SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 45 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 45

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

 เกิดอะไรขึ้น...เหตุใดภายในวังจึงดูวุ่นวายนัก

ท่านหัวหน้าราชองครักษ์...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...องค์ชายซิวหมินหายตัวไป

องค์ชายซิวหมินอยู่กับองค์ชายจียง...พอเกี้ยวจอดองค์ชายซิวหมินก็วิ่งลิ่วกลับเข้าพระตำหนักเลย

ซิวหมินทำแบบนั้นบ่อยไปไม่แปลกหรอก...โดยเฉพาะเวลาหิวหน่ะ

ลูฮานยืนมองทุกคน...มากันครบเลยทั้งพระพันปีหลวง...ทั้งพระเจ้าอา...ถ้าลงมือในตอนนี้หละก็...

 ****************************************************************************************************************

 

 

อักษรที่สลักไว้บนกล่องพร้อมชื่อที่ลงกำกับอยู่ทำให้องค์ชายเซฮุนนิ่งค้าง  นี่เป็นลายมือพระบิดาไม่ผิดแน่   แล้วก็ ...   องค์ชายเซฮุนรีบเปิดกล่องภาพออกดู  มือหนาคลี่ภาพวาดออกกว้าง  ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้องค์ชายเซฮุนเบิกตากว้าง  ไม่จริง ... นี่มัน ... ไม่ใช่ลูฮานแต่เหมือนเหลือเกิน

 

 

ชายแดนซูซา ... จงฮยอนถือภาพเหมือนของลูฮานเอาไว้พร้อมคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันแน่น  ถามมาจนเกือบหมดทุกหมู่บ้านแถบชายแดนแล้ว  แต่ไม่มีใครรู้จักเด็กหนุ่มที่ชื่อลูฮานเลย  ซ้ำกระท่อมชายป่าที่ลูฮานเคยพักก็แถบไม่เคยมีใครรู้จัก  ตอนนี้เหลืออีกแค่หมู่บ้านเดียวเท่านั้น  หากหมู่บ้านนี้ยังบอกว่าไม่รู้จักลูฮานอีกหละก็...ลูฮานเป็นใคร...ทำไมแอบอ้างเป็นชาวซูซา เรียนท่านหัวหน้าราชองครักษ์   ทหารคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาโค้งให้กับจงฮยอน

 

 

จงฮยอนหันไปมองอย่างร้อนใจ  ว่าไง   นายทหารส่ายหน้าไปมาน้อยๆ ไม่มีใครเคยรู้จักคนชื่อลูฮานเลยขอรับ  แต่ข้าได้ข่าวแปลกๆ มาอย่างหนึ่ง   จงฮยอนขมวดคิ้วแน่นรอฟังอย่างตั้งใจ  คนที่ชื่อดงเฮเคยอยู่ที่นี่มาก่อนเมื่อราวสิบกว่าปีก่อน  มีชาวบ้านบอกว่าเขาเดินทางไปที่คีรัมกับพ่อค้าคนหนึ่งแล้วก็ไม่กลับมาซูซาอีกเลย   จงฮยอนนิ่งไปทันที  คีรัมงั้นเหรอ ...   จงฮยอนคลี่ยิ้มพอใจแม้จะไม่ได้เรื่องลูฮานแต่ก็นับว่ายังคืบหน้าเรื่องของดงเฮ

 

 

จวนที่พักของพระพันปีหลวง ... พระพันปีหลวงแจจุงเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของจงฮยอน  จงฮยอนโค้งคำนับลงอย่างนอบน้อม ทูลพระพันปีหลวงกระหม่อมได้รับพระบัญชามาจากราชาจงอิน  ขอให้พระพันปีหลวงเสด็จกลับวังชั่วคราวก่อน  ตอนนี้โรคระบาดกำลังรลุกลามร้ายแรง  ฝ่าบาทเกรงว่าพระพันปีหลวงและเอ่อ  พระเจ้าอาคยูฮยอนอาจถูกเชื้อร้ายของโรคระบาดได้  ก็เลยให้กระหม่อมมาทูลเชิญกลับวัง

 

 

