SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 48 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 48

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

นอกจากพระเจ้าอาคยูฮยอนกับราชาจงอินแล้ว...เรายังสูญเสียคนสำคัญอีกคนไปด้วย
ไม่เป็นไรนะ...ผมรู้ว่าคุณพยายามแล้ว...ไม่เป็นไรคนดี...คุณยังมีผมอยู่
แม่เจ้ามอบให้ติดตัวไว้เผื่อว่าสักวันหากพ่อเจ้าได้เห็นเขาจะรู้ว่าเจ้าคือใคร
ข้ามีนามว่าอู๋ฟาน...หยกนี้คือของแทนตัวข้า...มอบให้กับบุตรข้าที่จะเกิดมา
แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาช้าๆ ลูฮานคลี่ยิ้มลางก่อนขยับปากด้วยคำพูดที่ไร้เสียง ...ข้า...ลาก่อน...

 ****************************************************************************************************************

 

 

...คำสาบาน...อา...ใช่...คำสาบาน...ที่ข้าต้องตายแบบนี้เพราะผิดคำสาบานกับผู้เป็นนายเหนือชีวิต...อย่างนั้นเรอะ...  เยซองล้มลงสิ้นใจบนพื้น  พร้อมกับซื่อเถาที่นำคนของตนตามมาทัน  คนของคีรัมที่เหลือล้วนตกใจแตกตื่นและรีบหนีตาย  เหลือเพียงลูฮานที่ยังคงนั่งอยู่ข้างกายองค์ชายเซฮุนไม่ได้ขยับตัวหนีแม้แต่น้อย ...

 

 

ลูฮานรีบเข้าไปค้นตัวของเยซอง  ยาถอนพิษ   ลูฮานรีบเข้าไปประคององค์ชายเซฮุนไว้แล้วให้ยาถอนพิษไปหนึ่งเม็ด  ยามีแค่สองเม็ดพอดี  เอาไปให้เขาสิ   ลูฮานส่งยาให้กับองค์ชายอู๋ฟาน  องค์ชายอู๋ฟานรีบคลานเข้ามาหาราชาจงอินที่นอนหายใจรวยรินบนพื้น  หมับ!!  ราชาจงอินคว้ามือขององค์ชายอู๋ฟานเอาไว้แล้วส่ายหน้าไปมา  ท่านได้ยินแล้วนี่ว่ายามีแค่สองเม็ด อึก  ยานั่น...ไม่ใช่ข้าท่านควรให้มันกับคนที่ควรช่วยมากกว่าข้า...ไค  

 

 

ซื่อเถาเข้าควบคุมคนของเยซองเท่าที่จะจับตัวไว้ได้  ก่อนเข้าแก้มัดให้กับแบคฮยอนและดีโอ  ดีโอถลาเข้ามาหาราชาจงอินทันที  ราชาจงอินนอนมองหน้าของดีโอนิ่ง  มือหนายกขึ้นเกลี่ยพ่วงแก้มนิ่มแผ่วเบา คยองซู...หากชาติหน้ามีจริงข้าขอได้คู่กับเจ้าอีก  แต่ว่าไคก็คงจะอธิฐานแบบเดียวกับข้า  และเขากับข้าก็คงต้อง...ทำให้เจ้าลำบากใจอีกครั้ง  แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังขอให้ได้เจอเจ้า  เผื่อว่าข้าจะมีโอกาสได้เคียงคู่เจ้าอีกสักครั้ง...อีกสักครั้ง  

 

 

ดีโอนิ่งไปทันทีเมื่อมือหนาที่เกลี่ยแก้มตนอยู่ตกลงพื้น  ไม่  อึก  ไม่!!   ดีโอกอดร่างของราชาจงอินแน่น  ร้องไห้ปานใจจะขาดก่อนที่ร่างเล็กจะค่อยๆ เอนตัวลงอย่างช้าๆ และ ... ตุ๊บ!!  คยองซู!! ”  องค์ชายอู๋ฟานรีบเข้ารับร่างของดีโอเอาไว้   อ๊ะ...องค์ชาย...เลือด!!   แบคฮยอนชี้ให้องค์ชายอู๋ฟานดู  รอยเลือดที่เปื้อนออกมาทำให้แบคฮยอนรีบมองดูร่างของดีโอจนทั่วแต่ก็ไร้บาดแผล  องค์ชายอู๋ฟานเบิกตากว้าง อย่าบอกนะว่า...ไม่จริง...ทหารพาพระมเหสีกลับวัง...เดี๋ยวนี้

 

 

องค์ชายอู๋ฟานใช้ผ้าเท่าที่หาได้ห่อตัวดีโอไว้แล้วนำขึ้นม้าตัวเดียวกับตนควบกลับวังหลวงอย่างเร่งรีบ  โดยมีแบคฮยอนใช้ม้าอีกตัวควบตามมาติดๆ  พร้อมทหารคุ้มกันบางส่วน  และทหารอีกส่วนเข้าคุมตัวของลูฮานเอาไว้พากลับวังหลวงโดยมีซื่อเถาเป็นผู้ควบคุม  ลูฮานหันมององค์ชายเซฮุนที่นอนหมดสติด้วยความเป็นห่วง  จากที่ดูราชาจงอินสิ้นใจในระยะเวลาอันสั้น  ทำให้รู้ว่าเยซองใช้พิษแรงกว่าทุกๆ ครั้ง  ทำให้ลูฮานได้แต่เป็นกังวล 

