SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 47 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 47

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

 ที่ข้ากีดกันดงเฮไม่ใช่เพราะเขาเป็นแค่สามัญชน...แต่เขากำลังจะทำให้ลำดับรัชทายาทเปลี่ยนไป

ดงเฮกำลังตั้งครรภ์ลูกของข้...เสด็จย่าท่านทำได้ยังไง...นั่นลูกข้านะ...ลูกของข้า

ลูฮานเล็งธนูในมือไปที่ร่างของไค...ฉึก!!...องค์ชายอู๋ฟานนิ่งค้างเมื่อร่างของไคค่อยๆ..ล้มลงกับพื้น

ลูกธนูปักลงที่ต้นขาขององค์ชายอู๋ฟาน...ลูฮานเล็งธนูดอกต่อไปแต่เยซองกลับส่งศรที่มียาพิษอาบไว้ให้แทน

  ****************************************************************************************************************

 

 

ตอนนี้ทหารของท่านไม่มีแล้ว  พวกเขาหลับไปหมดแล้ว  อ๋อ  ข้าลืมแนะนำตัวไป  ข้าคือเยซอง  อดีตแม่ทัพเอกแห่งคีรัม  นายทหารคนสนิทของราชาคิบอม  วันนี้กระหม่อมคงต้องขอทูลเชิญทั้งสองพระองค์เสด็จไปกับกระหม่อม  ในฐานะ ... ตัวประกัน 

 

 

แบคฮยอนและดีโอเดินมากุมมือกันไว้แน่น พะ  พวกเจ้าจะทำอะไรพวกเรา   ดีโอแม้จะกลัวจนมือที่กุมมือแบคฮยอนไว้สั่นน้อยๆ แต่ก็ยังเอ่ยถามด้วยหวังถ่วงเวลาเผื่อว่าจะมีคนตามมา  เยซองหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมก้าวเท้าเข้าหาคนทั้งสอง ข้าไม่ทำอะไรพวกท่านหรอก  แค่จะใช้เป็นตัวประกันในการหลบหนี  อา  หลังจากที่พวกเราหนีสำเร็จเราก็จะปล่อยตัวพวกท่านเอง  ไม่ต้องห่วงเราไม่คิดทำร้ายพวกท่านจริงๆ

 

 

ถ้าเจ้าคิดจะไปก็ให้รีบไปเสียแต่ตอนนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปและไม่เอาความ  แต่หากขืนยังยุ่งกับพวกเราราชาจงอินและองค์ชายอู๋ฟานไม่ปล่อยพวกเจ้าแน่   เยซองหัวเราะออกมาเบาๆ พลางหันไปมองสบตากับคนทั้งสอง พวกเขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก  เพราะอีกไม่นานพวกเขาก็จะไปท่องเที่ยวที่ยมโลกกันแล้ว  คิดว่าพวกเราจะใช้พวกท่านเป็นตัวประกันเพื่อการใดหละ  หลังการสังหารราชาจงอินแล้วเกราะชั้นดีในการหลบหนีก็คือพวกท่าน

 

 

ดีโอและแบคฮยอนอึ้งไปทันทีเมื่อได้รู้  แบคฮยอนหันขวับไปมองหน้าลูฮานที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตน  ลูฮานเจ้ามันคนทรยศ   ลูฮานเดินเข้าไปหาแบคฮยอนมือบางกระชากกำไลหยกออกมาจากมือของแบคฮยอนแล้วเก็บมันลงกล่องดังเดิม ถ้าจะให้ถูกท่านต้องเรียกข้าว่าองค์ชายลูฮานต่างหาก  ข้าคือองค์ชายแห่งคีรัม  โอรสเพียงคนเดียวของราชาคิบอม  เอาตัวพวกเขาไป ดีโอและแบคฮยอนจำต้องยอมตามลูฮานไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

ตลอดทางแบคฮยอนสังเกตเห็นดีโอที่มีท่าทางกังวลแปลกๆ  มือบางกอดตัวเองเอาไว้แน่น  ท่าทางของดีโอทำให้แบคฮยอนเป็นห่วงไม่น้อย  ดีโอไม่เป็นอะไรหรอกน่า  ไคต้องหาทางช่วยพวกเราได้แน่ๆ   ดีโอหันมองสบตากับแบคฮยอนแววตาสั่นไหวกังวลปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน คือแบคฮยอน...เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก ดีโอนั่งก้มหน้านิ่งไม่ควรเลยที่จะเอาเรื่องทุกข์ใจไปสุ่มให้กับแบคฮยอนอีก  อีกอย่างถ้าพวกนั้นรู้ว่าเขากำลัง ...

