SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 44 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 44

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

ลูฮาน...รอยยิ้มนั้น...ดงเฮ...ทำไมลูฮานเจ้าถึงได้เหมือนดงเฮถึงเพียงนี้นะ

อีกแล้ว...ดงเฮอีกแล้ว...ชื่อที่ทำให้แบคฮยอนรู้สึกเจ็บในอกและเป็นกังวลไม่น้อย

ซูโฮค่อยๆ...ดึงภาพวาดออกมา

มีชื่อคนวาดสลักไว้ที่กล่องด้วย....อู๋ฟาน...ทำไมในท้องพระคลังของคีรัมถึงมีภาพวาดขององค์ชาอู๋ฟานได้หละ

ภาพเหมือน...คนในภาพคืออัครมเหสีของราชาคิบอม...คนในภาพช่างเหมือน...ลูฮาน

****************************************************************************************************************

 

 

 

แขนแกร่งที่สอดโอบรอบเอวเล็กออกแรงกระชับให้แน่นขึ้น  ไปพักก็ได้  แต่ไม่กลับห้องนะ  วันนี้จะอยู่ห้องเจ้านี่แหละ  แบคฮยอน ...   องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยเรียกพร้อมหมุนตัวแบคฮยอนให้หันมาทางตน  ใบหน้าคมโน้มไปกดจูบที่หน้าผากมนเบาๆ องค์ชายอู๋ฟานย่อตัวลงอุ้มแบคฮยอนไว้ในอ้อมแขนแกร่งแล้วพากันเดินหายเข้าไปในห้อง

 

 

รุ่งเช้า ... แบคฮยอนบิดกายน้อยๆ ก่อนหันมองใบหน้าหล่อคมที่หลับใหลอยู่ข้างกายตน  แบคฮยอนยันกายลุกขึ้นใช้สองมือท้าวคางไว้จ้องมองดวงหน้าหล่อเหลานั้นอย่างหลงใหล  อา  แม้จะผ่านมาแล้วนานหลายปีที่เขากับองค์ชายอู๋ฟานได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน  แต่มันไม่มีสักวันเลยที่ความรักของเขาที่มอบให้องค์ชายอู๋ฟานจะลดลง  แบคฮยอนทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง  โดยสอดแขนเข้ากอดเอวแกร่งของคนที่ตนรักเอาไว้

 

 

องค์ชายอู๋ฟานที่ยังคงหลับใหลขยับกายเล็กน้อย  วงแขนแกร่งตวัดโอบร่างบางข้างกายไว้อย่างเคยชิน  อื้มมมม   ร่างสูงครางงึมงำเบาๆ ทั้งๆ ที่ดวงตายังคงปิดสนิท  แบคฮยอนหัวเราะคิกมือบางยกขึ้นแตะจมูกของคนตัวสูงที่ยังคงนอนหลับขี้เซาอยู่ข้างกายตน องค์ชายอู๋ฟานตื่นได้แล้วนะครับเช้าแล้วนะ   องค์ชายอู๋ฟานที่ยังคงหลับสนิทขมวดคิ้วแน่น  เสียงหวานดังแว่วมาไกลๆ ...องค์ชายตื่นเถอะขอรับ...เช้าแล้วนะ...

 

 

...ถ้าไม่รีบกลับวังหละก็...พวกเขาต้องออกตามหาท่านกันยกใหญ่แน่ๆ...ข้ายังไม่อยากถูกข้อหาเป็นกบฏลักพาตัวองค์ชายรัชทายาทอันดับสองหรอกนะ...  องค์ชายอู๋ฟานส่งเสียงครางฮือ  ภาพของคนตัวเล็กที่กำลังปลุกเขาให้ตื่นจากนิทรา  ภาพของ ... ฮื้ออออ  ดงเฮ   แบคฮยอนชะงักกึกเมื่อมีชื่อของใครบางคนหลุดออกมาจากปากขององค์ชายอู๋ฟาน  แบคฮยอนขมวดคิ้วแน่นพร้อมยันกายลุกขึ้นนั่ง  ดงเฮ...งั้นเหรอ  