 

 

พิษร้ายแรงขนาดนั้นใช่ว่าได้ยาถอนพิษแล้วจะได้ผล  เพราะเขาไม่รู้ปริมาณยาพิษที่เยซองใช้อย่างแน่นอน  ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้ยาถอนพิษได้ผลด้วยเถอะ ...  ลูฮาน   ซื่อเถาเอ่ยเรียกพลางโบกมือเป็นสัญญาณบอกกับคนของตนไม่ต้องมัดมือของลูฮาน ข้าไว้ใจเจ้าให้ดูแลองค์ชายเซฮุนกลับวังหลวงของซูซาได้ใช่ไหม   ลูฮานจ้องมองร่างขององค์ชายเซฮุนนิ่ง  สายตาที่ลูฮานแสดงออกมาทำให้ซื่อเถาถอนหายใจออกมาหนักๆ ฝากเขาด้วยนะ

 

 

พระตำหนักหลวง ... เมื่อทหารมาถึงพร้อมยาถอนพิษพระเจ้าอาคยูฮยอนก็สิ้นใจไปแล้ว  พระพันปีหลวงร่ำไห้พร่ำโทษที่คยูฮยอนตายเป็นเพราะเวรกรรมที่ตนได้ก่อไว้โดยการพรากลูกผู้อื่นไป  ทำให้ตนต้องถูกพรากลูกไปบ้าง  ทหารมอบยาถอนพิษให้กับหมอหลวงเพื่อใช้ช่วยไคต่อไป  เหตุการณ์เหมือนจะดีขึ้นจนกระทั่งองค์ชายอู๋ฟานพาดีโอกลับมาถึง  หมอหลวงละจากไคเข้าตรวจอาการดีโอก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

 

 

พระมเหสีทรง ... กระหม่อมเสียใจด้วย ... พระมเหสีทรงตกพระโลหิต (แท้งลูก)  ตอนนี้พระอาการมิสู้ดีนัก  กระหม่อมจะให้แพทย์หญิงคอยดูแลใกล้ชิด   แบคฮยอนทรุดลงร้องไห้ทันที  มือบางกุมมือของเพื่อนรักเอาไว้แน่น  องค์ชายอู๋ฟานมองคนทั้งสองก่อนถอนหายใจออกมา  มือหนาวางไว้บนบ่าเล็กแล้วบีบเบาๆ กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวก่อนเถอะ  แล้วค่อยกลับมาดูอาการคยองซูใหม่  ตอนนี้เขาคงยังไม่ได้สติหรอก

 

 

แบคฮยอนนั่งอยู่ด้านหน้าองค์ชายอู๋ฟานบนม้าตัวเดียวกัน  ใบหน้าสวยหวานเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด  องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดใช้สองแขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ อึก   แบคฮยอนสะอื้นออกมาเบาๆ ก่อนหันกลับไปมองคนด้านหลัง  แบคฮยอนเอนหน้าซบลงบนอกแกร่ง ลูกของดีโอกับ ... ไค  ทั้งๆ ที่พวกเขามีทายาทกันแล้วแต่กลับ  อึก  ไม่น่าเเลย  ถ้าดีโอฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่า ... ลูกเขาไม่อยู่แล้ว

 

 

องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมามือหนายกขึ้นลูกผมแบคฮยอนเบาๆ ไคกับคยองซูต้องเสียใจมากแน่ๆ ที่เสียลูกไป  เพราะฉะนั้นเราควรต้องอยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้กับพวกเขา  เอาหละรีบกลับพระตำหนักไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสียที  พวกเราคงต้องเปลี่ยนไปอยู่ที่พระตำหนักหลวงกันยาวเชียวหละ   องค์ชายอู๋ฟานพาแบคฮยอนกลับพระตำหนัก  องค์ชายเซฮุนถูกพาไปอยู่ที่พระตำหนักหลวงเพื่อรักษาตัวกับไค  ลูฮานถูกขังไว้ที่คุกหลวงรอการไต่สวน

 

 

สามวันต่อมา ... องค์ชายเซฮุนหายดีเป็นปกติเพราะยาถอนพิษที่ได้รับอย่างทันท่วงทีเหลือเพียงบาดแผลอีกเล็กน้อย  ไคอาการสาหัสไม่น้อยเพราะบาดแผลและพิษที่แล่นไปทั่วร่าง  หลังได้รับยาไคยังคงมีไข้สูงและต้องได้รับยารักษาอย่างต่อเนื่อง  เพราะเคยเห็น  ได้กลิ่นและได้สัมผัสทำให้หมอหลวงสามารถผสมยาถอนพิษเพิ่มได้อีกไม่ยาก  ไม่นานพิษในร่างไคก็ถูกถอนออกจนหมด  แบคฮยอนอยู่เฝ้าดีโอทั้งวันทั้งคืนเรียกว่านอนเฝ้าไม่ยอมห่าง 

