SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 53 : Love Letter > HunHan Ft.ChenMin > ตอนที่ 03 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 มิ.ย. 57

 



 *************************************************************************************************************
 

 

                                                                

เฮ้อออ  จะทำอะไรกันหนักหนา  แบบเดิมก็ดีอยู่แล้วไม่รู้ว่าจะให้ผมเปลี่ยนไปทำไม   เซฮุนว่าพลางเหลือบสายตาขึ้นด้านบนพร้อมใช้มือดึงปรอยผมด้านหน้าของตนเองเบาๆ ลูฮานหันมองหน้าพี่ๆ ที่ยืนอยู่  ทุกคนพากันพยักหน้ารับแล้วชี้กลับไปที่ชายหนุ่มอย่างพร้อมเพรียง  ไม่จริ๊งงงงงง

 

 

วันต่อมา ... โรงเรียน ... ลูฮานเดินสลึมสลือเข้ามาภายในโรงเรียนด้วยสภาพตาคล้ำเหมือนหมี  สาเหตุทั้งหมดทั้งมวลก็มาจากผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุนนั่นไง ... เฮ้ออออ ... ภาพโอเซฮุนเมื่อวานมันติดตาเล่นเอาใจสั่นนอนไม่หลับทั้งคืน  กรี๊ดดดดดด  เสียงกรี๊ดดังลั่นจนทำให้ลูฮานสะดุ้งเฮือก  ลูฮานหันมองรอบตัวเลิกลั่ก หือ...จงแดอยู่แถวนี้เรอะ  อ้าวไม่ใช่นี่ ... อ๊ะ  อย่าบอกนะว่า   ลูฮานนิ่งค้างชั่วครู่ก่อนที่จะได้สติ  คนตัวเล็กรีบวิ่งตามเสียงกรี๊ดไปทันที  ตึกปีสอง!!  อย่าบอกนะว่า ... และภาพที่เห็นก็เป็นดังที่นึกไว้ ...

 

 

ชั้นเรียนปี 2 ... ลูฮานพยายามเบียดเหล่าเด็กสาวและเด็กหนุ่มที่มายืนออกันอยู่เต็มหน้าสอง  บางคนถึงกับประสานมือทำท่าฝัน   ใครหน่ะ  ใครกันหน่ะ  นักเรียนย้ายมาใหม่เหรอ  ไม่เคยเห็นหน้าเลย  กรี๊ดดด  หล่อจัง  ยังกับเทพบุตรแหน่ะ  หล่อมากๆ เลย   เสียงพูดดังเซ็งแซ่จนเซฮุนต้องหลับตาลงช้าๆ  เซฮุนยกมือขึ้นท้าวคางพลางถอนหายใจออกมาแรงๆ จะอะไรกันหนักกันหนา  จะกรี๊ดอะไรกันมากมาย  นี่ปวดแก้วหูไปหมดแล้วนะ 

 

 

เซฮุนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเบาๆ  และในขณะที่กำลังเซ็งกับเสียงกรี๊ดที่ดังลั่น  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเข้า ลูฮาน  รุ่นพี่ลูฮาน   ทุกคนที่กำลังส่งเสียงกรี๊ดพากันเงียบกริบเมื่อชายหนุ่มผู้หล่อเหลาลุกขึ้นเดินเข้าไปหาลูฮานนักเรียนปีสามที่ทุกคนรู้จักกันดี  เอ่อ...ผมว่าเราไปคุยข้างนอกกันเถอะที่นี่หนวกหูมากๆ เลย   เซฮุนว่าพลางดึงมือลูฮานให้ออกเดิน  ลูฮานได้แต่เดินตามอีกคนอย่างมึนๆ

 

 

สายตาทุกคู่มองตามคนทั้งสองที่เดินจูงมือกันออกไปด้วยความงุนงง  ไม่จริงน่า  อย่าบอกนะว่านั่นหน่ะคือ ... โอเซฮุน   ทั้งห้องเงียบกริบยืนมองตากันปริบๆ ก่อนที่จะ  กรี๊ดดดดดด  ไม่จริ๊งงงงงงงง

 

 