แจจุงพยักหน้ารับรู้ก่อนหันกลับไปมองด้านใน  รู้ดีว่าจงฮยอนรู้สึกลำบากใจไม่น้อยหากต้องให้คยูฮยอนกลับวังหลวงไปด้วย  นั่นก็เพราะเรื่องที่คยูฮยอนเคยก่อเอาไว้ก่อนหน้านี้นั่นเอง  ข้าเข้าใจแล้ว  เอาหละจงฮยอนเข้ามาด้านในก่อนเถอะ  พวกเขาอยู่ข้างในนี้เอง ... มาสิ   พระพันปีหลวงว่าพลางเดินนำหน้าจงฮยอนเข้าไปด้านใน  ภาพที่เห็นทำให้จงฮยอนนิ่งค้าง  ราชาจงอินและพระเจ้าอาคยูฮยอน ... ทั้งสองคน ... กำลัง ...

 

 

พระพันปีหลวงแจจุงคลี่ยิ้มบางก่อนหันกลับมามองสบตากับจงฮยอน  นับตั้งแต่มาถึงที่นี่จงอินก็บังคับขู่เข็ญให้คยูฮยอนนั่งสมาธิสวดมนต์กับตนเป็นประจำ  ตอนแรกๆ คยูฮยอนก็ดื้อตามนิสัย  แต่ตอนนี้ดูเหมือนคยูฮยอนจะเป็นคนนำจงอินไปเสียแล้วหละนะ   จงฮยอนหันไปมองภาพเบื้องหน้า  ราชาจงอินกับพระเจ้าอาคยูฮยอนในชุดขาวกำลังนั่งสมาธิกันอย่างสงบเบื้องหน้าพระพุทธรูปขนาดเท่าคนจริง  ทั้งสองดูสงบนิ่งและเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

 

 

ราชาจงอินและพระเจ้าอาคยูฮยอนนั่งดื่มชาพร้อมกับพระพันปีหลวงและจงฮยอน  เมื่อได้สนทนากันมันก็ทำให้จงฮยอนดูจะเบาใจลงไม่น้อย  พระเจ้าอาคยูฮยอนดูจะปลงกับทุกสิ่งทุกอย่างได้มากขึ้น  สงบขึ้นจนดูเหมือนเป็นคนละคน  หากทุกๆ พระองค์ทรงพร้อมแล้วกระหม่อมอยากจะขอให้เดินทางกันเลยเถอะ  กระหม่อมมีเรื่องเร่งด่วนบางประการที่ต้องรายงานให้กับ  เอ่อ ...   จงฮยอนอึกอักไม่น้อยและราชาจงอินก็รู้ดี ...

 

 

ราชาจงอินตัวจริงคลี่ยิ้มบาง ราชาจงอิน  จงฮยอนเขาคือราชาจงอินส่วนข้าเป็นเพียงแค่เงา   ราชาจงอินถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนเลื่อนสายตาไปมองสบตากับจงฮยอน  จงฮยอนข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะเล่าทุกเรื่องให้เราได้ฟังเมื่อพวกเราออกเดินทางกันแล้ว  และจงอย่าคิดปิดบังเพราะข้าจะรู้ได้ทันที ... เข้าใจไหม ... ไคกำลังเจอปัญาหาอะไร ... บอกข้ามา จงฮยอนกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก กระหม่อมทราบแล้ว

 

 

ในระหว่างการเดินทาง  ในเกวียนที่สามารถนั่งได้สี่ถึงห้าคน  จงฮยอนเข้ามานั่งร่วมกับทุกๆ คนเรื่มต้นเล่าเรื่องทุกอย่างให้ทุกคนได้ฟัง  พระพันปีหลวงอึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อของ...ดงเฮ...  พระเจ้าอาคยูฮยอนถอนหายใจออกมาหนักๆ ดวงตาคมเหม่อมองออกไปด้านนอก มันคงเป็นเวรกรรมที่พวกเราเคยก่อไว้จริงๆ สินะ  ดงเฮชื่อนี้ถึงตามหลอกหลอนเราไม่เลิกรา  สิบกว่าปีผ่านไปเรื่องราวเขาถึงยังคงสร้างความสั่นคลอนแก่ราชวงศ์ได้อีก