 

 

ดีโอยังคงหมดสติและเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา  ทันทีที่ดีโอฟื้นขึ้นสิ่งแรกที่ถามหาแน่นอนว่ามันคือสิ่งที่แบคฮยอนกลัวมาตลอด  ดีโอรู้ตัวอยู่แล้วว่าท้องและเมื่อรู้ว่าตนสูญเสียลูกไปดีโอก็ร้องไห้ออกมา  เฝ้าโทษตัวเองที่ทำให้ลูกของตนและไคต้องจากไป  อึก  แบคฮยอน  ไค ไครู้เรื่องนี้หรือยัง   แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาน้อยๆ องค์ชายอู๋ฟานสั่งทุกคนห้ามบอกจนกว่าไคจะหายดี  ดีโอทำไมถึงไม่บอกใครเรื่องลูก  ทำไมไม่บอกฉัน

 

 

ดีโอหันหน้าไปมองอีกทาง ฉันกะจะบอกกับไคหลังงานเลี้ยง  อยากให้ราชาจงอินจากวังหลวงไปเสียก่อน  ฉันไม่อยากทำร้ายราชาจงอิน  แต่ไม่คิดเลยว่าลูกจะ ... อึก  ไคต้องโทษฉันแน่ๆ  แบคฮยอนฉันทำให้ลูกเขา ... แบคฮยอนกอดดีโอแน่น  ไม่หรอกดีโอไคเป็นคนมีเหตุผล  เขาต้องเข้าใจแน่ๆ  ทำใจให้สบายนะ  พักผ่อนเถอะ  อาการดีขึ้นเราจะได้ไปเยี่ยมไคกัน  นอนพักเถอะนะ   แบคฮยอนรอจนดีโอหลับไปอีกหนจึงได้ก้าวออกมาจากห้อง

 

 

แบคฮยอนออกจากพระตำหนักของดีโอเดินตรงไปยังพระตำหนักหลวงของไค  แบคฮยอนชะงักไปเมื่อเห็นไคลุกเดินได้บ้างแม้จะยังต้องมีคนช่วยคอยช่วยพยุง  ข้างกายมีหมอหลวงและองค์ชายอู๋ฟานนั่งอยู่  ไคหันไปยิ้มให้เมื่อเห็นแบคฮยอนเดินเข้ามา  ไคยังคงแลดูสง่าแม้จะมีใบหน้าซีดเซียวลงไปบ้าง  แบคฮยอนหันไปมององค์ชายอู๋ฟานเห็นองค์ชายอู๋ฟานพยักหน้าให้เบาๆ เป็นสัญญาณที่รู้กันว่าตอนนี้ไคแข็งแรงดีและพร้อมที่จะรับรู้แล้ว

 

 

หมอหลวงโค้งลงแล้วเดินออกไปอย่างรู้งาน  องค์ชายอู๋ฟานเหลือบสองสบตากับแบคฮยอนก่อนที่จะพากันถอนหายใจออกมา  เราไม่ได้บอกเพราะเห็นว่าเจ้ายังป่วย  แต่ไค ... นอกจากเราจะสูญเสียพระเจ้าอาคยูฮยอน  ราชาจงอินแล้ว  เรา ... ยังสูญเสียคนสำคัญอีกคนไป   ไคหันมองคนทั้งสอง  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน  หลายวันมานี้เขาไม่เห็นดีโอมาเยี่ยมหรือมาเฝ้าเลย  แต่ในเมื่อองค์ชายอู๋ฟานบอกว่าดีโอปลอดภัย  งั้นใครกันหละ ....

 

 

องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมาหนักๆ ดวงตาคมจ้องนิ่งไปบนพื้น  มือหนากำชายผ้าตนเองแน่น คยองซูตอนนี้ยังพักรักษาตัวที่พระตำหนัก  เขาคงมีเรื่องอยากคุยกับเจ้า  ไค...เขาพยายามอย่างที่สุดแล้ว  เจ้าต้องเข้าใจ   ไคนิ่งไปนิดหันมองแบคฮยอนและองค์ชายอู๋ฟานสลับกันไปมา  แค่ท่าทางของคนทั้งสองก็ทำให้ไคพอจะอ่านทุกสิ่งออก  ไคที่แม้จะอ่อนแรงแต่ก็เดินได้ตะโกนเรียกมหาดเล็กให้พาตนไปยังพระตำหนักของพระมเหสีคยองซูทันที

 

 

ไคหย่อนตัวลงนั่งที่ด้านข้าง  ดีโอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงการมาของใครบางคน  ดีโอนอนมองหน้าไคนิ่งก่อนที่จะโผเข้ากอดอีกคนแน่น  ไค .. อึก .. ขอโทษ  ฉันขอโทษ  ไค ... ลูก  อึก  ลูก   ไคกอดดีโอแน่นดวงตาคมหลับลงช้าๆ  ลูกของเขากับคนที่เขารักจากไปแล้ว  ไคกดจูบที่ขมับของดีโอเบาๆ ดีโอลูกเราไปดีแล้ว  ไม่เป็นไรนะ  ผมรู้ว่าคุณพยายามแล้ว  ไม่เป็นไร  ไม่เป็นไร  คนดี  คุณยังมีผมอยู่  เรายังมีจงแดอยู่นะ

