SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 40 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 40

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

ผมสงสัยว่าก่อนที่เขาจะหายตัวไปบางทีเขาอาจกำลังตั้งครรภ์ลูกขององค์ชายอู๋ฟานอยู่ก็เป็นได้

คำโบราณท่านว่าเลือดข้นกว่าน้ำ...บางทีสายสัมพันธ์ของพวกเขาอาจกำลังบอกกันเป็นนัยๆ

ลูฮานปล่อยผ้าคลุมร่างตนให้ร่วงลงพื้นก่อนพาร่างอันเปลือยเปล่าก้าวลงสระน้ำ

ข้า...กลัวใจท่าน...หากท่านจะกล่าวว่าข้าช่างบังอาจที่จะหาข้อผูกมัดท่านก่อนเวลาอันควร...ข้าก็ยอม

ซื่อเถา...ถ้าข้าจะไปคีรัมกับเจ้าในฐานะพระชายาของเจ้าหละ...เจ้าจะยอมรับข้าไหม

 ****************************************************************************************************************

 

 

 

องค์ชายอู๋ฟานนิ่งไปภายในหัวมีภาพของเด็กหนุ่มงดงาม  รอยยิ้มหวานตรึงใจ  เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหวไปตามสายลม  ร่างเล็กที่ค่อยๆ หันกลับมามองตนพร้อมส่งรอยยิ้มหวานมาให้  องค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงซึมซับภาพในความทรงจำก่อนที่จะเอ่ยตอบไค  เขาเป็นคนในชนชั้นสามัญชนของซูซา...ชื่อของเขาคือ...ดงเฮ

 

 

เย็นวันเดียวกัน ... พระตำหนักหลวง ... ห้องบรรทมของอัครมเหสีคยองซู ... ดีโอหันมองคนตัวสูงที่นั่งเคาะโต๊ะเล่นเบาๆ มานานแสนนานด้วยความสงสัย  ดีโอยื่นหน้าเข้าไปมอง  ไค   ไคสะดุ้งเฮือกกระพริบตาปริบๆ มองหน้าดีโอ  ตกใจหมดเลย   ดีโอเอียงคอมองหน้าอีกคน  เป็นอะไรไปเห็นเหม่อตั้งนานแล้ว  คิดอะไรอยู่งั้นเหรอ   ไคที่มองสบตากับดีโอคลี่ยิ้มบาง แขนแกร่งดึงคนตัวเล็กให้ล้มลงนั่งบนตักตน คิดถึงองค์ชายอู๋ฟานหน่ะ

 

 

ห๊ะ ?? ดีโอร้องออกมาเบาๆ คนตัวเล็กฝืนตัวออกจากวงแขนแกร่งทันที  ไคหัวเราะออกมาดังๆ พลางกระชับอ้อมแขนตนให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้ดีโอได้ดิ้นหลุดดังคิด  ผมแค่คิดถึงเรื่องที่องค์ชายอู๋ฟานเล่าให้ฟัง  ผมไม่มีจิตคิดพิสวาสชายร่างยักษ์หรอกน่า ดีโอถอนหายใจดังเฮือก  ยอมนั่งบนตักของไคต่อ  มือบางกุมมือของไคที่โอบรอบเอวตนเอาไว้  ก็ใครจะไปรู้หละเห็นช่วงนี้ตัวติดกันตลอด  ผมระแวงเหมือนกันนะ

 

 

ไคหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนวางคางเกยไหล่เล็ก  ดวงตาคมจ้องนิ่งไปที่เปลวเทียนในตะเกียงเบื้องหน้า  ดีโอคุณมั่นใจไหมว่าคุณอ่านประวัติศาสตร์มาดีพอไหม   ดีโอนิ่งไปนิดก่อนตอบคนด้านหลัง ก็ไม่แน่ใจหรอกนะ  เพราะประวัติศาสตร์ที่ถูกเขียนขึ้นในอนาคตมันก็มาจากการคาดคะเนของพวกนักประวัติศาสตร์ทั้งนั้น  ผมก็แค่อ่านรวมๆ ของทุกๆ คนเท่าที่พอจะหาอ่านได้  ว่าแต่...ถามทำไมเหรอ

 

 

ไคถอนหายใจออกมา  แขนแกร่งกระชัดร่างเล็กให้แน่นขึ้นอีก แล้วเท่าที่อ่านผ่านตามีใครที่ชื่อดงเฮในประวัติศาสตร์บ้างไหม  เรื่องของดงเฮ  แล้วก็ลูฮาน   ดีโอนิ่งไปคิ้วเรียวขมวดมุน  ดงเฮ  ลูฮาน  ไม่นะ  เท่าที่จำได้ไม่คุ้นชื่อสองคนนี่เลย  ทำไมเหรอ   ไคถอนหายใจออกมาก่อนดันตัวดีโอให้หันหน้ามาหาตน สัญญานะว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับแบคฮยอน  ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่ผมจะบอกคุณเอง

