SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 51 : Love Letter > HunHan Ft.ChenMin > ตอนที่ 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 มิ.ย. 57

 



 *************************************************************************************************************

 

 

ภายในห้องเรียนของมัธยมปลายแห่งหนึ่ง  สองเพื่อนรักกำลังนั่งมองตากันนิ่ง  ปัง!! มือบางทุบลงบนโต๊ะแรงๆ แววตามีประกายแน่วแน่  ครืด~~ คนตัวเล็กลุกพรวดขึ้นพร้อมสองมือที่กำกันไว้แน่น ซิวหมิน เสียงหวานเอ่ยเรียกเพื่อนรักที่นั่งอยู่อีกฝากโต๊ะ  หือ...   คนตัวเล็กอีกด้านครางรับอีกฝ่ายด้วยท่าทางเนื่องๆ ฉันตัดสินใจแล้ว  คราวนี้ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วจริงๆ นะ คนตัวเล็กว่าพร้อมชูกำปั้นขึ้นฟ้าอย่างมาดมั่น

 

 

ซิวหมินหรืออีกชื่อคือคิมมินซอกถอนหายใจออกมาเบาๆ อื้ม รู้ ... ซิวหมินเอ่ยตอบพร้อมสายตาที่เอื้อมระอาเพื่อนรักเต็มแก่ ลูฮานนายพูดแบบนี้มาเป็นรอบที่ร้อยแล้วหละนะ  แล้วฉันก็ไม่เคยเห็นนายจะทำได้จริงสักครั้ง   ลูฮานในท่าชูกำปั้นขึ้นฟ้าชะงักกึก  ซิวหมินอ่า  คราวนี้ฉันเอาจริงนะ  ฉันต้องเอาจดหมายนี้ไปมอบให้กับเขาให้ได้  คราวนี้ฉัน ...   ลูฮานสูดหายใจเต็มปอด ต้องเอาจดหมายรักไปส่งให้กับคิมจงแดให้จงได้

 

 

ซิวหมินพยักหน้ารับเบาๆ พร้อมมองตามเพื่อนรักที่กำจดหมายซองสีชมพูหวานแหวว  เสริมด้วยการติดรูปหัวใจดวงเล็กๆ ไว้ที่หน้าซองอีกต่างหาก  ลูฮานก้าวออกมาจากห้องเรียนพร้อมๆ กับซิวหมินที่เดินตามมาติดๆ  ยิ่งเห็นเพื่อนรักเอาจริงเอาจังเท่าไรซิวหมินก็ได้แต่นึกปลง  จะว่าไปลูฮานเองก็ถือเป็นดาวเด่นของโรงเรียนอีกคน  วันๆ มีคนมาสารภาพรักมากมาย  แต่ไม่เข้าใจทำไมไอ้เพื่อนรักมันถึงได้ยึดติดกับไอ้รุ่นน้องหน้าอูฐนั่นนักนะ ...

 

 

พอคิดถึงการส่งจดหมายรักให้กับคิมจงแดหรือว่าอีกชื่อคือเฉิน  รุ่นน้องปีสองที่เด่นดังทั้งเรื่องหน้าตาและกีฬาแล้วมันก็ให้รู้สึกว่าลูฮานช่างน่าสาร  ไม่สิ...เรียกว่าน่าสมเพชเลยจะดีกว่า ... เพราะอะไรนะเหรอ ... คำตอบมันอยู่ที่โรงยิมนั่นไง ... กรี๊ดดดดดด  ลูฮานและซิวหมินสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อก้าวเข้ามาในเขตโรงยิมของโรงเรียน  ลูฮานชะเง้อมองเข้าไปภายในโรงยิม  มือบางกำจดหมายรักที่ตนเองเตรียมมาแน่น

 

 

ตรงนี้ไม่ค่อยมีคน  ฉันว่าจงแดต้องออกมาทางนี้แน่ๆ  คราวนี้หละฉันจะส่งจดหมายให้เขาให้ได้เลย  คราวนี้ฉันจะรักษามันไว้จนสุดชีวิต  ไม่ยอมให้มันต้องเละ (คาทรีน) เหมือนคราวที่ผ่านๆ มาแน่ๆ   ลูฮานว่าพร้อมมองเข้าไปภายใน  ดวงตาหวานประดุจตากวางกวาดมองหาคนที่ตนเองหลงรัก  ซิวหมินหลับตาลงพร้อมพยักหน้ารับเบาๆ ใช่..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูฮานพยายามจะส่งจดหมายรักให้กับคิมจงแด 

