SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 58 : President > KaiDo Ft.EXO > ตอนที่ 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มิ.ย. 57


 



*************************************************************************************************************
President = ประธานาธิบดี
ฟิคเรื่องนี้ดูชื่อเรื่องแล้วเหมือนจะหนัก  แต่ความจริงคือ...มันโคตรจะหาสาระไม่ได้
อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อเหล่าเคะน้อยๆ มีอำนาจล้นหลาม  และที่สำคัญหื่นโคตรๆ


*************************************************************************************************************

                                            
                                              

อ๊ากกกกก  ท่านดีโอหายตัวไป  ทุกคนระดมกำลังกันออกตามหาเร๊วววววววว  ออกตามหาท่านดีโอให้พบเดี๋ยวนี้   และหลังจากนั้นกองทัพบอร์ดี้การ์ดก็ออกวิ่งวุ่นกันไปทั่ว ... ส่วนคนที่สร้างปัญหานะเหรอ ... ตอนนี้กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนอุ่นๆ  ของใครบางคนอยู่นะสิ ... ^^

 

 

ห้องพักส่วนตัวของ ปธน. ... ดีโอและไคต่างพากันนั่งก้มหน้าก้มตานิ่ง  ตอนนี้เบื้องหน้ามีคณะกรรมการอาวุโสนั่งกอดอกมองหน้าคนทั้งสองอยู่  แม้จะเป็นถึง ปธน. แต่ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นเด็กที่อายุยังไม่พ้นนิติภาวะ  ยังต้องมีหนึ่งในคณะกรรมการกลางเป็นผู้ดูแล  และเพราะความซุกซนที่หนีออกไปจากห้องทำให้ทุกฝ่ายต้องเดือดร้อนตามหากันให้วุ่น 

 

 

ร้อนถึงชานยอลต้องแจ้งไปยังห้องคณะกรรมการสภากลางว่าท่าน ปธน. หายตัวไป “ เฮ้อออออ ” คังอินผู้มีหน้าที่ประหนึ่งผู้ปกครองของ ปธน. คนปัจจุบันต้องยกมือขึ้นนวดขมับตนเองเบาๆ “ ทั้งสองคนรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป  โดยเฉพาะท่านดีโอ  ท่านมีภาระหน้าที่รู้ไหมว่าการหายตัวไปของท่านทำให้ทุกคนต้องลำบากกันขนาดไหน  ทุกครั้งที่ท่านแอบหนีออกไปผมพยายามไม่เอาเรื่องเอาความ  แต่นี่ ... คราวนี้เล่นหายไปทั้งคืน  จะไม่ให้ทุกคนเป็นห่วงได้ยังไง ”

 

 

ดีโอก้มหน้ามือประสานกันไว้บนตักยอมรับผิดแต่โดยดี  “ ขอโทษครับ ... คราวหลังจะไม่กลับเช้าแบบนี้อีกแล้ว  จะไม่ให้ใครต้องออกตามหาด้วย ” 

 

 

คำพูดของดีโอทำเอาคังอินถึงกับของขึ้นทันที “ ครั้งเดียวยังไม่พอยังจะมีครั้งหน้าอีกเรอะ ... ผมทำอะไรท่านไม่ได้แม้ผมจะมีฐานะเป็นผู้ปกครอง ปธน. แต่ ... ”  ดีโอรีบกางแขนออกกั้นไคเอาไว้พร้อมส่ายหน้าหวืด ... เมื่อเห็นคังอินหันไปมองจ้องไค ...