 

 

 

พระตำหนักหลวง ... องค์ชายอู๋ฟานนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพระพันปีหลวงแจจุง  แจจุงเดินวนรอบตัวองค์ชายอู๋ฟานพลางกระแทกไม้เท้าตนลงพื้นแรงๆ อู๋ฟานเจ้าคิดเล่นตลกอะไร  บอกย่ามาว่ากำไลที่ย่าให้ไปอยู่ที่ไหน  ทำไมถึงหให้กำไลหยกปลอมกับแบคฮยอน คำถามของพระพันปีหลวงทำให้ไค  ราชาจงอิน  และพระเจ้าอาคยูฮยอนเบิกตากว้างตะโกนถามออกมาอย่างพร้อมเพรียง อะไรนะ !!!  กำไลหยกปลอม

 

 

อู๋ฟานบอกย่ามาว่ากำไลหยกที่ย่าให้เจ้าไปไหน  ทำไมเจ้าถึงสั่งทำขึ้นมาใหม่แล้วก็มอบมันให้กับแบคฮยอน   องค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงช้าๆ มือหนากำกันไว้แน่น  ดวงตาคมเหลือบมองสบตากับพระพันปีหลวง เสด็จย่าน่าจะรู้ดีว่ากำไลนั่นอยู่ที่ไหน  และอยู่กับใคร  กระหม่อมให้มันไปกับเขาตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว พระพันปีหลวงนิ่งอึ้งไปก่อนที่จะเซน้อยๆ ไครีบเข้าประคองแจจุงเอาไว้ทันที  เจ้า ... ให้กำไลนั่นกับดงเฮ  อา  เวรกรรม

 

 

แจจุงทรุดลงนั่งกับพื้น  องค์ชายอู๋ฟานหันไปก้มหมอบลงกับพื้นเบื้องหน้าพระพันปีหลวง กระหม่อมรู้ว่าพระพันปีหลวงหมายมั่นจะให้อี้ชิงเป็นอัครชายาของกระหม่อม  แต่ตอนนั้นใจของกระหม่อมมีให้กับคนเพียงคนเดียว  กระหม่อมจึงได้ตัดสินใจมอบมันให้กับดวงใจที่กระหม่อมมี  กระหม่อมรู้ว่ากระหม่อมทำผิด  กระหม่อมไม่ควรได้รับการอภัย  แต่ในตอนนั้นกระหม่อมรับดงเฮจากใจจริง  รักเขายิ่งกว่าชีวิตที่กระหม่อมมี

 

 

แจจุงส่ายหน้าไปมาก่อนค่อยหลับตาลงอย่างช้าๆ ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเป็นสาย  ไม่เลยอู๋ฟานเจ้าไม่ผิด  คนที่ผิดควรเป็นข้า  ข้าไม่ควรเข้าไปก้าวกายชีวิตเจ้า  ไม่ควรเข้าไปกะเกณฑ์ให้เจ้าต้องเดินตามเส้นทางที่ช้ามอบให้  ไม่เช่นนั้นเจ้ากับดงเฮก็คงได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข  เจ้าคงไม่กลายเป็นองค์ชายเจ้าสำราญที่หารักเพียงแค่ข้ามคืน  ข้าเองที่ทำให้เจ้าต้องกลายเป็นแบบนี้  ข้าเอง ... ข้าเองที่ผิด

 

 

องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางมองพระพันปีหลวงพลางส่ายหน้าไปมา ไม่เลยเสด็จย่า  เพราะหากวันนั้นทุกอย่างไม่เป็นไปเช่นนั้น  วันนี้ข้าคงไม่มีแบคฮยอนอยู่เคียงข้างกาย  หากวันนั้นข้ากับดงเฮได้ครองคู่กัน  วันนี้ข้าอาจทำให้เขาต้องเสียน้ำตาเพราะข้าอีกครั้ง  ยามเมื่อแบคฮยอนก้าวเข้ามาข้าถึงเข้าใจทุกสิ่ง  ดงเฮไม่ใช่คู่ของข้า  พระพันปีหลวงทรงอย่าโทษตัวเองอีกเลย  กระหม่อมเข้าใจในพระประสงค์ที่ทรงกระทำลงไป

 

 

พระพันปีหลวงแจจุงสะอื้นหนัก  ไม่เลยอู๋ฟาน  เจ้าไม่เข้าใจ  ไม่เข้าใจ  ที่ย่ากีดกันดงเฮไม่ใช่แค่เขาคือสามัญชน  แต่เขา ... เขากำลังจะทำให้ลำดับรัชทายาทในการครองบัลลังก์เปลี่ยนไป  ย่าในตอนนั้นยอมไม่ได้ที่จะให้เชื้อพระวงศ์มีสายเลือดของสามัญชนเข้ามาเจือปน  ย่าต่างหากที่ต้องขออภัยจากเจ้า  ย่าต่างหาก   องค์ชายอู๋ฟานกรอกตาไปมา  ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ดงเฮ ... กำลังตั้งครรภ์ ... ตั้งครรภ์ลูกของข้า  ลูกของข้ากับเขา

 

 