 

 

เรื่องมันเกิดจากข้า ... ข้าในตอนนั้นถือว่าเป็นพระพันปีหลวง  หลังสิ้นราชาองค์เก่าข้าจึงเหมือนคนที่ถือครองอำนาจสูงสุดของวังหลวงไม่มีใครกล้าขัดใจข้า  ข้าจึงได้เข้าก้าวกายชีวิตลูกหลาน  คอยบงการว่าเขาควรคู่กับใครต่อใคร  จนหลงลืมไปว่าลูกหลานข้าเองเขาก็มีหัวใจ  เมื่อไม่ได้ดังใจข้าจึง ...   เฮ้อออ  เอาเถอะ...ข้าจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเมื่อถึงวังหลวง  มันคงถืงเวลาแล้วที่อู๋ฟานควรได้รู้ความจริงทุกสิ่งเสียที

 

 

พระมารดา...หากทรงลำบากพระทัยกระหม่อมจะเป็นคนพูดกับอู๋ฟานเอง   พระเจ้าอาคยูฮยอนเอ่ยเรียกด้วยความเป็นห่วง  พระพันปีหลวงแจจุงยกยิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ มันเป็นเวรกรรมของข้าคยูฮยอน  เพราะฉะนั้นคนที่ควรจะเล่าทุกอย่างให้อู๋ฟานได้รู้ก็ควรจะเป็นข้า  หากเขายืนกรานจะเอาชีวิตข้า ... ข้าก็ยินดี  มันสมควรแล้วกับสิ่งที่ข้าได้ทำในอดีต  ความผิดที่ข้าไม่ควรได้รับการอภัย

 

 

หลังจากนั้นทั้งหมดก็แทบไม่มีใครได้พูดคุยกันอีกเลย  มีเพียงพระเจ้าอาคยูฮยอนที่เอ่ยถามถึงซูฮยอน  เมื่อรู้ว่าซูฮยอนยังคงอยู่ดีมีคนคอยดูแลได้พระเจ้าอาคยูฮยอนก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ท่านอำมาตย์ซ้ายรับปากราชาจงอินไว้ว่าจะรับกระหม่อมเป็นบุตรบุญธรรม  ทั้งนี้ก็เพื่อให้กระหม่อมได้มีศักดิ์คู่ควรกับองค์หญิง พระเจ้าอาคยูฮยอนคลี่ยิ้มบางมือหนายกขึ้นตบไหล่จงฮยอนเบาๆ ถึงไม่มีศักดิ์แค่หัวใจเจ้าก็คู่ควรแล้วหละ ... ลูกชายข้า  

 

เมืองหลวง ... ทันทีที่เกวียนเข้าถึงเขตพระราชวัง  จงฮยอนก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย  เมื่อเห็นม้าเร็วหลายตัวกำลังทะยานออกจากวังหลวงอย่าเร่งรีบ  ช้าก่อน   จงฮยอนก้าวออกมาจากเกวียนพร้อมโบกมือเรียกม้าเร็วตัวหนึ่งเอาไว้  เกิดอะไรขึ้น...เหตุใดภายในวังจึงดูวุ่นวายนัก   ทหารองครักษ์คนหนึ่งกระโดดลงจากม้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของจงฮยอน  ท่านหัวหน้าราชองครักษ์  เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...องค์ชายซิวหมินหายตัวไป

 

 

พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... ตอนนี้ไม่ใช่แค่องค์ชายอู๋ฟานที่อยู่ที่นี่  แต่ทั้งไค  และดีโอพร้อมด้วยองค์ชายรัชทายาทจงแดก็ยังมา  ปัง!!  จงแดตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธ กระหม่อมว่าแล้วว่าองค์ชายจียงคิดไม่ซื่อ  ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขามองซิวหมินกระหม่อมก็คาดเอาไว้อยู่แล้ว  กระหม่อมไม่น่าปล่อยให้ซิวหมินพาองค์ชายจียงเที่ยวชมวังหลวงเพียงลำพังเลย  ไม่งั้น ... อย่าให้รู้นะว่าองค์ชายจียงเอาซิวหมินไปซ่อนไว้ที่ไหนนะ