 

 

คังอินหรี่ตามองนิ่ง “ ผมไม่ทำอะไรเขาก็ได้  แต่ ... แบคฮยอน  ชานยอล  และจงแด  ในฐานะผู้ดูแทนพวกเขาต้องได้รับโทษ  ถ้ามีคราวหน้าทั้งสามคน ... ต้องถูกทำโทษแทนท่าน ” 

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... ภายในคฤหาสน์หรู  เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างดูการแถลงข่าวถึงชายในดวงใจของ ปธน.โดคยองซู  “ รับไม่ได้  รับไม่ได้เด็ดขาดทั้งๆ ที่นายก็มีหมอนั่นอยู่ข้างๆ แล้วแท้ๆ  ไอ้บ้านนอกนั่นมีดีอะไรนายถึงได้ทิ้งคนๆ นั้นไปหามันด้วย  ยอมรับไม่ได้จริงๆ ... ใครอยู่ข้างนอกบ้าง ... ” 

 

 

สิ้นเสียงชายฉกรรณ์ในชุดสูทสีดำก็เข้ามาโค้งรอรับคำสั่ง “ ส่งคนไปคยองนัมพาตัวไอ้หนุ่มบ้านนอกนั่นมาหาฉันเดี๋ยวนี้ ”

 

 

ชายชุดดำผวาเฮือกมองภาพชายหนุ่มที่หน้าจอทีวีกับหน้านายตนสลับกันไปมา  “ ตะ  แต่คนๆ นั้น  เป็นคนของท่าน ปธน. ซ้ำคยองนัมยังมีการป้องกันแน่นหนา  และถึงเอาตัวออกมาได้ผมเกรงว่าท่าน ปธน ... ” 

 

 

ปึ๊ง!!  เสียงทุบพนักเก้าอี้ดังๆ ทำให้ชายชุดดำจำต้องโค้งลงต่ำ  “ อย่ามาออกความเห็นแค่ทำงานตามที่สั่งพอ  ไปเอาตัวหมอนั่นมาให้ฉัน ” ชายชุดดำโค้งอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไป

 

 

โรงเรียนมัธยมคยองนัม ...  “ ไค ”  ไคเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกเห็นดีโอกำลังชะโงกหน้าออกมาทางหน้าต่างจากห้องทำงานของตน  มือบางยกขึ้นโบกไปมาเหนือหัวก่อนใช้สองมือป้องปากพูด “ ตอนเย็นเจอกันน๊า  มาทานข้าวด้วยกัน  อย่าลืมหละ ” 

 

 

ไคยกยิ้มบางพลางยกมือโบกตอบ  “ เฮ้อออออ ”  ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ  หลายคนอาจมองว่าเขาช่างน่าอิจฉา  แต่สำหรับเขามันมีแต่เรื่องให้กลุ้ม

 

 

ผ่านหลายวันแล้วแต่ข่าวของเขากับท่านดีโอยังมีให้เห็นในหน้าหนังสือพิมพ์  ทีวี  และพวกวิทยุ  ซ้ำพวกนักข่าวก็ดูจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ พยายามจะตามสัมภาษณ์เขาให้ได้  นี่ก็เห็นว่าไปวุ่นวายกับที่บ้านด้วย 

 

 

ไคเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ... บ้านเหรอ ... บ้านเขาทั้งเก่าออกจะผุๆ พังๆ สภาพแบบนั้นมันมีความเหมาะสมกับคนในตำแหน่ง ปธน. ตรงไหน  ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะรู้สึกไม่พอใจฐานะตัวเองก็วันนี้นี่แหละ

 

 

วันนี้ทั้งวันไคแทบจะเรียนไม่รู้เรื่อง  เพราะมัวคิดมากเรื่องของตนและดีโอ  ความไม่เหมาะสม  ฐานะการเงิน  หน้าตาทางสังคม  เฮ้ออออ  นี่ถ้าเขากับท่านดีโอสลับที่กันได้เขาคงไม่กลุ้มขนาดนี้  “ ไคยังไม่กลับเหรอ ” แทมินเอ่ยถามในขณะหิ้วกระเป๋ากำลังจะออกจากห้อง  “ ยังหรอก  เอ่อ ... มีที่ต้องไปก่อนกลับหอหน่ะ ” แทมินพยักหน้าเข้าในเป็นอันรับรู้กันว่าไคต้องไปพบกับใคร  ทั้งสองโบกมือลากันก่อนจาก

 

 