ดาดฟ้า ... เฮ้อออออ  ค่อยหายใจได้สะดวกหน่อย  รู้ไหมอยู่ที่ห้องผมนี่ทำตัวไม่ถูกเลย  ทุกคนเอาแต่รุมถามโน้นนี่นั่น  หือ  รุ่นพี่ลูฮานเป็นอะไรไป เซฮุนว่าพลางโบกมือไปมาที่ด้านหน้าของลูฮาน อะ  เอ่อ  ไม่เป็นอะไร  แต่ว่านายเปลี่ยนไปมากจริงๆ นะ  เปลี่ยนไปจนทำให้ฉันเองยังต้องอึ้งเลย เซฮุนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ ก็เพราะรุ่นพี่ไม่ใช่เหรอที่เปลี่ยนผมให้เป็นแบบนี้  ความจริงผมอยากเป็นคนเดิมมากกว่านะ

 

 

ลูฮานคลี่ยิ้มบาง  ใบหน้าน่ารักเอียงคอมองอีกคน ไม่เอาน่า  อยู่แบบนี้ไปอีกสักพักเถอะ  ฉันอยากให้นายได้เห็นโลกใหม่บ้าง  นะ ... ^^   เซฮุนก้มหน้าลงยิ้มเขิลอีกคน อื้มมม  ถ้ารุ่นพี่ว่าแบบนั้น  ผมก็จะอยู่แบบนี้ไปสักพัก  เพื่อรุ่นพี่นะ   ลูฮานหัวเราะออกมาเบาๆ พลางกระเซ้าเซฮุน  ลูฮานยิ่งหัวเราะดังขึ้นเมื่อเห็นเซฮุนหันหน้าหนีทำท่าทางกำลังเขิลอายตน  ไม่เอาน่าอย่าหนีสิ  ขอพี่ดูหน้าคนหล่อที่สาวๆ กรี๊ดหน่อย  หันมาเร็ว  เร๊วววววว

 

 

ไม่ไกลออกไป  จงแดที่แอบมานอนหลับเฝ้ามองดูสองคนด้วยความอิจฉา  จงแดกำมือแน่นดวงตาคมจ้องมองเซฮุนไม่วางตา  เซฮุนเปลี่ยนไปมากเปลี่ยนไปจนเขาตกใจ  ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงเรียนทุกๆ คนก็พูดถึงแต่เซฮุนกันไม่หยุด  จนเขารำคาญหนีมาอยู่บนดาดฟ้า  แต่ลูฮานก็ยังลากมันตามขึ้นมาอีก  จงแดยืนมองลูฮานที่กำลังยิ้มหัวเราะอย่างร่าเริง  เห็นที...เขาต้องทำอะไรให้จริงจังสักที  จงแดมองคนทั้งสองอย่างหมายมั่น  ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ เมื่อคิดแผนการได้

 

 

วันต่อมา ... หือ...อะไรเนี่ย ลูฮานร้องออกมาเบาๆ เมื่อเห็นจดหมายฉบับน้อยวางไว้ในล็อกเกอร์ของตน  ...เที่ยงวันนี้ขึ้นมาพบผมบนดาดฟ้าหน่อย...คิมจงแด...  ลูฮานขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ จงแดมีเรื่องอะไรจะพูดกับเขาหน่ะ  แล้วทำไมถึงต้องนัดเจอเหมือนมีลับลมคมในด้วย  ลูฮานสลัดความคิดต่างๆ ทิ้งไปก่อนที่จะก้าวขึ้นห้องเรียนของตน  จงแดที่แอบมองอยู่หันไปนัดเพื่อนให้พาเซฮุนไปบนดาดฟ้าในเวลาเที่ยงตามแผน

 

 

เที่ยง ... ดาดฟ้าของโรงเรียน ... ลูฮานที่ไม่ได้คิดอะไรมากมายมาตามที่จงแดนัด จงแดฉันมาแล้ว  เฮ้..   ลูฮานตะโกนเรียกเมื่อลองกวาดสายตาแล้วไม่พบใคร  หมับ!!  ลูฮานสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกโอบกอดจากทางด้านหลัง  จงแดวางใบหน้าลงบนไหล่เล็ก ผมขอโทษนะครับรุ่นพี่  แต่ผม...ผมห้ามใจไม่ได้จริงๆ ทั้งที่รู้ว่าพี่เป็นแฟนกับเซฮุนแต่ผมก็ยัง ... ชอบพี่  แล้วรุ่นพี่หละชอบผมหรือเปล่า   จงแดว่าพร้อมใช้มือดึงไหล่ลูฮานให้หันมาหาตน

