SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 46 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 46

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

กำไลนี่...ไม่ใช่กำไลที่มอบให้องค์ชายอู๋ฟานหรอกเหรอ

ทั้งหยกชิ้นนี้ทั้งลวดลายสลักข้าเป็นคนสั่งให้ช่างทำด้วยตนเอง...เพราะฉะนั้นทำไมข้าจะจำไม่ได้หละ

องค์ชายเซฮุนออกสืบเรื่องแม่ของเจ้า...เราต้องรีบลงมือ...ทุ่มคนทั้งหมดบุกเข้าวังหลวงสังหารราชาจงอิน

ข้าคืออดีตแม่ทัพเอกแห่งคีรัม...คนสนิทของท่านคิบอม

คงต้องขอทูลเชิญทั้งพระมเหสีและพระชายาเสด็จไปกับกระหม่อม...ในฐานะ...ตัวประกัน

****************************************************************************************************************

 

 

ไม่ต้องกลัวหรอกซิวหมินข้าสัญญาไม่มีใครต่อว่าเจ้าหรอก  บอกความจริงมา   ซิวหมินหันมองสบตาองค์ชายอู๋ฟานและแบคฮยอนก่อนหันไปมองสบตากับองค์ชายรัชทายาทจงแด  ซิวหมิน  อึก  ซิวหมินคิดว่าซิวหมินท้อง   ทุกคนนั่งนิ่งพากันอึ้งไปชั่วครู่ก่อนที่จะ .... ห๊า!!!  ท้องงั้นเรอะ !!! ” 

 

 

ทุกคนตะโกนออกมาอย่างพร้อมเพรียง  องค์ชายรัชทายาทจงแดกำมือแน่นด้วยความโกรธ  ใครกันซิวหมินใครกันที่มันกล้าหยามเกรียติเจ้าเช่นนี้  ข้าถามว่ามันเป็นใคร ซิวหมินสะอื้นออกมาเบาๆ อึก  ขะ ... ข้าคิดว่า ... อะ ... องค์ชายจียง องค์ชายอู๋ฟานโกรธจัดคว้าดาบใกล้ตัวเอามากำไว้แน่น  ร่างสูงลุกพรวดขึ้นพร้อมตวาดลั่น  องค์ชายจียงข้าจะไปคังนึงตัดหัวมันซะ   องค์ชายจงแดลุกขึ้นตามอีกคน  กระหม่อมจะไปด้วย

 

 

องค์ชายซิวหมิน  >> คือ ... ขะ ... ข้าแค่ ...

องค์ชายอู๋ฟาน  >> ฝ่าบาทโปรดมีบัญหาให้ข้านำกำลังทหารไปคังนึงด้วยเถอะ

องค์ชายซิวหมิน  >> คือ .. พระบิดา ... ข้า ...

ไค  >>  ปัง!! มือหนาทุบโต๊ะแรงๆ ด้วยความโกรธ คัวนึงคิดหยามเกรียติราชนิกูลแห่งซูซาอภัยให้ไม่ได้

องค์ชายซิวหมิน  >> เอ่อ ... ฝ่าบาท .. คือ .. กระหม่อม

องค์ชายรัขทายาทจงแด  >> คังนึงทำเกินไปแล้ว  แบบนี้เราต้องกำราบให้เป็นเยี่ยงอย่าง  ยอมไม่ได้เด็ดขาด

 

 

องค์ชายซิวหมินถอนหายใจออกมาหนักๆ ร่างเล็กสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนตะโกนออกมาจนสุดเสียง กระหม่อมจะบอกว่าเรื่องที่กระหม่อมท้องหน่ะความจริงแล้วกระหม่อมคิดไปเอง  องค์ชายจียงยังมาไม่ถึงเดือนกระหม่อมจะท้องได้ยังไง   สิ้นเสียงขององค์ชายซิวหมินภายในห้องเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา  แม้แต่แมลงที่บินผ่านก็ยังคงได้ยินอย่างชัดเจน  ว่าไงนะ   องค์ชายจงแดเอ่ยถามพลางหันมองสบตากับองค์ชายซิวหมิน

 

 