ไครอจนเพื่อนๆ กลับกันจนหมด  ไคตัดสินใจเดินลัดสวนอีกเส้นทางหนึ่ง  ทางที่ไม่ค่อยมีคนใช้มากนัก  เส้นทางนี้เขารู้มาจากจงแดรุ่นพี่ผู้ควบคุมหอนั่นเอง  ด้วยเกรงว่าถ้าใช้เส้นทางหลักคงไม่แคล้วต้องเจอกับกองทัพนักข่าวอีก  ครั้งก่อนที่เผลอไปเจอเข้าจังๆ กว่าบอร์ดี้การ์ดของท่านดีโอจะกันเขาออกมาได้ก็ปาไปเกือบชั่วโมงเต็มๆ คิดๆ แล้วก็ให้นึกแขยงนักข่าวจริงๆ ไม่รู้ว่าท่านดีโอชินได้ยังเวลาถูกพวกนักข่าวรุมเนี่ย

 

 

“ คุณคิมจงอินใช่หรือเปล่าครับ ”  ไคที่ถูกทักหันกลับไปมอง “ ครับ ... มีอะไรกับผมหรือเปล่า ”  ชายชุดดำสองคนยืนมองหน้าไคก่อนพร้อมใจกันโค้งตัวลงต่ำ “ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับถ้าหากพวกผมทั้งสามคนล่วงเกินอะไรไป ” 

 

 

ไคขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย  ...สาม..???... ที่เห็นมีสองแต่เมื่อกี้บอกสาม...  ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามชายอีกคนที่ซ่อนตัวอยู่ก็ออกมา  ไคเบิกตากว้างรู้ว่าภัยคงมาถึงตัวแต่ก็ไม่อาจป้องกันอะไรได้ทันท่วงที  เพราะเพียงแค่หันกลับไปมองผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งก็ปิดเข้าที่กึ่งปากกึ่งจมูก  กลิ่นฉุนทำให้รู้สึกเวียนหัวและเพียงไม่นานสติที่มีก็ดับวูบลง 

 

 

ห้องพักส่วนตัวของ ปธน. ... ดีโอที่รอไคมาทานข้าวเย็นด้วยกันกำลังใช้ฝักบัวอันเล็กรดน้ำต้นไม้ที่ระเบียง  คนตัวเล็กผิวปากและร้องเพลงคลอไปด้วยอย่างอารมณ์ดี “ แฟนเราอ่า  ห้ามเบื่อ  ห้ามบ่น  ห้ามเหน็ดห้ามเหนื่อย  ฮื้อออ  ตอนที่วีนขึ้นมาก็หามงอน  เป็นแฟนเราต้องอดทนถ้าโดนบ่นต้องทนไหว ... ก็เพราะไม่รู้ไม่เคยรักใคร  และก็เพราะวันนี้เพิ่งเอาหัวใจไปให้เธอ (เพลงห้ามเลิกห้ามตายของขนมจีน) ”

 

 

“ เฮ้ออออ ... ไคนี่ทำไมนานจัง ... ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่มาอีกนะ ”  ดีโอว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “ ตอนนี้น่าจะเลิกเรียนแล้วนี่นาไคมัวไปเถลไถลแถวไหนน๊า ... หรือว่าจะหลงไปเจอพวกนักข่าวรุมอยู่แถวไหนอีกหรือเปล่า ... อา ... วันนี้ตอนสองทุ่มครึ่งต้องไปรับคณะทูตจากต่างประเทศด้วยซี  ไคอ่า ... ขืนช้ากว่านี้ดีโอจะไม่กินข้าวแล้วนะแต่จะกินไคแทนแล้ว ... ที่รักของเค้าเมื่อไหร่จะมาเนี่ย ” 

 

 

ดีวางฝักบัวลงบิดตัวสองสามครั้งก่อนเดินเข้ามาภายในห้อง  ยังไม่ทันที่จะได้นั่งโต๊ะประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยไม่ได้เคาะ  ปกติดีโอคงจะเอ็ดคนที่เข้ามาแล้ว  แต่เพราะท่าทางรีบร้อนของชานยอลและแบคฮยอนทำให้ดีโอยอมปล่อยเลย  “ หือ ..??.. มีอะไรกันเหรอ .. หน้าตาตื่นมาเชียว ” 