 

 

อึก ... ซิวหมิน  เจ้าอยู่ที่ไหน แบคฮยอนร้องไห้ใจแทบขาดภายในอ้อมแขนขององค์ชายอู๋ฟาน  แบคฮยอนใจเย็นๆ ลูกต้องปลอดภัยแน่  ตอนนี้เรายังหาตัวองค์ชายจียงไม่พบ  ซ้ำยังไม่มีรานงานว่าเขาออกนอกเมืองหลวงด้วย  เพราะฉะนั้นข้าว่าเขายังไปได้ไม่ไกลหรอก   แบคฮยอนปล่อยโฮซบหน้าลงกับอกแกร่งขององค์ชายอู๋ฟาน อึก ... ถ้าซิวหมินเป็นอะไรไปผมจะทำยังไง  อึก  ซิวหมินกว่าจะได้เขาคืนมาเราต้องใช้เวลาตั้งกี่ปี  อึก ลูกของผม

 

 

องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อนึกถึงวันเวลาในอดีต  เพราะต้องการช่วยเหลือจงแดโอรสผู้สืบราชบัลลังก์โดยชอบธรรมของจงอิน  ตนจึงตัดสินใจโดยพละการไม่ได้บอกกับแบคฮยอนก่อน  สับเปลี่ยนตัวโอรสตนก็คือซิวหมินกับจงแด  โชคยังดีที่องค์ชายมินโฮที่เป็นหัวหน้าราชองครักษ์ในตอนนั้นพาซิวหมินหนีรอดไปจนถึงมือของแม่ทัพแทคยอน  ทำให้โอรสตนรอดตายมาได้  จวบจนแม่ทัพแทคยอนสิ้นพวกตนจึงได้ซิวหมินคืนมา

 

 

แต่กว่าที่พวกตนจะได้ตัวซิวหมินกลับมาในฐานะลูกก็ต้องใช้เวลารอคอยนานถึงห้าปีเต็ม  และพอห้าปีต่อมา ... ซิวหมินก็มาหายตัวไปอีก  ทูลฝ่าบาทพระพันปีหลวงเสด็จมาถึงแล้วพะยะค่ะ   ไคและทุกคนพากันชะงัก  พระพันปีหลวงเดินเข้ามาภายในพระตำหนักขององค์ชายอู๋ฟาน  พร้อมด้วยพระเจ้าอาคยูฮยอน  และชายหนุ่มอีกคนที่ใครๆ ต่างเข้าใจว่าเคยทำหน้าที่เป็นเงาให้กับราชาจงอิน  คนทั้งหมดพากันโค้งกายคำนับต่อพระพันปีหลวงแจจุง

 

 

ไม่ต้อง  ไม่ต้อง  แบคฮยอนเจ้าเป็นยังไงบ้าง  ดูสิหลานย่าไม่เอานะ  อย่าคิดมาก  ซิวหมินต้องปลอดภัย  เขาต้องปลอดภัย   พระพันปีหลวงโผเข้ากอดแบคฮยอนเอาไว้พลางตบหลังให้เบาๆ เป็นการปลอบ  ดูสิเจ้าทำไมถึงได้ดูโทรมขนาดนี้  นี่ได้พักบ้างหรือเปล่าหือ  อู๋ฟานทำไมถึงได้ปล่อยให้แบคฮยอนเป็นแบบนี้   องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมา ตั้งแต่ซิวหมินหายตัวไปเมื่อสองวันก่อนแบคฮยอนก็แทบไม่ยอมกินยอมนอนเลยกระหม่อม

 

 

ไม่ได้นะแบคฮยอนเจ้าต้องดูแลตัวเองด้วย  เชื่อย่าเถอะซิวหมินต้องปลอดภัย  เอาหละ...คยองซู  เจ้าช่วยพาแบคฮยอนไปพักก่อนเถอะนะ  แบคฮยอนอย่าดื้อ...เชื่อย่าเจ้าต้องพักผ่อนบ้าง  เอาหละคยองซูพาแบคฮยอนไปเถอะ   พระพันปีหลวงแจจุงหันไปเอ็ดแบคฮยอนเบาๆ เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าจะดื้อกับตน  สุดท้ายแบคฮยอนก็ขัดผู้ใหญ่ไม่ได้ยอมให้ดีโอพาตนไปพักดังที่พระพันปีหลวงว่า

