งกรูกันเข้ามากอดไคแน่น  ดีโอน้ำตาคลอกับภาพที่เห็น  ไครักเขา  เขารักไค  และรู้ดีว่าไครักครอบครัวแค่ไหน  เขาควรทำยังไงดี ... ดีโอชะงักเมื่อเห็นไปเห็นสองสามีภรรยากำลังมองมาทางตน  ดีโอโค้งศีรษะลงให้กับคนทั้งสอง  สองสามีภรรยากุมมือกันไว้แน่น  ดีโอขมวดคิ้วเข้าหากันสงสัยกับแววตาที่คนทั้งสองมองมายังตน

 

 

ห้องทำงานของ ปธน. ทุกคนนั่งกระพริบตาปริบๆ เมื่อได้ฟังเรื่องราวบางอย่างจากสองสามีภรรยา (พ่อกับแม่ของไค)  โดยเฉพาะไคที่ดูเหมือนจะอึ้งไปเลยเมื่อได้รู้ “ ผม ... ”  ไคยกนิ้วขึ้นชี้เข้าหาตัวเอง “ ผมถูกพ่อกับแม่เก็บมาเลี้ยงงั้นเหรอ  ตกลงพ่อ ... เอ่อ ... พวกคุณไม่ใช่พ่อกับแม่ที่แท้จริงของผม  แล้ว ”  ไคทำเหมือนจะหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน “ แล้วตลอดมาผมเป็นใคร  ผมเป็นใคร ”

 

 

“ พวกเราเก็บลูกได้ที่ข้างทาง  ตอนแรกเอาไปฝากไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว  แต่ว่าในคืนนั้นที่นั่นดันไฟไหม้  ตอนเช้าพวกเราไปดูเห็นเด็กเล็กๆ นอนเรียงกันถูกยุงกัด  ร้องไห้กระจองอแง  พวกเราตัดใจทิ้งลูกไว้ไม่ได้  พวกเราก็เลย ... พาลูกกลับมา  พวกเราคิดว่าไคคือลูกของเราจริงๆ นะ  เรารักลูกนะ ”  ผู้เป็นภรรยาโผเข้ากอดไคเอาไว้แน่น  ตามมาด้วยผู้เป็นพ่อ  ทุกคนนั่งมองภาพเบื้องหน้าน้ำตาคลอ

 

 

“ ถ้าเรื่องที่พวกเขาเล่าคือความจริงงั้นมันก็เป็นไปได้ว่าไคเป็นคนเกาหลีไม่ใช่คนต่างด้าวหลบหนีเข้าเมือง  บางทีข่าวนี้อาจพอจะยื้อเวลาให้พวกเราหาทางออกได้  เสียอย่างเดียวที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั่นดันถูกไฟไหม้ไปเสียก่อน  ไม่รู้ว่าถ้าไปจะพอหาหลักฐานยืนยันได้หรือเปล่า ” 

 

 

“ เอ่อ ” แม่ของไคหันมองหน้าจงแดพร้อมทำท่าคิด  “ ตอนนั้นฉันเห็นเขาพิมพ์ๆ อะไรสักอย่างลงไปบน ... นั่นหน่ะ ... ไอ้จอๆ แบบนั้นแหละ ”  ทุกคนหันขวับไปมองตามมือ ...คอมพิวเตอร์... 

 

 

“ แจ๋วเลย ... ”  แบคฮยอนว่าตบมือฉาด “ ระบบการเก็บสำเนาในเกาหลีมีมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว  ถ้าพวกเขาคีย์ข้อมูลลงในระบบจริง  เราไปขอสืบค้นจากส่วนกลางน่าจะพอได้  อาจจะใช้เวลาหน่อยแต่มันก็ยังพอมีหวังนะ ”  จงแดและชานยอลลุกขึ้นยืนทันที “ งั้นพวกเราจะไปหาข้อมูลกันเลย  ท่านดีโออยู่ทางนี้คอยกันพวกนักข่าวไว้ก่อนแล้วกัน ”

 

 

“ ขอบคุณครับ ”  จงแดและชานยอลที่กำลังจะก้าวเดินชะงักทั้งสองหันกลับมามองไคที่กำลังลุกขึ้นยืนโค้งลงให้กับพวกตน  “ เพราะผมทำให้ทุกคนต้องลำบากขนาดนี้ ”  จงแดและชานยอลหันมองสบตากันและกันก่อนที่จะยิ้มออกมา “ นายเข้าใจผิดแล้วไค  ที่พวกเราช่วยคือท่านดีโอต่างหาก  ส่วนนายหน่ะ ... มันแค่ผลพลอยได้ ”  จงแดว่ายกมือขึ้นตบไหล่ไคเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องพร้อมๆ กันกับชานยอล

 

 

*********************************  ติดตามตอนต่อไป  *********************************

  
  

เดี๋ยวค่อยกลับมาตรวจคำผิดนะคะ  อย่างที่บอกเวิร์ดมีปัญหา  มันมองไม่ออกเวลาตัวหนังสือซ้อนหรือสระซ้อนกัน  ลงโปรแกรมใหม่ก็ไม่หายเห็นทีคงต้องโล๊ะคอมทิ้งกันก็คราวนี้หละ

  
  
  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #686 myumbella (@blueblackspell) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 15:41
    โอ้ววววว ชีวิตพลิกผันวุ่นวายไปหมดเลยเนอะ555555 จงอินคงจะคิดในใจนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตรู่ว้าาา 
    #686
    0
  2. #666 suzakea (@suzakea) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 21:25
    โด้อ่ะหื่นแต่เพอเจอของจริงจากไคอึ้งเลยเดะ 55
    แล้วไคคือใครในเรื่องนี้??? เหอๆๆๆ
    #666
    0
  3. #657 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 11:08
    แล้วตกลงไคเป็นใคร
    #657
    0
  4. #654 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 05:58
    ไคย่าห์ นายเป็นใตรกันแน่นะ??
    #654
    0