องค์ชายซิวหมินก้มหน้างุด ซิวหมินบอกว่าซิวหมินเข้าใจผิดไปเอง  ซิวหมินคิดว่าซิวหมินท้องนี่นา  ตุ๊บ!!  องค์ชายรัชทายาทจงแดทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างงงๆ  ที่ว่าเจ้าท้องนี่ ... เจ้าเข้าใจผิดไปเอง   องค์ชายซิวหมินพยักหน้ารับหงึกๆ  แล้วทำไมเจ้าถึงไม่กลับพระตำหนัก  ห๊ะ  หายไปไหนมาตั้งหลายวันให้พ่อกับแม่เป็นห่วงแทบแย่ ไหนบอกมาสิ   องค์ชายอู๋ฟานว่าทิ้งดาบลงพื้นไฟที่คิดอยากออกศึกไปรบดับวูบลงทันที

 

 

คือ ...   องค์ชายซิวหมินนั่งก้มหน้างุด  ก่อนค่อยๆ เหลือบสายตาไปมองสบตากับแบคฮยอนและองค์ชายอู๋ฟาน  ก็พระบิดาเคยบอกว่า ... การที่มีใครเอาปากมาสัมผัสปากเรานั่นคือการเอาน้องเข้ามาไว้ในตัวนี่นา  และก็วันนั้น ... ตอนอยู่ในเกี้ยว  องค์ชายจียงก็ ... ก็เอาปากเขามาปิดปากข้า ... ข้าก็เลยคิดว่าเขา ... เขาคงเอาเด็กเข้ามาไว้ในตัวของซิวหมินแล้ว  ซิวหมินกลัว  กลัวว่าพระบิดากับพระมารดาจะว่า  กลัวว่าใครๆ จะครหา  กลัว ...

 

 

องค์ชายซิวหมินเหลือบสายตามองหน้าองค์ชายรัชทายาทจงแดก่อนที่จะรีบหลบสายตาเมื่อเห็นอีกคนมองตนอยู่  ซิวหมินกลัวว่าจะทำให้องค์ชายจงแดต้องผิดหวัง  ซิวหมินทำตัวไม่ดี  ไม่คู่ควรนี่นา  ซิว ... ซิวหมินก็เลยหนี ... มารู้ว่านั่นไม่ใช่การใส่เด็กก็ตอนที่ซิวหมินไปวัดจะโกนหัวบวชนั่นแหละ   ทุกคนนั่งกระพริบตาปริบๆ  ตอนนี้สายตาทุกคู่เปลี่ยนจากองค์ชายซิวหมินมาเป็นองค์ชายอู๋ฟาน ... องค์ชายอู๋ฟานทำหน้าไม่ถูกทันทีเมื่อได้รู้

 

 

แบคฮยอนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ  ร่างเล็กก้าวเข้าหาองค์ชายอู๋ฟานอย่างมั่นคง  กร๊อบ...กร๊อบ...กร๊อบ  มือบางหักนิ้วไปด้วยพลางๆ ดวงตาหวานหรี่ลงมองอีกคนอย่างมาดร้าย  ไอ้องค์ชายบ้า...เห็นไหมเพราะสอนอะไรแปลกๆ ให้ลูกเลยเชียว...ตายซะเถอะ แบคฮยอนที่โกรธจัดทั้งทุบทั้งตีอีกคนไม่มียั้ง  ไม่สนแล้วว่าจะอยู่ต่อหน้าใคร  ตอนนี้ขอเอาเลือดผัวตัวเองออกหน่อยเหอะ  ที่ต้องเครียดกันแทบตายนี่เพราะการสอนอะไรแปลกๆ เลยเชียว

 

 

แบคฮยอนหยุดก่อน  โอ้ย  หยุด  หยุด  โอ้ยแบคฮยอนหยุดก่อน  อ๊ากกกก  แบคฮยอนนี่ต่อหน้าพระพันปีหลวงนะ   องค์ชายอู๋ฟานได้แต่ปัดป้องไม่กล้าลงมือตอบกลับอีกฝ่าย  พระพันปีหลวงแจจุงเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อหลานชายตัวดีอ้างชื่อตน  พระพันปีหลวงคลี่ยิ้มบางพลางโบกมือไปมาเบาๆ แบคฮยอนตามสบายเลย  ย่าอนุญาต .. ว่าแต่ซิวหมินหากเจ้ารู้ว่าเข้าใจผิดแล้วทำไมถึงไม่กลับพระตำหนักหายไปอีกทำไมกัน

 

 