 

 

แม้จะเสียใจที่ต้องเสียลูกแต่ไคก็รู้ดีว่าดีโอเองก็เสียใจไม่แพ้ตน  ซ้ำอาจจะมากกว่าตนเสียด้วยซ้ำ  จะกล่าวโทษใครก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะเรียกคนที่ต้องสูญเสียไปแล้วให้กลับคืน  ตลอดหลายวันไคเปลี่ยนมาอยู่ที่พระตำหนักของดีโอ  ทั้งสองเฝ้าคอยดูแลกันและกันจนหายดี  ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อรู้ว่าต่อไปตนต้องเจอกับอะไร  ปัญหาอีกมากมายที่รออยู่  ไหนจะเรื่องลูกที่ตายไป  ไหนจะเรื่องของ ... ลูฮาน

 

 

หลายวันต่อมา ... พระตำหนักหลวง ... เหล่าขุนนางเรียกร้องให้ประหารลูฮานเสียโดยต่างพากันกล่าวโทษว่าที่ต้องเสียทารกน้อยไปเป็นเพราะลูฮาน  ทำให้ไคต้องเบิกตัวลูฮานมาที่พระตำหนักและทำการไต่สวนด้วยตนเอง  ลูฮานถูกจับนั่งคุกเข่าต่อหน้าทุกๆ คน  โดยมีองค์ชายเซฮุนเป็นคนเล่าเรื่องทุกอย่างที่รู้ให้ทุกคนได้ฟัง  องค์ชายอู๋ฟานนิ่งอึ้งไปทันทีเมื่อได้รู้  องค์ชายอู่ฟานเปิดกล่องหยิบกำไลหยกขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา 

 

 

พระพันปีหลวงหลับตาลงพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลริน  ปากก็พร่ำรำพึงกับตนเอง  เวรกรรม  ข้าพรากลูกอู๋ฟาน  ลูกอู๋ฟานพรากลูกข้า  เวรกรรม   ลูฮานที่ได้รู้เรื่องจากองค์ชายเซฮุนเบิกตากว้างจ้องมององค์ชายอู๋ฟานนิ่ง  เจ้าโกหก  องค์ชายเซฮุนเจ้าโกหก   ลูฮานตะโกนก้องค้านเรื่องที่ตนเองได้ยิน  ลูฮาน!!   องค์ชายอู๋ฟานตวาดก้องทำให้ลูฮานชะงักกึก  องค์ชายอู๋ฟานกำกำไลหยกแน่น  ดวงตาคมเลื่อนไปมองสบตากับลูฮาน 

 

 

เจ้ามีหยกที่แม่เจ้ามอบให้บ้างไหม  หยกที่ข้าเคยให้กับแม่เจ้า  มันคือของขวัญจากข้า  ของขวัญที่ข้าสั่งทำขึ้นเพื่อมอบให้กับทายาทของข้ากับเขาที่จะเกิดมาในสักวัน   ลูฮานนั่งนิ่งไม่ตอบหากแต่ดวงตาหวานกลับเคลื่อนกรอกไปมาอย่างสับสน  จงฮยอนยื่นถาดมาตรงหน้าองค์ชายอู๋ฟาน  หยกทรงกลมเนื้อดีทำให้องค์ชายอู๋ฟานสะอื้นออกมา  มือหนาหยิบหยกขึ้นมายื่นไปตรงหน้าของลูฮาน นี่ของเจ้าใช่ไหม  ของที่แม่เจ้าให้ติดตัวไว้

 

 

มอบให้เจ้าติดตัวไว้ตลอดเวลา  ให้รักษาไว้ให้จงดี  เผื่อว่าสักวันหากพ่อเจ้าได้เห็นเขาจะรู้ว่าเจ้าคือใคร   ลูฮานนิ่งอึ้งลูฮานเงยหน้าขึ้นมองสบตาองค์ชายอู๋ฟานด้วยอาการตกตะลึง ไม่จริง  เจ้ารู้ได้ยังไง  รู้เรื่องที่แม่ข้าบอกกับข้าได้ยังไง  เจ้ารู้ได้ยังไง   ลูฮานตะคอกถามพร้อมจะถลาเข้ามาหาทำให้ทหารต้องช่วยกันกดตัวลูฮานเอาไว้  องค์ชายอู๋ฟานวางหยกลงตรงหน้าของลูฮาน  ข้ารู้เพราะคำพูดนั้นข้าบอกกับแม่เจ้าด้วยตัวเอง

 

 

* 55% *

 

 