 

 

แต่เพราะจงแดนั้นมีแต่คนล้อมหน้าล้อมหลังมากมาย  ทำให้การเข้าถึงเพื่อส่งจดหมายนั้นเป็นไปได้ยากยิ่ง  บวกกับที่ลูฮานเป็นคนตัวเล็กๆ พอยายามจะแหวกฝูงชนเหล่าแฟนคลับของจงแด  ทำให้ลูฮานถูกเบียดจนล้มจดหมายรักเจ้ากรรมก็เลยไม่เคยส่งถึง  เลวร้ายน้อยสุดก็คือถูกลูฮานกำจนยับคามือ  แต่ที่ร้ายสุดก็คงเป็น...ถูกบรรดาแฟนคลับของจงแดเหยียบจนเละ (คาทรีน) จนไม่เหลือเค้าจดหมายรักให้เห็นนั่นแหละ ...

 

 

ซิวหมินยืนกอดอกมองเพื่อนที่กำลังตั้งท่าด้วยความมุ่งมั่นก็ได้แต่นึกปลงกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อๆ นี่ใช่ไหมที่เรียกว่ารักจนหลง  หลงจนไม่ลืมหูลืมตา  ชื่อเสียงหมอนั่นนอกจากหน้าตาดี  เก่งกีฬาแล้ว  เรื่องเจ้าชู้กับนิสัยแย่ๆ มันก็ดังไม่แพ้กันหรอกนะ  ซิวหมินถอนหายใจออกมาอีกหน ลูฮานคิดให้ดีอีกทีดีกว่าไหม  เรื่องนิสัยนี่เห็นใครบอกมานักต่อนักแล้วว่าไม่ค่อยน่าคบสักเท่าไหร่  อีกอย่าง ... ฉันว่านายไม่เหมาะกับหมอนั่นหรอกนะ

 

 

ซิวหมิน ลูฮานหันกลับมามองเพื่อนรักตน  สองมือยื่นไปดึงมือของซิวหมินมากุมเอาไว้ นายไม่เคยรักใครนายไม่เข้าใจหรอก  ต่อให้เขาถูกมองยังไง  ต่อให้เขาไม่ดีแค่ไหนแต่ถ้าเราลองได้รักแล้วมันห้ามไม่ได้หรอกนะ  เพราะงั้นไม่ว่าเขาจะเป็นยังไงฉันก็จะยังพยายามให้เต็มที  นายเอาใจช่วยฉันนะ ซิวหมินยืนกระพริบตาปริบๆ ก่อนพยักหน้ารับเบาๆ อื้มมม  ก็ถ้านายอยากตกนรกมากนักฉันก็คงจะมีแค่หนทางเดียว ... นั่นคือช่วยถีบส่งนายหละกัน

 

 

ซิวหมินยืนคอยเป็นเพื่อนลูฮาน  เพื่อรอให้จงแดซ้อมกีฬาเสร็จจนตัวเองถึงกับหลับใน  ซิวหมินที่กำลังยืนพิงกำแพงสัปหงกสะดุ้งเฮือกเมื่อลูฮานตบที่ไหล่ตนเองแบบรัวเร็วเพื่อปลุก ซิว  ซิวหมิน  มาแล้ว  มาแล้ว  จงแดเดินออกมาแล้ว   ลูฮานคลี่ยิ้มกว้างรอมานานร่วมสองชั่วโมงวันนี้เขาต้องทำให้ได้  ต้องส่งจดหมายรักนี่ให้กับคิมจงแดให้จงได้  ลูฮานกำจดหมายไว้อย่างมาดมั่น  เตรียมพร้อมยื่นให้กับอีกคนเมื่อเดินเข้ามาใกล้ 

 

 