 

 

หลายวันต่อมา ... พระตำหนักองค์ชายเซฮุน ... แม้จะรู้ว่าองค์ชายอู๋ฟานกลับมาถึงวังหลวงนานแล้วแต่ลูฮานก็ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับองค์ชายอู๋ฟานเรื่องกำไลหยกของพระชายาแบคฮยอนที่เหมือนกับกำไลหยกของแม่ตนเลย  ด้วยเพราะองค์ชายอู๋ฟานมันแต่ยุ่งๆ กับการสอนงานและงานรับรององค์ชายจากต่างเมืองนั่นเอง  ลูฮานหันมองไปรอบๆ ตัวอย่างเบื่อหนาย  เมื่อไม่มีอะไรทำลูฮานจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นด้านนอก

 

 

ดอกไม้นานาชนิดออกดอกบานสะพรั่ง  ผีเสื้อหลากสีบินวนไปมารอบๆ ตัว  ทำให้ลูฮานอดที่จะยิ้มให้กับความงามที่มีอยู่รอบๆ ตัวไม่ได้  องค์ชายอู๋ฟานที่กำลังจะออกไปช่วยงานไคที่พระตำหนักหลวงชะงักกึกเมื่อเห็นลูฮานกำลังยืนยิ้มอยู่กลางสวนดอกไม้  รอยยิ้มนั้นทำให้องค์ชายอู๋ฟานต้องยืนนิ่งค้าง  ภาพของใครบางคนที่ละม้ายคล้ายลูฮานปรากฎซ้อนทับให้เห็น  ดงเฮ ... ลูฮาน ... ทำไมเจ้าถึงได้เหมือนดงเฮถึงเพียงนี้นะ

 

 

แบคฮยอนที่ก้าวออกมาจากห้องชะงึกไปทันทีเมื่อเห็นองค์ชายอู๋ฟานยืนมองอะไรอยู่  แบคฮยอนไล่สายตาตามดวงตาคมแล้วก็ได้คำตอบ  องค์ชายอู๋ฟานกำลังยืนมองลูฮานอยู่  มองจนแทบจะเรียกว่าไม่อาจละสายตาจากไปได้  แบคฮยอนหลับตาลงช้าๆ  รู้ดีว่าองค์ชายอู๋ฟานเป็นองค์ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้  แต่ก็รู้ดีเช่นกันว่าองค์ชายอู๋ฟานไม่เคยคิดยุ่งกับคนที่มีครอบครัวหรือมีคนรักแล้ว  แต่ทำไมกับลูอานองค์ชายอู๋ฟานถึงดูจะติดใจนัก

 

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นองค์ชายอู๋ฟานรำพึงอะไรกับตนเองเบาๆ  แม้จะไม่ได้ยินแต่ก็พอจะอ่านริมฝีปากออก  อีกแล้ว...ดงเฮอีกแล้ว  ชื่อที่ทำให้แบคฮยอนรู้สึกเจ็บในอกและเป็นกังวลไม่น้อย  สิบกว่าปีที่อยู่กินกันมาแม้จะมีหญิงสาวหรือหนุ่มน้อยมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามาและทำให้รู้ว่าคนพวกนี้อดีตคือคนที่องค์ชายอู๋ฟานเคยข้องเกี่ยวด้วย  แต่มันก็ไม่เคยทำให้ตนต้องคิดมาก  แต่กับดงเฮคนนี้  เพียงแค่ได้ยินชื่อ ... ทำไม

 

 

แบคฮยอนหันไปมองลูฮานที่ยังคงยืนยิ้มสดใสกับมวลผีเสื้อหลากสี  จะว่าไปองค์ชายอู๋ฟานเริ่มจะแปลกไปก็ตอนที่องค์ชายเซฮุนพาลูฮานเข้ามา  หรือบางทีลูฮานอาจทำให้องค์ชายอู๋ฟานคิดถึงคนๆ นั้น  ดงเฮ...กับลูฮานงั้นเหรอ ... แบคฮยอนรอจนองค์ชายอู๋ฟานออกไปจากพระตำหนัก  แบคฮยอนก็หันไปสั่งนางกำนัลให้ไปเชิญลูฮานมาพบตนที่ห้องพัก  ไม่นานนักลูฮานก็มาพบกับแบคฮยอนตามที่เรียก

