SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 41 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 41

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

ซื่อเถาจูบอ่อนโยนที่หน้าผากแล้วไล่ลงมาที่ดวงตา

ซูโฮค่อยๆ...ลืมตาขึ้นมองเมื่อสัมผัสอุ่นเคลื่อนออกไป

วันนี้องค์ชายเซฮุนยืนยันหนักแน่น...ขอมีลูฮานเป็นพระสนมแค่คนเดียว

ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่ลูฮานจะไม่มีบทบาทในประวัติศาสตร์...ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม

ถ้าลองทำให้ชื่อคนๆ...นึ่งถูกลบหายไปจากประวัติศาสตร์ได้นี่ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่นอน

****************************************************************************************************************

                                                                                               

 

ถ้าเจ้ารักข้างั้นเจ้าจะยอมไหม...   ซื่อเถานิ่งไปก่อนขมวดคิ้วมองสบตากับอีกคนด้วยความงุนงง  ข้าจะไปคีรัมพร้อมเจ้า  แต่ไม่ใช่ในฐานะพระคู่หมั้นขององค์ชายเซฮุน  ถ้าข้าจะไปคีรัมกับเจ้าในฐานะพระชายาของเจ้าหละ ... เจ้าจะยอมรับข้าไหม

 

 

ซื่อเถานิ่งอึ้งไปทันทีกับคำถามของอีกคน  ซื่อเถาหลับตาลงแขนแกร่งปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ  ซูโฮเจ้าพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า  เจ้าเองไม่ใช่รึที่ยอมรับการเป็นพระคู่หมั้นและยอมใช้เวลาสามปีเพื่อพิสูจน์ตัวเอง  อยู่ๆ พูดแบบนี้เจ้าจะทำให้ราชาจงอินทรงกริ้ว  ซ้ำอาจทำให้บิดาเจ้าได้รับโทษไปด้วยนะ ซูโฮสูดหายใจลึกก่อนเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนขอบหินข้างทาง เรื่องนี้ข้าเป็นสาเหตุข้าก็จะขอรับมันเองบิดาข้าไม่เกี่ยว

 

 

ซูโฮยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าตน  ก่อนหันไปสบตากับซื่อเถาที่ยืนมองตนอยู่ก่อนแล้ว  เจ้าต่างหาก .. ซื่อเถาข้าอยากได้คำตอบจากเจ้า   ซื่อเถาเดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าของซูโฮ  มือหนาจับมือบางเอาไปจูบเบาๆ ซื่อเถาบีบมือของซูโฮเอาไว้ดวงตาคมทอดแสงอ่อนลงอย่างอ่อนโยน แม้จะไม่เข้าใจนักว่าเจ้าทำแบบนี้เพราะอะไร  จะเพราะต้องการประชดหรืออะไรก็ช่าง  ถ้าแค่มีเจ้าอยู่ข้างๆ กาย ... ข้ายินดีทั้งนั้น

 

 

ซื่อเถาจ้องมองสบตากับซูโฮนิ่งก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา  ข้า ... จูบเจ้าอีกครั้งได้ไหม   ซูโฮลังเลก่อนที่จะพยักหน้ารับเบาๆ  ซูโฮหลับตาลงคิดว่าอีกคนคงจะประกบลงมาที่ริมฝีปากตน  หากแต่...กลับไม่ใช่  ซื่อเถาจูบอ่อนโยนที่หน้าผากแล้วไล่ลงมาที่ดวงตา  ...ซื่อเถากำลังจูบ...ซับน้ำตาให้เขางั้นเหรอ...  ซูโฮค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเมื่อสัมผัสอุ่นเคลื่อนออกไป  ตึก ตึก  หัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดเมื่อครู่กลับเต้นแรงอย่างประหลาดกับการกระทำของซื่อเถา

 

 