ย่ารู้ว่าถ้าเจ้ารู้เจ้าต้องทำทุกทางเพื่อให้ดงเฮเข้าวัง  ย่า... ย่าจึงตัดสินใจส่งคนไปสังหารดงเฮเสีย  ให้ฆ่าเขาและลูกไม่ให้พวกเขาสองแม่ลูกเข้ามาทำให้สายเลือดอันสูงส่งของราชวงศ์ต้องแปดเปื้อน  ย่า ... องค์ชายอู๋ฟานก้าวถอยหลังไปหลายก้าวก่อนเงยหน้าขึ้นหัวเราะออกมาดังๆ เสด็จย่าท่านทำได้ยังไง  นั่นลูกข้านะ  ลูกของข้า  หลานของท่านเหมือนกัน  ทำไม  อา  นี่สินะคือความหมายของพระเจ้าอาที่พยายามจะบอกก่อนหน้านี้

 

 

ราชาจงอินและพระเจ้าอาคยูฮยอนต่างพากันถอนหายใจออกมาหนักๆ  ไคยืนมองคนทั้งหมดด้วยความรู้สึกเศร้าใจ  ใยผู้คนในสมัยนี้จึงถือยศชั้นวรรณะของตนเองกันนัก  ทำไมถึงไม่มองว่าทุกๆ คนก็มีเลือดสีแดงเหมือนๆ กัน  ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ พลางมององค์ชายอู๋ฟานที่ทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปในเวลาเดียวกันอย่างเห็นใจ  ไคยืนกำมือแน่นหากมีเวลาพอเขาต้องลดความเชื่อนี้แล้วทำให้ทุกคนมองคนอื่นๆ ให้เท่าเทียมกันให้จงได้

 

 

แว่บ!!  แสงสะท้อนจากด้านบนทำให้พระเจ้าอาคยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมอง  เมื่อเห็นว่ามันคือมือธนูที่กำลังเล็งตรงมาที่ไคพระเจ้าอาคยูฮยอนก็เบิกตากว้าง  ร่างสูงรีบพุ่งเข้าผลักไคให้พ้นทางทันที  ฉึก!!  ลูกธนูปักลงตรงหน้าอกของพระเจ้าอาคยูฮยอน  ไคและราชาจงอินรีบคลานเข้าไปดึงตัวพระเจ้าอาคยูฮยอนเข้าหลบ  ทหาร  ทหาร  ราชองรักษ์  มีคนร้าย  มีคนร้าย  อารักขาฝ่าบาท ... เร็ว

 

 

ไม่นานทหารองครักษ์นับร้อยก็เข้ามาถึงอย่างรวดเร็ว  พระเจ้าอาคยูฮยอนนอนบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด  ราชาจงอินเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นบาดแผล ลูกธนูมีพิษ  พิษแบบเดียวกับที่ข้าเคยเจอก่อนหน้านี้  บัดซบ   ราชาจงอินว่าใช้ผ้าซับเลือดข้างๆ บาดแผลเอาไว้  พระเจ้าอาคยูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ มือหนาดึงลูกธนูออกจากอกตน ไม่...ถ้าทำแบบนั้นพิษจะกำเริบเร็วขึ้นนะ   ราชาจงอินว่าพลางดึงมือของพระเจ้าอาคยูฮยอนเอาไว้

 

 

คยูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคมเหลือบมองหน้าราชาจงอิน  องค์ชายอู๋ฟานและพระพันปีหลวงสลับกันไปมา  มันเป็นเวรกรรมของข้าเอง  ตอนแรกข้าสั่งคนให้ไปสังหารจงอินด้วยพิษแบบเดียวกัน  และตอนนี้มันก็ย้อนกลับมาหาข้าเองแล้ว  อา  พระมารดา  พระเจ้าอาคยูฮยอนเอ่ยเรียก  แจจุงรีบถลามากุมมือของคยูฮยอนเอาไว้ ข้าไม่เคยเลยที่จะทำให้พระมารดาภูมิใจ  กระหม่อมขอประทานอภัยด้วย  ข้าช่างเป็นลูกที่อกตัญญูนัก

 

 

แจจุงยกมือขึ้นปาดน้ำตา  มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ไม่เลย  ไม่เลยคยูฮยอน  แค่เจ้าเกิดมามันก็ดีเหลือเกินแล้วสำหรับแม่  ดีเหลือเกินแล้ว  แค่นั้นเจ้าก็ให้พรที่ประเสริฐสุดกับแม่แล้ว   พระเจ้าอาคยูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ มือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับมารดาตน  นี่ก็คงเป็นเวรกรรมที่ได้ก่อเอาไว้  อึก  ท่าน ... ท่านพรากลูกของอู๋ฟานไป  และตอนนี้ข้าก็กำลังจะถูกพรากไปจากท่าน  อา ...