 

 

ไคเล่าเรื่องขององค์ชายอู๋ฟานและรักแรกให้กับดีโอได้ฟัง  ดีโอตกใจไม่น้อยเมื่อได้รู้  น่าสงสารองค์ชายจัง  แล้วนี่ถ้าแบคฮยอนรู้ว่าตลอดมาองค์ชายยังมีใจรักใครอีกคนหละก็ ... เขาคงเสียใจ  ไม่ใช่ว่าเสียใจที่องค์ชายอู๋ฟานมีใจให้กับใครอีกคน  แต่จะเสียใจที่องค์ชายอู๋ฟานไม่พูดตรงๆ แต่เลือกที่จะปิดบังต่างหาก   ไคพยักหน้าเห็นด้วย เพราะแบบนี้ไงถึงได้ยังไม่อยากให้บอกกับแบคฮยอน  รอให้สืบอะไรให้แน่ชัดเสียก่อนจะดีกว่า

 

 

ดีโอเอียงตัวมองหน้าไค  แล้วจะสืบอะไรหล่ะ   ไคกรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด  ผมสงสัยเรื่องของดงเฮ  ผมสงสัยว่าก่อนที่คนชื่อดงเฮจะหายตัวไปบางทีเขาอาจกำลังตั้งครรภ์อยู่ก็เป็นได้   ดีโอหันขวับกลับไปมองสบตาไคทันที ได้ไง .. ก็องค์ชายอู๋ฟานบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่มีหน่ะ  เพราะถ้าดงเฮท้องจริงหละก็  องค์ชายอู๋ฟานไม่ยอมเลิกราต้องออกตามหาพลิกแผ่นดินแน่ๆ   ไคนิ่งคิด  นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำไมดงเฮถึงต้องรีบๆ หายไป

 

 

มันมีหลายอย่างที่ทำให้คิดแบบนั้น  เริ่มจากความคิดจากทางดงเฮเลย  จากที่องค์ชายอู๋ฟานเล่าผมว่าดงเฮเองก็คงรักองค์ชายอู๋ฟานมากเหมือนกัน  และเป็นไปได้ว่าดงเฮอาจตั้งท้องตอนที่องค์ชายอู๋ฟานผิดใจกับพระพันปีหลวงเรื่องที่จะดื้อแต่งตั้งดงเฮเป็นอัครชายาให้จงได้  เพื่อไม่ให้องค์ชายอู๋ฟานต้องลำบากใจไปมากกว่านี้  เพื่อตัดปัญหาและเฝ้ารอจนกว่าองค์ชายอู๋ฟานจะจัดการทุกอย่างได้  ดงเฮจึงเลือกที่จะยังไม่บอกองค์ชายอู๋ฟานเรื่องเด็กในท้อง

 

 

และบางทีเรื่องการตั้งครรภ์พระพันปีหลวงอาจจะรู้แน่นอนรวมถึงพระเจ้าอาคยูฮยอนด้วย  จากคำพูดของพระเจ้าอาคยูฮยอนเหมือนเรื่องทั้งหมดพระพันปีหลวงจะไม่ได้ทำไปเพื่อกันดงเฮเท่านั้น  แต่มันน่าจะมีอะไรที่มากไปกว่านั้น  เพียงแต่เพราะองค์ชายอู๋ฟานยังไม่รู้เขาก็เลยไม่ได้ระแคะระคายกับคำพูดของพระเจ้าอาคยูฮยอน  แต่ผมสังเกตนะ  ทันทีที่พระเจ้าอาคยูฮยอนพูดถึงรักครั้งแรกขององค์ชายอู๋ฟานเหมือนพระพันปีหลวงจะรับไม่ได้  ถึงกับหมดแรงแทบเป็นลมกันเลยทีเดียว

 

 

ดีโอเงียบไปนิดก่อนที่จะพยักหน้าเห็นด้วย จะว่าไปในสมัยนี้คนในระดับราชวงศ์จะมีทายาทก็นับเป็นเรื่องใหญ่  หลายต่อหลายครั้งขนาดลูกที่เกิดจากพระสนมที่มาจากชนชั้นต่ำถูกลอบสังหารหรือถูกแอบเอาไปทิ้งก็มีอยู่บ่อยๆ พวกเขายึดถือสายเลือดอันสูงส่งจนมองข้ามศีลธรรมไปก็บ่อยครั้ง  ถ้าเรื่องลูกเป็นเรื่องจริงไคสงสัยลูฮานงั้นเหรอ   ดีโอเอ่ยถามพลางหันมองสบตาไค  ไคพยักหน้ารับพร้อมดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้