 

 

* 50% *

 

 

เมื่อพ้นร่างของแบคฮยอนพระพันปีหลวงก็หันกลับมามองทุกๆ คน  ไหน...เรื่องมันเป็นยังไงบอกย่ามาสิ   ไคและองค์ชายอู๋ฟานเหลือบมองสบตากันก่อนที่จะพากันถอนหายใจออกมา  หลายวันก่อนกระหม่อมได้รับสานส์จากเมืองทั้งสามที่เราเคยช่วยไว้จากคีรัมว่าจะส่งองค์ชายมาเพื่อศึกษาการเมืองและการปกครองจากเรา  แต่สุดท้ายมีเพียงองค์ชายจียงที่เสด็จมา  ตอนนั้นเขาเอ่ยขอให้ซิวหมินเป็นคนนำเที่ยวชมพระราชวัง

 

 

กระหม่อมเห็นว่าเป็นเพียงแค่การเที่ยวภายในวัง  ซ้ำทหารองครักษ์ก็มีอยู่มากมายไม่น่าจะมีปัญหาอะไร  กระหม่อมจึงได้อนุญาตไป  แต่หลังจากกลับมาพระตำหนักอยู่ๆ ซิวหมินห็หายตัวไป  ไม่มีใครหาพบ  มีแค่จดหมายที่ทิ้งข้อความว่า  ...ลูกไม่รักดีทำให้พระบิดาและพระมารดาต้องเสียพระทัย...ลูกสมควรตาย...  ซ้ำวันต่อมาองค์ชายจียงก็มาหายตัวไปอีกคน  แต่จนบัดนี้ยังไม่มีรายงานว่าองค์ชายจียงออกนอกเมืองเลย

 

 

กระหม่อมเลยคิดว่าองค์ชายจียงไม่น่าจะไปไหนได้ไกล  คงยังหลบซ่อนอยู่ภายในเมืองหลวงนี่แหละ   องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางถอนหายใจออกมาอีกเอือก ตอนที่พวกเขาพากันไปเที่ยวชมวัง  มีใครไปด้วยบ้าง ราชาจงอินเอ่ยถามพลางหันมองสบตาไค ตอนนั้นกระหม่อมก็ไปด้วยพะยะค่ะ  แต่ก็ไม่มีอะไรผิดสังเกต  ทั้งสองก็เดินเที่ยวกันตามปกติ หนึ่งในองครักษ์ว่าทำท่าคิดแล้วแต่ก็นึกไม่ออกว่ามีอะไรผิดสังเกตหรือเปล่า 

 

 

เพราะตนคอยติดตามทั้งสองพระองค์ตลอดแทบไม่เคยคลาดสายตา อ๊ะ   แต่แล้วอยู่ๆ องครักษ์คนดังกล่าวก็ร้องออกมาเบาๆ เมื่อนึกอะไรออก  ทุกคนหันมองเป็นจุดเดียว  ตอนกลับมาส่งองค์ชายซิวหมิน  ตอนนั้นองค์ชายซิวหมินอยู่ในเกี้ยวกับองค์ชายจียง  กระหม่อมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า  แต่พอเกี้ยวจอดองค์ชายซิวหมินก็วิ่งลิ่วกลับเข้าพระตำหนักเลย  กระหม่อมคิดว่าคงเป็นเพราะเหนื่อยหรืออยากจะพักกระหม่อมก็เลยปล่อยผ่านไป  

 

 

องค์ชายรัชทายาทจงแดถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อได้ฟังความจากหนึ่งในองรักษ์คนสนิท ซิวหมินทำแบบนั้นบ่อยไปไม่แปลกหรอก  โดยเฉพาะเวลาหิวหน่ะ   องค์ชายอู๋ฟานนิ่งคิดก่อนหันไปมองสบตาไค ไค ...  ข้าจะออกไปตามหาซิวหมินอีกแรง  แต่แบคฮยอนข้าก็ห่วง  ยังไงให้คยองซูช่วยอยู่เป็นเพื่อนสักพัก  หรือไม่ก็ให้แบคฮยอนไปอยู่ที่พระตำหนักหลวงก็ได้  ข้าไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียวที่พระตำหนัก  เกรงว่าจะคิดมากอีก