 

 

ทันทีที่ก้าวถึงโต๊ะชานยอลก็วางจดหมายฉบับหนึ่งลงตรงหน้าของดีโอ “ จดหมายอะไร ”

 

 

“ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับท่านดีโอ  คือ ... ไคถูกลักพาตัวไป  เราพบจดหมายนี่วางไว้พวกเราพยายามหาแล้วแต่ก็ไม่พบไคเลย  พวกเราเลยตรวจจากกล้องวงจรปิดแล้วก็เจอนี่ ... ”  ชานยอลส่งมือถือที่เซฟไฟล์จากห้องสื่อสารกลางส่งให้กับดีโอ  ดีโอเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น  ชายชุดดำสามคนกำลังช่วยกันห้ามไคออกไปจากโรงเรียน  ดีโอรีบวางโทรศัพท์ลงแล้วเปิดจดหมายออกอ่านทันที

 

 

ดีโอเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความในจดหมาย  มือบางสั่นน้อยๆ เมื่ออ่านจดหมายจบ “ พวกแกร่ช่างกล้านักน๊าาาาาาา ... ”  ทันทีที่อ่านจบดีโอก็แหกปากลั่น

 

 

ชานยอลและแบคฮยอนต่างหันมองหน้ากันและกันด้วยความเป็นห่วง “ ท่านดีโอพวกมันว่ายังไงบ้างครับ  ไคปลอดภัยมัย  พวกมันต้องการอะไร  เงิน  พวกมันเรียกค่าไถ่ใช่ไหมเพราะเห็นว่าไคคือคนรักของท่านดีโอ  พวกมันต้องการเงินเท่าไหร่  นัดเจอที่ไหน  เวลาไหน  แล้วเรา ... ”

 

 

“ หยู๊ดดดดด ”  ดีโอยกมือห้ามพลางวางจดหมายลงตรงหน้าของชานยอล " อ่านเองแล้วกัน " ดีโอว่ายกมือขึ้นมากัดเล็บในขณะที่ชานยอลรับจดหมายไปอ่านบ้าง 

 

 

ชานยอลรีบคว้าจดหมายไปอ่านอย่างเร่งรีบ  แต่พอได้เห็นข้อความในจดหมายชานยอลก็อึ้งไปทันที  “ ให้มาพบกันที่บ้านพักตากอากาศที่ชานเมือง  เลขที่ xxx  ตอนสองทุ่มครึ่ง  ถ้าไม่มาจะจับคิมจงอินแก้ผ้าแห่รอบเมือง ... เอ่อ ... ไอ้หมอนี่มันเป็นอาญชญากรประเภทไหนกัน ”  ชานยอลหันไปมองสบตากับแบคฮยอน  ก่อนหันกลับไปมองดีโอที่เอาแต่นั่งกัดเล็บโยกตัวไปมา

 

 

“ มันเป็นใคร  มันเป็นใคร  กล้าดียังไงจะมาจับไคของฉันแก้ผ้าแห่รอบเมือง  ถ้าพวกมันทำจริงแบบนี้ใครๆ ก็ได้เห็นจงอินน้อยกันหมดนะสิ  ไม่ได้  ไม่ได้  มันต้องเป็นฉันสิ  ฉันต้องเป็นคนแรกที่ได้เห็นสิ  แต่นี่ฉันยังไม่ทันได้เห็น  ยังไม่ทันได้สัมผัสจงอินน้อยเลย  แล้วมันเป็นใครคิดจะมาเอาจงอินแก้ผ้าแห่งรอบเมืองให้ใครๆ ต่างได้เห็นจงอินน้อยกันหมด  ยอมไม่ได้  จะให้คนอื่นมาเห็นก่อนหน้าฉันไม่ได้  ยอมไม่ได้  ยอมไม่ได้ ”

 

 

ชานยอล > แบคฮยอน >  -________________-‘’  เอ่อ ... ท่านดีโอ ... ท่านห่วงผิดเรื่องไปไหมครับ ...