 

 

ใช่ ... ผมสงสัยลูฮาน  สงสัยความรู้สึกขององค์ชายอู๋ฟานด้วย  คำโบราณท่านว่าเลือดข้นกว่าน้ำ  บางทีสายสัมพันของพวกเขาอาจกำลังบอกกันเป็นนัยๆ  แต่เพราะผมยังไม่แน่ใจดังนั้นผมถึงอยากห้ามไม่ให้คุณบอกเรื่องนี้กับแบคฮยอน  ผมอยากสืบทุกอย่างให้กระจ่างก่อน  ถ้าลูฮานไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นใครแล้วเข้ามาในวังโดยบังเอิญก็นับว่าเป็นเรื่องดี  แต่ถ้าลูฮานรุ้ว่าแท้จริงตนเองคือใคร  มันก็น่าคิดว่าเขาเข้าวังมาด้วยจุดประสงค์อะไรกันแน่

 

 

ดีโอนั่งนิ่งจมกับความคิดของตนเอง  จนกระทั่ง ??!!!?? หมับ!!  มือบางคว้าหมับเข้าที่มือหนาของไค  มือซุกซนที่กำลังจะดึงสายรัดเสื้อออกพอดี  ดีโอหันขวับไปมองคนข้างตัว  ไคส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้  เมื่อกี้ใช้สมองไปเยอะขอทำอะไรคลายเครียดหน่อยสิ   ดีโอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ จะด่าหรือจะทำอะไรกับเจ้าจอมหื่นนี่ดีนะ  ไคที่รอจังหวะพอคนตัวเล็กอ้าปากจะด่าไคก็ประทับจูบลงไปอย่างรวดเร็ว  ซ้ำ ...

 

 

ตุ๊บ!!  ไคผลัดีโอให้ล้มลงนอนบนฟูกแบบพอดิบพอดี  ดีโอเบิกตากว้างเมื่อมือซุกซนแสนว่องไว้ถอดสายคาดเสื้อของตนออกอย่างรวดเร็ว  ตอนนี้จะห้ามก็คงไม่ทันแล้วเพราะไคอาศัยความเร็วหันไปเป่าเทียนวูบเดียวดับ  ซ้ำยังกลับมาจัดการกับตนต่อได้อย่างไม่มีขาดช่วง  เฮ้อออ  กว่าไคจะกลับพระตำหนักท่าว่าเขาคงได้ช้ำไปทั้งตัวแน่ๆ  ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือเปล่าที่ยอมรับว่ารักไคและยอมใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน  เพราะความหื่นของไคมันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ

 

 

พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... พระตำหนักแยกขององค์ชายเซฮุน ... พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ... ลูฮานยืนกำขอบหน้าต่างแน่น  ดวงตาหวานหรี่มองดวงอาทิตย์เบื้องหน้าอย่างใช้ความคิด  ตอนนี้ลูฮานกำลังลังเลอย่างหนักในการตัดสินใจบางอย่าง  ตอนนี้ตนต้องอยู่ที่พระตำหนักขององค์ชายอู๋ฟานไปในฐานะคนขององค์ชายเซฮุน  อยู่ไปเฉยๆ โดยไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ราชาจงอิน  ซ้ำอนาคตยังไม่แน่นอนเพราะคุณชายซูโฮที่จะได้มีสิทธิ์ใกล้ชิดองค์ชายเซฮุน

 

 

ข้าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อผูกมัดองค์ชายเซฮุนเอาไว้สินะ  ข้อผูกมัดที่ทำให้ข้ามั่นใจว่าสักวันเขาจะไม่มีวันเปลี่ยนไปจากข้า  และข้าต้องได้ตำแหน่งอัครชายา  เพราะถ้าขืนได้แค่ตำแหน่งสนมข้าคงไม่มีโอกาสได้เข้าไปเฉียดแม้พระตำหนักหลวงเป็นแน่  ท่านพ่อ  ท่านแม่  เพื่อแก้แค้นให้กับพวกท่านเห็นทีข้าคงต้องทำอะไรสักอย่างเสียแล้วสิ   ดวงตาหวานมีประกายกล้าของความแน่วแน่  เขาต้องมัดใจองค์ชายเซฮุนให้อยู่  ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม

 

 

* 45 *

 

 

 

พระตำหนักองค์ชายเซฮุน ... ห้องอาบน้ำที่ถูกแยกจากห้องนอน ... เอาหละพวกเจ้าออกไปเถอะ  ไม่ต้องคอยอยู่ปรนนิบัติแล้ว  ที่เหลือข้าจัดการเอง   องค์ชายเซฮุนในชุดคลุมขาวเอ่ยบอกนางกำนัลเมื่อตนเดินเข้ามาภายในห้องอาบน้ำ  เหล่านางกำนัลที่กำลังช่วยกันโปรยดอกไม้อยู่หยุดชะงัก  ทั้งหมดพากันโค้งให้ก่อนชักแถวเดินออกไปด้านนนอก  องค์ชายเซฮุนรอจนนางกำนัลออกไปจากห้องจนหมดก็หันกลับมาสนใจอ่างอาบน้ำของตน

 

 

ร่างสูงก้มตัวลงใช้มือวักเล่นเบาๆ อุ่นกำลังดีเลย   องค์ชายเซฮุนปล่อยเสื้อคลุมสีขาวสะอาดให้ร่วงลงพื้น  ก่อนหย่อนร่างกายที่เปลือยเปล่าลงไปในน้ำ  ร่างสูงนอนหลับตาปล่อยอารมณ์ไปตามสบาย  กลิ่นดอกไม้ที่ถูกโปรยไว้ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยิ่งทำให้องค์ชายเซฮุนรู้สึกผ่อนคลายยิ่งขึ้น  จ๋อม!!  องค์ชายเซฮุนลืมตาขึ้นมองเพดานเมื่อนึกถึงเสียงน้ำในธารน้ำตก  ครั้งแรกที่ได้เจอ...ภาพกายกึ่งเปลือยของลูฮานที่นึกถึงทำให้องค์ชายเซฮุนคลี่ยิ้มบาง

 

 

งดงาม...ครั้งแรกที่ได้เห็นเรือนกายขวาผ่อง  ใบหน้างดงามราวเทพสวรรค์ทำให้เขาเผลอจ้องมองจนลืมตัว  องค์ชายเซฮุนหัวเราะขำตนเองเบาๆ เมื่อนึกได้ว่าตอนนั้นสภาพตนเองมันดูน่าสมเพชขนาดไหน  องค์ชายเซฮุนเอนศีรษะพาดขอบอ่างของตน  ดวงตาคมหลับลงช้าๆ  อา...นึกถึงวันนั้นแล้วลูฮานเจ้าช่างงดงามยิ่งนัก จ๋อม!!  เสียงน้ำดังเบาๆ ทำให้องค์ชายเซฮุนคลี่ยิ้มบาง  คิดไปว่านั่นคงเป็นเพียงเสียงแห่งความทรงจำในลำธารใสเย็น

 

 

ท่านพูดจริงรึ เสียงหวานที่ดังขึ้นทำให้องค์ชายเซฮุนลืมตาพรึ่บ  ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นลูฮานยืนอยู่ที่ปลายเท้าตน  ร่างบางในชุดสีขาวบางเบายืนอยู่บนขอบอ่าง  ผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียหลวมๆ ละ  ลูฮาน  จะ  เจ้า   องค์ชายเซฮุนเริ่มทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นลูฮานก้าวลงมาในสระอาบน้ำกับตน  องค์ชายเซฮุนเด้งตัวขึ้นนั่งตัวตรงทันทีเมื่อเห็นมือบางของลูฮานค่อยๆ ดึงสายคาดเสื้อออกช้าๆ

 

 

ดวงตาหวานเหลือบมองอีกคนก่อนก้มหน้าลงน้อยๆ ขออภัยหากท่านคิดว่าข้าจะช่างบังอาจนัก   ลูฮานปล่อยผ้าคลุมร่างตนให้ร่วงลงพื้นก่อนพาร่างอันเปลือยเปล่าก้าวลงสระน้ำ  องค์ชายเซฮุนเบิกตากว้างรีบหดขาเข้านั่งขัดสมาธิทันที  ลูฮานนั่งก้มหน้านิ่งอยู่เบื้องหน้าขององค์ชายเซฮุน  ข้ารักท่าน องค์ชายเซฮุนอึ้งไปทันทีกับคำพูดของคนตรงหน้า  ลูฮานร้องไห้ออกมาเบาๆ ก่อนเลื่อนสายตาไปมองสบตาคม

 

 