 

 

ทหารพาพระเจ้าอาเข้าไปหลบในพระตำหนักก่อน  ไประ ... ไม่จริง   ไคชะงักเมื่อหันไปมองยังหลังคาฝั่งตรงข้าม  แบคฮยอนและดีโอถูกมัดติดไว้กับเสา  ทั้งสองคนมีชายหลายสิบคนยืนรายล้อมอยู่และหนึ่งในนั่นก็คือ ... ลูฮาน  องค์ชายอู๋ฟานตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นลูฮาน  ลูฮานหันลูกธนูยิ่งใส่ฝ่ายไคอีกครั้ง  แต่พอองครักษ์จะยิ่งธนูตอบโต้ไคและองค์ชายอู๋ฟานกลับตะโกนห้ามเอาไว้  ทำให้ทหารไม่กล้าที่จะโต้กลับเหล่าองครักษ์จึงทำได้แค่วิ่งหาที่หลบ

 

 

บ้าจริง   องค์ชายอู๋ฟานสบถออกมาดังๆ ก่อนหันไปมองสบตากับไคและราชาจงอินที่หลบอยู่ด้วยกัน  จะเอาไง  จะตอบโต้ก็ไม่ได้ไม่งั้นสองคนนั้นถูกลูกหลงไปด้วยแน่ๆ  แต่จะหลบอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้  เพราะพวกนั้นไม่ปล่อยพวกเราแน่ ไคนิ่งคิดก่อนค่อยๆ โผล่ขึ้นไปมอง เจรจา ... งานนี้ต้องหลอกล่อให้พวกนั้นเจรจากับเราก่อน   ไคถอดเสื้อคลุมออกแล้วโบกไปมาเหนือหัว  ร่างสูงค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อน

 

 

เยซองยกมือห้ามพลธนูของตน  ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบาง  ในที่สุดเวลาที่ข้ารอคอยก็มาถึง  เอาสิลูฮาน ... สังหารราชาจงอินซะ  แก้แค้นให้กับคิบอมบิดาเจ้า   เยซองยื่นธนูอาบยาพิษส่งให้  ลูฮานเล็งธนูในมือไปที่ร่างของไค  ไม่สนว่าคนที่ก้าวออกมากำลังจะเอ่ยอะไร  มือบางปล่อยสายธนูในมือตนทันที  ลูกธนูแหวกอากาศพุ่งตรงมาที่ร่างของไคทันที  ฉึก!!  องค์ชายอู๋ฟานนิ่งค้างเมื่อร่างของไคค่อยๆ ล้มลงกับพื้น

 

 

เฮ้ย... เกิดอะไรขึ้น  ท่านแม่ทัพ  พะ  พวกเขา   ทหารคนหนึ่งของเยซองร้องลั่นเมื่ออยู่ๆ ร่างของแบคฮยอนกับดีโอก็โปร่งแสงและกระพริบเบาๆ คลายกำลังจะเลือนหายไป  เยซองเดินมากระชากไหล่ของดีโอแรงๆ ก่อนตะคอกถาม พระมเหสีคยองซูคิดจะเล่นตลกอะไรกับข้า  คิดว่ากลลวงแค่นี้จะหลอกข้าได้หรือยังไง ดีโอที่ถูกกระชากประกอบกับการดิ้นรนทำให้ผ้าที่ปิดปากตนอยู่หลุดออก  ดีโอน้ำตาร่วงพรู่มองคนที่ล้มลงเหมือนใจจะขาด

 

 

* 50% *

 

 

ไค!!  ไม่นะไค  ไค  ไม่  อึก  ปล่อย  ไค   ดีโอดิ้นสุดแรง  เชือกจะบาดข้อมือจนมีเลือดไหลซึมก็ไม่คิดสนแล้ว  ตอนนี้ตนอยากกระโดดลงไปดูไคที่นอนนิ่งบนพื้นเสียมากกว่า  พระมเหสีหยุดนะ   ลูฮานเข้ามาตะคอกอีกคน  มือบางยกขึ้นซัดเข้าที่ต้นคอเพื่อให้ดีโอสลบไป  ลูฮานหันไปมองสบตากับแม่ทัพเยซองรู้ดีว่าถ้าพระมเหสีคยองซูไม่เงียบไปซะก่อนหละก็คงไม่พ้นถูกเยซองสังหารเป็นแน่  ...พระชายา  พระมเหสี  ข้าช่วยพวกท่านได้แค่นี้จริงๆ...