 

 

ลูฮานยืนนิ่งค้าง  รู้สึกสับสนไปหมด  ใจหนึ่งก็อยากตอบรับแต่แล้วหน้าของเซฮุนก็ลอยเข้ามา  มันกลับไม่ใช่ใบหน้าหล่อเหลาเช่นในปัจจุบันแต่เป็นภาพของเซฮุนในมาดสกปรกสภาพปอนๆ  ฉัน  เอ่อ  คือ   จงแดยื่นมือไปดึงมือบางมากุมเอาไว้  เมื่อได้สบกับนัยต์ตาคมลูฮานก็ยิ่งให้รู้สึกสับสน  เขาควรตอบรับดีไหม  คนที่เขาหลงรักมานานกำลังมาสารภาพรักกับเขานะ  เขาควรจะคว้าเอาไว้ดีไหม  แต่ถ้าตอบรับเขาจะบอกกับเซฮุนยังไงดีหละ ...

 

 

จงแดที่รู้ว่าลูฮานกำลังสับสนคลี่ยิ้มบาง ผมรู้ความลับของรุ่นพี่นะ  จดหมายรักในวันนั้น  รุ่นพี่ตั้งใจจะส่งมันให้กับผม  แต่เพราะอุบัติเหตุบางอย่าทำให้รุ่นพี่ส่งผิดตัว  เพราะงั้นคนที่รุ่นพี่ควรได้เป็นแฟนด้วยควรเป็นผมไม่ใช่เซฮุนเสียหน่อย   ลูฮานนิ่งค้างรู้สึกตกใจไม่น้อย  ถ้า...ถ้าจงแดรู้แต่แรก  แล้ว...แล้วทำไม   จงแดทำหน้าสลดลง  เพราะผมไม่อยากทำร้ายเซฮุน  ผมอยากให้เขาได้รับอะไรดีๆ บ้าง  เราสองคนเป็นพี่น้องกันแต่กลับแตกต่างกัน

 

 

ตลอดมาเซฮุนมักจะถูกเมินเสมอ  ผมเลยคิดว่าควรปล่อยเลยตามเลยให้เซฮุนได้รู้จักคำว่ารักบ้าง  แต่ผมคิดผิดยิ่งเห็นรุ่นพี่ผมก็ยิ่งรู้สึกสับสน  และตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าผมรู้สึกยังไงกับรุ่นพี่  จะผิดไหมถ้าผมจะทวงสิทธิ์นั้นของผมคืน  สิทธิ์ของคนที่ควรได้รับจดหมายรักจากรุ่นพี่แต่แรก   ลูฮานยืนนิ่งเมื่อได้ยิน  ถ้ารู้แบบนั้นแต่แรกก็ไม่ควรปล่อยผ่านเลยนะ  มันเหมือนทำร้ายเซฮุนมากกว่า  ถ้าพี่บอกความจริงแต่แรกคิดไหมว่าเซฮุนจะเสียใจแค่ไหน

 

 

เมื่อได้ยินจงแดมีประกายตาวูบ   รุ่นพี่ยอมรับจริงๆ ใช่ไหมว่าจดหมายนั่นรุ่นพี่จะส่งให้กับผมแทนที่จะเป็นเซฮุน   ลูฮานก้มหน้าลงพร้อมพยักหน้ารับเบาๆ ใช่...มันคือความจริง...จดหมายในวันนั้นความจริงมันควรเป็นของจงแด  พี่ ... พี่หลงรักจงแดมาตั้งนานแล้ว  ตัดสินในรวบรวมความกล้าส่งจดหมายให้ก็หลายครั้งแต่ก็ไม่เคยทำได้สำเร็จ  จนกระทั่งวันนั้น  แต่ ... อา แต่ดันส่งให้ผิดคนเสียนี่  แต่ว่า ..  