ซูโฮ   ซื่อเถาเอ่ยเรียกอ่อนโยน  มือหนากุมมือบางเอาไว้มั่น  ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ซูโฮรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งกาย  น้ำตาที่ไหลรินเหมือนสายน้ำเมื่อครู่แห้งเหือดไปจนหมด ซูโฮข้าสัญญา...ข้าไม่มีวันทำให้เจ้าต้องร้องไห้เสียน้ำตาแบบนี้แน่ๆ หากมีเจ้าอยู่ข้างๆ กาย  ข้าขอถนอมและรักแต่เจ้าเพียงผู้เดียว  ไม่มีวันให้เจ้าต้องมีน้ำตาเช่นนี้อีกแน่นอน   ซูโฮก้มหน้าลงจนคางติดกับหน้าอก  ศีรษะเล็กผงกขึ้นน้อยๆ อื้มมม  ข้าจะลองเชื่อเจ้าดู

 

 

พระตำหนักหลวง ... ไคนั่งเลิกคิ้วขึ้นมองบรรดาเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนที่จะถอนหายใจออกมาหนักๆ ปัญหาวัยรุ่นนี่มันซับซ้อนจริงวุ้ย  หรือว่าเขาจะแก่เกินไปจนตามกระแสวัยรุ่นของคนในยุคนี้ไม่ทันกันหละ ตกลง...พวกเจ้าจะเอาดังที่ว่ามาใช่ไหม   ทุกคนล้วนโค้งตัวลงต่ำแล้วขานตอบอย่างพร้อมเพรียง  พะยะค่ะ   ไคยกมือขึ้นเกาหว่างคิ้วเบาๆ ก่อนกวาดสายตามองบรรดาเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกที

 

 

กระหม่อมรู้ว่าพวกเราสร้างปัญหาให้กับฝ่าบาทมากมาย  แต่กระหม่อมรักลูฮานจริงๆ  กระหม่อมไม่อยากโกหกซูโฮและไม่อยากให้เขาต้องเสียเวลากับกระหม่อมไปอีกถึงสามปี   ไคนั่งนิ่งก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอีกเฮือก เซฮุนวันหน้าเจ้าต้องเป็นแม่ทัพเอกแห่งซูซาเช่นเดียวกับองค์ชายอู๋ฟาน  ลูฮานไม่ใช่คนที่จะส่งเสริมเจ้าได้เลย  ซ้ำคนสนับสนุนเขาก็ไม่มี  เจ้ารู้ใช่ไหมว่าลูฮานไม่มีวันได้รับการยอมรับในฐานะพระชายาของเจ้า

 

 

องค์ชายเซฮุนหันไปมองลูฮานที่นั่งอยู่ข้างๆ กายตน  ก่อนหันกลับไปมองสบตากับไค  กระหม่อมรู้  ดังนั้นกระหม่อมจึงคิดหาทางออกนี้เอาไว้แล้ว ...   ไคเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม  กระหม่อมขอสาบานต่อหน้าฟ้าดินและเหล่าบรรพชน  หากกระหม่อมไม่อาจตั้งลูฮานเป็นอัครชายาได้กระหม่อมก็จะขอรับลูฮานไว้ในตำแหน่งพระสนม  และกระหม่อมจะไม่ขอมีใครอีก  ชั่วชีวิตกระหม่อมขอมีแค่พระสนมข้างกายเพียงคนเดียว

 

 

ไคอึ้งไปนิดก่อนที่จะยกยิ้มกว้าง  ดวงตาคมเหลือบไปมองซูโฮเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่ง  ซูโฮเองก็คงทำใจยอมรับได้แล้วเช่นกันสินะ  อา ... งั้นก็ตกลงตามนั้น  ซูโฮ ...   ซูโฮค้อมกายลงต่ำหมอบลงกับพื้น เรื่องของบิดาเจ้าข้าจะพูดให้เอง  ยังไงซะตำแหน่งอัครมเหสีแห่งคีรัมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตำแหน่งอัครชายาขององค์ชายแห่งซูซาหรอก  และออกจะดีเสียกว่าอีกด้วย  ที่เจ้าจะได้อยู่กับคนที่เขารักเจ้า ... ข้าเชื่อว่าซื่อเถาจะดูแลเจ้าได้เป็นอย่างดี