 

 

ราชาจงอินที่คอยแอบมองอยู่  เมื่อเห็นอีกฝ่ายเหมือนกำลังสับสนก็ก้าวออกมาจากที่ซ่อนตะโกนสั่งเหล่าองครักษ์ทันที ยิงสิ  ฆ่าพวกมันซะ   เยซองเบิกตากว้างมือหนากำคันธนูแน่น พวกเราถูกหลอก  เจ้านั่นคือตัวเงา  ราชาจงอินยังไม่ตาย  ถอยก่อน  ถอยเร็ว ... เยซองหันไปสั่งคนของตน  ก่อนหันไปตะโกนบอกกับราชาจงอินที่ด้านล่าง หากพวกเจ้ากล้าตามมาหละก็  เตรียมตัวรับศพของพระชายาแบคฮยอนและพระมเหสีคยองซูได้เลย

 

 

พระตำหนักหลวงในเวลาต่อมา ... หมอหลวงเข้ามาหมอบลงตรงหน้าของราชาจงอิน ทูลฝ่าบาทโชคดีที่กระหม่อมเคยรักษาพิษชนิดนี้ให้พระองค์มาก่อน  ทำให้กระหม่อมพอจะชะลอพิษเอาไว้ได้  แต่ว่าก็แค่ชั่วคราวหากไม่ได้รับยาถอนพิษพระเจ้าอาคยูฮยอน  กับท่านไค  ก็คง ... ราชาจงอินทุบกำปั้นลงกับขอบไม้แรงๆ ด้วยความโกรธ  เราต้องออกตามไม่งั้นพวกเขาไม่รอดแน่   ราชาจงอินว่าก่อนหันกลับไปมองคนทั้งสองด้วยความเป็นห่วง

 

 

องค์ชายอู๋ฟานยืนนิ่งมือหนากำดาบแน่น  ไม่จำเป็นหรอก  พวกนั้นต้องการจะฆ่าเรา  ข้าก็จะไปหาเขาเอง  หากพวกเราปรากฏตัวโดยไม่มีผู้ติดตามพวกเขาต้องออกมาหาเราแน่ๆ   องค์ชายอู๋ฟานว่าทำท่าจะก้าวออกไป  หากแต่พระพันปีหลวงกลับเรียกเอาไว้เสียก่อน อู๋ฟาน   องค์ชายอู๋ฟานชะงักเท้าหันกลับมามองสบตากับพระพันปีหลวง เสด็จย่าเรื่องมันผ่านมาแล้ว  ข้ากับดงเฮคงไร้วาสนาต่อกันจริงๆ รวมถึง ... ลูกของข้าด้วย

 

 

องค์ชายอู๋ฟานหันมองไปด้านหน้า  ภาพของแบคฮยอนในชุดมหาดเล็กกำลังยิ้มหัวเราะอย่างสดใส  ภาพของตนกับแบคฮยอนที่ยืนเถียงกันอยู่หน้าพระตำหนักเมื่อวันส่งตัวคยองซูเข้าถวายตัว  องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางมองภาพแบคฮยอนที่ติดอยู่ในความทรงจำ กระหม่อมรู้ตัวเองแล้ว  ต่อให้มีดงเฮในวันนั้น  หากวันนี้กระหม่อมได้พบกับแบคฮยอนกระหม่อมก็ต้องเลือกแบคฮยอนอยู่ดี  และบางทีข้าคงทำให้ดงเฮได้เสียใจยิ่งกว่าในวันนี้

 

 

องค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงภาพของแบคฮยอนยังคงส่งยิ้มละไมมาให้  กระหม่อมติดค้างแบคฮยอนหลายเรื่องนัก  กระหม่อมรู้ว่าทำผิดต่อเขา  กระหม่อมอยากขอโทษเขาด้วยตัวเอง  อยากโอบกอดเขาไว้อีกครั้ง  หากมีโอกาสกระหม่อมอยากจะเล่าทุกๆ อย่างให้เขาได้ฟัง  ทุกๆ สิ่ง  ทุกๆ อย่าง  ไม่คิดปิดบังอีก  จะไม่มีความลับสำหรับพวกเราอีกแล้ว   องค์ชายอู๋ฟานว่าก่อนก้าวเดินไปเบื้องหน้า  เตรียมม้าข้าจะออกนอกวัง  ห้ามผู้ใดติดตาม

 

 

ราชาจงอินหันมองร่างที่กำลังหายในรวยรินของพระเจ้าอาคยูฮยอนและไค  ก่อนหันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างขององค์ชายอู๋ฟาน เสด็จย่ากระหม่อมฝากไคด้วย  กระหม่อมเองก็ติดค้างเขามากมาย  หากไม่มีเขาซูซาคงไม่รอดพ้นมาจนบัดนี้  กระหม่อมจะทำทุกวิถีทางให้เขารอดให้ได้  กระหม่อมจะรีบกลับมา   ราชาจงอินว่าก่อนวิ่งตามองค์ชายอู๋ฟานไป  ทั้งสองกระโดดขึ้นม้าแล้วควบออกไปนอกประตูวังทันที