 

 

แบคฮยอนถอดกำไลหยกของตนเก็บลงกล่อง  ก่อนหยิบกล่องอีกกล่องมาวางไว้แทน  หลายวันก่อนข้าเห็นเจ้าสนใจกำไลข้า  ข้าก็เลยสั่งให้คนไปหากำไลหยกเนื้อดีมาให้  ดูสิเจ้าถูกใจไหม   แบคฮยอนว่าพลางเลื่อนกล่องตรงหน้าไปให้ลูฮาน  ลูฮานลังเลไม่น้อยทำให้แบคฮยอนต้องเอ่ยเร่ง  ลูฮานเปิดกล่องออกดูกำไลหยกเนื้อดีหลายอันวางเรียงกันไว้  ลูฮานกวาดสายตามองกำไลแต่ละอันล้วนทำมาจากหยกเนื้อดีหายากทั้งสิ้น

 

 

รับไปเถอะ  เก็บเอาไว้  แม้พระสนมจะไม่ได้ออกงานพระราชพิธีมากนัก  แต่งานพิธีในพระตำหนักเจ้าก็ต้องมีส่วนไม่น้อย  เพราะฉะนั้นสักวันเจ้าต้องได้ใช้ในการออกงานแน่ๆ  ถือเป็นของรับขวัญเจ้าจากข้าก็แล้วกัน   แบคฮยอนว่าพลางหยิบกำไลหยกอันหนึ่งขึ้นมาสวมให้กับลูฮาน  จริงสิลูฮานเจ้าอยู่ที่ชายป่านอกเมืองมานานแล้วงั้นรึ แบคฮยอนเอ่ยถามพร้อมรินชาส่งให้กับลูฮาน  ลูฮานโค้งรับถ้วยชามาถือเอาไว้  ก็ตั้งแต่เด็กแล้วกระหม่อม

 

 

แบคฮยอนนิ่งไปนิดอย่างชั่งใจก่อนที่จะตัดสินใจถามออกไปตรงๆ แล้วลูฮานเจ้ารู้จักคนที่ชื่อ...ดงเฮ...บ้างไหม   เพล้ง!!  แบคฮยอนตกใจไม่น้อยเมื่อลูฮานทำถ้วยชาหลุดมือตกแตกกระจาย  แบคฮยอนรีบเข้ามาดึงลูฮานออกแล้วหันไปเรียกนางกำนัลเข้ามาเก็บกวาด  ลูฮานโดนลวกหรือเปล่า   ลูฮานรีบส่ายหน้าตอบ  กระหม่อมไม่ทันระวังพระชายาโปรดอภัยด้วย  เรื่องที่พระชายาถามกระหม่อมไม่รู้จักคนที่ชื่อดงเฮเลยกระหม่อม

 

 

เวลาต่อมา ... ลูฮานกลับไปแล้ว ... แต่มันก็ทำให้แบคฮยอนแน่ใจได้ว่าลูฮานนั้นโกหก  ลูฮานรู้จักดงเฮ  ดูจากอาการตกใจก็พอจะเดาได้  แต่ไม่แน่ใจเท่านั้นเองว่าลูฮานกับดงเฮเกี่ยวข้องกันยังไง  และคนที่ชื่อดงเฮมีความสำคัญกับองค์ชายอู๋ฟานขนาดไหน  มหาดเล็กส่งคนไปพระตำหนักหลวง  ข้ามีเรื่องขอเข้าเฝ้าราชาจงอินและพระมเหสี  อา  อย่าบอกเรื่องนี้ให้องค์ชายอู๋ฟานรู้เด็ดขาดนะ  ทูลว่าข้ามีเรื่องขอปรึกษาเป็นการส่วนตัว

 

 

* 40% *

 

 