 

 

เซฮุนที่ถูกจัดฉากให้มาได้ยินไม่อาจทนฟังต่อไปได้อีก  ร่างสูงก้าวออกไปเผชิญหน้าคนทั้งสอง  ถ้ารุ่นพี่อยากส่งจดหมายรักใหม่ให้ถูกคนก็ทำได้นะ   ลูฮานยืนตะลึงเมื่อเห็นเซฮุนยืนอยู่เบื้องหน้าตน  ซะ  เซฮุน  มะ  ไม่ใช่นะ  ฟัง  ฟังฉันอธิบายก่อน   เซฮุนยิ้มเศร้ามือหนาดึงซองจดหมายสีชมพูหวานติดรูปหัวใจไว้ที่ด้านหน้าออกมา  ร่างสูงเดินเข้ามาหาพร้อมดึงมือลูฮานมาแล้ววางจดหมายลงบนมือบาง 

 

 

ลูฮานมองจดหมายในมือนิ่ง  จดหมายที่ยังได้ถูกเปิดออกอ่าน!!!  ลูฮานหันมองสบตากับเซฮุนรู้สึกทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้  อย่างที่เห็น ... จดหมายนี่ผมยังไม่ได้เปิดอ่านเลย  เพราะอะไรรุ่นพี่รู้ไหม   เซฮุนว่าพร้อมยิ้มเศร้า  เพราะผมคิดว่าในจดหมายนี่มันมีความรู้สึกของรุ่นพี่อยู่  ถ้าผมเปิดความรู้สึกนั้นมันอาจจะลอยหายไป  ผม...ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น  ถ้าผมจะรักใครสักคนผมอยากจะดูแลความรู้สึกของเขาให้คงอยู่กับผมตลอดไป  

 

 

แต่ผม...มันคงบ้าไปเอง  ผมคืนความรู้สึกที่แท้จริงของรุ่นพี่ให้แล้วนะ  แล้วก็ต่อแต่นี้เราคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว  ผมขอให้รุ่นพี่โชคดีกับคนที่รุ่นพี่รัก ... จริงๆ   ลูฮานกำจดหมายในมือแน่นริมฝีปากบางได้แต่อ้าพะงาบๆ เมื่อเซฮุนเดินผ่านไป  น้ำตาลูฮานค่อยๆ ไหลลงมา  อยากหันกลับไปรั้งตัวเซฮุนเอาไว้เพื่ออธิบายทุกอย่างให้เข้าใจ  แต่ว่าร่างกายมันกลับแข็งค้าง  มัน...ไม่ยอมขยับตามที่ใจของลูฮานสั่งเอาเสียเลย ...

 

 

บ้านของซิวหมิน ... ฮื้ออออออ  ฮื้ออออออ  ปึ๊ดดดดดด   ซิวหมินนั่งมองเสี่ยวลูฮานเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งร้องไห้มานานนับชั่วโมง  พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกจงแดตรงๆ ว่าฉันไม่ได้รักเขาเหมือนเดิมอีกแล้ว  แล้ว...แล้วก็จะไปปรับความเข้าใจกับเซฮุนด้วย  ฮึก  ฮื้อออออออ   ซิวหมินถอนหายใจออกมาดังเฮือก  นี่ตกลงไอ้เสี่ยวลูมันคิดว่าบ้านเขาเป็นอะไรกัน  รักใคร  ชอบใคร  อกหักจากใคร  ทำไมต้องใช้บ้านเขาเป็นที่ระบายตลอด  เฮ้อออออ...

 

 

เย็นวันต่อมา ... ลูฮานตั้งท่าอย่างมาดมั่น  คนตัวเล็กเดินตรงดิ่งไปหาจงแดที่ห้องเพื่อบอกความจริงเกี่ยวกับความรู้สึกของตน  แต่พอไปถึงกลับเจอเซฮุนยืนออยู่กับจงแด  เซฮุนหันมามองพร้อมแววตาเศร้า  ทำเอาลูฮานชะงักทำอะไรไม่ถูกทันที  อา...งั้นฉันไปหละ  แฟนนาย...มาหาแล้ว   เซฮุนว่าร่างสูงเดินผ่านลูฮานไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย  ลูฮานกำจดหมายรักฉบับใหม่ที่ตนเองเขียนเอาไว้แน่น  ...เจ็บที่หัวใจที่สุด...