 

 

เมื่อองค์ชายเซฮุน  ลูฮาน  ซื่อเถาและซูโฮลากลับไป  ไคก็ให้คนไปตามอำมาตย์ขวาและองค์ชายอู๋ฟานมาทันที ในเริ่มแรกดูเหมือนอำมาตย์ขวาจะไม่ค่อยยินยอมและพอใจมากนัก  จนไคต้องหว่านล้อมเสียยกใหญ่อำมาตย์ขวาจึงยินยอมให้ซูโฮได้ไปคีรัมในฐานะอัครมเหสีของซื่อเถา  งานอภิเษกจะถูกจัดขึ้นที่คีรัมโดยมีองค์ชายอู๋ฟานไปในฐานะตัวแทนพระองค์  เมื่อตกลงกันได้อำมาตย์ขวาก็ขอตัวกลับ

 

 

ต้องขอบใจเจ้านักที่ช่วยแก้ปัญหาทุกอย่างให้ลุล่วงไปด้วยดี   องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางยกจอกเหล้าในมือชนกับจอกเหล้าของไคเบาๆ  ไคยักไหล่น้อยๆ ก่อนคลี่ยิ้มบาง เล็กน้อย ... อย่าได้ใส่ใจ  ว่าแต่ .. พอเสร็จงานของซูโฮกับซื่อเถาแล้วก็ให้รีบกลับมานะ  เพราะอีกไม่นานทูตจากต่างเมืองจะมาเยือนเรา องค์ชายอู๋ฟานขมวดคิ้วมองสบตาไคด้วยความสงสัย ใครกัน ... ทำไมข้าไม่เห็นรู้เรื่องมาก่อนเลยว่าจะมีทูตจากต่างเมืองมา

 

 

ไคหัวเราะออกมาเบาๆ ก็ดูพระตำหนักท่านจะวุ่นวายเสียขนาดนั้นไม่แปลกหรอกที่จะไม่รู้  ทูตจากต่างเมืองที่ว่าก็คือเมืองทั้งสามที่เคยถูกคีรัมยึดไปนั่นแหละ  พวกเขาจะส่งองค์ชายรัชทายาทมาเพื่อศึกษาการเมือง  เรื่องทหารและการปกครองของเราหน่ะ  จะว่าไปการมาของเหล่าองค์ชายนี่มีอะไรแฝงอยู่...ผมว่าคุณน่าจะพอเดาออกนะ   องค์ชายอู๋ฟานหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งสามเมืองหวังจะให้องค์ชายของตนได้เป็นพระสนมเจ้า หรือไม่ ...

 

 

องค์ชายอู๋ฟานทำท่าคิดก่อนคลี่ยิ้ม หรือไม่ก็ตำแหน่งอัครมเหสีขององค์ชายรัชทายาทจงแด   ไคหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะงั้นไงถึงได้อยากให้คุณรีบกลับ ... กลับมาช่วยผมกับจงแดที ... เพราะไม่แน่ตำแหน่งอัครมเหสีของซิวหมินอาจหลุดลอยถ้าจงแดเกิดสนใจองค์ชายคนใดคนหนึ่งเข้า   องค์ชายอู๋ฟานหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะงั้นข้าถึงต้องกลับมารักษาผลประโยชน์ของลูกข้าสินะ ว่าแต่...แต่ละเมืองบอกหรือยังว่าจะส่งองค์ชายคนไหนมา

 

 