พระตำหนักหลวง ... พระตำหนักอัครมเหสีคยองซู ... แบคฮยอนมีอะไรด่วนงั้นเหรอ  เห็นให้คนมาบอก  พอรู้ฉันก็รีบปลีกตัวออกมาเลย  แต่ไคคงต้องรอหน่อยเห็นว่าตอนนี้มีโรคระบาดแถวชายแดนทำให้ไคกับองค์ชายอู๋ฟานต้องจัดการงานทางนั้นเป็นการเร่งด่วนก่อน  อีกสักพักก็คงเสร็จ  แบคฮยอนมีเรื่องอะไรไม่สบายใจงั้นเหรอ ...   ดีโอเอ่ยถามพร้อมยื่นมือไปกุมมือของแบคฮยอนเอาไว้ 

 

 

ด้วยความที่เป็นเพื่อนรักกันและคุ้นเคยกันมาเป็นอย่างดี  เพียงแค่มองตาดีโอก็รู้แล้วว่าแบคฮยอนกำลังมีเรื่องทุกข์หนัก  เพียงแค่ถูกเพื่อนรักเอ่ยถามด้วยความห่วงใยทำนบน้ำตาก็เหมือนจะถูกทำลายทันที  แบคฮยอนปล่อยโฮโผเข้ากอดดีโอเอาไว้แน่น  อึก  ฉันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน  ดีโอฉันสับสน  ทำไม...แค่ชื่อของคนๆ นั้นมันก็ทำให้ฉันกังวลจนแทบบ้าแล้ว  องค์ชายอู๋ฟานปิดบังฉัน  เขาไม่ยอมบอกเรื่องบางอย่างกับฉัน ... เขากำลังโกหกฉันอยู่

 

 

แบคฮยอนเล่าทุกอย่างให้ดีโอได้ฟังจนหมด  ดีโอนิ่งไปทันทีเมื่อได้รู้  นี่องค์ชายอู๋ฟานถึงกับละเมอชื่อดงเฮเชียวเหรอ  ดีโอถอนหายใจออกมาหนักๆ มองแบคฮยอนที่นั่งก้มหน้าร้องไห้อย่างเห็นใจ  ปกติไม่ว่าจะเจอกับใครก็ไม่เคยที่จะหวั่นไหว  แต่กับคนที่ชื่อดงเฮนี่ท่าว่ามันจะไปสะกิดสันชาตญาณบางอย่างเข้าอย่างแรง  ดีโอไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงสุดท้ายก็ทำได้แค่นั่งอยู่เป็นเพื่อนเงียบๆ ปล่อยให้อีกคนได้ร้องไห้  ได้ระบายออกมาให้พอใจ

 

 

หลายชั่วโมงต่อมา ... ขอโทษทีดีโอผมมาช้า ... อ้าว ... แบคฮยอนกลับไปแล้วงั้นเหรอ  เห็นบอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษาด่วน  แถมยังห้ามบอกองค์ชายอู๋ฟานอีก  ตกลงมันเรื่องอะไรกัน   ดีโอเล่าเรื่องของแบคฮยอนให้ไคได้ฟัง  ไคขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ พลางยกมือขึ้นแตะที่หว่างคิ้วตน  จริงสิดงเฮ ... ถึงว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน  ที่แท้ก็คือรักแรกขององค์ชายอู๋ฟานที่เคยเล่าให้ฟังนี่เอง  มัวแต่ยุ่งๆ เลยลืมไปซะสนิทเลย

 

 

ไคผมว่าเรื่องมันจะชักไปกันใหญ่แล้วนะ  เราคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วหละ  ถ้าปล่อยนานไปกว่านี้ไม่แน่ว่าแบคฮยอนอาจทนไม่ไหว  ถ้าแบคฮยอนระเบิดขึ้นมาหละก็ ... รายนั้นถ้าไม่รู้ดำรู้แดงหละก็ไม่ยอมเลิกราแน่ๆ   ดีโอว่ารู้สึกเป็นห่วงแบคฮยอนจริงๆ ดังที่ว่า  ไคพยักหน้ารับรู้  พอดีช่วงนี้เกิดโรคระบาดที่ชายแดน  ผมกะจะให้จงฮยอนไปตรวจตราพอดี  ผมจะให้เขาช่วยสืบเรื่องของลูฮานและดงเฮไปพร้อมๆ กันเลย