ข้าไม่มั่นใจ  เพราะข้ามีชาติกำเนิดที่ต้อยต่ำ  เพราะข้าเป็นเพียงลูกหลานชาวป่าชาวดอย  ซ้ำราชาจงอินยังมีพระบัญชาให้ท่านไปคุมเมืองคีรัมที่อยู่แสนไกล  ไปกับ ... คุณชายซูโฮผู้งดงามและเพียบพร้อม  ข้า...กลัวใจท่าน  หากท่านจะกล่าวว่าข้าช่างบังอาจที่จะหาข้อผูกมัดท่านก่อนเวลาอันควร...ข้าก็ยอม   ลูฮานโผเข้ากอดคอองค์ชายเซฮุนแน่น  พร้อมริมฝีปากบางที่ประกบติด  เพียงไม่นานทั้งสองก็รับรู้เพียงกลิ่นกายหอมหวานของกันและกัน

 

 

เช้าวันต่อมา ... พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... พระชายา   ซูโฮเอ่ยเรียกพร้อมโค้งคำนับอย่างนอบน้อม  แบคฮยอนหันไปมองก่อนคลี่ยิ้มบาง อ้าวซูโฮเข้ามาสิ  ข้าให้คนชงชาบำรุงร่างกายเอาไว้  คิดว่าจะให้คนเอาไปให้เจ้าสักหน่อยเหมือนกัน  แต่เจ้ามาก็ดีแล้วข้าจะได้มีคนมานั่งดื่มน้ำชาด้วยกันเลย แบคฮยอนว่าพลางหันไปจัดชุดน้ำชาตรงหน้าเพิ่มอีกชุด  ซูโฮโค้งรับแล้วหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับแบคฮยอน

 

 

เอ่อ  แล้ว ... แบคฮยอนคลี่ยิ้มบางเมื่อรู้ว่าซูโฮกำลังจะเอ่ยถามถึงใคร ซูโฮ... ถ้าดื่มชากับข้าเสร็จแล้วข้าก็ไหว้วานเจ้าช่วยเอาชานี่ไปให้กับองค์ชายเซฮุนหน่อยนะ  พอดีว่าข้ายังต้องไปดูองค์ชายอู๋ฟานอีก   ซูโฮนิ่งไปนิดก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง ขอรับ   แบคฮยอนกับซูโฮนั่งดื่มชาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  โดยส่วนมากมันจะเป็นการเผาของแบคฮยอนเสียมากกว่า  เพราะเรื่องที่คุยกันส่วนใหญ่ก็คือเรื่องความซุกซนในวัยเด็กขององค์ชายเซฮุนนั่นเอง

 

 

เมื่อดื่มชากันเสร็จแบคฮยอนก็ขอตัวยกชาบำรุงไปไห้องค์ชายอู๋ฟานที่ห้อง  ส่วนขององค์ชายเซฮุนก็มอบหมายให้ซูโฮเป็นคนจัดการ  ซูโฮคลี่ยิ้มบางยืนมองถ้วยชาในมืออย่างเป็นสุข  ซูโฮเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีไปยังห้องบรรทมขององค์ชายเซฮุน  เมื่อมาถึงมือบางก็ยกขึ้นเคาะประตูห้องเบาๆ องค์ชาย  องค์ชายเซฮุน  ข้ารับบัญชาจากพระชายราแบคฮยอนให้เอาชาบำรุงมาให้ท่าน  เปิดประตูให้ข้าหน่อยเดี๋ยวชาจะเย็นหมดเสียก่อน ... องค์ชาย ...??

 

 

ซูโฮเอียงคอน้อยๆ เมื่อเห็นว่าภายในห้องยังคงเงียบเสียง หรือว่ายังไม่ตื่น ... แต่ปกติองค์ชายเซฮุนเป็นคนตื่นเช้านี่นา  งั้น ... องค์ชายขออภัยที่ข้าเสียมารยาท ... ข้าขอเข้าไปหละนะ   ซูโฮยกมือขึ้นผลักประตูเข้าไปเบาๆ  องค์ชายข้าเอาชะ ... ชา   ภาพเบื้องหน้าทำให้ซูโฮยืนนิ่งค้าง  มือบางปล่อยถ้วยชาในมือให้ร่วงลงพื้นทันที  เพล้ง!!  เสียงดังสะท้อนทำให้ร่างสองร่างที่ยังคงเปลือยเปล่านอนกกกอดกันสะดุ้งตื่น

 

 

เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือใครองค์ชายเซฮุนก็นิ่งอึ้งไปทันที ซุ  ซูโฮ...ข้า   องค์ชายเซฮุนตวัดผ้าห่มคลุมกายของลูฮานไว้ก่อนหันไปคว้าเสื้อคลุมของตนมาสวมลวกๆ  ร่างสูงรีบก้าวลงจากเตียงเดินไปหาซูโฮที่ยังคงยืนตะลึงนิ่งค้าง  ซูโฮ...ข้า เพี๊ยะ!!  ฝ่ามือบางตวัดตบหน้าอีกคนเต็มแรง  องค์ชายเซฮุนอึ้งไปทันทีกับการกระทำของซูโฮ  ลูฮานเองก็อึ้งไม่ต่างกัน  ซูโฮสะอื้นออกมาก่อนเดินเข้าไปหาลูฮานที่เตียง

 

 

เจ้าคนแพศยา  เจ้าคนชั้นต่ำ  ลงมานะ  ลงมา   ลูฮานได้แต่เอามือดึงผ้าคลุมกายของตนเองไว้ไม่ได้ตอบโต้ซูโฮแม้แต่น้อย  ซูโฮหยุดนะ   องค์ชายเซฮุนเข้ามากระชากซูโฮออกไปก่อนตวัดแขนโอบกอดลูฮานเอาไว้แน่น  รอยแต้มแดงบนลำตัวของลูฮานทำให้ซูโฮกรีดร้องออกมา  องค์ชายทรงผิดสัญญา  ท่านให้สัญญาต่อหน้าพระราชาจงอินแล้วว่าจะไม่แตะต้องลูฮานจนกว่าเราจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันที่คีรัมจนครบสามปี  ท่านผิดคำพูด

 

 

ท่าน  อึก  ท่านยังไม่คิดที่จะให้โอกาสข้าด้วยซ้ำ  ยังไม่ได้ให้โอกาสพวกเราได้ใกล้ชิดกันด้วยซ้ำ  ขนาดงานพระราชพิธีที่เราควรจะได้ผ่านมันไปร่วมกันก็ยังไม่เคย  ท่านทำกับข้าแบบนี้ได้ยังไง   ซูโฮตะโกนใส่อีกคนก่อนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง  องค์ชายเซฮุนเดินเข้ามาใกล้ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าของซูโฮ  ซูโฮข้าขอโทษ  ก่อนหน้านี้ข้าเองก็ไม่มั่นใจ  แต่ตอนนี้ข้ามั่นใจแล้ว  ต่อให้อีกสามปี  หรือสิบปี  คนที่ข้าเลือกก็ยังคงเป็นลูฮานอยู่ดี

 

 

ซูโฮชะงักกึกใบหน้าหวานที่อาบไปด้วยน้ำตาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกคน ท่านจำได้ไหม  วันที่เราผ่านงานพระราชพิธีด้วยกันท่านพูดอะไรกับข้า  ท่านมันคนโลเล  ท่านเป็นทหารเป็นลูกผู้ชายแน่หรือเปล่า  เพียงแค่ไม่กี่วันท่านก็เป็นอื่น   องค์ชายเซฮุนถอนหายใจออกมาหนักๆ ซูโฮข้าขอโทษ  ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่แค่คู่พระราชพิธี  แต่เป็นคนที่พระมารดาหมายมั่นให้เป็นพระชายาของข้า  ตอนที่เห็นเจ้าครั้งแรกข้ายอมรับว่าข้าถูกใจเจ้ามาก  แต่ ...

 

 

องค์ชายเซฮุนหลับตาลงมือหนากำกันไว้แน่น แต่ข้าก็แค่ถูกใจ...มันไม่ใช่ความรักหรอกนะซูโฮ  ข้าพอใจที่พระมารดาคัดสรรคนที่งดงามและเพรียบพร้อมเช่นเจ้ามาเป็นพระชายาข้า  คนที่ข้าคิดว่าก็เหมาะสมกับข้าดี  แต่พอข้าได้พบกับลูฮานความคิดข้าก็เปลี่ยนไป  ซูโฮข้าขอโทษ ... ข้ารู้ว่าความผิดข้ามันไม่ควรให้อภัย  แต่ข้า...รักลูฮานไม่ใช่เจ้า   ผลั๊ก!!  ซูโฮผลักองค์ชายเซฮุนเต็มแรงก่อนที่จะลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที

 

 

ซูโฮ!!! ”  องค์ชายเซฮุนรีบลุกขึ้นแล้วตะโกนเรียกอีกคนด้วยความเป็นห่วง  องค์ชายเซฮุนหันไปมองด้านหลังเห็นลูฮานกำลังนั่งอึ้งมองตนอยู่เช่นกัน  องค์ชายเซฮุนถอนหายใจออกมาหนักๆ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องรู้อยู่ดี  ดีกว่าให้เขาตั้งความหวังต่อไปอีกสามปี  สู้ให้รู้กันไปในวันนี้เสียเลยจะดีกว่า   องค์ชายเซฮุนเดินเข้าไปกอดลูฮานเอาไว้  ลูฮานไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  ข้าไม่มีวันทิ้งเจ้าเด็ดขาด  ไม่มีวัน  ข้าสัญญา...