ไคพยักหน้ารับก่อนยื่นจดหมายจากเมืองต่างๆ ให้องค์ชายอู๋ฟานได้รับไปอ่าน  เมืองอาซันส่งองค์ชายฮเยซองมา  เมืองแทกูส่งองค์ชายซองฮยอน  เมืองคังนึงส่งองค์ชายจียง  องค์ชายแต่ละคนจะเก่งสักแค่ไหนนะ  พวกเขาถึงได้ไว้ใจส่งตัวมา องค์ชายอู๋ฟานกวาดสายตามองผ่านจดหมายตรงหน้าก่อนจะหันไปสบตากับไค อีกไม่ถึงเดือนก็ได้รู้แล้ว  ส่วนเรื่องคีรัมเพื่อตัดปัญหายุ่งยากข้าว่าจะพาพวกเขาไปเร็วขึ้น  เผลอๆ อีกสองวันอาจเดินทางกันเลย

 

 

ไคพยักหน้ารับรู้ ก็ดี...ไปถึงเร็วๆ ก็ดี  งานอภิเษกทางโน้นจะได้จัดให้เสร็จๆ ไป  คุณจะได้กลับมาทัน   ไคนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะ  องค์ชายอู๋ฟานมองมือไค เจ้ากำลังคิดอะไร  เวลาเจ้าต้องใช้ความคิดเจ้าจะเผลอใช้นิ้วเคาะโต๊ะประจำ ..   ไคหันไปเลิกคิ้วขึ้นก่อนก้มลงมองมือตนเอง  ไคดึงมือกลับก่อนหันมองสบตาองค์ชายอู๋ฟาน ก็ .. นิดหน่อย  คุณจะกลับแล้วใช่ไหม  พอดีผมมีเรื่องอยากปรึกษาดีโอเลยว่าจะไปหาเขาที่พระตำหนักเสียหน่อย

 

 

* 50% *

 

 

พระตำหนักอัครมเหสีคยองซู ... ดีโอผมอยากถามให้แน่ใจอีกครั้งเรื่องพระชายาหรือพระสนมของแม่ทัพเซฮุน  คุณแน่ใจนะว่าเขาไม่มีแน่นอน   ดีโอพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน  ในประวัติศาสตร์บอกว่าองค์ชายเซฮุนรับสืบทอดตำแหน่งแม่ทัพมาจากองค์ชายอู๋ฟาน  และเป็นคนควบคุมกองทัพในการสยบแว่นแคว้นต่างๆ สร้างกองทัพที่เกรียงไกรจนไม่มีใครกล้าต่อกร  ทำให้ซูซาสงบร่มเย็นมาได้อีกยาวนาน

 

 

อีกอย่าง ... ดีโอทำท่าคิดก่อนจะหันไปมองสบตากับไค อีกอย่างตลอดเวลาหลังจากที่องค์ชายรัชทายาทจงแดได้ครองบัลลังก์แม่ทัพเซฮุนก็ย้ายออกไปประจำการที่นอกเมือง  และมีชีวิตอยู่ที่นั่นตลอดจนสิ้นพระชนต์  ไม่มีกล่าวถึงหญิงงามหรือนางในติดตามเลยแม้แต่คนเดียว  ไค ... คุณกำลังกังวลเรื่องลูฮานอยู่ใช่ไหม   ดีโอเอ่ยถามพลางมองไคด้วยความเป็นห่วง  การยืนยันของดีโอก็ทำให้ไคต้องถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

  วันนี้องค์ชายเซฮุนยืนยันหนักแน่นว่าหากไม่สามารถแต่งตั้งลูฮานเป็นอัครชายาได้  ก็จะขอมีลูฮานเป็นพระสนมแค่คนเดียวและไม่ขอมีใครอีก หากเป็นแบบนั้นจริงลูฮานจะมีฐานะและหน้าที่เทียบเท่าตำแหน่งอัครชายา  เพราะงานน้อยใหญ่ในพระตำหนักขององค์ชายเซฮุนต้องมีลูฮานเป็นแม่งานแน่นอน  ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่ลูฮานจะไม่มีบทบาทในประวัติศาสตร์  แล้วอะไรหละที่ทำให้ชื่อของลูฮานหายไป

 

 