 

 

55%

 

 

“ ชานยอล ... ” ดีโอเอ่ยเรียกเล่นเอาอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก  ดีโอแบมือไปด้านหน้า “ โทรศัพท์ดิ ”  ชานยอลส่งโทรศัพท์ของตนให้กับอีกคนอย่างงงๆ ดีโอยกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้คนทั้งสองเงียบ 

 

 

ดีโอจ้องมองโทรศัพท์ในมือชั่วครู่ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ “ เอาว่ะ ... ตั้งแต่ทำงานมาป่วยการเมืองสักครั้งคงไม่เป็นไรนะ  เพื่อจงอินน้อย ... คยองซูขอสู้ตาย ”

 

 

เมื่อตัดสินใจได้ดีโอก็กดโทรหาใครบางคน ... ดีโอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนที่จะกรอกเสียงลงไปตามสาย “ ค่อกแค่ก .. อา  ท่านรัฐมนตรีคังอินเหรอครับ  ค่อกแค่ก ... ซื๊ดดดด อา  ผมจะโทรมาบอกว่าผมไม่สบายมาก  วันนี้คงต้องรบกวนท่านรัฐมนตรีทำงานไปคนเดียวก่อนนะครับ ... ค่อกแค่ก ... อา ... ครับสงสัยเพราะผมเองที่ไม่ระวังออกไปตากฝนเมื่อคืน ... อา ... ท่านรัฐมนตรีอ่าผมปวดหัวจังไม่อยากฟังท่านบ่นแล้วแค่นี่นะครับ ”

 

 

ชานยอลและแบคฮยอนที่มองดีโอคุยโทรศัพท์อยู่พากันหรี่ตามองคนตัวเล็กที่แหลสดต่อหน้าต่อตา ... =_________=’’  ท่านดีโอ ... วิธีป่วยของท่านช่างเหมือนวิธีที่เด็กน้อยใช้งอแงเวลาไม่อยากไปโรงเรียนจริงๆ

 

 

ดีโอลุกพรวดขึ้นหันไปมองสบตากับชานยอล “ หมดธุระเรื่องต้อนรับท่านทูตแล้ว  คราวนี้ก็จัดการเรื่องของพวกเรากัน ”  ชานยอลมีท่าทีลังเล “ แต่ถ้าท่านดีโอไปแบบนี้จะอันตรายนะครับ  ถ้าท่านรัฐมนตรีรู้หละก็ ... ”  ชานยอลชะงักกึกเมื่อเห็นดีโอหันขวับมามองตาเขียว 

 

 

ชานยอลกลืนน้ำลายลงคอก่อนพยักหน้ารับ “ เอาหละครับ  ไปก็ไป  ยังไงซะท่านดีโอก็เรียนศิลปะป้องกันตัวมาพอสมควร  ทั้งคาราเต้  ยูโดก็ได้สายดำมาหมดแล้วนี่ ”

 

 

“ แบคฮยอนรออยู่นี่นะ  ถ้ามีอะไรจะโทรมาหา  เตรียมพร้อมไว้ถ้าผมโทรมาส่งกองหนุนไปทันที  และถ้าเห็นว่าท่าจะไม่ดีแล้วให้รีบรายงานสภากลางทันทีนะ  เฮ้ออออ  ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมจะถูกจับขังลืมจริงๆ สินะ  ทำงานกับท่านดีโอนี่ ... เฮ้ออออออ ”  ชานยอลกอดแบคฮยอนก่อนลาแล้วเดินคอตกตามดีโอออกไป