องค์ชายอู๋ฟานกวาดดวงตามองหน้าลูฮานพร้อมน้ำตาที่ไหลริน  ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าจะพิสูจน์ให้ดูว่าหยกนี้คือของข้า  ความลับที่ข้าคนเดียวที่รู้   องค์ชายอู๋ฟานกำดาบในมือแน่นก่อนหันด้ามดาบกระแทกลงไปบนหยกแรงๆ  ลูฮานผวาเข้ากอบเศษหยกเบื้องหน้าขึ้นมา  แต่แล้วอะไรบางอย่างก็ทำให้ชะงัก  กระดาษแผ่นเล็กๆ ถูกซ่อนเอาไว้ในหยกที่ตนคล้องติดตัวอยู่เป็นประจำ  ลูฮานหันมองสบตากับองค์ชายอู๋ฟานก่อนที่จะค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาดู

 

 

ข้อความในกระดาษทำให้ลูฮานหมดเรียวแรง  ...ข้ามีนามว่าอู๋ฟาน...องค์ชายรัชทายาทอันดับสองแห่งซูซา...หยกนี้คือของแทนตัวข้า...มอบให้กับบุตรข้าที่จะเกิดมา...ทายาทอันเป็นพยานรักของข้าองค์ชายอู๋ฟานและดงเฮ...  องค์ชายอู๋ฟานมองหน้าลูฮานด้วยแววตาอ่อนโยน  ข้าเหมือนมีลางสังหรณ์  ข้าสั่งทำหยกชิ้นนี้ขึ้นมาให้กับดงเฮ  ก่อนที่ดงเฮจะหายตัวไปเพียงห้าวัน  ข้าคิดว่าเขาตายไปแล้วข้าจึงไม่ได้ออกตามหาเขาอีก

 

 

ลูฮาน ... ผั๊วะ!!  ลูฮานปัดมือขององค์ชายอู๋ฟานออก  ดวงตาหวานมีทั้งแววตาเสียใจ  แข็งกร้าวและสับสน  เจ้าไม่ใช่พ่อข้า  พ่อข้าตายไปแล้ว  พ่อข้าคือคิบอม  ข้าเป็นคนคีรัมไม่ใช่ซูซา  เจ้าไม่ใช่  ไม่ใช่  ไม่ใช่ ลูฮานตะโกนลั่นพร้อมใช้สองมืออุดหูตนเองแน่น  องค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงช้าๆ ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมา  พ่อรักแม่เจ้านะ  รักมาก  ถ้ารู้ว่าเขามีเจ้าอยู่  ถ้ารู้ว่าเขายังไม่ตาย  ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินพ่อคงออกตามหาพวกเจ้า

 

 

กำไลนี้พ่อให้แม่เจ้าไว้เพื่อบอกให้รู้ว่าพ่อรักแม่เจ้าแค่ไหน   แบคฮยอนที่นั่งฟังอยู่ค่อยๆ หลับตาลง  ร่างเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ  ดีโอหันมองตามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงหมายจะลุกตามออกไปแต่ก็ถูกไคดึงมือเอาไว้  ไคส่ายหน้าไปมาเบาๆ ก่อนถอนหายใจออกมา คนที่จะทำให้แบคฮยอนหายเศร้าได้ไม่ใช่คำปลอบใจหรอก  แล้วก็ไม่มีใครทำได้ด้วย  นอกจาก ... องค์ชายอู๋ฟานคนเดียว

 

 

หลังการไต่สวนลูฮานจะถูกเอาตัวไปขังไว้ที่คุกหลวงอีกครั้ง  แต่องค์ชายอู๋ฟานก็ห้ามเอาไว้แล้วให้ควบคุมตัวลูฮานไว้ที่พระตำหนักตน  โดยสาบานว่าตนจะคอยจับตาดูลูฮานไม่ให้หนีไปได้  เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดองค์ชายอู๋ฟานหันกลับไปมองยังตำแหน่งที่แบคฮยอนนั่งอยู่แต่ก็ว่างเปล่า  องค์ชายอู๋ฟานหันไปมองสบตาไค  ไคคลี่ยิ้มบางพลางพยักหน้าน้อยๆ อย่างให้กำลังใจ  องค์ชายอู๋ฟานส่งกำไลหยกคืนให้กับลูฮานก่อนก้าวออกไปจากพระตำหนักหลวง

 

 

ศาลาริมน้ำ ... แบคฮยอน   องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยเรียก  หากแต่แบคฮยอนก็ยังคงเงียบไม่ยอมหันมา  ข้ายอมรับว่าข้ารักดงเฮมาก  มากจนไม่คิดว่าข้าจะรักใครได้อีก  พอเสียดงเฮไปข้าก็ไม่เคยไว้ใจคำว่าความรัก  ข้าออกเที่ยว  หาความสำราญไปวันๆ  ไม่จริงจังกับใครๆ  จนกระทั่งมาพบเจ้า ... เมื่อคิดได้ว่าเจ้าคือคนที่สามารถเปิดใจข้าได้มันก็สายไปแล้ว  กำไลนั่นไม่ได้อยู่กับข้าอีกต่อไปแล้ว  เพื่อให้เจ้าได้รู้ว่าคือคนที่ข้าเลือกข้าจึงได้ทำแบบนี้

 

 