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... ด้วยความร้อนใจทำให้ซื่อเถาส่งนกสื่อสารถึงทหารคนที่ตนเชื่อใจสืบหาคนของคิบอมที่ยังหลงเหลืออยู่  และเหมือนเรื่องบังเอิญที่คนของเยซองที่แฝงตัวอยู่กำลังคิดหลบหนีไปรวมกันที่ซูซา  เมื่อรู้ข่าวองค์ชายเซฮุนและซื่อเถาก็รีบเดินทางกลับวังเพื่อคาดคั้นเอาความจริงจากคนของเยซอง  ความจริงที่ได้รู้ทำให้องค์ชายเซฮุนนิ่งอึ้ง  อัครมเหสีของคิบอมก่อนเปลี่ยนมาใช้ชื่อใหม่เดิมมีชื่อว่าดงเฮ  และมีโอรสด้วยกันหนึ่งคน ... องค์ชายลูฮาน

 

 

องค์ชายเซฮุนรีบกระโดดขึ้นม้าควบตรงกลับมายังซูซาโดยไม่มีการเตรียมตัวแม้แต่น้อย  ตอนนี้เซฮุนร้อนใจจนไม่อาจรอให้ซื่อเถาจัดกำลังทหารให้ตนได้แล้ว  ตลอดเวลาที่อยู่บนม้าคำพูดจากคนของเยซองมันคอยย้ำเตือน  ชื่อที่สลักไว้บนกล่อง ... องค์ชายอู๋ฟาน ... คนในภาพคือดงเฮ ... ตอนที่บาดเจ็บและจากซูซามาดงเฮก็ตั้งครรภ์แล้ว ... และ ... กำไลที่ถูกวาดลงในภาพ  ถ้าจำไม่ผิดมันคือกำไลอันเดียวกันกับที่พระชายาแบคฮยอนมี

 

 

ดงเฮตั้งครรภ์ตอนเจอกับคิบอม  และคิบอมก็หลงรักดงเฮจนไม่คิดฆ่าซ้ำยังยอมรับลูกของดงเฮและรักเหมือนลูกของตน  ถ้างั้นลูฮานก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคิบอม  ภาพเหมือนที่องค์ชายอู๋ฟานวาด  กำไลที่จะต้องมอบให้กับอัครชายา  กำไลที่คนในภาพสวมยู่ ... บางทีลูกของดงเฮอาจเป็นลูกของ ... ภาพทุกอย่างเหมือนประติดประต่อได้ในสมองขององค์ชายเซฮุน  องค์ชายเซฮุนใช้แส่ฟาดใส่ม้าตนไม่ยั้ง  ไปสิ  เร็วเข้า  ก่อนที่ลูฮานจะทำอะไรลงไป

 

 

ม้าสีขาวปลอดทะยานผ่านความมืดและความหนาวเหน็บ  สายลมเย็นไม่อาจดับไฟร้อนลุ่มในอกขององค์ชายเซฮุนได้เลยแม้แต่น้อย  มือหนายังคงกระหน่ำฟาดแส้ลงไปหนักๆ  ปากก็พร่ำบอกกับม้าไม่หยุด  เร็วสิ  ลูฮานรอข้าก่อน  รอก่อน  เจ้ากำลังจะทำผิด  กำลังจะทำผิด  ลูฮานเจ้าฆ่าองค์ชายอู๋ฟานไม่ได้นะ  ฆ่าเขาไม่ได้  ไม่ได้ ... ด้วยบุญคุณของซูซาที่ปลดปล่อยตนออกจากคีรัมทำให้ตลอดทางองค์ชายเซฮุนมีเจ้าเมืองต่างๆ คอยช่วย

 

 

สองวันต่อมา ... ชายป่าของเมืองซูซา ... องค์ชายอู๋ฟานและราชาจงอินเดินทางมาตลอดทางโดยไม่คิดปิดบังใบหน้าซ้ำองค์ชายอู๋ฟานยังมาในชุดของแม่ทัพเสียเต็มยศ  ทั้งสองลัดเลาะไปตามป่าด้วยคิดว่าหากคนของคีรัมจะออกมาก็คงไม่พ้นชายป่า  เพราะง่ายต่อการพลางตัวและหลบหนี  และการคาดคะเนขององค์ชายอู๋ฟานก็ถูกต้อง  เมื่อพ้นเขตเมืองของหน้าด่านซูซา  ลูฮานและเยซองพร้อมคนของคีรัมจำนวนหนึ่งก็ออกมาล้อมพวกตนเอาไว้

 

 

อึก  หนีไปสิ  จะบ้าหรือยังไง  มาสู้กับคนเป็นสิบแค่สองคนองค์ชายอู๋ฟานคุณบ้าไปแล้ว  หนีไปสิ  หนีไป  หนี  อึก  หนี   แบคฮยอนร้องไห้ไปด้วยตะโกนบอกไปด้วยเมื่อเห็นองค์ชายอู๋ฟานเดินตรงเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย  เยซองชะงักไปนิดก่อนคลี่ยิ้มบาง ช่างเด็ดเดี่ยวนัก ... กั้นราชาจงอินออกไปให้องค์ชายอู๋ฟานได้ผ่านเข้ามา   คนของคีรัมจำนวนหนึ่งวิ่งเข้ามาทำให้ราชาจงอินต้องชักดาบเข้าสู้สกัดกั้นเอาไว้ 