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... ไคที่ถูกจับมัดมือไขว่หลังไว้กับเก้าอี้นั่งมองคนตรงหน้านิ่ง “ นี่คุณจะจับผมมาทำไม  ถ้าคิดจะเรียกค่าไถ่เพราะเห็นว่าผมเป็นนักเรียนของคยองนัมหละก็คุณคิดผิด  เพราะผมมันแค่นักเรียนทุนแถมบ้านผมมันจนจ๊นนนนจนขนาดข้าวยังแทบไม่มีจะกิน  เพราะงั้นถ้าหวังค่าไถ่หละก็ผมคงต้องทำให้คุณผิดหลังแล้วหละ  ที่บ้านผมไม่มีใครมีเงินพอมาไถ่ตัวผมหรอกนะ ” 

 

 

ชายหนุ่มตรงหน้ายกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ “ เงินเหรอ ... ฉันไม่ต้องการเงินหรอก  ที่บ้านฉันมีจนมันจะเน่าอยู่แล้วฉันจะเอาเงินไปอีกทำไมกัน  ฉันแค่อยากเห็นหน้านาย  อยากรู้ว่านายมันมีดีแค่ไหนดีโอถึงได้กล้าทิ้งคนๆ นั้นมาหานาย  ป่านนี้ ... ” ไคจ้องมองคนตรงหน้าที่ทำสีหน้าสลดลง “ ป่านนี้ ... คนๆ นั้นคงเจ็บปวดอยู่แน่ๆ  คนๆ นั้นทั้งเก่ง  ทั้งแสนดี  แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะทำงานกับดีโอฉันก็ยินดีหลีกทางให้แต่แล้ว ... พอนายเข้ามา ... ”

 

 

ไคสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกคนตวัดสายตามองมา “ พอนายเข้ามาดีโอก็หันมาหานาย  แล้วเขาหละ  เขาจะเป็นยังไง  ฉันอุตส่าห์ตัดใจแล้วแท้ๆ  อุตส่าห์ใช้เวลาตั้งหนึ่งปีเต็ม  อุตส่าห์ตัดใจได้แล้วแท้ๆ  แต่เพราะนาย ... ฮึ๋ย ... ฉันจะทำให้ดีโอเห็นว่านายกับคนๆ นั้น ใครมันมีคุณค่ามากกว่ากัน  วันนี้สองทุ่มครึ่งดีโอจะมีงานใหญ่ต้อนรับคณะทูตจากต่างประเทศ  นายคิดว่าคนบ้างานแบบนั้นจะยอมทิ้งงานมาช่วยนายไหม ” 

 

 

ไคเบิกตากว้างทำท่าจะลุกขึ้นไปหาอีกคนแต่มันติดที่มือเขาถูกมัดไว้ทั้งสองข้างติดกับเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่  ทำให้ไคได้แต่มองอีกฝ่ายตาค้าง “ คุณจะทำแบบนี้ทำไม  ทำแบบนี้มันมีแต่ผลเสียนะ  คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าท่านดีโอบ้างาน  เพราะงั้นคนบ้างานแบบนั้นไม่มีทางยอมทิ้งงานมาช่วยคนอย่างผมหรอกน่า  คุณเสียเวลาเปล่า ... ” ไคชะงักเมื่อเห็นชายชุดดำเดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างกับคนตรงหน้า

 

 

ชายหนุ่มหันมามองไคพลางคลี่ยิ้มบ้าง  ไคมองคนตรงหน้าอย่างหวาดๆ  หน้ายิ้มแต่มือกลับกำกันไว้จนแน่น ... “ คิมจงอินนายน่าจะดีใจนะที่เขายอมทิ้งงานมาเพื่อนาย  ไม่ต้องห่วงดีโอกำลังมา  มาด้วยตัวเอง  ยอมทิ้งงานในฐานะ ปธน. เพื่อมาช่วยนาย  นายควรจะดีใจนะ เป็นเด็กดีรออยู่ที่นี่ต่อไปก็แล้วกัน ”  ชายหนุ่มว่าก่อนหันหลังเดินออกไป

 

 

“ เดี๋ยว  เดี๋ยว  ทำแบบนี้ไม่เป็นผลดีกับบ้านเมืองนะคุณ  เฮ้ย ... ปล่อยผมก่อน ”  ไคตะโกนตามหลังพร้อมพยายามจะลุกเดินไปหา  แต่มันก็ติดตรงตัวเองที่ถูกผูกไว้กับเก้าอี้เนี่ยแหละ ...