 

 

เซฮุน ลูฮานตะโกนเรียกพร้อมวิ่งตามอีกคนออกไป  รุ่นพี่ลูฮาน   จงแดตะโกนเรียกพร้อมออกวิ่งตามลูฮานมาเช่นกัน  ไปไหนหน่ะทำไมเซฮุนเดินเร็วแบบนี้เนี่ย   ลูฮานที่วิ่งลงมาถึงชั้นล่างคนตัวเล็กหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาร่างที่คุ้นตา  รุ่นพี่ลูฮ๊านนนนน   ลูฮานถอนหายใจดังเฮือกเมื่อรู้ว่าจงแดกำลังตามตนมา  ในขณะที่สมองกำลังคิดหาทางกำจัดจงแดให้พ้นทาง  พลันสายตาก็หันไปเจอเพื่อนสุดรักที่เดินเข้ามาพอดี

 

 

ลูฮานออกวิ่งไปหาซิวหมินที่กำลังเอามือล้วงกระเป๋าเดินมาด้วยท่าทางสบายๆ ซิวหมินฝากจัดการสกัดไอ้หมอนั่นให้ที  ฉันจะไปตามง้อเซฮุนหละ   ลูฮานตะโกนบอกเพื่อนรักพร้อมกับตนเองที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ซิวหมินยืนกระพริบตาปริบๆ แม้จะฟังไม่ค่อยถนัดแต่มีข้อความหนึ่งที่ทำให้ซิวหมินพอประเมินทุกอย่างออก  ...ตามง้อเซฮุนงั้นเหรอ...  ดวงตาหวานเหลือบมองไปด้านหลัง  เห็นรุ่นน้องตัวสูงกำลังวิ่งตามลูฮานมาก็ร้องอ๋อในใจทันที

 

 

ซิวหมินรอจังหวะที่อีกคนวิ่งเข้ามาใกล้  และ...ยื่น (ทรีน)  ออกไปขวางเอาไว้  ผลั๊ก  คลุก คลุก คลุก  จงแดสะดุดเท้าซิวหมินอย่างจัง  เล่นเอาคนตัวสูงถลาลงวัดพื้นแบบหมดสภาพกันเลยทีเดียว  โอ้ว  โทษทีพอดีเท้าฉันขวางนายอยู่  ว่าแต่...จะรีบไปไหนเหรอ ^^   ซิวหมินเอ่ยถามพร้อมโน้มตัวลงไปหาคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น  จงแดโกรธจัดลุกขึ้นชี้หน้าด่าอีกคนแบบไม่เกรงใจ  ผมจะไปไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับป้าสักหน่อย  กลับไปเคี้ยวหมากที่ห้องซะไป

 

 

คำพูดของจงแดทำเอารอยยิ้มของซิวหมินค่อยๆ จางหายไป  มือบางยกขึ้นกดสลับกันไปมาเบาๆ กร๊อบ กร๊อบ ...ไอ้เด็กหน้าอูฐนี่ไม่รู้จักคิมมินซอกเสียแล้ว...  ซิวหมินอาศัยความเร็วเข้าประชิดตัวจงแดทันที  หมับ!!  มือบางคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของจงแดแล้วออกแรงเหวี่ยงอีกคนลงบนพื้นอีกรอบ  ผลั๊ก!!  จงแดนอนนิ่งจุกจนพูดไม่ออก  ซิวหมินปัดมือเปาะแปะ  ดวงตาหวานหรี่ลงมองหน้าอีกคน  ไอ้น้องนั่นคือคำต้องห้าม  ถ้าอยากอยู่ดูโลกนี้ไปอีกนานๆ หละก็  อย่าได้บังอาจเรียกฉันว่าป้าอีก  เข้าใจไหม ...  ท้ายประโยคซิวหมินตวาดเสียงดังทำเอาจนแดสะดุ้งเฮือก  ร่างสูงรีบถอยกรูดไปพิงเสาไว้แล้วรีบพยักหน้ารับรัวเร็ว

 

 