องค์ชายรัชทายาทจงแดยกมือขึ้นนวดขมับตนเองเบาๆ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พระหมื่นปีหลวง  กระหม่อมว่ากระหม่อมพอจะรู้คำตอบข้อนี้   แจจุงหันไปมองสบตากับองค์ชายรัชทายาทจงแด บอกทวดสิว่าเพราะอะไร   องค์ชายจงแดทำสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนที่จะเอ่ยออกมา  ซิวหมินกลับพระตำหนักไม่ถูก  หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือ ... หลงทางนั่นเอง   องค์ชายซิวหมินพยักหน้ารับหงึกๆ องค์ชายจงแดพูดถูกแล้วซิวหมินหลงจริงๆ

 

 

คำตอบขององค์ชายซิวหมินทำเอาแบคฮยอนกับองค์ชายอู๋ฟานหยุดตีกันทันที  ทุกคนต่างพากันถอนหายใจดังเฮือก  ทำไมพ่อลูกคู่นี้นิสัยต่างกันเหลือเกิน  อู๋ฟานรึออกจะกะล่อนเจ้าเล่ห์  แต่ซิวหมินกลับดูจะซื่อและอ่อนต่อโลกเหลือเกิน  ไคยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วตนเองเบาๆ ไม่รู้ว่าจะขำหรือจะโกรธดีในตอนนี้  เอาหละ ในเมื่อเรื่องทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดก็ดีไป  ซิวหมินก็ทั้งกลัวและลำบากอยู่ข้างนอกมาหลายวัน  พาเขากลับไปพักเถอะ

 

 

พระพันปีหลวง  เพื่อเป็นการรับพระองค์กลับวังหลวงกระหม่อมคิดว่าเย็นนี้จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่หน้าพระตำหนัก  มีแค่พวกเราคนกันเองเท่านั้น   เมื่อส่งทุกคนกลับพระตำหนักหมด  ไคก็ไปหาราชาจงอินที่เรือนรับรองของพระพันปีหลวง  ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่เพียงลำพัง  ฝ่าบาท ... เย็นนี้ผมจะจัดเลี้ยงที่หน้าพระตำหนัก  มีแค่คนกันเอง  ผมหวังว่าคุณ ...   ราชาจงอินคลี่ยิ้มบางพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ

 

 

ข้าขอไม่เข้าร่วมงานนะไค  หน้าที่เงาควรออกเฉพาะเวลาจำเป็นเท่านั้น  ถึงจะบอกใครๆ ว่าข้าเป็นเงาของเจ้าก็ตาม  แต่คนที่จำท่าทางข้าได้ก็คงต้องมี  หากมีคนจับสังเกตได้มันจะลำบาก  อีกอย่าง...เจ้าในตอนนี้คือราชาแห่งซูซา  ข้าควรจะหายไปเสียด้วยซ้ำแต่เพราะเป็นห่วงเจ้าพี่อู๋ฟานข้าจึงไม่อาจเมินเฉย   ไคพยักหน้ารับรู้พร้อมถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมเข้าใจ ไคและราชาจงอินนั่งอยู่ด้วยกันอีกชั่วครู่  ไคจึงขอตัวกลับ

 

 

เย็นวันเดียวกัน ... พระตำหนักหลวง ... สถานที่จัดงานเลี้ยง ... แบคฮยอนที่ยังคงทำหน้าบึ้งใส่องค์ชายอู๋ฟานเดินเข้ามาภายในงาน  เมื่อมาถึงแบคฮยอนก็ปลีกตัวมานั่งคู่กับพระพันปีหลวงและดีโอทันที  ท่าทางโกรธงอนของแบคฮยอนที่แสดงออกมาทำให้พระพันปีหลวงแจจุงและดีโอหันมองสบตกันและกันก่อนที่จะพากันหัวเราะออกมา  นี่แบคฮยอนเลิกงอนองค์ชายอู๋ฟานได้แล้วน่า  เขาก็ไม่ได้ทันคิดเหมือนกันนี่นาว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้

 

 

พระพันปีหลวงหัวเราะออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นตบหลังมือของแบคฮยอน นั่นสิ ... เจ้าอู๋ฟานก็นิสัยแบบนี้แหละ  เจ้าก็ควรจะเลิกโกรธกันเสียเถอะนะ  คิดว่าเห็นแก่ย่าก็แล้วกัน   แบคฮยอนนั่งกอดอกทำหน้าบึ้งมององค์ชายอู๋ฟานที่ยืนอยู่อีกด้านตาขวางๆ ก็ได้นี่เห็นแก่พระพันปีหลวงหรอกนะ  ไม่งั้นหละน่าดู  นี่ถ้าสอนอะไรลูกแปลกๆ อีกหละก็  ผมจะตีไม่เลี้ยงเลยจริงๆ   แบคฮยอนว่าพร้อมยกมือขึ้นทำท่าฟาดกลางอากาศ