 

 

หลายวันต่อมา ... คีรัม ... หลังงานอภิเษกซื่อเถาก็เอาอกเอาใจซูโฮอย่างมาก  ซ้ำข้าราชบริพารเก่าๆ ที่เคยหนีหายไปตอนที่คิบอมเข้ายึดเมืองก็กลับมากันมากมาย  ประชาชนล้วนต่างยินดีที่รู้ว่าทายาทกษัตริย์โดยชอบธรรมกลับมาปกครองบ้านเมืองดังเดิม  ความโหดร้ายรุนแรงจากการปกครองของคิบอมเริ่มจางหายไปจากจิตใจผู้คน  ซื่อเถายืนโอบไหล่บางของซูโฮมองบ้านเมืองจากหอคอยสูงของพระราชวัง

 

 

ซูโฮกลับเข้าข้างในเถอะ  ตอนนี้อากาศเย็นมากแล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ   ซื่อเถาประคองคนตัวเล็กเดินกลับเข้ามายังพระตำหนักชั้นใน  เหล่านางกำนัลต่างมองคนทั้งสองที่เคียงข้างกันอย่างชื่นชม  เซฮุนคลี่ยิ้มบางพร้อมโค้งให้กับคนทั้งสองเมื่อเดินมาใกล้ ได้เห็นพวกท่านมีความสุขกันข้าก็รู้สึกยินดียิ่งนัก   ซูโฮหันไปยิ้มให้กับซื่อเถาก่อนหันกลับมามองสบตากับองค์ชายเซฮุน อีกไม่นานท่านก็จะได้กลับไปหาดวงใจของท่านที่ซูซาเหมือนกัน

 

 

เซฮุนคลี่ยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงคนรักของตน  จริงสิ   ซูโฮว่าพลางหันกลับไปมองซื่อเถา อีกไม่กี่วันองค์ชายเซฮุนก็จะเดินทางกลับซูซาเพื่อไปถวายรายงานกับราชาจงอินแล้ว  ข้าอยากหาของฝากไปฝากพวกเขาบ้าง  เอ่อ  อาจเป็นเครื่องประดับงามๆ หรือไม่ก็ผ้าแพรสีสวยๆ ก็ได้  ฝ่าบาทให้พวกพ่อข้าหาของพวกนี้มาให้ข้าจะได้ไหม   ซื่อเถาพยักหน้าเห็นด้วย นั่นสิข้าเป็นหนี้ราชาจงอินมากมายนัก  อา  ข้าจะจัดหาให้เจ้าเป็นคนเลือกนะ

 

 

องค์ชายเซฮุนหัวเราะออกมาเบาๆ พลางยกมือห้าม ข้าว่าอย่ายุ่งยากเลย  หากของที่คีรัมมีในพระคลังนั่นแหละ  เพราะถ้าพวกเขารู้ว่าเจ้าต้องลำบากไปหาของฝากหละก็  เผลอๆ ข้าอาจมีคำต่อว่าจากพวกเขากลับมาฝากพวกเจ้าแทนก็ได้นะ  นิสัยพระมเหสีกับพระมารดาข้าก็รู้ๆ กันอยู่   ซูโฮกับซื่อเถาหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน ได้ ... เอางั้นก็ได้  เมื่อตอนอภิเษกเราพวกเจ้าเมืองก็ให้ของขวัญมาเยอะแยะ  ลองหาที่งามๆ มาสักสองสามอย่างก็ดี

 

 