ใกล้ถึงแล้ว  ใกล้แล้ว ลูฮานที่่เกาะขอบประตูหลบซ่อนอยู่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นคิมจงแดรุ่นน้องที่ตนเองหลงรักกำลังเดินออกมาโดยมีสาวๆ และหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด  คนพวกนี้ไม่ใช่อุปสรรคที่เสี่ยวลูฮานจะต้องหวาดหวั่นเสียหน่อย  อีกด้านหนึ่ง ... หือ...นั่นรุ่นพี่ลูฮานนี่   ดีโอหรือว่าโดคยองซูเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทอีกคนของลูฮานรีบวิ่งเข้ามาหาซิวหมินและลูฮาน 

 

 

รุ่นพี่ลูฮานมาหลบทำอะไรลับๆ ล่อๆ ครับ   ดีโอเอ่ยทักพร้อมมือบางที่ฟาดป๊าบลงไปบนหลังของลูฮานเต็มแรง  จงแดะ ... เฮ้ย!!   ด้วยแรงตบที่ไม่ใช่เบาทำให้ลูฮานที่กำลังจะก้าวออกไปส่งจดหมายรักให้กับจงแดถลาออกไปแบบผิดจังหวะทันที  คนตัวเล็กพุ่งพรวดเข้าไปกลางวง  ลูฮานชะงักยืนก้มหน้านิ่งอย่างคนทำอะไรไม่ถูก  นี่หล่อนมีอะไรยะ  จงแดซ้อมกีฬามาเหนื่อยๆ หลีกทางเซะ  จงแดจะได้รีบกลับไปพัก

 

 

ลูฮานที่กำลังอายกับการถลาออกมาของตนยืนกำจดหมายแน่น  ไม่เอาน่าอย่าไปพูดแบบนั้นสิเขาเป็นรุ่นพี่นะ ลูฮานดีใจน้ำตาแทบไหลเพราะจำได้ว่าเสียงที่ได้ยินนั่นคือเสียงของจงแดแน่นอน  อา...จงแดกำลังปกป้องเขา  พ่อคุณช่างเป็นคนดีเสียเหลือเกิน...  ลูฮานยืนก้มหน้ามือบางยื่นจดหมายไปตรงหน้าทำเอาทั้งกลุ่มเงียบกริบ  ลูฮานสูดหายใจก้มหน้าก้มตาบอกความในใจที่ตนเองมีกับคนที่ตนหลงรัก  ด้วยความกล้าที่รวบรวมไว้

 

 

ฉะ  ฉัน...ชะ...ชอบนายมาตั้งนานแล้ว  พระ...เพราะงั้น...ชะ...ช่วยกรุณารับความรู้สึกของฉันเอาไว้ด้วย   เงียบ...แล้วก็เงียบ...ความเงียบคืบคลานเข้าปกคลุมไปทั่ว  ซิวหมินค่อยๆ ยื่นมือไปสะกิดไหล่ลูฮานเบาๆ เอ่อ  ลุ ลูฮาน  หน่ะ นายคือ ...   ลูฮานสะบัดไหล่หนีก่อนหันกลับไปเอ็ดซิวหมิน นายอย่ายุ่งน่าซิวหมิน  กว่าฉันจะรวบรวมความกล้าเพื่อสารภาพได้ฉันต้องใช้เวลาขนาดไหน  เพราะงั้นฉันต้องบอกเขาให้ได้ว่าฉันรู้สึกยังไง

 

 

ซิวหมินถอนหายใจออกมาหนักๆ พร้อมสีหน้าเบื่อหน่าย   มือบางยกขึ้นนวดหว่างคิ้วตนเบาๆ ไอ้ลู...ช่วยกรุณาดูข้างหน้าก่อน   คำพูดของซิวหมินทำให้ลูฮานหันขวับกลับไปมอง  แล้วลูฮานก็ต้องตะลึงอึ้งกิมกี่  ...อิ๊บอ๋ายแล้ว...  เพราะตอนนี้จดหมายรักของตนกำลังอยู่ในมือของใครบางคน  และคนๆ นั้นมันก็ไม่ใช่คิมจงแดที่เขาหลงรัก  แต่เป็นไอ้ปลาหน้าปลวกที่ไหนสักแห่งที่ลูฮานก็บอกไม่ได้ว่าหมอนี่เป็นผู้เป็นคนจริงหรือเปล่า