จงแดที่ถัดตัวหนีไปจนเข้ากับเสาต้นหนึ่งนั่งกระพริบตาปริบๆ ซิวหมินเหล่มองจงแดอีกครั้งก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป  จงแดค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน  ตอนนี้ความคิดที่จะตามลูฮานไปหายไปหมดแล้ว  ดวงตาคมเอาแต่จ้องมองตามร่างเล็กไปจนลับตา  หมับ!!  จงแดยื่นมือไปคว้าคอเสื้อเพื่อนที่เดินผ่านมา  เมื่อกี้นายเห็นไหม จงแดหันไปมองสบตากับเพื่อนของตน  รุ่นพี่คนนั้น  คนที่ทุ้มฉันลงไปเมื่อกี้เป็นใคร  ชื่ออะไร  ถ้านายรู้รีบบอกมา ...

 

 

ที่หน้าโรงเรียน ... เซฮุนกำลังจะเดินออกจากโรงเรียนพร้อมบรรดาสาวๆ และหนุ่มน้อยน่ารักที่พากันล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด  ลูฮานกำจดหมายแน่นวิ่งแทรกผ่านทุกๆ คนไปดักหน้าเซฮุนเอาไว้  เซฮุนชะงักค้างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร  ลูฮานหลับตาแน่นก่อนใช้สองมือยื่นจดหมายสีชมพูติดรูปหัวใจให้กับคนตรงหน้า  ฉะ  ฉันมาส่งจดหมายให้  คะ  คราวนี้ไม่ผิดตัวแน่นอน  ดะ  ได้โปรดรับจดหมายและความรู้สึกของฉันเอาไว้ด้วย

 

 

เซฮุนมองลูฮานที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา  พอมองไปที่มือก็เห็นว่ามือของลูฮานที่กำลังถือจดหมายเอาไว้กำลังสั่นน้อยๆ เซฮุนถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนเอ่ยตอบคนตรงหน้า  ผม...ไม่ต้องการจดหมายรักของรุ่นพี่หรอก  จดหมายอะไรกันผมไม่ต้องการ   ลูฮานที่กำลังก้มหน้าก้มตาสารภาพรักค่อยๆ ลืมตาขึ้น  ใบหน้าหวานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตากับอีกคน  ติ๋ง...น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่  ลูฮานค่อยๆ ลดมือลงพร้อมพยักหน้าช้าๆ หยะ  อย่างนั้นเหรอ  นายไม่ยอมรับความรู้สึกของพี่อีกแล้วสินะ  อึก  พี่รู้แล้ว  ขอโทษที่ทำไม่ดีกับนายไป  ขอโทษนะ

 

 

ลูฮานว่ายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนที่จะหันหลังแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว  ปรี๊นนนนนน  ลูฮานชะงักค้างเมื่อได้ยินเสียงแตรรถดังสนั่น  ลูฮานเบิกตากว้างเมื่อเห็นรถยนต์คันใหญ่วิ่งตรงเข้ามาหา  ลูฮาน !!   เซฮุนตะโกนเรียกสุดเสียงพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งออกไปสุดตัว  เอี๊ยดดดดด  กรี๊ดดดดด  เสียงเบรกดังสั่นพร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องของผู้คน  ลูฮานหลับตาแน่นคิดว่ายังไงซะตนคงต้องถูกรถชนตายแน่ๆ  ก็ดีนะ...ตายๆ ไปซะตอนนี้ก็คงจะดี  แต่ที่เสียดายคือเขาไม่สามารถสื่อใจถึงเซฮุนได้อีกแล้ว ...

 

 

ลูฮานที่หลับตาอยู่แน่นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองด้วยความสงสัยว่าทำไมรถถึงยังไม่ชนตนสักที  และพอมองไปรอบๆ ลูฮานก็รับรู้ได้  ตอนนี้ตนกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเซฮุน  เซฮุนวิ่งออกมาคว้าตัวเขาเอาไว้  หลบรถที่กำลังวิ่งมาทัน  ...เขา...ไม่ตาย...  เซฮุน ลูฮายเอ่ยเรียกแขนของเซฮุนที่กำลังกอดเขาเอาไว้สั่นน้อยๆ  เซฮุนค่อยๆ คลายอ้อมแขนออก  เซฮุนมองสบตากับลูฮานนิ่ง  ก่อนที่จะ ... ยัยบ้า...อยากตายนักหรือยังไง  โตจนป่านทำไมถึงไม่รู้จักดูทาง  ทะเล่อทะล่าออกมาได้ยังไงเนี่ย