 

 

ด้านนอก ... ซื่อเถาเดินทางมายังพระตำหนักองค์ชายอู๋ฟานเพื่อปรึกษาในเรื่องการเดินทางและการแก้ปัญหาต่างๆ ที่อาจต้องเจอยามเมื่อไปถึงคีรัม  แต่พอก้าวเข้ามาในเขตพระตำหนัก  ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งชนตนเข้าเสียเต็มแรง  ซื่อเถาเซไปเล็กน้อยวงแขนแกร่งตวัดโอบรับร่างเล็กเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที  เจ้าจะรีบร้อนไปไหนเนี่ย  นี่ถ้าข้ารับไม่ทันหละก็ ... อ๊ะ ... เจ้า ... ซูโฮ ... ทำไม   ซื่อเถาอึ้งไปทันทีเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมแขนตนคือใคร

 

 

ซูโฮเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้นมองอีกคนซูโฮนิ่งไปนิดเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร  ซูโฮยืนมองสบตากับซื่อเถานิ่ง  ซื่อเถาหลายวันก่อนเจ้า .. อึก .. เจ้าจูบข้า  บอกข้ามาว่าเจ้าทำแบบนั้นเพราะอะไร   ซื่อเถาถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนที่จะมองสบตากับอีกคนด้วยแววตาแน่วแน่ รัก ... ข้ารักเจ้า  รักมานานแล้วตั้งแต่วันที่เจ้ามอบอาหารและผ้าแพรนั่นแก่ข้า ที่ข้าเข้าวังมาเป็นองครักษ์ก็ด้วยหวังว่าสักวันข้าจะได้พบกับเจ้า

 

 

แล้ววันหนึ่งข้าก็ได้พบเจ้าจริงๆ  แต่มันกลับเป็นวันที่เจ้าเข้าพระราชพิธีกับองค์ชายเซฮุน  ข้า ...   หมับ!!  ซูโฮสูดหายใจลึกมือบางกำเสื้อของซื่อเถาเอาไว้แน่น  ถ้าเจ้ารักข้างั้นเจ้าจะยอมไหม...   ซื่อเถานิ่งไปก่อนขมวดคิ้วมองสบตากับอีกคนด้วยความงุนงง  ข้าจะไปคีรัมพร้อมเจ้า  แต่ไม่ใช่ในฐานะพระคู่หมั้นขององค์ชายเซฮุน  ถ้าข้าจะไปคีรัมกับเจ้าในฐานะพระชายาของเจ้าหละ ... เจ้าจะยอมรับข้าไหม

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

** ฟิคเรื่องนี้ไม่ขอเน้นเรื่องของเขาที่เราต้องรู้นะคะ  เพราะงั้นอย่าหวังเรื่องซาบซ่านซู่ซ่าจากฟิค  รักข้ามภพ 2 ^^

 

** สระหรืออ่างอาบน้ำขององค์ชายเซฮุนจะมีขนาดกว้างประมาณเมตรยี่สิบ  ยาวประมาณเมตรครึ่ง  และลึกประมาณหกสิบเซ็นต์  สระหรืออ่างน้ำถูกสร้างแยกไว้อีกห้องติดกับห้องบรรทมขององค์ชายเซฮุน  แน่นอนว่าทุกห้องในพระตำหนักส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ทั้งนั้น (ในเรื่องนะ)  สังเกตุได้จากห้องของดีโอในภาคแรกตอนถวายตัวให้ราชาจงอิน  องค์ชายอู๋ฟานสั่งสร้างสระน้ำให้กับดีโอเป็นพิเศษ  โดยให้ลึกลงไปในพื้น (มีบันไดลงไปด้วย)  ไม่ได้ยกพื้นสูงเหมือนสระทั่วๆ ไป

 

 

ตอนนี้ลงเรื่อง  กรงรัก 2 > Sehun Luhan Kai Do Ft.EXO > ตอนที่ 01* > 50% ให้แล้วนะคะ
ทดลองไปอ่านกันดูนะว่าเรื่องจะเป็นไปในแนวไหน 


                                                                                     

                                                                   

 