 

 

หือ  พระพันปีหลวงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนยื่นมือไปจับข้อมือของแบคฮยอนมาดู  กำไลนี่   แบคฮยอนชะงักพร้อมยิ้มอายหลบสายตาพระพันปีหลวง  กระหม่อมเป็นคนแข็งๆ ซุ่มซ่ามไม่มีความเรียบร้อย  กระหม่อมเกรงว่าจะทำมันแตกหักไปสักวัน   พระพันปีหลวงหัวเราะออกมาเบาๆ  พร้อมส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดู เพราะงั้นเจ้าก็เลยทำเลียบแบบกำไลที่ข้าให้อีกอันเพราะเกรงว่าจะทำของจริงแตกเสียหายสินะ ... เด็กโง่

 

 

คำพูดของพระพันปีหลวงทำให้แบคฮยอนชะงักกึก  รอยยิ้มเอียงอายเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป  ดวงตาหวานกรอกไปมาด้วยความรู้สึกหวั่นไหว กำไลนี่ ... ไม่ใช่กำไลที่มอบให้องค์ชายอู๋ฟานหรอกเหรอ   แจจุงหัวเราะออกมาเบาๆ นี่ล้อข้าเล่นหรือไง  ถึงกำไลนี่จะเหมือนมากจนแทบแยกไม่ออกแต่ก็ไม่ใช่หรอกนะ  แม้ข้าจะแก่แล้วแต่ข้าก็จำมันได้  ทั้งหยกชิ้นนี้ทั้งลวดลายสลักข้าเป็นคนสั่งให้ช่างทำเองกับมือ  เพราะฉะนั้นทำไมข้าจะจำไม่ได้หละ

 

 

หือ...แบคฮยอนเจ้ามีอะไรอย่างนั้นรึ   พระพันปีหลวงแจจุงเอ่ยถามเมื่อเห็นแบคฮยอนแปลกออกไป  แบคฮยอนกรอกตาไปมา  มือบางค่อยๆ ถอดกำไลออกจากแขนตนแล้วชูขึ้นตรงหน้า  กำไลนี่คือกำไลที่องค์ชายอู๋ฟานให้กระหม่อม  กระหม่อมเก็บมันอย่างดีไม่เคยให้ห่างตัว  ถ้ามันคือของปลอมมันก็คือของปลอมมาตั้งแต่แรกแล้ว  องค์ชายอู๋ฟานให้ของปลอมกับกระหม่อมแต่แรกแล้ว   คำตอบของแบคฮยอนทำให้พระพันปีหลวงอึ้งไปทันที

 

 

ไม่จริงน่า   ดีโอว่ายกชายผ้าขึ้นปิดปากตนเอง  ดีโอมองพระพันปีหลวงกับแบคฮยอนสลับกันไปมาก่อนที่ภาพของใครบางคนจะผุดขึ้นมาในหัว  พระพันปีหลวงบอกว่ามันเหมือนมาก  เป็นของเลียนแบบ  หรือว่ามันจะถูกสับเปลี่ยนไป   แบคฮยอนสะอื้นพร้อมส่ายหน้าไปมาเบาๆ ฉันเก็บไว้อย่างดี  พวกนางกำนัลรู้ดีว่าห้ามแตะต้องกล่องที่ใส่กำไลนี้โดยเด็ดขาด  ซ้ำในห้องข้าก็ห้ามคนนอกเข้าออกนอกจากคนที่ข้าไว้ใจ

 

 

พระพันปีหลวงนิ่งไปทันที แต่เมื่อไม่นานนี้ตอนที่ซิวหมินหายไปและเจ้าหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย  มีคนๆ หนึ่งเข้าไปในห้องเจ้าและข้าเห็นเขาเปิดกล่องใบนี้ของเจ้าออกดู   แบคฮยอนชะงักไปทันที  ใบหน้าหวานรีบเงยขึ้นมองพระพันปีหลวงและดีโอสลับกันไปมา  เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังเงียบแบคฮยอนก็ยื่นมือไปเขย่าแขนของดีโอและพระพันปีหลวง ใคร...ใครที่กล้ามายุ่งกับกำไลหยกนี้  พระพันปีหลวง...ดีโอ...บอกมาสิ

 

 