 

 

ลูฮานนั่งกระพริบตาปริบๆ เมื่อถูกอีกคนด่า  เอ่อ   ลูฮานถึงกับใบ้กินพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว  เฮ้ออออ  ให้ตายสิ   เซฮุนสบถออกมาเบาๆ ก่อนล้มตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงหลังรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด   ดวงตาคมตวัดมองหน้าอีกคนก่อนถอนหายใจออกมาอีกเฮือก ให้ตายเหอะช่างเป็นคนที่ทำให้คนรอบข้างวุ่นวายได้ดีจริงๆ  แล้วนี่ตกลงตีความเรื่องที่ผมพูดไปยังไงเนี่ย  ฟังก็ยังฟังไม่ทันจบ  ให้ตายเหอะ   เซฮุนตะโกนด่าอีกคนเสียงดังลั่น  คำพูดของเซฮุนยิ่งทำให้ลูฮานงงหนัก  ลูฮานถึงกับเกิดอาการใบ้กินนั่งมองอีกคนตาปริบๆ

 

 

ที่ผมบอกว่าไม่ต้องการจดหมายรักของรุ่นพี่อีกแล้วหน่ะ  เพราะความรู้สึกของรุ่นพี่ผมรับรู้ได้แล้ว  มันฝั่งอยู่ตรงนี้ของผม เซฮุนว่าพร้อมยกมือขึ้นชี้ไปที่หัวใจของตนเอง  เซฮุนลังเลชั่วครู่ก่อนตัดสินใจขยับตัวโน้มใบหน้าเข้าหาอีกคน  ริมฝีปากหนาแตะสัมผัสที่ริมฝีปากบางเบาๆ จดหมายอะไรผมไม่ต้องการหรอก  แค่ความรู้สึกที่รุ่นพี่มีให้ผม ... แค่นั้น ... ก็พอแล้ว   ลูฮานเบิกตากว้างกับการกระทำของอีกคนก่อนรีบยกมือขึ้นปิดปากตนเองเอาไว้ 

 

 

กรี๊ดดด  เสียงกรี๊ดดังสนั่น  ก่อนตามมาด้วยเสียงเชียร์ปะปนไปกับเสียงโอดครวญจากบรรดากลุ่มคนที่รู้ว่าตอนนี้ตนเองหมดสิทธิ์ฝันเพราะคนหล่อดันมีแฟนเสียแล้ว  ซิวหมินที่เดินมาทันได้เห็นเหตุการณ์ยกยิ้มกว้างร่วมวงเชียร์ไปกับทุกคน  อา  คราวนี้บ้านเขาคงได้สงบสุขเสียที  ไอ้ลูคงไม่เอาบ้านเขาเป็นที่โอดครวญระบายอารมณ์อีกแล้ว  ซิวหมินหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนหันหลังเดินจากไป  ปล่อยให้คนทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน

 

 

วันต่อมา ... ดาดฟ้าของโรงเรียน ... ซิวหมินนั่งคาบตะเกียบในมือนิ่ง  ดวงตาหวานหรี่มองคนสองคนตรงหน้าที่กำลังป้อนข้าวกันสวีทหวาน  ซิวหมินทิ้งตะเกียบลงกล่องข้าวอย่างเซ็งๆ  ก็มีแฟนแล้ว  แล้วเจ้าเสี่ยวลูยังจะลากเขามาอีกทำไม  ปฎิเสธไปก็บอกว่าตัวเองเขิลไม่กล้าอยู่กันสองคน  แต่พอตนมาด้วยพวกมันดันทำเหมือนเขาไร้ตัวตนเสียนี่  ให้ตายเหอะ...ซิวหมินนั่งถอนใจออกมาแรงๆ ก่อนยกมือขึ้นท้าวคางตนอย่างเซ็งๆ

 

 