ไคเคาะนิ้วกับโต๊ะ  สีหน้ามีแวววิตกจริงจัง  ดีโอผมกำลังกลัว...อีกไม่นานเราอาจได้เจอเรื่องที่ไม่คาดคิด  และนั่นอาจเป็นสาเหตุให้เซฮุนต้องออกไปอยู่ชายแดนไม่คิดกลับวังหลวง  และบางทีมันอาจเป็นสาเหตุให้ชื่อของลูฮานถูกลบไปจากหน้าประวัติศาสตร์  แต่ทั้งหมดนี่ผมกลัวว่ามันจะไม่ใช่เรื่องดีนะสิ  ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม  ถ้าลองทำให้ชื่อคนๆ หนึ่งถูกลบหายไปจากประวัติศาสตร์ได้นี่ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่นอน

 

 

ผมคิดจะสืบเรื่องของลูฮานให้จริงจังเสียที  แต่ตอนนี้ก็ต้องติดเรื่องทูตจากต่างเมืองอีก  ไหนจะเรื่องของพวกเด็กๆ กับงานพระราชพิธีของจงแดอีก  กว่าจะได้เริ่มต้นจริงจังก็คงอีกราวสองถึงสามเดือน  ผมหวังว่ากว่าจะถึงวันนั้นมันคงไม่สายเกินไปหรอกนะ  ผม...หวั่นใจจริงๆ   ดีโอยื่นมือไปกุมมือไคเอาไว้  ไม่เป็นไรหรอกน่า  ผมเชื่อว่าคุณต้องหยุดเรื่องเลวร้ายได้แน่ๆ  ขนาดศึกที่ว่าหนักหนาเรายังผ่านมาได้เลยนะ  ผมเชื่อใจคุณ

 

 

ไคยกยิ้มบางเมื่อได้กำลังใจจากคนที่รัก  ไคเอนตัวลงนอนหนุนตักของดีโอ คืนนี้ขอนอนนี่นะ   ดีโอทำหน้าเซ็งทันทีที่ได้ยิน อีกแล้วเหรอ   ไคพยักหน้าหงึกๆ กับตักของดีโอ นอนอย่างเดียว...สัญญา   ดีโอถอนหายใจดังเฮือก เชื่อตาย...คราวที่แล้วก็พูดแบบนี้ ... แล้วสุดท้ายเป็นไงหละ ... เอาแต่ใจตลอด   ไคที่ยังคงนอนอยู่เงยหน้าขึ้นมองดีโอสายตาออดอ้อน ก็เค้ามีเมียแค่คนเดียวนี่  ไม่เอาแต่ใจกับตัวแล้วเค้าจะเอาแต่ใจกับใครหละ

 

 

ดีโอนิ่งไปนิดก่อนคลี่ยิ้มบาง  หากแต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ไครู้สึกหนาวแปลกๆ ดวงตาหวานหรี่มองอีกคน ก็กับองค์ชายทั้งสามที่กำลังจะมาถึงไง ...   ไคสะดุ้งส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับอีกคน  รุ  รู้ด้วย ...แหมเมียใครนะ ... เก่งจัง   ดีโอยกมือขึ้นดึงหูอีกคนขึ้นมา ลุกมาคุยกันก่อนเลย  นี่ถ้าจงฮยอนไม่บอกผมก็คงไม่รู้  ตกลงจะปิดเอาไว้จนกว่าพวกเขาจะมาเลยใช่ไหม  ว่าเมืองทั้งสามส่งองค์ชายมาเพื่ออะไรหน่ะ

 

 

ไคเด้งตัวขึ้นมาพร้อมใช้มือถูใบหูตนแรงๆ ให้บรรเทาอาการเจ็บ  ภายในหัวก็นึกอาฆาตจงฮยอนไปในที  ก็แค่ส่งมาเพื่อเป็นบรรณาการกลายๆ เท่านั้นเอง  ถ้าผมไม่รับมันก็ไม่มีอะไรนี่นา  ผมสัญญาแล้วนี่ว่าจะมีแค่คุณคนเดียว  ผมไม่ผิดสัญญาหรอกน่า  แล้วอีกอย่างผมก็ให้องค์ชายอู๋ฟานรีบกลับมาจากคีรัมเพื่อมาช่วยกันรับมือแล้วด้วย  เพราะงั้นสบายใจได้ ... ผมรักคุณคนเดียวนะ   ไคว่าพลางโน้มใบหน้าไปกดจูบที่หน้าผากอีกคนเบาๆ