พระพันปีหลวงถอนหายใจออกมาหนักๆ เด็กหนุ่มที่เป็นคนขององค์ชายเซฮุน แบคฮยอนิ่งไปทันที  มือที่ยื่นไปเขย่าแขนของดีโอค่อยๆ ปล่อยให้ตกลง  ดวงตาหวานกรอกไปมา  ริมฝีปากบางพึมพำเบาๆ ลู...ลูฮานงั้นเหรอ  เป็นไปไม่ได้  เป็นไปไม่ได้หรอก  ฉันดีกับเขาทุกอย่างเลยนะ  เป็นไป ...   แบคฮยอนชะงักไปเมื่อนึกถึงสายตาของลูฮานที่มองจ้องกำไลหยกของตนเมื่อก่อนหน้านี้  ไม่ ... มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ... แต่สายตานั่น ... มัน ....

 

 

* 60% *

 

 

ดีโอถอนหายใจออกมาก่อนหันไปมองพระพันปีหลวง แต่มันก็ยังไม่แน่นะกระหม่อม  ข้าไม่คิดว่าลูฮานจะทำแบบนั้น  อ๊ะ...แบคฮยอน   ดีโอร้องออกมาอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ แบคฮยอนก็ลุกพรวดขึ้น  กำไลหยกที่เคยสวมติดตัวร่วงลงพื้น  หากแต่แบคฮยอนกลับไม่มีทีท่าจะสนใจ  ดวงตาหวานยังคงกรอกไปมา ฉันจะกลับพระตำหนัก  ฉันจะไปถามลูฮานให้รู้เรื่อง  ฉันจะไปถามเขาให้รู้เรื่อง   แบคฮยอนว่าก่อนก้าวพรวดพราดออกไปจากงาน

 

 

อ๊ะ ... เดี๋ยวแบคฮยอน ... ฉันไปด้วย ... แบคฮยอนนายต้องใจเย็นๆ นะ ... แบคฮยอนรอก่อน   ดีโอว่าวิ่งตามเพื่อนรักไปด้วยความเป็นห่วง  องค์ชายอู๋ฟานที่กำลังนั่งคุยกับไคอยู่หันไปมองแบคฮยอนที่ก้าวเร็วๆ ออกไปจากงานอย่างเร่งรีบด้วยความตกใจ  องค์ชายอู๋ฟานและไครีบเดินมาหาพระพันปีหลวงที่ยืนอยู่  เสด็จย่าเกิดอะไรขึ้น องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยถามแล้วก็ต้องอึ้งไปทันทีเมื่อแจจุงชูกำไลหยกขึ้นมาตรงหน้า อู๋ฟานเรามีเรื่องต้องคุยกัน

 

 

ในเวลาเดียวกัน ... คีรัม ... หลังจากพบภาพเหมือนและมีชื่อขององค์ชายอู๋ฟานกำกับไว้องค์ชายเซฮุนและซื่อเถาก็ช่วยกันสืบหาความจริง  องค์ชายเซฮุนและซื่อเถาเดินทางลัดเลาะไปตามหมู่บ้านต่างๆ เพื่อสืบหาที่มาที่ไป  จนกระทั่งถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง  ชายชราคลี่ภาพออกดูแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ ก่อนที่จะชะงักไป  อา...ใช่แล้ว  เรื่องมันราวสิบกว่าปีก่อน  ตอนนั้นข้าเดินทางไปค้าขายที่ซูซาแล้วก็พบกับเขาเข้า

 

 

เด็กหนุ่มคนนี้บาดเจ็บมา  อาการสาหัสเสียด้วย  ข้าพาเขามารักษาตอนนั้นเขาดูเหมือนกำลังโศกเศร้าแทบไม่เป็นผู้เป็นคนถามอะไรก็ไม่ตอบ  ข้าไม่กล้าทิ้งไว้คนเดียวก็เลยเสนอให้มาที่คีรัมด้วยกัน  ข้าเองก็ไม่มีลูกหลานก็กะจะฝากผีฝากไข้กับเขานี่แหละ  แต่มันคงเป็นเวรเป็นกรรมเพราะเขางดงามนัก  เรื่องก็เลยลือไปถึงหูของจอมโจรคิบอมเข้า  พวกมันมาปล้นหมู่บ้านเราแล้วก็พาตัวเขาไป  เฮ้อออ  ตั้งแต่นั้นข้าก็แทบไม่เคยได้ยินข่าวเขาอีกเลย

 

 