 

 

ไคหันมองรอบๆ ตัว  เมื่อครู่หมอนั่นบอกว่าท่านดีโอกำลังมา  ไม่รู้ว่าหมอนั่นจะทำอะไรท่านดีโอบ้าง  ไม่ได้  เขาจะทำให้ท่านดีโอต้องเดือนร้อนเพราะตัวเองไม่ได้  แค่ที่ท่านดีโอมาชอบ  ฐานะที่ไม่คู่ควร  มันก็ทำให้เขากลุ้มแทบบ้าแล้ว  แล้วถ้าท่านดีโอต้องมามีอันตรายเพราะเขาเป็นต้นเหตุอีก  ไม่ยอมเด็ดขาด ...

 

 

โชคดีที่ภายในห้องไม่มีคนคอยเฝ้า ... ไคพยายามกระชากแขนของตนเองออกจากการถูกมัด  ไคกัดฟันทนรอยแสบที่ข้อมือ  ริ้วแดงเริ่มปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ เพราะแรงดึง  เชือกที่มัดไว้เริ่มมีรอยแดงของเลือดติดไปด้วย  “ หลุดสิว่ะ  อ๊ะ  อา  โอ้ยเจ็บฉิบ ... อึ๊บ ... อา ... ”  ไคยกข้อมือของตนขึ้นมาเป่าเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการแสบร้อน 

 

 

ไคไม่ได้สนใจรอยแดงที่ข้อมือตน  ตอนนี้เขาต้องรีบหนีออกไปเตือนท่านดีโอไม่ให้มาที่นี่  ไคค่อยๆ เปิดประตูออกไป  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆ ด้วยความสงสัย “ นี่จะดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า  คนจะเฝ้าสักคนยังไม่มี ”  ไคย่อตัวลงต่ำแอบย่องออกมาด้านนอก  แต่ยังไม่ทันพ้นชายคาบ้านไคก็ต้องชะงักเมื่อชนเข้ากับชายร่างสูงใหญ่ 

 

 

ไคค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง  ชายตรงหน้าส่งยิ้มมาให้และสิ่งสุดท้ายที่ไคเห็นก็คือมือหนาของชายตรงหน้าที่เงื้อขึ้นสูง  ...ท่านดีโอ.!!!... บึ๊ก!!!

 

 

*********************************  ติดตามตอนต่อไป  *********************************

  
 
 
 
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #645 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 14:54
    คยอง นางเเกร่งเกิ๊น
    #645
    0
  2. #586 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 22:38
    คยองนางจะแกร่งไปมั้ยนะ? 555555555555555555
    บ้าผู้ชายเกินไปแล้วนะคยองงง 5555555
    #586
    0
  3. #585 Don't closer to me (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 19:05
    คยองน่ารักมากกก เค้าฮาทั้งเรื่องอ่ะ 555 ไรต์รีบมาต่อน้ะ รออยู่ คุคิ จุ้บบบ♡
    #585
    0
  4. #584 myumbella (@blueblackspell) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 17:29
    คือความสามารถของคยองควรจะเป็นเมะนะ555555
    #584
    0
  5. #581 suzakea (@suzakea) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 21:11
    ใครๆๆๆ มาทำกับที่รักของท่านปธน.แบบนี้ แต่เอ่อคือว่า คยองจ๋า หื่นไปนะ ไปแบบผิดประเด็นมว๊ากกกกกกกกก

    ปล. หายไปตั้งวันหนึ่ง คิดถึงจุงเบยไรท์ขาาาาาาาาา
    #581
    0
  6. #580 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 20:55
    เอิ่ม..ดีโอ
    แทนที่จะห่วงความปลอดภัยของไค
    แต่กลับไปห่วงเรื่อง.กลัวคนเห็นไคจูเนียร์5555
    #580
    0