แบคฮยอนข้าขอโทษ  หากเจ้าจะไม่อภัยให้ข้าอีกข้าก็คงต้องยอมรับ  คนที่ผิดมาแต่ต้นก็คือข้า  แต่หากมีหนทางใดที่จะทำให้เจ้าอภัยให้และกลับมาเป็นแบคฮยอนของข้าอีกครั้ง  ข้าก็ยินดีที่จะทำ  ทำทุกวิถีทาง  ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจ้าคนเดิมคืนมา ...   องค์ชายอู๋ฟานยืนนิ่งรอฟังคำตอบจากอีกฝ่าย  หากแต่แบคฮยอนก็ยังเงียบดังเดิม  องค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงหมุนตัวหันหลังให้กับแบคฮยอนที่ยืนอยู่ 

 

 

แบคฮยอนสะอื้นออกมาน้อยๆ ค่อยๆ หันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังจะเดินจากไป คุกเข่าลงสิ   เสียงที่ดังขึ้นทำให้องค์ชายอู๋ฟานชะงักกึก  ร่างสูงหันกลับมามองแบคฮยอนอีกครั้ง  แบคฮยอนที่ยังคงมีคราบน้ำตานองหน้ามองสบตากับองค์ชายอู๋ฟานนิ่ง ทำไม ... เป็นแม่ทัพเลยถือยศคุกเข่าให้คนที่ต่ำกว่าไม่ได้หรือยังไง องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางเดินเข้าไปยืนอยู่เบื้องหน้าของแบคฮยอน เจ้าไม่เคยต่ำกว่าผู้ใด  ไม่เคย  

 

 

องค์ชายอู๋ฟานค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าลงเบื้องหน้าของแบคฮยอน  แบคฮยอนเงื้อมือขึ้นสูงองค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงช้าๆ หมายจะให้อีกคนได้ตีตนให้สมใจกับความผิดที่ตนได้ปิดบังเอาไว้  แต่ ... หมับ!!!  องค์ชายอู๋ฟานลืมตาขึ้นด้วยความตกใจกับสัมผัสอุ่นของวงแขนบางที่ตวัดโอบกอดตนเอาไว้  อึก  ผมเกลียดคุณ  เกลียดจนอยากจะฆ่าทิ้ง  แต่ผมก็รัก  รักจนฆ่าไม่ลง  ผมโกรธคุณ  โกรธจนอยากจะหนีไปให้ไกลแสนไกล  แต่ก็ทำไม่ได้เพราะหัวใจมันไม่รักดี 

 

 

ผมโกรธคุณ  ไม่ได้โกรธที่คุณไปมีใคร  ไม่ได้โกรธที่คุณรักใคร  แต่ที่ผมโกรธ  โกรธเพราะคุณปิดบังผม  กำไลนั่นผมไม่เอาก็ได้  ตำแหน่งพระชายาผมไม่เอาก็ได้  แต่ขอแค่ความจริง  อย่าปิดบังผมอีก  แค่บอกกับผมตรงๆ สัญญาได้ไหม  ทำได้ไหม   แบคฮยอนกอดร่างหนาขององค์ชายอู๋ฟานเอาไว้แน่น  หากเป็นก่อนหน้านี้ตนคงโกรธจนไม่อาจอภัยให้  แต่เพราะได้ผ่านอะไรมาไม่น้อย  เห็นความสูญเสียมาก็มาก  ทำให้แบคฮยอนทำใจปล่อยวางแล้วในทุกๆ สิ่ง  และพร้อมที่จะให้อภัยเพราะรู้ดีว่าองค์ชายอู๋ฟานก็ต้องเจออะไรมามากมายไม่น้อยไปกว่าตน

 

 

องค์ชายอู๋ฟานยิ้มออกมาทั้งน้ำตา  แขนแกร่งตวัดโอบกอดตอบคนตัวเล็ก  ได้สิ ... ข้าสัญญา ... ข้าจะเล่าทุกอย่างให้เจ้าฟัง  ข้าขอโทษที่ปิดบังเจ้า  ข้าขอโทษ   ไม่ไกลออกไปไคและดีโอพากันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคนทั้งสองคืนดีกันได้  ลูฮานที่กำลังจะถูกพาตัวไปพระตำหนักองค์ชายอู๋ฟานยืนมองภาพตรงหน้านิ่ง  ลูฮานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฟ้าเบื้องบน  ภาพของมารดาปรากฏชัดในความทรงจำ  ตลอดมาแม่เขามักจะใส่กำไลหยกนั่นติดตัวอยู่เสมอ 

 

 

ไม่ว่าคิบอมจะหาเครื่องประดับที่งดงามสักแค่ไหนมาให้แม่เขาก็ไม่เคยเหลียวแล  ตลอดมาแม่ไม่เคยใส่ใจว่าคิบอมจะทำอะไร  ไม่ว่าคิบอมจะทำเลวแค่ไหนก็ไม่เคยห้าม  ตอนนั้นตนเข้าใจว่าเพราะแม่รักคิบอมถึงได้ยอมตามใจ  แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว  ตลอดมาแม่แค่ยอมอยู่กับคิบอมก็เพราะเขา  เพราะอยากให้เขาได้มีที่ที่มั่นคง  และตลอดมาคนที่แม่รักมีแค่คนเดียว  นั่นก็คือพ่อที่แท้จริงของเขา ... องค์ชายอู๋ฟานคนนั้นนั่นเอง