 

 

ลูฮานตวัดมือขึงลูกธนูอย่างรวดเร็วแล้วเล็งตรงไปที่ร่างขององค์ชายอู๋ฟาน ฉึก!!  ธนูดอกแรกปักลงที่ต้นขา  องค์ชายอู๋ฟานทรุดลงไปเล็กน้อยก่อนดึงมันออกแล้วก้าวไปข้างหน้าต่อไป  ดีโอและแบคฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม  องค์ชายอู๋ฟานจ้องนิ่งที่ใบหน้าของแบคฮยอนในขณะที่ก้าวไปด้านหน้าอย่างไม่ลังเล  แบคฮยอนข้ามีเรื่องมากมายอยากบอกกับเจ้า แบคฮยอนหลับตาลงแล้วส่ายหน้าเบาๆ ไม่เอา อึก ไม่ฟัง ไม่

 

 

ฉึก!! ธนูดอกที่สองปักลงที่หัวไหล่  องค์ชายอู๋ฟานผงะไปเล็กน้อยแต่ก็ยังคงก้าวต่อไปข้างหน้า  กลับไปซะ  ผมไม่อยากฟัง  ไม่อยากฟัง  ไม่ต้องการจะฟังด้วย  กลับไป  กลับไปสิ   แบคฮยอนทั้งดิ้นทั้งตะโกนแต่ดูเหมือนองค์ชายอู๋ฟานจะไม่คิดสนใจแม้แต่น้อย  ร่างสูงยังคงก้าวเข้าหาไปเรื่อยๆ  ลูฮานจะเล็งธนูดอกต่อไปแต่เยซองกลับกดมันลง  พร้อมส่งศรที่มียาพิษอาบไว้ส่งมาให้แทน ช่างองอาจและเราควรให้เขาตายอย่างมีเกรียติ

 

 

ลูฮานมองลูกธนูตรงหน้าแล้วหันมององค์ชายอู๋ฟานที่กำลังเดินเข้ามาอย่างลังเล  เนื้อในอกข้างซ้ายเต้นรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น  ...ลูฮาน... ลูฮานสะลัดศีรษะตนเองแรงๆ เมื่อเสียงหวานของมารดาดังแว่วมาตามสายลม  ...ลูฮานพ่อลูกคือชาวซูซา...สูงส่งและองอาจ...ลูฮานจี้หยกนี้คือของที่พ่อเจ้ามอบให้เป็นของขวัญ...ลูฮาน...พ่อเจ้ารักเจ้าที่สุด...เข้าต้องทิ้งเราเพราะความจำเป็น...เชื่อแม่...พ่อเจ้ารักเจ้ามากนะ...  ลูฮานสะลัดศีรษะตนเองเบาๆ เพื่อไล่เสียงของมารดาให้ออกไปจากหัว

 

 

ลูฮานขึ้นสายธนูแล้วเล็งตรงไปที่ร่างสูงขององค์ชายอู๋ฟาน  ฉึก!!  องค์ชายลูฮานเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของใครคนหนึ่งเข้ารับลูกธนูแทน  องค์ชาย ... เซฮุน   ลูฮานยืนอึ้งไปทันทีเมื่อเห็นร่างขององค์ชายเซฮุนล้มลงตรงหน้า  ลูฮานปล่อยคันธนูให้ร่วงลงพื้น  ก่อนวิ่งถลาเข้าไปทรุดลงตรงหน้ามององค์ชายเซฮุนที่ล้มลงในอ้อมแขนขององค์ชายอู๋ฟานอย่างลืมตัว  ฆ่าพวกมันซะ  ใช้ศรพิษฆ่าพวกมันให้หมด   เยซองตะโกนสั่งคนของตน

 

 

แต่ท่านลูฮาน   คนของเยซองตะโกนบอกอย่างลังเล  เยซองหันมองแผ่นหลังของลูฮานที่นั่งลงบนพื้นเบื้องหน้า  เขาทรยศต่อคีรัมแล้ว  เขามีใจให้กับองค์ชายเซฮุน  ฆ่าพวกเขาซะ   ลูกธนูนับสิบพุ่งตรงเข้ามา  ราชาจงอินตัดสินใจพุ่งเข้าชนลูฮานให้ล้มลง  ก่อนถอดเสื้อนอกออกแล้วตวัดเสื้อคลุมควงเก็บลูกธนูเบื้องหน้า  แต่ก็ใช่ว่าจะปัดพ้นทั้งหมดลูกธนูกว่าสามดอกปักลงบนร่างของราชาจงอิน  ร่างสูงทรุดลงแต่ก็กัดฟันลุกขึ้นมาอีกครั้ง 

 

 

ภาพตรงหน้าทำให้องค์ชายอู๋ฟานได้สติ  ลูฮานหันไปมองเยซองมือบางดึงมีดสั้นออกจากเอวแล้วซัดไปที่เยซองอย่างรวดเร็ว  มีดสั้นปักลงที่ศีรษะของเยซองอย่างแม่นยำ  ร่างของเยซองค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น  ในหัวมีภาพของคิบอมที่กำลังสอนลูฮานให้ขว้างมีดสั้นอยู่  คำฝากฝั่งของคิบอมผู้เป็นนาย  ...เยซอง...ลูฮานคือลูกข้าแม้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ก็คือลูกข้า...เพราะฉะนั้นเจ้าต้องปกป้องเขา...แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของเจ้า...ภักดีกับเขาให้เหมือนกับที่เจ้าภักดีต่อข้า...ฝากลูกชายข้าด้วย... 