หลายวันต่อมา ... ท้องพระคลังคีรัม ... ซูโฮยืนหมุนอยู่กลางห้องที่กว้างขวาง  ภายในห้องมีเพดานสูงจนซูโฮคะเนไม่ได้เลยว่ามันสูงสักแค่ไหน  ซ้ำภายในยังมีทรัพย์สินเงินทองหลากหลายมากมายละลานตา  ของทั้งหมดถูกจัดแบ่งออกเป็นสัดส่วน  เงินทอง  ของประดับ  ผ้าแพรผ้าไหม  ภาพวาดงามๆ  หรือแม้แต่รูปปั้นทองคำขนาดต่างๆ  เยอะไปหมดเลย  ขนาดคีรัมเป็นเมืองเล็กๆ ยังมีขนาดนี้  แล้วงั้นท้องพระคลังของซูซาหละจะมีขนาดไหนเนี่ย

 

 

ซูโฮจัดหาของกำนัลที่มีค่าอยู่นาน  ซูโฮเลือกดาบเหล็กเนื้อดีจากคำบอกเล่าของช่างดีเหล็กอันดับหนึ่งของคีรัมบอกว่ามันคือเหล็กจากภูเขาไฟ  ที่มีความแข็งแกร่งกว่าดาบเหล็กทั่วๆ  ซูโฮให้ทหารลองใชัมันตัดดาบอันอื่นๆ มันขาดได้อย่างง่ายดายเหมือนตัดเต้าหู้  ซูโฮสั่งคนทำด้ามดาบใหม่ให้เป็นทองคำลายสลักมังกร  ประดับด้วยอัญมณี  กล่องที่ใส่ก็ทำจากไม้สลักอย่างดีลงขอบด้วยทองคำล้วน  แลดูเหมาะสมสำหรับเป็นของกำนัลแก่ราชาจงอิน

 

 

สำหรับพระมเหสีคยองซู  ซูโฮเลือกเทวรูปพระโพธิสัตย์ขนาดสูงหนึ่งศอก  ทำจากทองคำสัมฤทธิ์ทั้งองค์  แกะลวดลายและประดับอัญมณีดูงดงาม  ฐานดอกบัวทำจากทองคำบุแก้วโปร่งยามสะท้อนแสงจะส่องประกายสีรุ้งเหมือนดังเทวรูปกำลังเปล่งรัศมีแห่งธรรม  สำหรับพระชายาแบคฮยอน  ซูโฮเลือกคันธนูที่ทำจากไม้ชนิดพิเศษ มีความยืดหยุ่นสูง  สามารถยิ่งได้ไหลกว่าธนูทั่วไปที่มีอยู่  คันธนูถูกสลักลงลายด้วยทองและอัญมณี

 

 

ซูโฮเลือกผ้าแพรหลากหลายสีสันเพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับองค์ชายซิวหมินและลูฮาน  พร้อมด้วยเครื่องประดับทั้งปิ่นปักผมที่มีลวดลายไม่มากเกินไปนักสำหรับผู้ชายที่จะใช้  กำไรหยกและทองลงยาเนื้อดี  ซูโฮเลือกของอยู่นานมือบางยกขึ้นเช็ดคราบเหงื่อของตนที่ไหลลงมาตามใบหน้า  ซูโฮก้มลงมองของฝากทั้งหลายที่ตนตั้งใจคัดสรรมาอย่างดี  จนกระทั่ง ... อื้มมมมม  องค์ชายอู๋ฟานหละจะเอาอะไรไปฝากดีนะ

 

 

ซูโฮนิ่งไปทำท่าคิด  ก่อนที่จะดีดนิ้วเบาๆ เมื่อนึกได้  จริงสิที่ห้องโถงรับรองเห็นพระชายาเคยบอกว่าองค์ชายอู๋ฟานชอบเอาภาพวาดมาแขวน  อา  งั้นหาภาพงามๆ ไปฝากก็แล้วกัน  หือ  ไหนหละ  อันไหนดีนะ   ซูโฮยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากตน  ดวงตาหวานกวาดมองภาพวาดเบื้องหน้าที่ถูกม้วนพับเอาไว้หลายๆ อันวางซ้อนทับกันอยู่  ซูโฮค่อยๆ ดึงภาพวาดต่างๆ ออกมาจนกระทั่งเจอกับกล่องไม้ขนาดย่อมๆ ใบหนึ่ง