 

 

ดีโอยิ้มเอียงอายมือบางยกขึ้นทุบและดันไหล่ของไคเบาๆ หลายครั้ง  ท่าทางคล้ายกำลังผลักไสแต่มันก็ไม่ได้จริงจังนัก ไม่ต้องมาจูบหวานๆ อ้อนเลยนะ  พอได้เห็นพวกองค์ชายจริงๆ อย่ามากลับคำก็แล้วกัน   ไคยกยิ้มกว้างก่อนลุกขึ้นช้อนตัวของดีโอไว้ในอ้อมแขน ไม่เชื่อเหรอ ... งั้นจะทำให้เชื่อเอง  อา  เรามาช่วยกันหาน้องให้จงแดดีกว่านิ ^^ ”  ดีโอโอบรอบคำคอแกร่งพลางซบหน้าลงบนอกอุ่นของอีกคน คนบ้าพูดมาได้...เขินนะ

 

 

พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... เมื่อกลับมาถึงองค์ชายอู๋ฟานก็เรียกองค์ชายเซฮุน  ลูฮาน  ซูโฮและซื่อเถาเข้าพบ  เอาหละข้าคุยกับฝ่าบาทแล้ว  เมื่อไหร่ที่เราไปถึงคีรัมข้าจะเป็นคนจัดการเรื่องพิธีอภิเษกของเจ้ากับซูโฮให้เอง  ส่วนเจ้าเซฮุน ... พ่อยังอยากให้เจ้าไปอยู่ที่คีรัมเป็นเวลาสามปีอยู่ดี  อีกไม่นานเจ้าต้องรับตำแหน่งแม่ทัพแทนพ่อ  และในฐานะที่เจ้าเป็นองค์ชายการเรียนรู้การปกครองก็จำเป็นเช่นกัน  เพราะวันหน้าจงแดยังต้องพึ่งเจ้า

 

 

ข้าตกลงกับฝ่าบาทแล้ว  ว่าในการให้เจ้าไปคีรัมลูฮานจะยังคงอยู่ที่พระตำหนักนี้ในฐานะคนของเจ้า  เอาไว้เจ้าเสร็จสิ้นภารกิจค่อยกลับมาจัดการแต่งตั้งกันอีกทีอย่างเป็นทางการ  และในระยะเวลาสามปีฝ่าบาทอนุญาติให้เจ้าเดินทางกลับมาซูซาเพื่อพบลูฮานได้ปีละสามครั้ง  พ่อว่านั่นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว  เจ้าทั้งสองจะตกลงไหม องค์ชายเซฮุนและลูฮานต่างพากันโค้งรับคำขององค์ชายอู๋ฟาน

 

 

องค์ชายอู๋ฟานหันไปมองซูโฮที่นั่งอยู่ข้างๆ ซื่อเถา ซูโฮ   องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยเรียกพร้อมรอยยิ้มบาง ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจแบบนั้นด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม  ข้ามั่นใจว่าซื่อเถาจะทำให้เจ้ามีความสุขได้แน่ๆ  ซื่อเถา ...   องค์ชายอู๋ฟานหันไปมองสบตากับซื่อเถา พ่อของซูโฮเป็นท่านลุงของข้า  แต่อายุของซูโฮกับข้ามันต่างกันนัก  ดังนั้นซูโฮจึงมีฐานะที่เหมือนเป็นทั้งน้องชายและลูกชายข้า  ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง  มอบความสุขให้กับเขาได้

 

 