 

 

อย่าห่วงทางนี้เลยย่าจะคอยช่วยดูแลแบคฮยอนให้อีกแรง  เจ้าออกไปตามหาลูกเถอะ พระพันปีหลวงแจจุงว่า  ข้าจะไปด้วย   ราชาจงอินว่าพลางหันมองสบตากับองค์ชายอู๋ฟาน สองคนช่วยกันคิดดีกว่าคนเดียวนะ   องค์ชายอู๋ฟานนิ่งไปนิดก่อนพยักหน้ารับ  ทั้งสองเปลี่ยนชุดเป็นชุดที่ทะมัดทะแมงขึ้นก่อนกระโดดขึ้นม้าโดยมีจงฮยอนติดตามไปด้วยอีกคน  พระพันปีหลวงมองตามหลังคนทั้งสามไปจนลับตาก่อนถอนหายใจออกมาหนักๆ 

 

 

ว่ากลับมาถึงจะพูดกับทุกคนเรื่องดงเฮให้รู้แล้วรู้รอด  แต่ดันมาเจอเรื่องนี้เสียก่อน  เอาเถอะ...เรื่องดงเฮคงต้องพักเอาไว้ก่อน  ตอนนี้สำคัญที่ว่าต้องหาซิวหมินให้เจอเสียก่อน ... ไม่ไกลออกไป ... ลูฮานยืนหลบหลังต้นไม้เฝ้ามองทุกๆ คนอยู่  ภาพที่เห็นทำให้ลูฮานคลี่ยิ้มบาง ดีจริง...มากันครบเลย  ทั้งพระพันปีหลวง  ทั้งพระเจ้าอา  ถ้ามีโอกาสลงมือในตอนนี้หละก็ ...   ลูฮานชะงักไปเมื่อเห็นพระมเหสีคยองซูก้าวออกมาจากห้องของแบคฮยอน 

 

 

ลูฮานเบี่ยงกายหลบพร้อมลอบมองคนทั้งสอง  ราชาจงอิน (ไค) เดินเข้าไปพูดอะไรบางอย่างกับพระมเหสีก่อนที่จะถอนหายใจออกมา  ทั้งสองพยักหน้าให้แก่กันและกันก่อนที่จะพากันเดินห่างออกไป  ลูฮานหันมองประตูห้องพักตรงหน้าอีกครั้ง ...พระชายาแบคฮยอน... ลูฮานยืนกำมือแน่น  รู้สึกเป็นห่วงแบคฮยอนอย่างบอกไม่ถูก  ตลอดมาตั้งแต่มาอยู่ที่นี่แบคฮยอนใจดีกับตนมาก  ปฏิบัติกับตนเหมือนเป็นลูกหลานอีกคนก็ไม่ปาน 

 

 

องค์ชายซิวหมินหายตัวไป ... ตอนนี้พระชายาคงจะทุกข์ใจมากที่อยู่ๆ โอรสเพียงคนเดียวมาหายสาบสูญไป  ยิ่งอยู่ใกล้กับพระชายาแบคฮยอนมันก็ยิ่งทำให้ตนนึกถึงแม่มากขึ้นทุกที  แบคฮยอนมีอะไรหลายๆ อย่างที่ช่างเหมือนกับท่านแม่เหลือเกิน  ทั้งความเด็ดเดี่ยว  แววตาแห่งความใจดี  ความเอื้ออาทรที่มอบให้กับคนรอบข้าง ... ลูฮานเคลื่อนตัวไปที่ประตูหน้าห้องของแบคฮยอนอย่างลืมตัว  รู้สึกตัวอีกทีก็มาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงของแบคฮยอนแล้ว 

 

 