 

 

จงแดหัวเราะออกมาเบาๆ มือหนายกขึ้นตบไหล่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายตนเบาๆ อา...เซฮุนดีใจด้วยนะ  ในที่สุดก็มีคนมาบอกรักนายสักที  ฮ่า ฮ่า ฮ่า เขาเป็นรุ่นพี่ที่น่ารักมากเสียด้วย  นายกับเขาคงเข้ากันได้ดีนะ  งั้นพวกผมฝากเซฮุนด้วยนะครับ  ผมไปหละ   ลูฮานได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบ  พะงาบ  เมื่อจงแดเดินผ่านตนไป   มีคนรสนิยมชอบของแปลกด้วยเนอะ หนึ่งในบรรดาสาวแฟนคลับของจงแดว่าพลางมองลูฮานด้วยแววตาตลกขบขัน

 

 

เมื่อพ้นร่างจงแดลูฮานก็กันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง  ผมเผ้ายุ่งเหยิงลูฮานไม่แน่ใจนักว่าหมอนี่เคยหวีผมมาบ้างหรือเปล่า  ใบหน้ามีหนวดเคราขึ้นประปรายบ่งบอกให้รู้เลยว่าวันๆ คงทำแค่โกนส่งๆ ไม่ได้ใส่ใจมากนักว่ามันจะเกลี้ยงหรือไม่เกลี้ยง  ใบหน้ามีแว่นตาหนาเตอะสีดำที่ลูฮานคิดว่าคนปกติธรรมดาเขาคงไม่คิดจะใส่กันนักหรอก  ซ้ำเสื้อผ้ายังเป็นแบบเก่าๆ มอมๆ ลูฮานมองสำรวจคนตรงหน้าที่ช่างต่างจากชายในฝันเขาราวฟ้ากับดิน

 

 

ตอนนี้ลูฮานได้แต่ตะลึงยืนมองชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง  รู้สึกว่าโลกทั้งโลกตอนนี้มันช่างมืดมน    คุณ ...   เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ลูฮานสะดุ้งน้อยๆ ตื่นจากภวังค์  ลูฮานทำปากพะงาบ  พะงาบ  จะบอกว่ากรูส่งจดหมายผิดคนแต่เสียงเจ้ากรรมมันดันไม่ออก  รุ่นพี่ลูฮานสินะ  ผมจะรับจดหมายนี่ไว้  ขอบคุณนะครับ  เอ่อ  หวังว่าต่อแต่นี้มีอะไรหนักนิดเบาหน่อยเราคงจะคุยกันได้  ผมจะพยายามดูแลรุ่นพี่ให้ดีที่สุด   ลูฮานแทบหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินประโยคนี้จากรุ่นน้องที่ตนเองไม่รู้จัก ...ตกลง...มรึงเป็นใคร...

 

 

บ้านของซิวหมิน ... ฮื้ออออออ  ฮื้ออออออ  ปึ๊ดดดดดด   ซิวหมินนั่งมองเสี่ยวลูฮานเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งร้องไห้มานานนับชั่วโมง  มือบางหันไปดึงทิสชู่อีกแผ่นแล้วส่งให้  ขอบใจ ลูฮานว่าพร้อมสูดน้ำมูกตนเองแรงๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกหมอนั่นว่าฉันส่งจดหมายผิดคน  ฉันต้องไปปรับความเข้าใจกับจงแดให้ได้  ไอ้ปลาหน้าปลวกนั่นมันเป็นใครฟร่ะทำไมถึงโผล่มารับจดหมายของฉันได้  มันเป็นใคร ...