ท่านลุงรู้ไหมว่าเขาชื่ออะไร   ชายชราคลี่ยิ้มบาง ก็ต้องรู้สิ  เขาชื่อดงเฮ  ดงเฮเป็นเด็กดีและน่ารัก  เขาอ่อนโยนแล้วก็บอบบางน่าทนุถนอม  ข้ารู้มาว่าคิบอมนำคนบุกวังหลวงแล้วก็ได้เป็นราชา  แต่มเหสีเขาไม่ได้ชื่อดงเฮ  ข้าคิดว่าดงเฮคงถูกคิบอมฆ่าไปแล้วแน่ๆ  เฮ้อออ  เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ กำลังท้องกำลังไส้อยู่แท้ๆ   คำพูดของชายชราทำให้องค์ชายเซฮุนชะงักกึก ท้องงั้นเหรอ  ท่านบอกว่าตอนที่เขาถูกจับตัวไปเขากำลังท้อง...

 

 

ชายชรายิ้มเศร้า ... ใช่เขากำลังท้อง  อันที่จริงเขากำลังท้องตั้งแต่ตอนที่ข้าไปเจอตัวครั้งแรกแล้ว  ตอนที่ถูกคิบอมจับตัวไปก็น่าจะท้องได้สักห้าหกเดือนได้แล้วหละมั้ง  ข้าคิดว่าพอคิบอมรู้ว่าเด็กนั่นท้องบางทีเขาอาจฆ่าทิ้งเลยทันทีก็ได้  น่าสงสารทั้งแม่ทั้งลูก  ถ้าดงเฮมีลูกข้าคิดว่าลูกเขาต้องน่ารักมากแน่ๆ  บางทีอาจถอดแบบแม่มาเลยก็ได้นะ   เมื่อได้รู้แล้วว่าคนในภาพคือใคร  องค์ชายเซฮุนและซื่อเถาก็ขอตัวกลับ

 

 

ระหว่างทางเพราะเริ่มมืดแล้วทำให้ทั้งสองจำต้องหาที่พักค้างแรม  และเมื่อได้ที่พักทั้งสองก็กลับมานั่งรวมกันเพื่อปรึกษาหารือ เท่าที่รู้อัครมเหสีของคิบอมไม่ได้ชื่อว่าดงเฮนะ  รู้สึกจะชื่อลูเซียน  และก็เป็นคนที่งามมากๆ ด้วย   องค์ชายเซฮุนชะงักไปทันทีชื่อที่ได้ยินสะกิดใจแปลกๆ ลูเซียน ... ลูฮาน ... เป็นไปไม่ได้น่า  คิบอมมีโอรสไหม   ซื่อเถาพยักหน้ารับ มีสิ  เห็นว่าตอนที่ยึดบัลลังก์จากพ่อข้าเขาก็มีลูกอยู่แล้วกับอัครมเหสีคนนี่แหละ

 

 

องค์ชายเซฮุนนิ่งไปอย่างใช้ความคิด ซื่อเถาให้ทหารออกหาคนเก่าๆ ของคิบอมให้ข้าหน่อยจะได้ไหม  ข้าติดใจเรื่องอัครมเหสีและโอรสของเขา  มันสำคัญกับข้ามากๆ ข้ามีข้อสงสัยที่ต้องการจะรู้ให้ได้  และข้าอยากรู้ให้เร็วที่สุดก่อนที่ข้าจะเดินทางกลับซูซาได้ยิ่งดี

 

 

พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... ลูฮานที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกเงา  เงาคนที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านทำให้มือบางชะงัก  ลูฮานค่อยๆ เคลื่อนมือไปที่มีดสั้นแต่เพราะร่างนั้นก้าวออกมาเสียก่อนลูฮานจึงได้เก็บมีดสั้นไว้ดังเดิม  ก่อนหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสที่คุ้นเคย ท่านลุง...ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามาหาข้าอีก  เพราะถึงมาได้ข้าก็ยังทำอะไรไม่ได้มากอยู่ดี  ตอนนี้ข้ายังไม่สามารถ ...