ปัง!!  เสียงประตูดาดฟ้าที่เปิดออกอย่างแรงทำให้คนทั้งสามที่นั่งจับจองพื้นที่อยู่ก่อนสะดุ้งโหยง  จงแดก้าวอาดๆ เข้ามาใกล้ก่อนที่คนตัวสูงจะคุกเข่าลงพร้อมช่อดอกไม้ในมือ  ซิวหมินยืนงงกับการกระทำของอีกคน  จงแดเงยหน้าขึ้นมองสบตากับซิวหมินก่อนส่งยิ้มหวานมาให้  รุ่นพี่ครับ  ตั้งแต่วันนั้นรุ่นพี่ก็เข้ามาอยู่ในใจผมตลอดเวลา  จนผมคิดว่าผมควรสารภาพรักกับรุ่นพี่เสียทีก่อนที่ผมจะเสียรุ่นพี่ไป  รุ่นพี่ซิวหมินครับ ... คบกับผมนะ

 

 

เซฮุนเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างงงๆ เมื่อเห็นการกระทำของพี่ชายตน  ทั้งเซฮุนและลูฮานหันมองสบตากันและกันก่อนที่จะพากันหันไปมองซิวหมินอย่างพร้อมเพรียง  ซิวหมินยืนกระพริบตาปริบๆ เท้าบางค่อยๆ ถอยห่างจากอีกคน  มะ  ไม่เอาหละ  หนะ  นายไปหาคนอื่นเลย  ฉะ  ฉันไม่สนหรอก   คำปฎิเสธใช่ว่าจะทำให้จงแดยอมแพ้  ยิ่งซิวหมินถอยหนีจงแดก็ยิ่งรุกตาม  สุดท้ายกลายเป็นภาพซิวหมินกำลังวิ่งหนีโดยมีจงแดถือช่อดอกไม้วิ่งตาม

 

 

เซฮุนและลูฮานหันมองสบตากันและกัน  มือของคนทั้งสองสอดประสานกันเอาไว้  เซฮุนค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปอย่างช้าๆ  ลูฮานกระชับมือที่กุมกับเซฮุนไว้พร้อมหลับตาลง  ริมฝีปากคนทั้งสอบประทับกันแน่น  บรรยากาศสีชมพูหวานส่องประกายไปทั่ว  ทั้งลูฮานและเซฮุนตอนนี้อยู่ในโลกส่วนตัวของพวกตนอีกครั้ง  ไม่สนใจเสียงเอะอะโวยวายของคนสองคนที่กำลังวิ่งไล่กันแม้แต่น้อย

 

 

อา...นี่ต้องขอบคุณโชคชะตา...หรือว่าจดหมายรักฉบับนั้นดีนะ...ที่มันดันถูกส่งให้ผิดคน...หรือว่า...???...เราควรจะขอบคุณกามเทพจำเป็นที่ทำให้เกิดเหตุบังเอิญในวันนั้นดี...ลองย้อนกลับไปอ่านตอนแรกอีกครั้งสิครับ...แล้วคุณจะรู้ว่ากามเทพของพวกผมคือใคร...^^

 

.

*****************************************  จบคร้า  *****************************************

 

 

 แก้คำผิดคร้า

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #640 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 14:32
    ออกฉากเดียว แต่ทำเรื่องวุ่นดีไง...
    #640
    0
  2. #554 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 03:10
    กามเทพนี่ดีโอปะ? ออกฉากเดียวตบหลังพี่ลู่ทีถลาไปหาเซฮุนเลยเป็นเรื่องเลย 5555
    สนุกมากค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะ
    นี่ลงทีเดียวสามตอนเลยปะเนี่ย โหดตลอด ฮ่าๆๆ
    #554
    0
  3. #550 suzakea (@suzakea) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 18:46
    กรี๊ดดดดดดด ไรเตอร์อัพสามตอนในวันเดียวกัน ดีใจอ่ะ คือไม่ค้างนาน หุๆ สุดท้ายก็แฮปปี้อ่ะนะ ว่าแต่หมินอย่าเล่นตัวเลย นั่นหนุ่มฮอตของมหาลัยเลยน๊าาาาาาา ติดตามเรื่องต่อไปนะคะไรเตอร์ ว่าแต่กลับไปย้อนอ่านก่อนแป๊บ ใครนะกามเทพ หุๆๆ
    #550
    0