 

 

ซิวหมินถอนหายใจออกมาหนักๆ มือบางยกขึ้นนวดขมับตนเองเบาๆ ถ้านายไปขอจดหมายคืนแล้วบอกเขาว่านายส่งผิดคนหละก็  ฉันว่านั่นคงยิ่งทำให้จงแดมองนายไม่ดีมากขึ้นแน่ๆ ลูฮานชะงักกึกหันมองเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจ นี่นายสนใจคิมจงแดจริงหรือเปล่าเนี่ย  ขนาดโอเซฮุนน้องชายต่างแม่ของจงแดนายยังไม่รู้จัก  แล้วเนี่ยนะที่บอกว่าหลงรักหมอนั่น  จะสารภาพรัก  ให้ตายเหอะ ... ซิวหมินว่าพลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ของตน

 

 

ลูฮานทำหน้ามึนมองเพื่อนรักงงๆ น้องชายต่างแม่ ???   ซิวหมินพยักหน้ารับเบาๆ อยากตบกะโหลกเพื่อนรักเต็มแก่  นี่ถ้าไม่เห็นว่ากำลังช็อคเพราะเรื่องจดหมายหละก็...พ่อจะตบกะโหลกเรียกสติสักทีสองที...  พ่อของจงแดมีภรรยาสองคน  คือแม่ของเซฮุนและจงแด  สองคนนั้นเป็นพี่น้องกันเห็นว่ารักแล้วก็สนิทกันมากเสียด้วย  คิดดูสิถ้าอยู่ๆ นายไปบอกเขาว่านายส่งจดหมายผิดคน  ถ้าจงแดรู้ว่ามีคนทำแบบนี้กับพี่น้องเขาจะรู้สึกยังไง

 

 

ลูฮานนั่งก้มหน้านิ่ง เขาคงจะรู้สึกว่าฉันเป็นคนไม่ดีแน่ๆ ที่ทำร้ายจิตใจพี่น้องเขาแบบนั้น  อึก  แล้ว  ฮื้อออ  ฉันต้องทำยังไงหละ  ฉันไม่ได้ชอบหมอนั่นนี่นา  หน้าตาแบบนั้นฉันชอบไม่ลงหรอก  ฮื้ออออ  พรุ่งนี้ฉันจะทำยังไงดี  ทำยังงายดี๊  แง๊งงงงงง  พี่น้องบ้าอะไรหละหน้าตาต่างกันราวฟ้ากับเหว  ฉันรับไม่ได้  รับไม่ด๊ายยยย  ฉันอยากต๊ายยยย   ซิวหมินถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นลูฮานล้มลงร้องไห้ฟูมฟายกับหมอน 

 

 

ที่ลูฮานพูดมาไม่ผิดหรอก  คิมจงแดมีหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา  รูปร่างสูงโปร่งแต่งตัวสะอาดเรียบร้อยอยู่ตลอดเวลา  เป็นคนยิ้มแย้ม  เพราะเก่งกีฬาบวกกับหน้าตาทำให้จงแดดังอย่างมากตั้งแต่ก้าวเข้ามาเรียน  ผิดกับ...โอเซฮุนคนน้อง  หมอนั่นใส่เสื้อผ้าเก่าๆ โทรมๆ มอมแมมตลอดเวลา  หนวดเคราดูเหมือนจะโกนบ้างไม่โกนบ้าง  ดีเสียแต่ว่าเรียนเก่ง  จนเป็นความหวังของโรงเรียนก็เลยพอมีชื่อขึ้นมาหน่อย

 

 

ซิวหมินเหลือบสายตาไปมองเพื่อนรักที่กำลังนอนก้มหน้าร้องไห้กับหมอน  สองมือสองขาดีดดิ้นไปมาพร้อมร้องไห้โวยวายไม่หยุด  ซิวหมินคลี่ยิ้มออกมาอย่างนึกขำ  บางทีคนอย่างโอเซฮุนอาจจะเหมาะสมกับลูฮานมากกว่าคิมจงแดก็ได้หละมั้ง  เพราะเท่าที่ดูโอเซฮุนดูเป็นผู้ใหญ่เหมาะที่จะดูแลลูฮานคนที่โตแต่ตัวแต่สมองไม่ยอมโตแล้วหละ  ซิวหมินได้แต่คิดในใจก่อนหันกลับไปทำการบ้านของตนเองต่อ  ปล่อยให้อีกคนอาละวาดฟาดหัวฟาดหางต่อไป

 

 