 

 

หือ .. ทำไมกล่องนี้ถึงได้ดูแปลกจากอันอื่นๆ หละ  เอ ... มีชื่อคนวาดสลักไว้ที่กล่องด้วยแต่ว่าจาง  อะไรหน่ะ ซู  ไม่สิ  ตู ... อู๋  ใช่  อ่านว่าอู๋ ...   ซูโฮชะงักกึกพร้อมเบิกตากว้าง  มือบางที่ถือกล่องไม้ไว้สั่นน้อยๆ  ไม่จริงน่า  อู๋ฟาน ... งั้นเหรอ  องค์ชายอู๋ฟานไม่เคยมาคีรัมนี่นาแล้วงั้นทำไมในท้องพระคลังของคีรัมถึงมีภาพวาดขององค์ชาอู๋ฟานได้หละ   ซูโฮรีบเปิดกล่องแล้วคลี่ภาพออกดู  ภาพวาดเบื้องหน้ายิ่งทำให้ซูโฮตกตะลึง  ภาพนี้...ไม่จริง

 

 

ซูโฮถือภาพวาดเอาไว้ในมือ  เท้าเล็กก้าวถี่เร็วมุ่งตรงไปยังห้องพักขององค์ชายเซฮุน  ฝ่าบาท  องค์ชายเซฮุน   ซูโฮเอ่ยเรียกเมื่อเดินมาถึง  ซื่อเถารีบลุกขึ้นเดินมารับซูโฮที่ก้าวเข้ามาอย่างรีบเร่ง  ซูโฮมีอะไรหรือเปล่าให้คนไปตามข้ามารอที่ห้องขององค์ชายเซฮุนทำไม   ซูโฮวางกล่องภาพวาดในมือลง ภาพ ... ภาพเหมือน  คนในภาพคืออัครมเหสีของราชาคิบอม  แต่ที่แปลกคือ...   ซูโฮเว้นวรรคหอบเอาอากาศเข้าปอด

 

 

แต่ที่แปลกคือคนที่วาดภาพนี้คือองค์ชายอู๋ฟาน  และที่สำคัญคนในภาพช่างเหมือนกับ ... ลูฮาน   องค์ชายเซฮุนผวาคว้ากล่องตรงหน้ามาดู  อักษรที่สลักไว้บนกล่องพร้อมชื่อที่ลงกำกับอยู่ทำให้องค์ชายเซฮุนนิ่งค้าง  นี่เป็นลายมือพระบิดาไม่ผิดแน่   แล้วก็ ...   องค์ชายเซฮุนรีบเปิดกล่องภาพออกดู  มือหนาคลี่ภาพวาดออกกว้าง  ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้องค์ชายเซฮุนเบิกตากว้าง  ไม่จริง ... นี่มัน ... ไม่ใช่ลูฮานแต่เหมือนเหลือเกิน

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

ลืมไปเห็นมีคนถามไว้ ... อ่างอาบน้ำในเรื่องทำจากอิฐค่ะ  คือการตัดอิฐมาเป็นก้อนๆ แผ่นบางขนาดพอประมาณแล้ววางซ้อนกันจนเป็นชั้นขึ้นมา  ส่วนใหญ่จะสูงจากพื้น  แต่ของดีโอจะขุดลึกลงไปในดิน  อ่างอาบน้ำแบบนี้ในยุคโบราณไม่ค่อยมีหรอก  มันมาแพร่หลายในช่วงของจีนเข้าปกครองเกาหลี  เพราะสมัยก่อนจริงๆ ส่วนใหญ่จะใช้ถังไม้แทน  เพราะเทน้ำง่าย  เคลื่อนย้ายง่าย  มันสะดวกสบายกว่ากันเยอะ

** ข้อมูลที่ได้หาได้จากพี่ google ค่ะ  มีภาพอยู่เหมือนกันแต่ขอไม่เอาลงนะ ...

 

 

สำหรับเรื่อง อี้ชิง ตายยังไง ... ในเรื่องบอกไว้แล้วนะคะ  ตอนที่ซูโฮเอ่ยถึงเรื่องที่เซฮุนรับลูฮานเข้ามา  อี้ชิงแม้จะดีกับแบคฮยอนแต่ก็ยังคงเสียใจที่ตนไม่ได้ถูกแต่งตั้งเป็นอัครชายาแต่แรก  สาเหตุที่ไม่ได้รับการแต่งตั้งก็น่าจะรู้กันแล้ว  นานวันเข้าอี้ชิงก็ตรอมใจแล้วก็จากไปในที่สุด ... รวบรัดเอาประมาณนี้แหละ ..