ตอนนี้แบคฮยอนดูเปลี่ยนไปมาก  ทั้งผอมลงและใบหน้าดูจะมีความเศร้าหมองครอบคลุมอยู่ตลอดเวลา   ลูฮานหย่อนตัวลงนั่งที่ข้างเตียงดวงตาหวานกวาดมองอีกคนด้วยความรู้สึกสงสาร  พระชายาข้าเองก็อยากจะช่วยท่าน  แต่ข้าก็จนปัญหาจริงๆ ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ยังไง  ท่านดีกับข้า  องค์ชายซิวหมินเองก็เช่นกัน ลูฮานถอนหายใจออกมาอีกเฮือก  ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนหมายจะหมุนตัวเดินออกมาจากห้องก่อนที่แบคฮยอนจะตื่น 

 

 

แต่ทว่าดวงตาหวานกลับไปสะดุดเข้ากับกล่องสีเหลี่ยมขนาดพอเหมาะที่เปิดฝากว้างวางอยู่บนโต๊ะใกล้หัวเตียงเข้าเสียก่อน  ลูฮานลังเลแต่อะไรบางอย่างทำให้ลูฮานอยากรู้  ลูฮานค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบมันมาดู  กำไลหยกเนื้อดีพร้อมลวดลายสลักงดงาม ... กำไลที่เหมือนกำไลหยกของแม่ตน  ลูฮานหยิบกำไลหยกขึ้นมาดู  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ ทั้งเนื้อหยกและลวดลายเหมือนกันราวกับว่ามันเป็นกำไลหยกอันเดียวกันไม่มีผิด 

 

 

นี่ถ้าเกิดสลับกันขึ้นมาเขาคงแยกไม่ออกแน่ๆ ว่าอันไหนคือของเขาและอันไหนคือของพระชายาแบคฮยอน  เจ้าเป็นใคร   เสียงที่ดังขึนด้านหลังทำให้ลูฮานสะดุ้งเฮือกรีบเก็บกำไลหยกไว้ในกล่องดังเดิม  ข้าถามว่าเจ้าเป็นใครใยถึงกล้าเข้ามารื้นค้นของในห้องของแบคฮยอนแบบนี้   ลูฮานสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนค่อยๆ หันกลับมาโค้งรับอีกคน ทูลพระพันปีหลวง  กระหม่อมมีชื่อว่าลูฮานและกระหม่อมเป็นคนขององค์ชายเซฮุน

 

 

กระหม่อมรู้มาว่าองค์ชายซิวหมินหายตัวไปจึงรู้สึกเป็นห่วงพระชายาแบคฮยอนยิ่งนัก  จึงได้เข้ามาดู  พอดีว่ากระหม่อมเห็นกล่องนี้เปิดอยู่จึงเดินไปดูหมายจะปิดให้  กระหม่อมมิได้มีเจตนาไม่ดีแต่ประการใด   ลูฮานว่ายังคงก้มหน้าลงต่ำเมื่อรับรู้ว่าพระพันปีหลวงกำลังเดินเข้ามาใกล้  ดีโอที่เดินเข้ามาพอดีทันได้ยินที่ลูฮานพูดก็คลี่ยิ้มบาง  เดินเข้าไปยืนข้างกายแจจุง ทูลพระพันปีหลวงนั่นคือลูฮานจริงๆ กระหม่อม  เขาเป็นคนไว้ใจได้

 

 

ลูฮานเป็นเด็กดีซ้ำแบคฮยอนยังเอ็นดูลูฮานมากๆ อีกด้วย   ดีโอว่าช่วยพูดให้อีกแรง  พระพันปีหลวงพยักหน้ารับรู้  ...ลูฮาน...คนที่ไคให้คนไปสืบประวัติ...คนที่อู๋ฟานว่าเหมือนดงเฮนะรึ...  พระพันปีหลวงก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของลูฮาน  คนของเซฮุนรึ  ข้าเคยได้ยินเรื่องของเจ้ามาก่อน  เอาหละเงยหน้าขึ้นมาสิ ลูฮานค่อยๆ เงยหน้าขึ้น  ใบหน้าสวยหวานที่มีเค้าคุ้นตาทำให้พระพันปีหลวงอึ้งไปทันที  จะ ...เจ้า...