วันต่อมา ... ปึง!!  ลูฮานผวาเอาหลังพิงกำแพงไว้ทันทีเมื่อเปิดประตูบ้านมาเจอกับใครบางคนที่มายืนรอตนอยู่   สวัสดีครับ  ผมมารับรุ่นพี่ไปโรงเรียน   ลูฮานยกยิ้มเก้อๆ ก่อนหันไปมองด้านหลัง เอ่อ ... ทะ..ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน  แล้วนายตามฉันมาถูกได้ยังไง   โอเซฮุนคลี่ยิ้มน้อยๆ มือหนายกขึ้นดันแว่นตาหนาเตอะของตนให้เข้าที่ ผมไปรอรุ่นพี่ที่บ้านแต่เช้า  ที่บ้านบอกว่ารุ่นพี่มาค้างบ้านเพื่อนผมก็เลยขอที่อยู่เขามา

 

 

อ๊ะ ลูฮานร้องออกมาเบาๆ เมื่อกระเป๋าในมือตนถูกอีกคนคว้าไปถือเอาไว้แทน ไปกันเถอะครับ  คนเป็นแฟนกันก็ควรดูแลกันไม่ใช่เรอะ   คำพูดของเซฮุนทำเอาลูฮานทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้  ผิดกับซิวหมินที่เอาแต่ปิดปากกลั้นขำจนน้ำตาเล็ด  ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในโรงเรีย  ทุกดอย่างก็เป็นไปดังที่ลูฮานคิด  ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ ผู้คนหันมองลูฮานเป็นจุดเดียว  พร้อมกับชี้ไม้ชี้มือมาทางพวกตน  ลูฮานสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

 

 

หือ   เซฮุนร้องออกมาเบาๆ เมื่อกระเป๋าในมือถูกอีกคนฉวยไป  ฉะ  ฉันไปหละ ลูฮานว่าพร้อมวิ่งหนีอีกคนขึ้นห้องเรียนไม่คิดหันกลับมาสนใจอีก  เซฮุนมองตามแผ่นหลังของอีกคนไปจนลับตามือหนายกขึ้นดันแว่นตาหนาๆ ของตนที่ตกลงมาให้เข้าที่อีกหน ผมคงเป็นแฟนที่ใช่ไม่ได้เลยนะครับ  เพราะดูเหมือนว่าผมจะทำให้รุ่นพี่ลูฮานไม่พอใจซะแล้ว ซิวหมินหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่หรอกน่านายทำดีแล้วหละ  ลูฮานแค่ต้องใช้เวลาหน่ะ  ฉันไปนะ

 

 

ในห้องเรียน ... นายวิ่งหนีเขามาแบบนี้ดูไม่ดีเลยนะ   ซิวหมินว่าพร้อมวางกระเป๋านักเรียนของตนลง  ลูฮานที่นั่งวางหน้าลงกับโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง ก็แล้วจะให้ฉันทำยังไงหละ  ฉันอายนี่นา  หมอนั่นแลดูซกมกชะมัด  นายก็รู้ว่าความฝันฉันคืออะไร  ภาพที่ฉันกับจงแดเดินเข้าโรงเรียนมาด้วยกัน  ใครๆ ก็หันมามองด้วยความอิจฉา  แต่นี่  แต่นี่  ซิวหมิ๊นนนนน  ฉันอยากต๊ายยยยย ซิวหมินถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเพื่อนรักเริ่มโวยวายอีกครั้ง

 

 

พักเที่ยง ... TT_______TT  ลูฮานได้แต่น้ำตาตกในเมื่อเห็นเซฮุนมายืนรอตนเองอยู่ที่หน้าห้องเรียน  เพื่อนๆ ภายในชั้นต่างร้องตะโกนล้อกันยกใหญ่  เซฮุนกระแอมเล็กน้อยมือหนายกแว่นตาให้เข้าที่ รุ่นพี่จะทานอะไรดีครับ  ถ้าจะลงไปที่โรงอาหารผมจะได้ไปจองโต๊ะ  หรือจะทานขนมปังที่ดาดฟ้า  ผมจะได้ไปซื้อขนมปังมาให้   ลูฮานอ้าปากจะปฎิเสธแต่ทว่าจงแดกลับเดินเข้ามาเสียก่อน  มือหนาตวัดขึ้นโอบไหล่ของเซฮุนเอาไว้

 

 