747 ความคิดเห็น

  1. #626 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:28
    อาลู่...หนูเล่นไม้นี้เลยหรอ ลูก
    #626
    0
  2. #425 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 02:07
    ลู่ นี่คือเอาตัวเข้าแลกเลยใช่มะ แน่ใจเหรอว่าเป็นแผนจริงๆไม่ใช่ทำไปเพราะคิดอะไรกะฮุน
    อยากให้ลู่ท้องจัง 555
    แต่แบบ ว่าแล้วว่าต้องมีตบตีกันระหว่างซูโฮกะลู่ (คือก็ไม่เชิงตบตีแต่ก็คล้ายๆอะเนอะ)
    สงสารซูโฮเหมือนกัน แต่ก็ดูเหมือนจะไปได้ดีกะซื่อเถาแล้ว ดีๆๆ เทาโฮๆๆ
    #425
    0
  3. #422 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 12:07
    ทำแบบนี้มันโครตเจ็บเลยนะ สงสารซูโฮที่สุดอ่ะ
    ไปกับซือเทาแหละดีแล้ว เค้ารักซูโฮนะ
    #422
    0
  4. #421 Hanayuji (@ks-jun) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 02:12
    สงสารซูโฮอ่ะ เซฮุนใจร้าย  ซูโฮแต่งกับซื่อเถาไปเลยดีที่สุด
    #421
    0
  5. #414 MOP`repus★ (@pom_DD) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 21:00
    T_______T;; สงสารซูโฮนะ แต่ก็เข้าใจฮุนคนโตอ่ะ
    คนที่ถูกใจกับคนทีรักยังไงๆมันก็คนละคนอยู่ดีนะ :(
    สู้ๆนะลูกนะ อาม่า เอ๊ย!!!!นูน่าเป็นกำลังใจให้นะ
    #414
    0
  6. #413 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 08:45
    45%

    อิคนโต -____________________________________-;;;
    *กินจุดสามวิ* ทำไมเป็นคนแบบนี้วะค่ะลูก นี่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน
    เอ็งยังจะมีอารมณ์มาหื่น อืมมม ซูฮกมากมาย
    มือไว ใจเร็ว ทำอะไรปุบปับคล่องแคล่ว โอ้โห มันเยี่ยมมากค่ะ ปรบมือสิค่ะ
    #แปะๆๆ

    คือวังหลวงทำไมมันโหดร้ายจังเลยT________T
    จะยึดถืออะไรกันนักกับพวกยศถา แค่ลูกเกิดมาจากแม่ที่ชนชั้นวรรณะต่ำกว่าถึงกับถูกลอบฆ่า
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงง นี่มันโหดร้ายเกินไปม๊าย
    คือเด็กมันไม่รู้เรื่องอะไร ทำไมต้องไปทำมัน ถึงแม้จะเกิดจากวรรณะต่ำ แต่เค้าก็คนนะคู๊ณ
    ก็มีจิตใจ มีเลือดเนื้อเชื้อไขของกษัตรย์อยู่ในตัวนะเฟ้ย ลอบฆ่าได้ไง
    บ่องตงว่ารับบ่ได้ค่ะ จะหาว่าเราใจเสาะก็ได้นะค่ะ แต่มันรับบ่ได้จริงๆ
    ตั้งแต่เรื่องรุมประชาทัณฑ์ดงเฮละค่ะ คือเข้าใจว่ามันเป็นวิธีของสมัยโบราณ
    แต่ งื่ออออออออ เรารับไม่ได้อยู่ดีอ่ะ มันสะเทือนขวัญผุดๆ
    ณ จุดนี้รู้สึกดีมากที่ไม่ได้ไปเกิดอยู่ในยุคนั้นค่ะ กลัวค่ะT___________T

    สะใภ้ค่ะ สะใภ้คนเล็กของมี๊จะทำอะไร O_____O!!
    จะมัดใจใคร อะไร ยังไง วิธีไหน ตอบด่วนค่ะ!!!
    ไม่ใช่สะใภ้นะที่ตอบ ไรท์อ่ะมาตอบด่วน ทำงี้มันค้างค่า =[]=!!!
    #413
    0
  7. #406 RatTaem (@wiparat-za) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 21:28
    ลู่เก่อ!!!
    กำลังจะมี nc ฮุนฮาน กรีสสสสสสสสสสสส
    รอๆๆ ^^
    #406
    0
  8. #405 sisty Yoo ^^ (@ninglyhuhu) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 21:09
    อ๊ากกก อาลู่จะทำอะไรน่ะ แล้วฮุนล่าวเอาไปว้ายหนายยยย ToT
    #405
    0