 

 

ลูฮานหันมองภาพขององค์ชายอู๋ฟานที่ยืนกอดกับแบคฮยอน  ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฎภาพของมารดาที่กำลังนั่นมองกำไลหยกด้วยแววตาเศร้า  และหลังจากนั้นแม่ก็ถอดกำไลหยกเก็บไม่เอามันออกมาอีกเลย  ตอนนั้นเขาเคยเอ่ยถามมารดาว่าเพราะเหตุใด  มารดาตอบเขาว่า  ...แม่ไม่ใช่เจ้าของมันอีกแล้ว...บิดาเจ้ามีคนที่คู่ควรแล้ว...แม่เชื่อว่าคนๆ นั้นต้องเป็นคนดีพร้อม...พ่อเจ้าถึงได้เลือกคนๆ นั้น ... กำไลนั่นไม่ใช่ของแม่อีกแล้ว ...  ตอนนี้ลูฮานรู้แล้วว่ามารดาตนหมายถึงอะไร 

 

 

ตอนนั้นแม่คงรู้แล้วว่าองค์ชายอู๋ฟานแห่งซูซาอภิเษกแต่งตั้งอัครชายาและรู้ว่าคนที่ถูกเลือกไม่ใช่ตนอีกแล้ว  แม่จึงเก็บกำไลหยกไว้เพื่อส่งมันคืนให้กับผู้ที่ควรได้มันไป  แม้แม่จะรักองค์ชายอู๋ฟานมากแต่แม่ก็ยอมตัดใจ  ตลอดมาแม่คงคิดจะคืนกำไลหยกนี้ให้กับองค์ชายอู๋ฟาน  เพื่อให้เขานำมันไปมอบให้กับคนที่เลือกไว้ข้างกาย  ... ลูฮานถูกพาตัวมาถึงพระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน  เมื่อมาถึงลูฮานก็หันไปบอกกับมหาดเล็ก ข้าขอพบพระชายาได้ไหม

 

 

พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... แบคฮยอนชะงักไปนิดเมื่อรู้ว่าลูฮานต้องการจะพบกับตน  แบคฮยอนหลับตาลงก่อนพยักหน้ารับรู้ ข้าจะไปพบกับเขา  ห้ามใครติดตามนะ   แม้จะถูกพวกนางกำนัลค้านแต่แบคฮยอนก็ไม่คิดจะสนใจ  แบคฮยอนมาพบลูฮานที่ห้องดังที่ลูฮานต้องการ  ลูฮานคุกเข่าลงแล้วส่งกำไลหยกให้กับแบคฮยอน  แบคฮยอนยืนมองมันนิ่งก่อนที่จะค่อยๆ ยื่นมือไปดันมือของลูฮานกลับ  ลูฮานเงยหน้าชึ้นมองแบคฮยอนอย่างไม่เข้าใจ

 

 

ลูฮานเล่าเรื่องของแม่ตนให้กับแบคฮยอนได้ฟัง  รวมถึงความปรารถนาของมารดาที่อยากจะคืนกำไล  แม้จะไม่ได้บอกตรงๆ แต่ลูฮานก็รู้ดีว่าแม่ตนต้องการจะบอกอะไรในคำกล่าวในวันนั้น  แบคฮยอนคลี่ยิ้มบางมองลูฮานอย่างเอ็นดู แม่เจ้าเป็นคนดีนะ  น่าเสียดายที่เราไม่มีโอกาสได้พบกัน  ไม่งั้นข้ากับเขาคงได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเป็นแน่  กำไลหยกนั่นเจ้าเก็บมันเอาไว้เถอะ  องค์ชายอู๋ฟานให้มันกับแม่เจ้าเพราะฉะนั้นมันก็จะเป็นของแม่เจ้าตลอดไป  

 

 

ลูฮานมองแบคฮยอนอย่างตื้นตัน  ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มพร้อมพยักหน้ารับ  ...ท่านแม่ท่านคิดถูกแล้ว...พระชายาแบคฮยอนเป็นคนดีจริงๆ...เขาคู่ควรดังเช่นที่ท่านว่า...องค์ชายอู๋ฟานมีคนดีคอยดูแลแล้ว...ท่านวางใจได้แล้ว...  ตลอดเวลาที่ลูฮานยังคงถูกคุมตัว  องค์ชายอู๋ฟาน  องค์ชายเซฮุน  แบคฮยอนและองค์ชายซิวหมินก็จะแวะเวียนมาหาลูฮานอยู่เสมอ  มาพูดคุย  กินข้าวด้วยกัน  ลูฮานคลี่ยิ้มรู้สึกตื้อตันที่ทุกๆ คนยังคงดีกับตน  แม้ว่าตนจะก่อเรื่องเอาไว้ไม่ใช่น้อย

 

 