 

 

คนของเราที่แฝงตัวในวังของคีรัมส่งข่าวมา ...   ชายชราเอ่ยสวนทำให้ลูฮานชะงักไป  ชายชราเดินออกมาจากเงามืดแล้วมองสบตากับลูฮานตรงๆ องค์ชายเซฮุนเจอภาพแม่ของเจ้าและเขาเริ่มระแวงสงสัยออกสืบเรื่องแม่ของเจ้าแล้ว  ลูฮานเราไม่มีเวลาแล้ว  เราต้องรีบลงมือ   ลูฮานนิ่งไปทันทีก่อนที่จะพนักหน้ารับ  งั้นเราก็ไม่ต้องรอให้องค์ชายเซฮุนแต่งตั้งข้าแล้ว  ทุ่มคนทั้งหมดบุกเข้าวังหลวงสังหารราชาจงอินกันเลย

 

 

ท่านไปรอด้านนอกก่อน ... ข้าขอแต่งตัวสักครู่   ชายชราพยักหน้ารับก่อนก้าวออกไปจากห้อง  ลูฮานเปิดกล่องกำไลหยกของมารดา  กำไลหยกเนื้อดีกับจี้หยกที่มารดามอบให้  ของขวัญจากผู้เป็นบิดาที่แท้จริง  ลูฮานเอากล่องกำไลหยกสอดไว้ใต้เสื้อ  พร้อมกับเอาจี้หยกห้อยคอของตน  ลูฮานก้มลงมองกำไลหยกเนื้อดีที่มีราคาแพงลิ่วอีกหลายอันในกล่อง  พระชายาความเอื้อเอ็นดูที่ท่านให้ข้าคงต้องตอบแทนชาติหน้าแล้ว

 

 

ลูฮานปิดกล่องเครื่องประดับก่อนหันไปกวาดมองรอบๆ ห้อง  ห้องที่เขาคงไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแล้ว  ห้องที่เขากับ...องค์ชายเซฮุนเคยมีช่วงเวลาอยู่ร่วมกัน  มือบางวาดไปตามโต๊ะ  เก้าอี้และเตียงนอน  ภาพขององค์ชายเซฮุนที่กำลังยิ้มให้กับตนปรากฏชัดในความทรงจำ  ลูฮานคลี่ยิ้มบางก่อนกระโดดขึ้นไปคว้าดาบที่ตนซ่อนเอาไว้เหนือเตียงนอน  ลูฮานสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนก้าวออกมาจากห้อง  แต่ ...

 

 

ลูฮานชะงักไปทันทีเมื่อเห็นแบคฮยอนยืนอยู่หน้าห้องของตน  ลูฮานเบิกตากว้างมองหน้าแบคฮยอนอย่างไม่เชื่อสายตา พระ...พระชายา  ทำไม ...   แบคฮยอนยืนตะลึงมองหน้าลูฮานเช่นกัน เจ้ากำลังจะไปไหน  ลูฮานทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้  บอกมาสิว่าเจ้ากำลังจะไปไหน   แบคฮยอนว่าพลางก้าวเท้าเดินเข้าหาอีกคน  ลูฮานถอยหลังไปหลายก้าวจนตนเองชนกับโต๊ะที่ตั้งอยู่กลางห้อง  แบคฮยอนหันมองรอบๆ ห้องจนสะดุดกับกล่องเครื่องประดับ

 

 

แบคฮยอนก้าวยาวๆ ไปเปิดกล่องออกดู มือบางรื้อค้นจนข้าวของกระจายออกมา  กำไลหยกบางอันตกลงพื้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  อยู่ไหน ... ลูฮาน ... เจ้าเอากำไลหยกของข้าไปไว้ที่ไหน  เอาคืนมานะ  นั่นคือของสำคัญของข้า  เพราะฉะนั้นเอาคืนมา  กำไลนั่นคือของที่พระพันปีหลวงมอบให้กับองค์ชายอู๋ฟาน  เพื่อให้องค์ชายมอบมันให้กับพระชายาในวันอภิเษก  และเขาก็มอบมันให้กับข้า  สวมให้กับข้าในวันอภิเษก

 

 

เพราะฉะนั้นลูฮานข้าขอร้องคืนมันมา  หากเจ้าต้องการกำไลหยกหละก็  ข้าจะหาให้  จะหามาให้เจ้าทั้งแผ่นดิน  จะหามาวางตรงหน้าเจ้าจนกว่าเจ้าจะพอใจ  แต่ข้าขอร้องกำไลนั่นคืนข้ามา   ลูฮานนิ่งอึ้งไปทันทีเมื่อได้รู้ว่ากำไลหยกที่เหมือนกับของตนมีไว้เพื่ออะไร  ของที่พระพันปีหลวงพระราชทานให้  ของที่องค์ชายอู๋ฟานมีไว้เพื่อมอบให้กับพระชายาในวันอภิเษก  แล้วทำไม ... แม่ของเขาถึงมีมันได้ ... ทำไม