 

 

...คำสาบาน...อา...ใช่...คำสาบาน...ที่ข้าต้องตายแบบนี้เพราะผิดคำสาบานกับผู้เป็นนายเหนือชีวิต...อย่างนั้นเรอะ...  เยซองล้มลงสิ้นใจบนพื้น  คนที่เหลือล้วนตกใจแตกตื่นและรีบหนีตาย  เหลือเพียงลูฮานที่ยังคงนั่งอยู่ข้างกายองค์ชายเซฮุนไม่ได้ขยับตัวหนีแม้แต่น้อย ...

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 


** ยังยืนยันคำเดิม ... แฮปปี้คร้า ... ^^

 

 

ว่าด้วยพิษที่คีรัมใช้ ... มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ราชาจงอินถูกลูกธนูอาบยาพิษยิง 
ตอนนั้นราชาจงอินเกือบตาย  หวังว่าทุกคนคงพอจำได้ว่าพิษมันร้ายแรงและหายารักษายากแค่ไหน ... ^^




 



 

747 ความคิดเห็น

  1. #633 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 01:00
    งื้อ ให้อภัยอาลู่นะ T_T
    #633
    0
  2. #520 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 22:33
    พี่ลู่คือต่อให้ในใจจะรู้ แต่ก็พยายามจะทำเหมือนไม่รู้ต่อไป
    ปิดหูปิดตาว่าพ่อแท้ๆคือคิบอมอย่างเดิม
    แล้วพี่ลู่ก็ยิงใส่องค์ฮุน งื้ออออออออออออ
    อย่าเป็นอะไรกันเลยนะ
    สงสารแบคฮยอนมากๆๆ TT
    คือต่อให้องค์อู๋เลือกแล้ว แต่เราก็แบบ รู้สึกเศร้าแทนอะ
    อะไรที่มันฝังใจอะเนอะ (คิดแทนพระชายาแป็บ 555)

    #520
    0
  3. #473 ★иιgнτмaяe (@aimmy060) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 22:18
    โกรธลู่หานมากนี่บ่องตง - - นางเป็นอะไรขึ้นมา จะดราม่าฉันจะไม่สนใจเธอแล้ว //อินมาก
    อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ฮุนหนีออกไปที่อื่นและไม่มีใครอีกเลย เฮ้อ
    ถ้าฉันสมน้ำหน้าเจ้หานจะมีใครด่าปุ้ ๕๕๕ ก็ฉันไม่ชอบนี่ Q_Q แล้วแกยิงพ่อของแกนะนั่น ลู่บ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    บ า โ บ บ า โ บ บ า โ บ ที่ สุ ด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    อู๋ฟานก็นะ น่าสงสารอยู่ แต่เราสงสารแบคเหมือนกัน คือฟานไม่บอกอะไรกับนางเลยนะ กับเสด็จมี๊แจ นางก็คงทำเพื่อหลายตามที่นางคิดอะเนอะ แต่ก็ต้องจุ๊บบบบบบบบบบบ มี๊น้า เพราะมี๊ทำให้เป็นคริสแบค มิใช่คริสเฮ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕

    คยองจูวน้อยๆของเพ่โดนลู่บ้าตีต้นคอ ฮืออออออออออออ QAQ ไคอย่าเป็นไรน้า หมอของชรงอินทร์ช่วยน้องไก่ด้วย เพ่ชรงอินทร์ตอนนั้นอย่างเท่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    น้องฮุนโดนยิง เหอะๆ แกยิงผั....วแกเองนะลู่ ชิ.

    ขอให้เรื่องสงบด้วยเถอะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ น้องๆช่วยพ่อดิลูกกกกกกกกก >[___________]<

    ปล.ปล้ำเลย์. คยูจะตายมั้ย Q-Q
    #473
    0
  4. #471 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 17:27
    คงไม่ได้จะตายกันหมดนะ โอ๊ย น่าสงสารทุกคนเลยอ่า ToT
    #471
    0
  5. #466 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 16:41
    โอ๊ย จะลงเอยกันยังงัยล่ะเนี่ย
    #466
    0
  6. #464 mr head (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 10:38
    ไคหรือราชาจงอิน...........
    #464
    0