 

 

สุดท้าย ... ชื่อฟิคเราคือ SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO  แต่ว่าแต่ละเรื่องมันไม่สั้นเลยเนอะ  มีสั้นๆ แค่ไม่กี่เรื่องเอง  เราไม่อยากแยกให้หากันเยอะแยะมากมาย  เลยเอามันมารวมๆ กันไว้  เพราะงั้นถ้าใครโผล่เข้ามาแล้วเห็นว่าชื่อเรื่องเป็น SF แต่ทำไมแต่ละตอนมันยาวจัง (ว่ะ)  อันนี้เราก็ต้องขอโทษด้วยนคะ  อยากบอกว่าที่จริงเราไม่อยากแยกออกมาจากอันเก่าด้วยซ้ำ  แต่เพราะมันยาวหลายร้อยตอนแล้วและหลายคนไม่ได้เปิดอ่านจากคอม  กว่าจะโหลดได้มันคงยาวนานเป็นชาติ  เพราะงั้นถ้า SF ส่วนนี้ถึงสองร้อยตอนเมื่อไหร่เราก็จะแยกไปอีกเหมือนเดิม (แต่จะมีวันนั้นไหม...ไม่แน่ใจอ่ะ)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #630 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:45
    ดงเฮๆ เด๋วเขาหนีกลับบ้าน อู๋ฝาน เธอจะตามเเบคกี้ที่ไหน ฮ่ะ!!
    #630
    0
  2. #514 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 15:09
    เฮือกกกกกกกกกกกก องค์อู๋ให้มันน้อยๆหน่อย
    เดี๋ยวแบคก็ระเบิดออกมาซะหน่อย
    อย่าทำให้แบคฮยอนต้องช้ำใจนะ
    เซฮุนจะส่งรูปกลับไปให้องค์ชายอู๋มั๊ยหนอ
    งื้ออออออออออออ ใกล้จะรู้แล้วๆๆๆ ตื่นเต้นๆๆ 
    #514
    0
  3. #446 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 10:24
    เอ่อ จะปิดแบคทำไมอ่ะมีรัยก็คุยกันนะ แบคยิ่งเป็นแบบพวกใจร้อนอยู่ด้วย
    ถ้าเกิดอะรัยขึ้นเราจะไม่ช่วยเลย
    เราว่านะที่บันทึกไม่มีประวัติของลู่ฮานเพราะว่าเป็นพี่น้องกะฮุนแน่เลย
    #446
    0
  4. #445 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 18:50
    องค์ชายอู๋คะ..อย่าให้มันมากไป
    เดี๋ยวก็ยุให้แบคหนีซะเนี่ย ดงแฮๆๆ อยู่นั่นแหละ!!!
    #445
    0
  5. #438 BYun (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 09:00
    อยากเห็นแบคกลับภพปัจจุบัน ถ้าอู๋ฟานจะคิดถึงเมียเก่าอย่างนี้ T^T
    #438
    0
  6. #435 dandelionssss (@dandelionssss) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2556 / 23:20
    แค่อินโทรก้อสงสารป๋ายแล้วอ่ะ ไรท์อย่าแกล้งรีดเดอร์น่ะ พี่คริสอย่าใจร้ายกับป๋ายน่ะ เดี๋ยวป๋ายก้อกลับภพตัวเองหรอก รีบๆลืมดงเฮให้ได้หล่ะ คนเขารักแค่ไหนยอมอยูด้วยแล้วยังลืมคนเก่าไม่ได้อีก
    #435
    0