 

 

ลูฮานยกมือขึ้นแตะที่กล่องใส่กำไลหยกอย่างลืมตัว  แบคฮยอนรู้ได้ทันทีรีบเข้าไปยื้อแย่งกล่องที่ลูฮานซ่อนเอาไว้ออกมา  แบคฮยอน ... ลูฮาน ... ทั้งสองคนหยุดนะ ... ใจเย็นๆ สิ   ดีโอเข้าไปช่วยห้ามคนทั้งสอง  แบคฮยอนอาศัยจังหวะที่เร็วกว่าแย่งกล่องมาได้สำเร็จ  แบคฮยอนรีบเปิดออกกำไลหยกปรากฏอยู่เบื้องหน้า  ลูฮานผวาเข้ามาแต่แบคฮยอนก็เบี่ยงตัวหลบ  แบคฮยอนหันมองอีกคนด้วยความโกรธ ลูฮานเจ้ามันเลี้ยงไม่เชื่อง

 

 

ลูฮานหันไปเผชิญหน้ากับอีกคนมือบางตวัดขึ้นชี้หน้าแบคฮยอนด้วยความโกรธ นั่นไม่ใช่ของท่าน  มันคือกำไลของแม่ข้า  คืนข้ามา   แบคฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ พลางชูกำไลขึ้นตรงหน้า นี่คือกำไลของข้า  องค์ชายอู๋ฟานมอบมันให้กับข้าในวันอภิเษก  ต่อหน้าเหล่าเสนาอำมาตย์  คนทั้งวังหลวงใครๆ ก็รู้  เจ้ามันคนขี้ขโมย  ข้าไม่มีวันให้เซฮุนได้ครอบคู่กับคนอย่างเจ้าแน่  ทหาร  ทหาร

 

 

ทูลพระชายา   เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นพร้อมชายชราที่ก้าวเข้ามาโค้งคำนับให้กับแบคฮยอน  หากแต่รอยยิ้มและแววตาที่มองมาทำให้แบคฮยอนและดีโอต่างหนาวเยือก  ตอนนี้ทหารของท่านไม่มีแล้ว  พวกเขาหลับไปหมดแล้ว  อ๋อ  ข้าลืมแนะนำตัวไป  ข้าคือเยซอง  อดีตแม่ทัพเอกแห่งคีรัม  นายทหารคนสนิทของราชาคิบอม  วันนี้กระหม่อมคงต้องขอทูลเชิญทั้งสองพระองค์เสด็จไปกับกระหม่อม  ในฐานะ ... ตัวประกัน 

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #734 darling>< (@lover-jubjub) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 19:31
    เอาแล้วไงแบค อย่านะTwT
    #734
    0
  2. #632 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:55
    งานเข้าจริงๆแล้วสินะ
    อย่าทำร้ายเซฮุนด้วยวิธีนี้ T_T
    #632
    0
  3. #519 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 22:22
    ฮาองค์ซิ่วมากกกก คือน่ารัก สดใสมากกก
    แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะโตขึ้นมาเยอะเลย 555
    จะต้องโทษใครดี องค์อู๋น่าโดนหนักสุดเลย
    โทษฐานสอนอะไรลูกก็ไม่รู้ ถึงขั้นจะโกนหัวบวชอะจ้าาา ฮ่าาา

    แบคฮยอนน่าสงสารอะ พี่ลู่ก็น่าสงสารเหมือนกัน
    ใกล้ความจริงเข้ามาทุกที เรากลัวเบาๆ TT
    #519
    0
  4. #462 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 20:32
    สงสารแบคเรื่องราวมันซับซ้อนไปกันใหญ่แล้ว
    #462
    0
  5. #459 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 15:17
    ซิ่วหมินนี่ใสซื่อจริงๆ ต่างจากคนเป็นพ่อลิบลับเลย55
    #459
    0
  6. #456 MOP`repus★ (@pom_DD) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 14:34
    !!!!!!!! อ๊ากกกกกกกกกกมันค้าง
    แต่แบบ ฮาซิ่วหมินจรอิง55555
    #456
    0
  7. #455 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 13:36
    ฮาซิ่มหมิ่นชะมัด โอ๊ยอู๋ฟานสอนอะร๊ายให้ลูกเนี่ยยยยยยยย
    แล้วลู่ฮานเอากำไลของแบคฮยอนไปหรอ
    #455
    0