หลายวันต่อมา ... ลูฮานที่กำลังนอนหลับสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงพวกนางกำนัลพูดคุยกัน  ลูฮานกำมือแน่นเมื่อรู้ว่าชาวคีรัมที่เป็นคนของเยซองถูกจับได้หมดแล้ว  แม้จะรู้ว่าตนไม่ใช่คนคีรัมแต่คนพวกนั้นก็เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา  ลูฮานแอบออกจากห้องหมายจะไปพูดขอร้องกับองค์ชายอู๋ฟาน  หากแต่เรื่องที่ได้ยินกลับทำให้ลูฮานนิ่งอึ้ง ... พระชายาแบคฮยอนกำลังพูดคุยอยู่กับ ... จงฮยอนหัวหน้าราชองครักษ์ของราชาจงอิน

 

 

ลูฮานที่ได้ยินทุกอย่างหลับตาลงอย่างช้าๆ  ร่างบางก้าวออกมาจากที่ซ่อน  นายทหารคนหนึ่งร้องตะโกนพร้อมวิ่งเข้ามาหมายจับกุมตัวของลูฮาน  ลูฮานตวัดมือแย่งดาบมาแล้วฆ่านายทหารเสีย  หนึ่งคน  สองคน  สามคน  แบคฮยอนรีบออกมาจากห้องร้อมห้ามลูฮานเอาไว้  แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาช้าๆ เมื่อเห็นลูฮานหันมามองตน  ลูฮานคลี่ยิ้มลางก่อนขยับปากด้วยคำพูดที่ไร้เสียง ...ข้า...ลาก่อน...  ลูฮานกระโดดข้ามกำแพงหนีออกไปจากพระตำหนัก  โดยมีจงฮยอนพาคนจำนวนหนึ่งออกติดตามไปติดๆ ...

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

** ต้นเรื่องมีคนรู้เรื่องราชาจงอินถูกพิษและคนที่รู้ว่าไคมีหน้าตาเหมือนราชาจงอินมีเพียงแค่ไม่กี่คน  หนึ่งในนั้นมีหมอหลวงด้วย  อ่านทวนได้นะคะ ..

 

 
 

747 ความคิดเห็น

  1. #634 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 01:07
    อาลู่  อย่าทำแบบนั้น
    #634
    0
  2. #521 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 22:45
    ฮืออออออออออออออออออ
    ทำไมเราเศร้า เราสงสารด๊องอ่า TT
    เรื่องกำไลนี่คือแบบเราเศร้าจริงๆ น้ำตาคลอเลย
    ด๊องน่าสงสารมากเลย รักมากแค่ไหนก็ต้องตัดใจแล้ว
    แบคฮยอนก็เป็นคนดีมาก มากเลยอะ
    สงสารไคโด้ ราชาจงอินไปแล้วจริงๆสิ่นะ TT
    #521
    0
  3. #492 「Choopa★Milk」 (@doublejoker96) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 10:06
    อ่าาาาาาา ไม่ได้ตายแต่หนีไปหรอ
    คือยังไงเซฮุนก็คงไม่ไดีสมหวังกับลู่ฮานอยู่ดีสินะ T^T
    #492
    0
  4. #478 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 12:09
    ว่าแล้วว่าโด้ท้อง รู้สึกได้ตั้งแต่ตอนที่แล้วละ เหมือนโด้อยากบอกอะไรบางอย่าง แต่ดันแท้งซะได้ TT
    ราชาจงอินเราก็ตายอีก โฮฮฮฮฮฮ คราวนี้ตายจริงๆใช่มั๊ยคะ เชื่อแล้วที่ไรท์บอกดราม่า
    แล้วนี่ลู่ได้ยินอะไรเข้าล่ะเนี่ย เข้าใจผิดอะไรรึป่าว
    #478
    0
  5. #477 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 11:05
    ลู่ฮานจะหนีไมอ่า เราว่าไม่โดนประหารหรอก หนีไปแบบนี้แล้วเซฮุนล่ะ
    #477
    0
  6. #475 ผีผีผี (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 03:42
    ลูฮานโดนประหารแหงมแซะ ..แงงงงง
    #475
    0
  7. #470 Yilove (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 15:41
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ลุ้นโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!

    ไรเตอร์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (ไม่รู้จะพูดอะไร รู้แต่อยากอ่านแล้ว 555 มันส์มั่กๆ เลย)
    #470
    0
  8. #469 RatTaem (@wiparat-za) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 14:27
    ลู่ฮาน!!!
    #469
    0
  9. #467 kumi (@janmy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 17:30
    ลู่หานห้ามตายนะ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ อ้ากกกกกกกกก!! ห้ามตายๆๆๆๆ เราเป็นคนที่ชอบอ่านแบบนางเอกหรือพระเอกตายนะ แต่เรื่องนี้ไม่อ่ะ จบแบบแฮปปี้เถอะ TWT
    #467
    0
  10. #465 「Choopa★Milk」 (@doublejoker96) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 11:05
    ฮื่อออออออออออ ลูฮานจะตายแน่เลยยย
    ในประวัติศาสตร์ถึงได้บอกว่าเซฮุนไม่มีมเหสีหรือสนมที่ไหนเลย TOT

    #465
    0