ไงน้องชาย ... เอาใจแฟนใหญ่เลยนะ  น่าอิจฉาชะมัด  อา  รุ่นพี่ไปทานข้าวที่โรงอาหารด้วยกันดีกว่านะครับ ^^  เมื่อได้ยินคำชวนลูฮานก็จำต้องหุบปากฉับปฎิเสธอีกคนไม่ออก  ซิวหมิน ลูฮานหันมองเพื่อนรัก  ซิวหมินโบกมือไปมาเบาๆ ไม่หละ  ฉันต้องไปช่วยงานห้องสมุดนายไปกินกับเซฮุนเถอะ  แล้วเจอกันช่วงบ่ายนะ   ซิวหมินตบไหล่ลูฮานเบาๆ ก่อนคว้าเอกสารในมือแล้วเดินออกไป  ...ได้โปรด...อย่าปล่อยฉันไว้กันสองคน...ได้โปรด...T__T

 

 

โรงอาหาร ... ลูฮานอยากเอาหัวโหม่งโลกตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด  ทั้งๆ ที่จงแดเป็นฝ่ายชวนมาโรงอาหารเองแท้ๆ แต่จงแดกลับไปนั่งที่อื่นทิ้งเขาให้อยู่กับเซฮุนตามลำพัง  ผู้คนในโรงอาหารต่างพากันหันมามองคนทั้งสองพร้อมพากันหัวเราะคิกคัก  นี่ครับอาหารชุดบีที่รุ่นพี่สั่งไว้ เซฮุนวางอาหารลงตรงหน้าพร้อมยื่นตะเกียบส่งให้กับลูฮาน  ทานนะครับ  หือ ...   เซฮุนร้องครางออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าไร้ปฎิกริยาตอบรับจากลูฮาน

 

 

เซฮุนมองตามสายตาของลูฮานเห็นลูฮานมองแต่กลุ่มของจงแดก็ถอนหายใจออกมา รุ่นพี่อยากไปกินกับพวกนั้นหรือครับ   คำถามของจงแดทำให้ลูฮานสะดุ้ง  มือบางกำตะเกียบแน่น  ดวงตาหวานกวาดมองคนตรงหน้า  โอเซฮุนช่างต่างกับจงแดเหลือเกิน  หมอนี่ไม่ได้ครึ่งของจงแดเลยสักอย่าง (ดีอย่างเดียวที่เรียนเก่งกว่า)  เขารู้ว่าอาจผิดกับเซฮุนแต่ว่าเขาต้องบอก  บอกความจริงว่าจดหมายรักฉบับนั้นแท้จริงแล้วเขาต้องการจะส่งให้กับใคร...

 

 

********************************* ติดตามตอนต่อไปค่ะ  *********************************

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #638 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 14:23
    แหม่ อย่าให้น้องดูเเลตัวเองนะ อาลู่ เทพบุตรอ่ะ บอกเลย
    #638
    0
  2. #552 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 02:49
    ฮุนจ๋าไปแปลงโฉมซิ 5555
    #552
    0
  3. #548 suzakea (@suzakea) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 11:52
    อุต๊ะ ไรเตอร์กลับมาแล้วๆๆๆๆๆ เย้ๆๆๆ แต่คือว่า ถ้าน้องฮุนถอดแว่นทำตัวดีกว่านี้ก็น่าจะดีนะ พี่ลู่จะได้สนใจบ้าง หุๆๆๆ
    รีบๆเปลี่ยนแปลงตัวเองเดี๋ยวนี้!! 
    #548
    0
  4. #457 งินจัง (@514yunjae) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 21:37
    โอ๊ยยย ชอบจังเลยอ่ะเเบบ ความรักต้องห้ามจ้าาา

    #457
    0
  5. #417 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 21:09
    นี่แหละน้าที่เค้าเรียกว่าความรักทำให้คนตาบอด
    ลู่รักฮุนจนไม่แยกแยะถูกผิกแย้วววว
    #417
    0
  6. #410 MOP`repus★ (@pom_DD) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 16:53
    !!!!! เห๊ย!!! ดงเฮ!!!!! โอ้มายกร๊อซซซซซซ อ่านฟิคนี้มีแต่ลุ้นกัลุ้นข่าาาาา 555555555~
    #410
    0