ซื่อเถาโค้งศีรษะรับพลางยกยิ้มกว้างก่อนหันไปมองเสี้ยวหน้าของซูโฮที่ยังคงก้มหน้าลงต่ำ  มือหนายื่นไปดึงมือของซูโฮเอามากุมเอาไว้  ซูโฮสะดุ้งน้อยๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตากับซื่อเถา  พอได้เห็นดวงตาคมซูโฮก็หลบสายตาวูบ  กระหม่อมให้สัญญาว่ากระหม่อมจะทำให้ซูโฮมีความสุขที่สุด  ข้าไม่มีวันทำให้เขาเสียใจแน่ๆ  นั่นคือคำสาบานกับตัวเองของกระหม่อมที่มีมาตั้งแต่เด็ก  ตั้งแต่วันที่กระหม่อมได้พบกับซูโฮเป็นครั้งแรก

 

 

ซูโฮพยายามดึงมือตนออกจากมือซื่อเถา  ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิลอาย  ตั้งแต่วันนั้นวันที่เอ่ยปากถามซื่อเถาและได้รู้ความรู้สึกที่แท้จริงของซื่อเถาความรู้สึกบางอย่างมันก็แปลกออกไปจากเดิม  เขาไม่กล้าสบตากับซื่อเถาเลย  แค่ถูกจับมือก็รู้สึกว่าร่างกายมันจะร้อนๆ ไปทั่วทั้งร่างแล้ว  ซ้ำความรู้สึกหนักอึ้งเกี่ยวกับองค์ชายเซฮุนและลูฮานก็หายไปจนหมด  ตอนนี้สามารถมององค์ชายเซฮุนและลูฮานได้อย่างไม่รู้สึกอะไรแล้ว

 

 

องค์ชายอู๋ฟานมองคนทั้งสี่ตรงหน้าก่อนที่จะยิ้มออกมา  เห็นเซฮุนและลูฮานหันไปกุมมือและยิ้มให้แก่กันและกัน  เห็นซูโฮเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาของซื่อเถาอย่างเอียงอาย  ตอนนี้ดูเด็กๆ จะหาหนทางความรักของตนเองกันได้แล้วสินะ  ซูโฮเองก็คงจะรู้แล้วหละว่าตนเองเหมาะสมกับซื่อเถามากกว่าเซฮุน  ส่วนซื่อเถาเองไม่บอกก็รู้ว่าหลงซูโฮแค่ไหน  ด้านเซฮุนสายตาบ่งบอกชัดเจนว่ารักลูฮานจนหมดใจ  แต่...ลูฮานหละ...ทำไมเขาถึงมองไม่ออก...เด็กคนนี้รู้สึกยังไงกับเซฮุนกันแน่ ...

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

เมืองอาซัน องค์ชายฮเยซอง

เมืองแทกู องค์ชายซองฮยอน 

เมืองคังนึง องค์ชายจียง

** ชื่อเมืองทั้งหมดเอามาจากชื่อเมืองของเกาหลีใต้  หามาจากพี่ google ค่ะ ^^

** ชื่อองค์ชายทั้งสามหาจากชื่อของนักแสดงเกาหลี  ใครเป็นใครบ้างไม่ค่อยแน่ใจรู้แต่ว่าเราชอบชื่อพวกนนี้ ^^

 