 

 

หลายวันต่อมา ... หลังจากที่ออกตามหากันอย่างหนักในที่สุดก็หาองค์ชายซิวหมินจนพบ  องค์ชายอู๋ฟานพาองค์ชายซิวหมินกลับวัง  แบคฮยอนโผเข้ากอดลูกตนแน่นพร้อมร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  เมื่ออาบน้ำแต่งตัวใหม่เสร็จองค์ชายอู๋ฟานก็พาซิวหมินไปเข้าเฝ้าพระพันปีหลวงและราชาจงอินที่พระตำหนักหลวง  องค์ชายซิวหมินนั่งก้มหน้างุดอยู่เบื้องหน้าของทุกๆ คน  ดวงตาหวานเหลือบมองคนโน้นทีคนนี้ทีก่อนทีจ่ะหลบสายตาลงต่ำ

 

 

ซิวหมิน ไคเอ่ยเรียกทำเอาองค์ชายซิวหมินถึงกับสะดุ้ง  เจ้าหายไปไหนมารู้ไหมว่าทำให้ทุกคนเป็นห่วงแค่ไหน  แม่เจ้ากินไม่ได้นอนไม่หลับจนถึงขั้นล้มป่วย  เอาหละบอกมาได้แล้วว่าเจ้าหายไปไหนมา  เกิดอะไรขึ้นถึงทำให้เจ้าคิดหนีหายไปแบบนี้   องค์ชายซิวหมินนั่งนิ่งก่อนยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่รื้อขึ้นมา  ทูลฝ่าบาท  ซิวหมินหนีเพราะซิวหมินคิดว่าซิวหมินไม่คู่ควร  ข้าทำเรื่องไม่ดีเสื่อมเสียแก่ราชวงศ์  ข้าทำให้ทุกๆ คนต้องผิดหวัง

 

 

ไคหันมองสบตากับทุกๆ คน  ทุกคนต่างทำสีหน้างุนงงกันเป็นทิวแถว  เรื่องอะไรกันที่เจ้าว่าทำผิดมหันต์จนไม่น่าให้อภัย  ไหนบอกมาสิเจ้าทำเรื่องเสื่อมเสียอะไรให้ทุกคนต้องผิดหวัง  ไม่ต้องกลัวหรอกซิวหมินข้าสัญญาไม่มีใครต่อว่าเจ้าหรอก  บอกความจริงมา   ซิวหมินหันมองสบตาองค์ชายอู๋ฟานและแบคฮยอนก่อนหันไปมองสบตากับองค์ชายรัชทายาทจงแด 

 

 

ซิวหมิน  อึก  ซิวหมินคิดว่าซิวหมิน ... ท้อง   ทุกคนนั่งนิ่งพากันอึ้งไปชั่วครู่ก่อนที่จะ .... ห๊า!!!  ท้องงั้นเรอะ !!! ” 

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

โอ้ว~~ ... ไฉนองค์ชายผู้อ่อนต่อโลกถึงได้กระโดดข้ามขั้นไปเร็วนัก  หรือเรื่องนี้จะมีปริศนาที่มาที่ไปอื่น ... ^^

 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #733 darling>< (@lover-jubjub) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 18:57
    เปลี้ยมาก J
    #733
    0
  2. #631 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:49
    ห๊ะ!! หนูหมิน หนูยังไม่ได้ไปทำอไรกับใคร นะ ลูก
    #631
    0
  3. #518 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 22:08
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    น้องซิ่ว เอ็งไปท้องกับผู้ใดมา องค์ชายจียงหรอ ?
    ที่ขึ้นเี้กี้ยวไปด้วยกันน่ะหรืออออ ????

    เรื่องของพี่ลู่กัยคุณแม่ด๊องนี่คือใกล้จะกระจ่างแล้ววว
    #518
    0
  4. #452 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 19:10
    ท้อง  มันไม่ใช่มั้งไม่ใช่แน่ๆ
    #452
    0
  5. #450 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 14:04
    ซิ่วหมินนนT^T
    #450
    0
  6. #447 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 10:29
    ซิ่วหมิ่นหายไปไหนเนี่ย ทุกคนเค้าเป็นห่วงนะรู้ป่าว
    #447
    0