 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #627 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:32
    ชื่ออาลู่ถูกลบแสดงว่าต้องทำเรื่องร้ายมากๆ
    #627
    0
  2. #427 บจ! (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 08:01
    ขออนุญาตเมนท์แบบรวบยอดนะคะ แบบว่าอ่านตะลุย รวดเดียว มันเป็นฟิคที่เริดเลอมาก ทุกอย่างเลยน้อง มันลงตัวมันดี มัน โอ๊ยยยย คือรักเลยค่ะ เริดจนอธิบายเป็นภาษาคนไม่ได้ สู้ๆนะคะเป็นกำลังตับ กำลังไต กำลังใจกำลังปอด ให้ นะคะ อยากเมนท์ยาวๆให้สมกับความพยายามและความเริดของไรเตอร์นะคะ แต่เราเมนท์ไม่เก่งนะ แต่รู้ไว้เลยว่ามันดีมากจริงๆ ไอวอนท์ยูค่ะ *ตบปุ่มแดง หันมาแบบสโลว์ๆ*
    #427
    0
  3. #426 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 02:14
    เทาโฮน่ารักอ้ะ ><
    ที่ฮุนออกไปอยู่ชายแดนต้องเป็นเพราะรู้ความจริงเรื่องลู่แน่เลย แต่ทำไมลู่ถึงหายไปจากประวัติศาสตร์ล่ะ T^T
    #426
    0
  4. #424 mr head (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 21:33
    ชอบเวลาไคพูด เค้ากับตัวเอง กับคยองซูจัง ><

    ส่วนฮุนฮาน หรือว่าที่ฮุนหนีไปนอกเมือง เพราะรู้เรื่องที่โดนลูาหลอก

    หรือบางที แอบพอลู่หนีไปอยู่นอกเมืองด้วยกัน?
    #424
    0
  5. #423 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 19:35
    จะเกิดไรขึ้นกับลู่นะ ลางสังหรณ์เรามันบอกว่าดราม่าแหงๆ
    #423
    0
  6. #420 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 23:48
    ใครมันจะทำอะไรสะใภ้ชั้น!!!
    เสี่ยวลู่ของมี๊ค่ะ คิดได้แล้วใช่มั้ยค่ะ
    โลเลแล้วใช่มั้ย กลับใจแล้วใช่มั้ยค่ะ
    ไม่เป็นไรนะ ตอนนี้ยังทันค่ะ ยังไม่สายเกินไป
    กลับใจนะ มี๊พร้อมให้อภัยสะใภ้เล็กของมี๊เสมอนะค่ะ ~T_T~ ...

    ส่วนองค์ชายจียง ^^~~~
    องค์ชายค่ะ ซูซาน่าอยู่ค่ะ ใช่ค่ะ ไม่เถียงคะ
    แต่ประเทศขององค์ชายคือคังนึง(รึเปล่า)ค่ะ
    เชิญเด็จกลับบ้านเลยค่ะ
    แล้วถ้าอยากมาซูซาค่อยมาเที่ยวได้ค่ะ
    มาเป็นครั้งคราวได้ไม่มีใครห้าม และไม่ต้องขอวีซ่าค่ะ ...

    นั่นมันหลงองค์ซิ่วรึองค์แด
    หลงองค์แดนี่ยังพอไหว
    แต่หลงองค์ซิ่วคือตายเสียเถิด



    ปล.ว่าจะถามมาตั้งแต่ตอน40แต่ลืม
    อ่างอาบน้ำทำด้วยอะไรนะค่ะ ไม้? ปูน? อิฐ?
    รึอะไรก็ได้แล้วแต่อินังนี่จะคิดออก
    ไม่ใช่ไรจ้า จะได้จิ้นฉากใต้น้ำสะดวก!!!
    #คือกามแท้


    ปล2.จัดบรรทัดใหม่

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 ธันวาคม 2556 / 09:11
    #420
    0
  7. #416 MOP`repus★ (@pom_DD) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 21:05
    แหมะ!! พระมหาจงแดพ่ย่ะค่ะ อย่าทำให้(ว่าที่)อัครมเหสีซาลาเปาทรงพระกริ้วนะพ่ยะค่ะ
    พระอัครชายาซาลาเปายังอยากได้ผ้าแพรผืนสวยมาถมพระตำหนักอยู่พ่ย่ะค่ะ คริคริ
    กรี๊ดดดดด!!!!!! #อย่าประหารหนู TTTTTwwwwTTTTTT
    #416
    0
  8. #415 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 21:01
    ซิ่วหมินอย่ายอมให้จงแดไปหลงใครเป็นอันขาดนะ!!
    #415
    0